‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ไม่กินข้าวก่อนเหรอ
‪แล้วนั่นจะให้ฉันทำยังไง
‪นายจัดการเองได้เลย
‪ฉันหมายถึงเด็กที่อยู่ในนั้นต่างหาก
‪ไม่ต้องให้อยู่นานหรอก
‪หาข้าวให้กินแล้วให้กลับไปซะ
‪ให้ตายเถอะ
‪บอกไปว่าเป็นอาการหลงลืมยังดีกว่า
‪ฉันมันขี้ขลาดน่ะ
‪อีกเดี๋ยว...
‪ค่อยมากินข้าวเย็นกันนะ
‪รู้จักเขาไหม รู้หรือเปล่า
‪โอ๊ะ นั่นมันบอสคนนั้นนี่
‪หือ บอสนั่น
‪- บอสนั่น ‪- เมื่อกี้ฉันกลัวแทบตาย
‪คนนี้เขาเป็นลูกพี่ ‪หรือหัวหน้าพวกเธอหรือเปล่า
‪ทุกคนเป็นลูกพี่หมดแหละครับ ‪ถ้าสู้เก่งแบบนั้น
‪เห็นตอนเขาอัดไอ้พวกนั้นไหม ‪ไม่หลบด้วย
‪นั่งลงไปเลย ไอ้บ้า
‪นี่อะไร สภาพเขาดูไม่ได้เลย
‪- ตายแล้วเหรอ ‪- ไม่จริงน่า
‪เละขนาดนี้ตายแล้วมั้ง
‪- แบบนี้ตายแหง ‪- ร้อยเปอร์เซ็นต์
‪ม่องเท่งแน่ๆ
‪ทุกคนฟัง
‪นั่งลง
‪ยังไม่หุบยิ้มอีก
‪หมากฝรั่ง
‪พวกเธออยากจบชีวิตที่นี่หรือไง
‪หือ
‪ฉันจับเข้าคุกข้อหาทำร้ายร่างกาย ‪กับพยายามฆ่าให้หมดดีไหม
‪ดูรูปดีๆ แล้วให้การมาตามตรง
‪ควักกีแท
‪เธอกับฉันเคยเจอกันใช่ไหม
‪ใครสั่งเธอถึงได้ไปป่วนที่นั่น
‪คนนี้เหรอ
‪วันนี้คุณจะได้อยู่ที่นี่ ‪จนกว่าจะบอกทุกอย่างที่รู้กับเรา
‪ที่สามีของคุณค้าประเวณี ‪ใช้ความรุนแรง ฆาตกรรม
‪ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น
‪คุณไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยเหรอครับ
‪ฉันยังไม่ได้จดทะเบียนเลย
‪อะไรนะครับ
‪เขาไม่ใช่สามีฉันไง
‪นี่ของคุณรยูแดยอลใช่ไหม
‪ในนี้
‪มีรายละเอียดการฝากงานค้าประเวณี ‪ของสามีคุณในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
‪แค่วันเดียวก็เป็นสิบๆ งานเลย
‪ไม่มีทางที่คุณจะไม่รู้นะ
‪คุณบอกว่าตอนกลางวัน ‪คุณดูร้านให้เขานี่
‪ไม่มีทางที่จะไม่รู้หรอก
‪ผมก็บอกว่าไม่รู้ไงครับ
‪เพิ่งเคยเจอเลย
‪งั้นเธอยกพวกไปที่นั่นทำไม
‪นั่นสิ วันนี้เราไป ‪ก่อเรื่องที่นั่นทำไม
‪เฮ้อ ไอ้เจ้าพวกนี้
