NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OLIMP
Muszę je zamknąć!
Wynoś się, Léo!
Nie!
My, ocaleni,
mamy święty obowiązek przywrócić cywilizację.
Świat, w którym liczy się każdy człowiek.
Miejsce, w którym razem możemy podążać ścieżką pokoju
i dobrobytu.
Obiecał nam pan, kongresmenie.
Nie możesz nas tu zostawić.
Trzeba odpowiedzieć.
Halo?
Halo!
Na litość boską! Nie mamy łazienek dla 80 osób.
Kongresmenie, nie masz wyboru.
Dlaczego? Jesteśmy tu, oni tam są.
Dopóki drzwi są zamknięte,
- jest bezpiecznie. - Pomyśl, kobieto!
Kontrolujemy wejście,
ale oni kontrolują wyjście.
Wchodzimy!
Nie zmusiłeś nikogo, by iść z tobą.
Prawie nam się udało.
Powiedz to ukochanemu.
Ty mu powiedz.
Znajdziemy go.
Nie żyje.
Wiem.
Ale nie pozwolę mu się włóczyć. Zasługuje na coś lepszego.
Zginiesz.
Nie, jeśli mi pomożesz.
Jestem trupem.
Więc siedź i użalaj się nad sobą.
Wiesz, Robson,
teraz jest coś gorszego niż śmierć.
Nie mamy jedzenia.
Ludzie chorują.
Te stworzenia wiedzą, że w budynku są żywi ludzie.
Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
Świat oszalał.
Wszędzie chodzą uzbrojeni bojownicy!
Zabijają wszystkich. Żywych
i umarłych.
Nie mogę znieść jego głosu.
To jest to!
Będzie przywódcą grupy w budynku.
Zorganizuje ich w grupy po dziesięć osób.
Każda z przywódcą
- wybranym przez niego. - Zamknij się, Levi.
I będziemy go kontrolować.
Zamknij się i patrz.
Na kolana, dupku.
Nareszcie!
To policja.
Chcę rozmawiać z kongresmenem Levim.
Strzały w budynku!
Tu kongresmen Levi.
Kongresmenie,
mówi Ryba.
Ryba?
Wrzuca ciała do morza.
Mów.
Po pierwsze, miło mi. Twoja sława cię wyprzedza.
Wiem, że jesteś bardzo rozsądnym człowiekiem,
życzliwym dla innych
i szybko dostosowujesz się do nowych okoliczności.
Jak już zauważyliście,
tu świat się skończył. Ale wygląda na to, że tam nie.
Mówiłam ci, że to zły pomysł.
Dlatego wraz z moimi kolegami
wchodzimy do Domu Bogów.
Tak…
albo inaczej.
To groźba?
Nie.
Groźba będzie teraz.
Jeśli nie otworzysz nam drzwi,
zabijemy jedną osobę co 15 minut.
- Nie! - Nie, proszę!
A pierwszy zginie
ten dzieciak.
Otwórzmy drzwi.
Nie ty tu rządzisz.
Ale to Léo.
On nie żyje.
Jeśli otworzysz te drzwi, przejmie to miejsce.
Właśnie.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Levi.
Zrób coś.
Dwa.
Jeden…
Panie Ryba?
Tak, kongresmenie?
Nie można tak po prostu zabijać ludzi.
Dlaczego nie?
Bo możesz ich potrzebować.
A po co?
Bo każdy władca
potrzebuje poddanych.
Poddani?
- Poddani? - Może powiesz, jak jest?
Niewolnicy!
Cisza!
- Co robisz, Levi? - Ratuję nam tyłki.
- Oddając Olimp? - Nie.
Negocjuję nasze miejsce.
Idę po dziewczynę, zanim coś spieprzy.
Nie możesz otworzyć.
Teresa!
Teresa, nie!
Nie!
Dalej, Robson, z drogi! Ruchy!
Dalej!
Uratuję Léo.
Teresa,
posłuchaj.
Jedyne, co go trzyma przy życiu,
- to te drzwi. - Nie wierzę ci.
- Podlegasz temu śmieciowi! - Nikomu nie podlegam!
Ale wierzę w ciebie.
Wierzę też w tego pieprzonego gówniarza.
Najwyższy czas, żebyście we mnie uwierzyli.
Jestem po waszej stronie.
Jeśli mi nie wierzysz,
strzelaj.
Wiesz, w czym problem, panie Ryba?
Jedyną osobą, która wie, jak to miejsce działa,
jest dzieciak, któremu chcesz strzelić w łeb.
Kongresmenie, nie obchodzi mnie, co ma do powiedzenia.
Spalę ten śmietnik do cna z wami wszystkimi.
Jeśli Olimp nie pomoże mnie,
nie pomoże nikomu innemu. Czy to jasne?
Musimy się zastanowić i podjąć decyzję.
Pięć minut.
Odliczanie dla dzieciaka
zaczyna się tam, gdzie skończyłem.
Musimy negocjować.
Nie wszystko można negocjować.
Nie możemy ich wpuścić, Levi.
Chodźmy.
Przyłapałem ją, jak próbowała otworzyć drzwi.
Kongresman ma rację.
Mają więcej ludzi i więcej amunicji.
I tak wejdą.
Pozwólmy im negocjować.
A potem
zabijemy ich.
Ale to zawodowcy.
Wpuściliśmy tylko kilku.
Nie więcej niż czterech. W tym Rybę.
