NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DAJ Z SIEBIE WSZYSTKO
HISTORIA OPARTA NA FAKTACH.
Chłopcze, życz mi powodzenia.
Zaraz wrócę.
Tato!
Nie!
Tato!
Gdzie panienka była?
Nigdzie.
Wie panienka, czym to grozi.
Mnie i pani.
Nie mogłam cię znaleźć i się zgubiłam.
Przestań!
Z kim?
Dzień dobry.
Luggi?
Hej.
Spójrz na mnie.
Co się stało?
Mów!
Co się stało?
Mów! O co chodzi?
Gadaj, co się stało?
Dał pan ciała, panie Glogauer. A ja nie lubię rozczarowań!
Nie było innego wyjścia.
Hoflinger zbyt mocno trzymał się życia, by popełnić samobójstwo.
Oczekiwałem czystej roboty, a nie takiego partactwa.
Hoflinger był porządnym człowiekiem. Nie zasłużył na to.
Nie chciałem go ubić.
Co tam pan mamrocze?
Z całym szacunkiem,
wina spadnie na kanibali.
Ma pan żandarmów za tępaków?
Wynoś się pan stąd.
Cholerna piąta działka.
Wie pan, panie Prank…
jesteśmy do siebie podobni.
Bardziej niż pan myśli.
Ja stoję po ciemnej stronie księżyca, a pan po jasnej,
ale to wciąż księżyc.
Do usług.
Miłego dnia.
Panie Hoflinger.
Czy pański ojciec zadawał się z tymi ludźmi?
Na Święto znów przyjechało ludzkie zoo
z Samoańczykami z mórz południowych.
Kanibale?
Obecnie podejrzewamy, że Samoańczycy…
zabrali szczątki pana ojca i…
Kto to zrobił?
Aresztowaliśmy ich wodza.
Może być pan pewien, że dogłębnie badamy sprawę.
Ale…
to osobliwy przypadek.
- Co niby badacie? - Nieścisłości.
Nieścisłości?
Bardzo mi przykro.
Czy pański ojciec miał coś przy sobie,
gdy widziano go po raz ostatni?
Swój złoty szpunt.
Zawsze nosił go w kieszeni.
- Dalej, na dół. - O co chodzi?
Prędko!
Co robimy?
Naprawdę pani nie wie?
To czego panienka się dopuściła
może mieć przykre konsekwencje. Radzę potraktować to poważnie.
Jedno słowo, a rozpłatam cię na pół.
Co to?
Esencja octowa.
Musi mi panienka zaufać.
W tej jednej kwestii kobiety się nie różnią.
Zwariowałaś?
- Nie zrobię tego. - Zrobisz.
Co powie pani ojciec,
gdy jego grzeczna córeczka spuchnie jak cielna krowa?
Dziś jest zły dzień.
Wręcz najgorszy, jaki mieliśmy.
Dla mnie,
dla chłopców,
dla was wszystkich.
Mój mąż był jednym z was.
Był dumny, mogąc z wami pracować.
Byliście jego rodziną.
Wiem, ile dla was znaczył.
Jego nagła śmierć…
- oznacza… - Mój ojciec nie umarł.
Został zabity.
Roman.
Przez hordę ściągniętych tu bezbożnych dzikusów.
Żandarmeria wie, ale nic nie zrobi.
Roman, nie tutaj.
Sama to powiedziałaś.
To była jego rodzina,
jego krew, jego piwo.
Dziś mój ojciec, jutro – wasze dzieci.
Kto pójdzie ze mną, by posłać tych kanibali do piekła?
Proszę, idźcie do domów. Pomódlcie się.
Nie mam ochoty się modlić.
No to chodźmy!
Wszarze zawisną na najbliższym drzewie!
- Tak! - Chodźmy!
Chodźmy!
Szykujcie się! Chodźmy!
Roman!
Co ty wyprawiasz?
Ktoś musi coś zrobić.
Atakują nasze rodziny. Pokażemy im!
- Zatłukę ich. - Popamiętają!
Ruchy!
To było nieuniknione.
Stańcie za mną.
- Stój, Hoflinger! - Więc tak?
Żandarmeria chroni morderców? No pięknie.
Tak i powiem ci dlaczego. Nie dopuszczę do linczu.
Idziemy.
Powiedziałem: stój!
Albo następna kula trafi w twoją czaszkę.
Sprawdzasz mnie?
Strzelaj.
- Walnij go! - Stój.
Nie jesteśmy mordercami.
Hoflinger…
ja wszystko rozumiem.
Ale ich wódz i tak pójdzie na szafot,
bo wziął całą winę na siebie.