‪คายออกมาสักทีสิ
‪พวกแกเป็นเด็กรับจ้าง ‪ของอีวังชอลใช่ไหม
‪หือ
‪เด็กรับจ้างเหรอ
‪พูดออกมานะ
‪พวกแกไปก่อเรื่องที่คาราโอเกะ ‪ได้มาเท่าไรล่ะ
‪- พูดอะไรเนี่ย ‪- เท่าไรเหรอ เงินเหรอ
‪นี่ แกได้เงินเหรอ
‪ไอ้เวร เงินบ้าเงินบออะไร
‪ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องนี้เลย
‪อะไรเนี่ย ไอ้เวร
‪ควักกี้ แกฮุบเงินไว้คนเดียวเหรอ
‪- นายรู้ใช่ไหม ‪- ฉันจะไปรู้ได้ไง เจ้าบ้า
‪คุณโจมีจอง
‪ไอ้เจ้าพวกนี้
‪คุณรู้อะไรใช่ไหมครับ
‪พูดออกมาสิครับ
‪เฮ่อ ไอ้หอกหัก
‪ครับ
‪นึกอยู่แล้วเชียว
‪พอพระอาทิตย์ตก ก็มัวแต่ยุ่ง ‪รับโทรศัพท์จากยัยนั่นยัยนี่
‪คุณคะ ฉันไม่หวังอะไร ‪กับเจ้ารยูแดยอลนั่นหรอก
‪ตอนกลางคืนเขาจะทำอะไร ‪จะฆ่าหรือจับใครไปขาย
‪ฉันก็ไม่อยากรู้หรอก ‪ขอแค่ได้เงินก็พอ
‪คุณคะ ฉันขอสูบบุหรี่หน่อยได้ไหม
‪งั้นก็พูดมาสิครับ แล้วผมจะให้บุหรี่
‪เวรเอ๊ย ใครสั่งอะไรกันล่ะ
‪ผมบอกว่าผมไปเองไง
‪ไม่ได้ถูกใครสั่งทั้งนั้น
‪ไอ้นี่
‪เบาเสียงหน่อย
‪จะให้ผมบอกกี่ครั้งครับ
‪เขาเป็นใครครับ ผมบอกว่าไม่รู้ไง
‪ทำไมต้องย้ดข้อหาให้พวกเราด้วย
‪ควักกีแท
‪มันคืออะไรล่ะ
‪เหตุผลที่ไปที่นั่นน่ะ
‪- เออ นั่นสิ ‪- อะไรกัน
‪- บอกมาสิ ไปทำไม ‪- หือ บอกหน่อย
‪ฉันไปเพราะซอมินฮี ไอ้เวร
‪พอใจหรือยัง
‪หือ
‪ซอมินฮีเหรอ
‪พูดเรื่องอะไร
‪ทำไมจู่ๆ พูดถึงซอมินฮี
‪อยู่ๆ พูดถึงซอมินฮีทำไม
‪(อัลฟาโกะ)
‪(มหาวิทยาลัยทอปทรี ‪เหนือไปอีกขั้น)
‪นายทำอะไรกุกกักอยู่ตรงนั้น
‪- นี่ ‪- อย่า
‪(คดีทำร้ายร่างกายย่านชอนโฮ)
‪อ่านข่าวทำไม
‪เธอไม่เป็นห่วงหัวหน้าอีเลยเหรอ
‪ฉันติดต่อเขาไม่ได้ มีแต่วิธีนี้นี่นา
‪จะมีข่าวอะไรล่ะ
‪นายก็ได้ยินที่หัวหน้าอีพูดนี่
‪เขาพูดเป็นนัยแล้วว่าจะลาออก
‪นายจะทำยังไง
‪อะไร ทำอะไร
‪ตัวแทนหัวหน้าอีไง
‪ตอนนี้นายเหลือเงินเท่าไร
‪เธอยังจะทำต่อเหรอ
‪งานนี้น่ะ
‪ไม่สิ เรื่องมันเป็นถึงขนาดนี้แล้ว
‪เธอไม่กลัวเหรอ
‪ทำไมเธอ...