A potem
zabijemy skurwiela.
Gdy Ryba zginie,
Levi może wykiwać innych.
Zabić ich dwoma karabinami i bez amunicji?
Zamknij się!
Nie, czekaj. To ważne pytanie.
Dwa karabiny.
Dwadzieścia trzy naboje.
I broń, którą chowasz w spodniach.
Chwila. To kaliber .22. Mało użyteczny.
Jesteś prawdziwym śmieciem.
Ktoś przeciw?
W takim razie zwyciężyła tak zwana demokracja.
Spokojnie, panowie.
Spokojnie.
Puśćcie dzieciaka, a wejdziecie.
Dopiero po rozmowie.
- Powiedzieliśmy cztery. - Jeden zostaje przy drzwiach.
To nie będzie konieczne.
Na pewno się dogadamy.
Nalegam.
Dalej!
Więc mój żołnierz też zostaje.
W telewizji wyglądało na większe.
To pałac bogów.
Miejsce pełne cudów.
Panele słoneczne, cysterna, zamrażarka,
trzy pokoje, apartament prezydencki,
basen i siłownia.
Widzę, że masz własnych więźniów.
Dysydentka.
Dziewczyna tego dzieciaka.
Rzuć go obok i pilnuj obojga.
Ktoś może zająć się jego ranami?
Śmiało.
Chcesz whiskey?
Kongresmanie,
Powiedz, dlaczego nie powinienem was wszystkich zabić,
zatrzymać dzieciaka, który wie wszystko,
i jego dziewczynę, by zachęcić go do mówienia.
Bo jesteś inteligentny.
A inteligentni ludzie myślą długofalowo.
Powiedz Bárbarze, że już czas.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli!
Drzwi puszczają!
Stwory są w holu. Na miłość boską, otwórzcie!
Otwierać!
W naszym nowym świecie, panie Ryba,
nikt nie przeżyje sam.
Spokojnie.
W domu jest mało zapasów.
Będziesz potrzebował ludzi do sadzenia roślin.
By budować schrony, bronić tego miejsca i poszerzać jego granice.
A praca z ludźmi, jak wiesz, nie jest łatwa.
Dlatego
każdy król potrzebuje ministra.
Otwierać!
Ryba, musimy wejść.
Kurwa, nie zostawiaj nas tu!
Dobry jesteś, kongresmanie.
Jestem najlepszy.
- Gorąco tu, co? - Tak.
Dlatego będziemy mieć króla
premiera,
jego armię,
jego klasę rządzącą
i jego służących.
Czym się zajmujesz? Co robiłeś,
przed końcem świata?
Byłem policjantem
i uwielbiałem zabijać zbirów.
Wracaj tam, dziwko.
W tej nowej cywilizacji proponuję,
by klasa rządząca zamieszka tu, w Olimpie,
a służący…
Odsuń się.
…na zewnątrz.
Jak tylko uda im się zdobyć teren.
Potrzeba
jest matką wynalazków.
Koniec gry, Ryba.
Jeśli mnie zabijecie,
moi ludzie mają rozkaz spalić to miejsce!
Nie zobaczysz tego.
- Każ ludziom rzucić broń. - Łapy precz od broni!
Odłóżcie broń.
Nie!
Robson?
Zabiłeś go.
Zabiłeś go!
Mały dowód mojej lojalności.
Jak mówiłem,
życie zostanie poświęcone,
ale zwycięży większe dobro.
A nasz król będzie cieszył się luksusem swojego pałacu
i swoich kobiet.
Podoba mi się twój sposób myślenia.
Świat może się skończyć,
ale nie powinniśmy pozbawiać się prostych przyjemności.
Pluj, kobieto. Lubię to.
Ty świnio!
Wybacz, babciu, ale z ciebie nie będzie już pożytku!
Precz od mojej babci!
- W korytarzu, za lustrami! - Strzelaj!
Wyjdź albo wyrwę oczy twojej babci! Dalej!
Torquato! Celuj w głowę!
Teresa.
Nigdzie nie idziesz.
Sprzedałeś mnie.
Pieprzyć tę staruchę!
Zabierz mnie na zewnątrz.
Nie.
Co chcesz zrobić?
Położyć kres prywatnej własności.
Jesteś pewna?
A ty nie?
Do tego, kto znajdzie ten telefon…
zawiera wszystko, co musisz wiedzieć o tym,
jak to miejsce działa
i co się tu stało.
Było dużo miłości,
współczucia
i przyjaźni.
Ale ostatecznie
zwycięzyła nienawiść,
kłamstwa, fanatyzm, zdrada.
To samo co zawsze.
Strzelajcie do drzwi, do żywych lub umarłych.
Nie powtarzajcie naszych błędów.
Bądźcie lepsi od nas.
Bądźcie bardziej ludzcy niż my.
Strzelaj!
Co robisz?
Wykonuję rozkazy twojej mamy.
Dziewczyno!
- Odetnij mi rękę. - Trzymaj się ode mnie z daleka.
- Odetnij mi rękę! - Nie mam pieprzonego noża!
Ale ja mam.
Bárbara.
Musisz się stąd wydostać.
Idź do magazynu.
Zamknij się.
Nie zostanę tu sama.
Ugryź mnie.
Zrób to, Léo. Otwórz drzwi.
Kurwa!
NUMER NIEZNANY
Napisy: Liliana Reguła