Czy to nie wystarczy?
Chcę, żeby ten gnój cierpiał.
Tak jak mój ojciec.
Ci ludzie pochodzą z drugiego końca świata.
To biedni neofici,
którzy zaprzedali swoje dusze za parę marek. A dlaczego?
Bo na ich wyspie panuje głód.
Wyspie na południowym Pacyfiku pod niemieckim protektoratem.
Więc teraz to nasza wina?
Tego nie powiedziałem.
Ale pracuję w żandarmerii od lat. I niejedno widziałem.
Rana na głowie pańskiego ojca…
Nasuwa się pytanie: czy gdzieś nie grasuje inna bestia,
przez którą wódz stał się kozłem ofiarnym.
A mnie nasuwa się pytanie,
czy nie naczytał się pan zbyt dużo powieścideł.
„I ujrzałem Bestię wyłaniającą się z morza,
mającą dziesięć rogów i siedem głów,
a na rogach jej dziesięć koron.
Bestia ta podobna była do pantery,
łapy jej – jak u niedźwiedzia, a paszcza jakoby u lwa”.
A więc, drogi Urbanie, ma pan coś dla mnie?
Może się to panu przyda. Rajfurka ma syna w wojsku.
Ciekawe.
Ty, więcej czaszek! Ma wyglądać strasznie!
Niech Monachium zabłyśnie!
Ludwigu, przejmiesz oberżę. Ciebie potrzebuję w browarze.
Dopilnuję, by wszystko było tak, jak chciał wasz ojciec.
Chwileczkę.
Chcesz przejąć interesy?
Dystrybucję?
Jak? Jesteś kobietą, mamo.
Jestem dziedziczką.
Wasz ojciec nie był właścicielem browaru.
Ale ja jestem pierworodnym.
Sprawdziłam księgi. Wiesz, że jesteśmy zadłużeni.
Nie mamy czasu na takie fanaberie jak eksport.
Deibel to tradycyjny browar i to się nie zmieni.
Będziesz mnie informował o stanie rzeczy.
Z Bożą pomocą damy radę.
Dopóki trzymamy się razem.
Popełniasz wielki błąd.
- Ojciec obiecał… - Ani mi się waż!
Dosyć, proszę was.
Ojciec jeszcze nie spoczął w grobie, a wy kłócicie się o interes?
Rozumiemy się?
To wszystko.
Hej.
Przebuduję oberżę.
Naprawdę?
Twoje marzenia jeszcze się spełnią. Kiedyś przejmiesz interes.
Ojciec zawsze mówił, że w twoich żyłach płynie piwo.
Bzdura.
Przebuduję ją.
Jest zbyt zwyczajna, nudna. Zbyt „Giesingowa”.
Tak.
Niech będzie nadzwyczajna.
Ty tu rządzisz.
Tobie wolno więcej niż mnie.
„Zbyt Giesingowa”.
Odbiło ci.
Idiota.
Idź lepiej przeprosić matkę, idioto!
Krew Chrystusa została przelana. Ignatz Hoflinger był bez grzechu.
Czcigodny człowiek,
dla którego powinnością było nie tylko warzenie dobrego piwa,
ale także komunia święta.
Żegnamy człowieka, który zmarł przedwcześnie.
Pociechą dla tych, co pozostali, niech będzie fakt,
że Ignatz Hoflinger żyje nadal
w swoich synach i w dobrym piwie.
Moje kondolencje, pani Hoflinger.
Pani mąż nie zostanie zapomniany.
- Tragiczna śmierć. - Dziękuję.
Panie radny, potrzebuję gwarancji, że utrzymamy działkę na błoniach.
Musimy przestrzegać statutów, a według nich
działka ma zostać ponownie zlicytowana.
Jeśli ją stracimy, będziemy skończeni.
Nikt tego nie chce.
Zobaczę, co da się zrobić.
No i?
Parszywy łajdak.
Nie ma szacunku dla zmarłych.
Chodź.
Dzień dobry.
Pani Hoflinger? Nazywam się Curt Prank.
Moja córka Clara.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Idziesz?
Znasz ich?
Nie.
Słyszeliście o licytacji?
Potrzebujemy tej działki.
Musicie mi wszyscy obiecać,
że nie będziecie jej licytować.
Oszalałaś, Mario? Nikt nie zrobiłby tego Ignatzowi.
Daliście słowo na pogrzebie ojca.
Liczymy na was.
Nawet w tak ponury dzień…
wprost pani promienieje.
Panno Claro.
Dzień dobry.
Prank.
Stifter.
Jestem głodna, tato.
- Przynieść ci coś? - Nie.