‪ไม่กลัวสักนิดเลยเหรอ
‪ทำไมต้องกลัวด้วย
‪ตอนนี้รยูแดยอลเป็นลุงไปแล้ว
‪มันพูดอะไรกับตำรวจก็ไม่ได้ ‪หลักฐานก็ไม่มี
‪- ที่ฉันจะพูดคือ นี่ ‪- อะไร
‪ทุกวันนี้เราเกือบตายอยู่ตลอด
‪ขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่ตาสว่างอีกเหรอ
‪ไม่กลัวหรือไง
‪แล้วกลัวอะไรล่ะ
‪กลัวตายไง
‪ก็ต้องกลัวอยู่แล้วสิ
‪เธอไม่เห็นจริงๆ เหรอ
‪ว่าทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้
‪ฉันบอกว่ายอมรับไง
‪ที่ฉันเว่อร์ บอกว่าจะขยายกิจการ
‪เรื่องขยายกิจการไม่ใช่ปัญหา ‪ปัญหาคือเธอต่างหาก
‪เธอกับฉัน
‪ปัญหาคือพวกเรานี่แหละ
‪หือ
‪เรื่องนี้มันเป็นเพราะ ‪เราสองคนร่วมมือกัน
‪ยิ่งเราสองคนอยู่ด้วยกัน ‪ก็ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่
‪เธอไม่รู้หรือไง
‪พอแค่นี้เถอะ
‪เธอกลับบ้านไปซะ
‪ไปใช้ชีวิตเถอะ
‪ยังไงเธอก็มีชีวิตต่อได้นี่
‪บ้านเธอรวย
‪ก่อนอื่นใจเย็นก่อน
‪มาคิดเรื่องที่เราขาดทุนกัน
‪ตั้งแต่ว่าเราสูญเสียอะไรไปบ้าง
‪เริ่มจากหัวหน้าไม่อยู่แล้ว ‪อีแทริมก็ออก
‪เด็กๆ ที่อยู่แต่แรกก็ออก...
‪ฟังกันหน่อยสิวะ
‪เพราะฉันมีชีวิตต่อไม่ได้ ‪ถึงได้เป็นแบบนี้ไง
‪ฉันมีชีวิตต่อไม่ได้
‪ที่บ้านนั้น
‪งั้นเธอก็ทำไปคนเดียว
‪เอาไปสิ
‪เขาชื่ออะไรนะคะ
‪วังชอล
‪อีวังชอล
‪มินฮี เธอเคยพูดนี่ ‪ว่าเธอเคยเลิกทำงานมาพักหนึ่ง
‪อาจจะเพราะเรื่องเงิน
‪ที่เขาเริ่มมีปัญหากับลุง ‪คงเป็นตอนนั้นแหละ
‪เช้าวันนี้
‪ลุงไม่ได้ติดต่อมาเลยใช่ไหม
‪แฟนเธอที่ชื่อกีแทน่ะ
‪เขาไม่รู้จักคนที่ชื่ออีวังชอล ‪เลยเหรอ
‪ถ้างั้น...
‪เขาก็ตายแล้วสินะคะ
‪คงจบแล้วสินะคะ
‪ถ้างั้น
‪มันก็จบแล้วใช่ไหม
‪จบแล้วใช่ไหม
‪เธอไม่เป็นไรนะ
‪- เดี๋ยวไปร้านขนมกัน ‪- เธอจะซื้อเหรอ
‪เหลือเชื่อสุดๆ เลยว่าไหม
‪- ว้าว ‪- เห็นว่าตายตั้งสองคนแน่ะ
‪หา อะไรกัน
‪พวกควักกี้ฆ่าคนตายด้วยเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่พวกนั้นหรอก
‪ฉันได้ยินจากเพื่อนในห้อง ‪ว่าเป็นพวกมาเฟียสู้กัน...
‪หนวกหูจริงๆ
‪อิมแทอู นายนี่หนวกหูจริงๆ
‪นี่กี่โมงแล้ว ทำไมยังอยู่ที่นี่
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่รีบกลับห้องเหรอ
‪ค่ะ
‪ปลุกเขาด้วย
‪จะเริ่มคาบโฮมรูมแล้วนะ
‪ครูรักทุกคนนะ
‪- รักครูนะครับ ‪- รักครูนะคะ
‪อือ...
‪ดูท่าแล้ว...
‪พวกเธอคงพอจะรู้ข่าวกันแล้วใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪ข่าวเร็วจริงๆ
‪เมื่อวานนี้มี ‪นักเรียนโรงเรียนเราบางคน
‪ไปพัวพันกับเรื่องไม่ถูกต้อง
‪เพราะงั้นตอนนี้บรรยากาศ ‪โรงเรียนเราเลยแย่สุดๆ
‪พวกเธอก็รู้สึกใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪ยังไงก็ขอความร่วมมืออย่าปล่อย
‪ข่าวลือไร้สาระ หรือโพสต์ข้อความ
‪ลงบนโซเชียลอย่างสนุก ‪เกี่ยวกับเด็กที่เกี่ยวข้องนะ
‪โอเคไหม
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪เรื่องบรรยากาศก็เรื่องหนึ่ง
‪อะไรเนี่ย ซอมินฮีมาว่ะ
‪โอ้โฮ หน้าด้านจริงๆ
‪บ้าหรือเปล่า มีคนมาโรงเรียนไม่ได้ ‪เพราะตัวเองตั้งกี่คน
‪เขยิบมาๆ
‪เหม็นจริงๆ เลย
‪เอาล่ะๆ
‪บรรยากาศก็เรื่องหนึ่ง
‪แต่ยังไงเราก็มีการสอบย่อยรอเราอยู่
‪โสโครกจริงๆ
‪เหม็นเป็นบ้า
‪ตอนนี้คงต้องไป ‪เข้าห้องน้ำชั้นสองแล้ว
‪ทำไม เพราะคนไม่มีเงื่อนไข ‪เข้าชั้นนี้ไม่ได้เหรอ
‪ใช่ โคตรเส็งเคร็ง เวรเอ๊ย
‪ไม่รู้จะพูดยังไงเลยว่ะ
‪มองอะไร นังคนวิ่งงาน ‪หือ ถามว่ามองอะไร
‪- อย่าไปจับ เดี๋ยวติดโรค ‪- โสโครกจริงๆ
‪- นี่ ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ ‪- มองอะไร
‪- ไม่มีอะไรจะพูดหรือไง ‪- พูดหน่อยสิ
‪เอ่อ นี่
‪อะไร ไอ้เวรนี่
‪เอ่อ...
‪สารวัตร สารวัตรมา...
‪ให้ตายเถอะ
‪ทำอะไรกัน
‪นี่ ไปกันเถอะ
‪เวรจริงๆ
‪เธอกินข้าวหรือยัง
‪ถ้ายังไม่กิน ฉันก็ยังได้ไม่กิน ‪งั้นเรา...
‪วันนี้มีเมนูอะไรนะ ‪ผัดไส้กรอก เห็นว่าเป็นผัดไส้กรอก
‪เธอได้พูดอะไรกับพวกนั้นไหม
‪เรื่องงานเธอ
‪อย่าพูดออกไปนะ
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ให้ตายเถอะ ไอ้เวร ‪คิดว่าฉันอยากตายเหรอ
‪นี่ นายเป็นใคร
‪ฉันถามว่านายเป็นใคร
‪เป็นทนายความฉันเหรอ
‪ไม่ใช่
‪งั้นทำไมนายชอบมาบอกให้ฉันปิดปาก
‪ฉันแค่เห็นว่าถ้าเธอพูด ‪เธอก็จะโดนแบบนี้ไง...
‪โธ่เอ๊ย
‪ช่วยหุบปากสักทีได้ไหม
‪รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันเพราะนาย
‪มีคนตายนะ คนทั้งคน
‪คนสองคนที่ตายที่นั่น ‪รู้ไหมหนึ่งในนั้นเป็นใคร
‪ใครล่ะ
‪ถ้านายไม่พูดอะไรกับฉัน
‪ถ้านายหุบปาก อยู่เฉยๆ ‪ไม่เข้ามายุ่งวุ่นวาย
‪ตาเฒ่าจอมจุ้นคนนั้น
‪เขาก็คงมีชีวิตอยู่
‪เธอพูดเรื่องอะไร
‪มันฟังดูเหลวไหลมากใช่ไหม
‪แต่มันคือเรื่องจริง เขาตายไปแล้ว
‪ถ้างั้นฝ่ายกฎหมาย ‪ของเฮฟเวนเอนเตอร์เทนเมนต์