Młody Hoflinger przygotował ciężkie dania.
Nie zaszkodzą tak delikatnej osóbce?
Nie założyłam gorsetu.
Więc nie.
Talerze są tam.
Dziękuję.
Maria.
Moje najszczersze kondolencje.
Dziękuję.
- Tak mi przykro. - W porządku. Wiem.
Wiem.
Moje kondolencje.
Czemu nie powiedziałaś, że nie jesteś pokojówką?
Czy to by coś zmieniło?
Przepraszam.
Potrzebuję cię przy wyszynku. Idziesz?
My, browarnicy, kontrolujemy większość oberżystów w Monachium.
Hoflinger był wyjątkiem.
Browarnikiem i oberżystą.
Twarda sztuka, co?
Przez Oktoberfest oberżyści mieli nas w garści,
ale powoli wykupujemy ich oberże, a co za tym idzie ich budy.
Tak czy inaczej, moi koledzy i ja cieszymy się…
że nie żyje.
A wdowa?
Na razie wszyscy się czają.
Na co?
Na oznakę słabości.
A pan nie?
Przyszedłem złożyć kondolencje.
Ależ oczywiście.
Co?
Nic.
- Jakie „nic”? - No nic.
Dupek.
Kim ona jest?
- Kto? - A jak myślisz?
- Tamta laleczka. - Nie wiem.
A co wiesz?
Co tu robi?
Nie wiem, dupku.
Budujemy przyszłość dla wszystkich.
Panu nie muszę tego mówić. Jesteś pan biznesmenem.
Przyszłość należy do tych, którzy mają odwagę ją kształtować.
Wychodzimy.
Stifter.
Prank.
Panno Claro.
Jakie są pani ulubione kwiaty?
Czarne róże.
Trudno je zdobyć.
Nie tylko róże.
Co się komu podoba.
Licytujemy działkę na Oktoberfeście.
Wydzierżawianą przez miasto, które reprezentuje radny Urban.
Poprzedni dzierżawca: Ignatz Hoflinger.
Pani Maria Hoflinger: 1000 marek.
Jest jeszcze jedna oferta.
Co?
Kto się ważył? Obiecaliście.
Proszę o ciszę.
Pani Gertrude Jakobmeyer.
Dwa tysiące marek.
Co?
Gerdi, co ty robisz?
Mój ojciec cię wspierał.
Skończ z tym cyrkiem!
Proszę o ciszę.
Dwa tysiące marek…
Po raz pierwszy,
po raz drugi i…
Dwa i pół tysiąca.
Mamy 2500 marek. Dwa i pół tysiąca po raz pierwszy,
Dwa i pół tysiąca po raz drugi…
Trzy tysiące.
Trzy tysiące marek.
Mamy 3000 marek.
Trzy tysiące po raz pierwszy,
Trzy tysiące marek po raz drugi…
Niniejszym zakończyliśmy licytację.
Widzisz, ile jest warta Boża pomoc? Utoniemy w piwie.
Do odwołania muszę płacić wam w towarze.
Straciliśmy działkę.
Niemożliwe!
Vitus!
Tak, szefowo?
Trzeba szybko dostarczyć zamówienie dla króla.
Zajmę się tym.
- I dziesięć beczek w prezencie. - Dobra.
Po co?
Mój pradziadek budował to wszystko przez wiele lat.
Zawsze mówili: „Ten Deibel nawet czytać i pisać nie umie”.
Oczekiwali, że się podda. Ale on walczył.
Tak jak twój ojciec.
Aż otrzymaliśmy królewską licencję.
I nie pozwolimy, by ktokolwiek nam to odebrał.
Rozumiesz?
Nigdy.
Nic nie stoi nam na drodze.
Utworzymy historię Oktoberfestu.
Ale w zamian czegoś od pana potrzebuję.
Mogę?
Adresu mojego syna.
Odpowiadam za bezpieczeństwo matki i chłopca.
Co pan sobie myśli?
Chcę mu zapewnić odpowiednie wykształcenie.
- Ale musi opuścić miasto. - Wszystko w swoim czasie.
Na ten moment pańska tajemnica jest dobrze strzeżona.
Gratuluję.
Ma pan wszystko, czego chciał.
Ale…
chyba…
dopisało panu szczęście?
Skoro ci kanibale z błoni
schrupali Hoflingera.
Nieszczęśliwy wypadek.
Albo zrządzenie losu.
Ale to nie temat do żartów, panie Urban.
No to dokąd teraz?
Muszę wracać do rodziny.
Noc jest jeszcze młoda.
Co ty na to, Anito? Pójdziemy do Latarni?