‪ก็อนุมัติเรื่องแล้วใช่ไหม
‪ทำไมห้องทำงานอากาศไม่บริสุทธิ์เลย
‪อย่าเปลี่ยนใจปุบปับขึ้นมาล่ะ ‪ไม่งั้นฉันเสียใจแย่
‪บอกประธานชเว
‪ให้เขาบอกเด็กๆ อย่าเพิ่งออกไปไหน ‪จนกว่าการฝึกจะจบ
‪แล้วนั่นมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอ
‪โอเค มีอะไรก็อัปเดตด้วยนะ
‪กยูรี มีอะไรจะพูดเหรอ ‪พ่อกับแม่เหนื่อยมากเลย
‪ทั้งสองคนนั่งลงก่อนได้ไหมคะ
‪ชื่อเล่นคิมด็อกกู
‪เราเคารพการตัดสินใจของคุณคิมด็อกกู ‪จะไม่มีการบังคับใดๆ
‪และจะไม่เรียกร้อง ‪ค่าชดเชยใดๆ ทั้งสิ้น
‪แต่ลูกค้าที่ทำการแมตชิ่ง ‪กำลังรอคุณอยู่
‪จึงขอให้คุณตัดสินใจในทันที
‪ลูกค้าครับ ต้องการให้แจ้งแขก ‪ว่าให้กลับไปไหมครับ
‪ไม่ครับ ผมจะทำ
‪นี่เป็นคำตอบรับ ‪การค้าประเวณีของอีแทริมค่ะ
‪ลูก
‪แพกยูริ ดูท่าลูกต้อง ‪อธิบายอะไรพ่อกับแม่หน่อยนะ
‪หนึ่ง
‪ลูกได้ไฟล์นี้มาจากไหน
‪สอง
‪ลูกเก็บมันไว้ทำไม
‪ไม่ต้องรู้อะไรมากกว่านี้หรอกค่ะ ‪เพราะหนูอธิบายส่วนที่ควรรู้ไปแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- นี่ แพกยูริ
‪ใช่เวลาที่จะมีอีโก้เหรอ
‪ตอบพ่อกับแม่มาดีๆ
‪ถ้าเป็นกระแสขึ้นมา
‪เรื่องที่ประธานชเวจะลงทุน ‪ก็คงจบเห่ใช่ไหมคะ
‪วงเงินโอนของพ่อกับแม่
‪รวมแล้วได้เท่าไรคะ
‪โอจีซูนี่ใจดีจังเลยนะ
‪ว่าแต่เป็นแบบนี้แล้ว ‪จะเข้ามหาลัยได้เหรอ
‪มันแย่มากเลยเหรอครับ
‪ไหนดูสิ
‪ผู้เสียชีวิตสอง บาดเจ็บจำนวนมาก
‪พีทีเอสดีหนึ่ง แยกจากสังคมหนึ่ง
‪เอาแต่โวยวายใส่เพื่อนคนเดียวที่มี
‪สุดท้ายเลยตัดขาดกัน หนึ่ง
‪งั้นผมอยู่ขั้นไหนเหรอครับ
‪นั่นมันใช่ปัญหาหรือไง
‪แน่นอนสิครับ
‪มันเปลี่ยนไปแล้วนะ
‪ศพน่ะ
‪อะไรนะครับ
‪เรา
‪อย่ามาเจอกันอีกเลย
‪(แพกยูริ)
‪ยังอยู่ในสภาพนั้นอีกเหรอ
‪เรียกฉันมาทำไม
‪แล้วทำไมไม่ไปโรงเรียน
‪ไปตรวจดูที่โซฟาห้องแนะแนวหรือยัง
‪ยัง
‪ฉันบอกให้ไปดูไง
‪รู้แล้วน่า
‪(แพกยูริ ส่งรูปภาพให้คุณ)
‪(ตั๋วเครื่องบินอิเล็กทรอนิกส์ ‪ต้นทาง โซล อินชอน จุดหมาย ซิดนีย์)
‪ไปแล้วกลับเมื่อไหร่เหรอ
‪เป็นตั๋วเที่ยวเดียว
‪เอาเงินที่ไหนมา
‪หามาน่ะสิ
‪ฉันใช้เจ้านี่อย่างดีเลย
‪ฉันใช้เกมไต่บันไดสุ่มเลือกประเทศ ‪ที่อยู่อีกซีกโลก
‪ตั้งใจว่าก่อนถึงวันเดินทาง ‪จะไปเที่ยวในประเทศ
‪ที่เหลือไว้ไปถึงที่นั่นก่อนค่อยคิด
‪ให้ฉันพาไปไหม
‪ไปด้วยกันไหม
‪ยังไงนายก็ไม่เหลืออะไรที่นี่แล้วนี่
‪จะให้หนีไปเฉยๆ เหรอ
‪ที่นั่นไม่มีใครรู้จักเรา
‪ไปเด็ดผลไม้ที่สวนผลไม้ทั้งวันเหรอ
‪แบบนั้นก็ได้
‪แล้วก็ไปดูจิงโจ้ ไปดูโคอาลาด้วย
‪เอางั้นก็ได้
‪ไปกับเธอสองคนเหรอ
‪แค่ไม่ทำเรื่องอันตราย
‪ดีจังนะ
‪แบบนั้นก็ดีเลย
‪เดินทางปลอดภัยนะ
‪รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪งั้นทำไม
‪- เรากลับก่อนนะครับ ‪- ค่ะ
‪เฮ้อ
‪อยู่แบบนั้นมานานแค่ไหนแล้วครับ
‪คะ
‪เจออะไรบ้างไหม
‪ไม่ค่ะ
‪เฮ้อ คดีก็ปิดไปแล้ว
‪คุณจะมายึดติดอะไรกับมันอีก
‪เฮ่อ
‪ช่วงเวลาของคดีมันแปลกๆ
‪ช่วงเวลาเหรอ
‪ฉันว่ายังไงพวกเด็กอันธพาลแก๊งนั้น
‪ก็ไม่ได้ถูกอีวังชอลเรียกมา
‪ทำไมถึงคิดว่าไม่ใช่ล่ะ
‪คือแฟนของมินฮี เด็กที่ชื่อควักกีแท
‪คุณดูโทรศัพท์เขาแล้วนี่
‪รยูแดยอลเห็นรูปมินฮี ‪และบอกให้เขามาจริงๆ
‪ถ้างั้นรยูแดยอลก็เป็นคนเรียกเขามา
‪พวกเด็กๆ เลยไปอาละวาดที่นั่น
‪แล้วยังไงครับ
‪แต่มันดันเป็นเวลาเดียวกับที่ ‪อีวังชอลซ้อมรยูแดยอลพอดี
‪จังหวะมันไม่พอดีเกินไปเหรอคะ
‪ก่อนอื่นเลย
‪กลับบ้านกันเถอะ ‪กลับไปอาบน้ำ ล้างเท้า
‪เลิกงานๆ กลับบ้าน
‪คุณกลับก่อนเลยค่ะ ‪ฉันขออยู่ต่ออีกเดี๋ยว
‪จริงๆ เลย คุณแฮกยอง
‪คุณจะทำงานของคนอื่นไปถึงเมื่อไหร่
‪ตอนนี้เรามีงานกองเต็มโต๊ะเลยนะ
‪คือว่า...
‪เพราะเป็นคดีที่ ‪นักเรียนคเยวังเข้ามาพัวพัน
‪เพราะพัวพันกับนักเรียนคเยวัง ‪งานเราถึงได้กองแบบนี้ไง
‪ตอนนี้ทั้งผู้ปกครองทั้งครู ‪หันมาเผชิญหน้ากันแล้ว
‪ไม่รู้เหรอครับว่าพวกเขาจะตีกัน
‪คือ...
‪ผมว่าพอเถอะ เอามือถือพวกนี้ไปคืนซะ
‪ตอนนี้กลับไปพักก่อน ‪แล้วพรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนนะครับ
‪เฮ้อ
‪(บัตรประจำตัวนักเรียน ซอมินฮี ‪โรงเรียนมัธยมปลายคเยวัง)
‪ตรวจพบสัญญาณอารึง
‪(ค้นหาตำแหน่งอารึง)
‪ตรวจพบสัญญาณอารึง
‪(พบตำแหน่งของอารึงแล้ว)
‪พบตำแหน่งของอารึงแล้ว
‪สวัสดีค่ะ
‪(ห้องแนะแนว)
‪ทำอะไรครับ
‪คือว่า...
‪พอดีเอวผมเคล็ดน่ะครับ
‪เป็นนู่นเป็นนี่นะ
‪แล้วมาที่นี่ทำไม
‪อ๋อ อะไรนะ
‪คือพอดีผมลืมโทรศัพท์ไว้น่ะครับ
‪ใช่แล้ว
‪อย่ามัวเล่นอยู่ ‪ไปเข้าเรียนได้แล้วครับคุณ
‪จะหมดพักเที่ยงแล้ว
‪นี่ โอจี
‪ทำไมแพคกยูลไม่มาเรียน
‪นายได้ข่าวอะไรบ้างไหม
‪นายป่วยตรงไหนหรือเปล่า
‪ไหน มาดูใกล้ๆ หน่อย
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ครูครับ ‪- อือ
‪มีอะไร
‪เมื่อก่อนครูเคยพูดนี่ครับ
‪พูดอะไร
‪ที่ครูบอกว่าไม่อยากมองหน้าผม
‪เอ๋
‪ก็ที่ว่า...