Hoflinger.
To ten chłopak z browaru?
Nie szłaś do domu?
Serwus, mały.
- Baw się dobrze, Fierment. - Chodźmy.
Nie znalazłem cię w Pinakotece.
Co jest?
Muszę się napić.
Zmarł mój ojciec.
Mój też.
Łudźmy się, że starcy zabrali dawne czasy ze sobą.
Moje kondolencje.
Mam pytanie.
Powiedz mi, jeśli to głupie.
Znasz wielu artystów, więc chciałem zapytać,
czy wpadlibyście kiedyś do oberży?
W Giesing?
„Miauczek z Mruczkiem, koty w ciapki…
wyciągają w górę łapki.
»Miau, miau!
Miau, miau!
Gwałtu! Dziecko płonie!«.
I tak płaczą nad dzieciną,
łzy po błoniach wartko płyną”.
Jest pijany.
Dlatego Ignatz zginął? Chcesz nas zniszczyć?
- To nie moja wina. - Mów!
Nic nie wiem.
Gadaj!
Johannes jest w wojsku.
Zagrozili, że wyślą go na front chiński.
Trwa tam krwawe powstanie.
- Co miałam zrobić? - Czy to Urban?
Nie wiem.
Wstydź się!
Też jesteś matką.
Zrobiłabyś wszystko dla swoich chłopców.
Mierzysz się z potężnymi siłami.
Pierwszy bawarski zamek piwny na 6000 osób!
Dziś ceremonia wmurowania kamienia węgielnego!
Światowy debiut na tegorocznym Święcie!
Będziecie pod wrażeniem!
Mamo.
Wszędzie je rozdają.
Dupek dostał naszą działkę.
I ma twojego ojca na sumieniu.
WASZA NAJDROŻSZA COLINA
Mogę wejść?
Oczywiście.
Znów go widziałam.
Co to za pajace?
Znajomi Luggiego.
Wybacz, Ludwigu. Byłbym wcześniej,
ale Denhardt znów nie wiedział, w co się ubrać.
- Idiota. - Ważne, że jesteście.
I nieprędko wyjdziemy. Pozwól, oto Thomas, Fanny –
w jej towarzystwie sam papież zatańczy w bieliźnie.
Anita, Stephan, mój przyjaciel Rosjanin, Wasilij,
oraz Denhardt i Thoma z tygodnika satyrycznego „Simplicissimus”.
Moim zdaniem są artystycznie szurnięci,
ale uwielbiają twoje piwo.
Och, Ludwig. Lokal w naszym stylu.
Pora odlecieć z zieloną wróżką.
Panienko Claro.
Chłopcy z takich potańcówek…
Nic nie rozumiesz.
Wręcz przeciwnie.
I jeśli dobrze zrozumiałam, już zdążył o pani zapomnieć.
Dla mężczyzn…
to tylko chwilowa przyjemność.
Straciliśmy ojców.
Koniec niewinności.
Ale nadciąga też zmiana.
Katolicyzm…
zostanie wypędzony ze społeczeństwa.
A zmiany oddolne spowodują zmiany na górze
To nie koniec świata.
Raczej…
nowy początek.
Znak czasów.
Nie słuchaj Thomasa. Myśli tylko o swojej powieści.
Denhardta ciekawią twoje szkice.
Przekonaj go, a niepotrzebna ci będzie akademia.
Denhardt!
Cześć.
Witaj.
Cóż, nie wiem…
Jest tu pana brat?
Cześć. Nie wiem.
Mógłby go pan zawołać?
Loisl! Gdzie Roman?
Skąd mam wiedzieć? Pewnie gdzieś się włóczy.
Przykro mi.
Kogo my tu mamy?
Chodźmy stąd.
Pani Fanny zu Reventlow?
Czytałam wszystkie pani teksty w Zuryskich Dyskusjach.
Powinniśmy już iść.
Dziękuję.
Panie i panowie,
czy mogę prosić o waszą uwagę
dla wspaniałej Fanny.
To wiersz naszego szacownego nauczyciela Nietzschego.
Słyszeliśmy, że nie jest z nim najlepiej.
Thomas uznał, że będzie pasować.
Znak czasów. Posłuchaj.
„Wzrosłem
nad ludzi i zwierząt głowy.
Gdy mówię –
nie słyszę w odpowiedzi mowy.
Zbyt w górę wzrosłem
i zbyt sam —
i czekam…
Na cóż czekać mam?
Zbyt bliski jest obłoków tron.
Czekam więc,
czekam,
czekam
na pierwszy grom”.
Napisy: Anna Piotrowska