‪ผมโอบกอดความผิดไว้คนเดียว ‪แล้วก็เอาแต่อดทน
‪อ๋อ
‪ฉันแค่พูดอุปมาอุปไมยเฉยๆ
‪อยู่ๆ พูดขึ้นมาทำไมเหรอ
‪แล้วครูเคยเป็นแบบนั้นไหมครับ
‪เคยอดทนไหม
‪รู้สึกเหมือนว่ามัน ‪จะระเบิดออกมาอยู่แล้ว
‪แต่ก็อดทนไว้
‪อยู่คนเดียว
‪เคยสิ
‪แล้วสุดท้ายเป็นยังไงเหรอครับ
‪สุดท้ายก็ระเบิดไง
‪เข้ามาข้างในแล้วค่ะ
‪(ตำแหน่งอารึง)
‪อย่านะ บอกว่าอย่าไง
‪ตำแหน่งปัจจุบันของอารึง ‪โรงเรียนมัธยมปลายคเยวัง
‪ผิดทาง
‪กำลังค้นหาตำแหน่ง
‪(ตำแหน่งอารึง)
‪แต่ว่าฉันโชคดี
‪ที่ระเบิดแต่มีคนช่วยเก็บกวาดให้
‪ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอก ‪ว่าตัวเองมีคนแบบนั้นอยู่ข้างๆ
‪ให้ฉัน...
‪ช่วยเก็บกวาดให้ไหม
‪อะไรนะครับ
‪นาย...
‪จะลองระเบิดดูไหม
‪ต่อหน้าฉัน
‪(ห้องแนะแนว)
‪เลิกเรียนแล้วเจอกันที่นี่นะ
‪ไม่ไปห้องพยาบาลจะดีเหรอ
‪ครับ ไม่รุนแรงขนาดนั้นครับ
‪อือ
‪(ชมรมศึกษาปัญหาสังคม)
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪ผิดทาง
‪กำลังค้นหาตำแหน่ง
‪ผิดทาง
‪กำลังค้นหาตำแหน่ง
‪ตรวจพบตำแหน่งอารึงแล้ว
‪อารึงอยู่ในละแวกใกล้เคียงค่ะ
‪(ชมรมศึกษาปัญหาสังคม)
‪อารึงอยู่ในละแวกใกล้เคียงค่ะ
‪ถึงตำแหน่งของอารึงแล้ว
‪โปรดค้นหาว่าอารึง ‪อยู่ในบริเวณใกล้เคียงไหม
‪ประกาศจากครูประจำชั้น
‪ที่สนามโรงเรียนมีขยะเกลื่อนกลาด ‪สกปรกมากๆ
‪ในวันศุกร์นี้จึงจะมี ‪การดูแลสภาพแวดล้อม
‪ขอให้นักเรียนนำถุงมือพลาสติก ‪และถุงขยะมาด้วย
‪เฮ้อ เซ็งเลย
‪และอีกอย่าง
‪- ครูโจครับ ‪- ครับ
‪ขอเวลาสักครู่นะครับ
‪ครับ
‪- อะไรกัน ‪- ใครเหรอ
‪อีกแป๊บเดียวก็เลิกแล้วนะครับ
‪พูดคุยตรงนี้น่าจะลำบาก ‪ฉันอยากให้เราไปคุยที่สน.
‪สน.เหรอครับ
‪สถานีตำรวจเหรอ
‪ค่ะ ไปกันเถอะค่ะ
‪ไปเถอะ เดี๋ยวผมคุยกับ ‪นักเรียนให้เอง ไปเถอะ
‪งั้นฝากเด็กๆ ด้วย
‪- ได้สิ ‪- ครับ
‪เฮ่อ เมินกันหน้าตาเฉยเลยนะ
‪ฉันโทรหาก็ไม่รับ
‪แล้วฉันควรรับหรือไง
‪มาคุยกันหน่อย
‪ไม่ล่ะ ไม่คุย
‪นี่ จริงๆ เธอควรขอบคุณฉันหรือเปล่า
‪นายนี่สุดยอดเลยนะ
‪พอฉันไปอาละวาดที่นั่น ‪ชีวิตฉันก็พังไม่เป็นท่า
‪โรงเรียนไล่ฉันออกแน่ๆ
‪บรรยากาศครอบครัวตอนนี้ก็สุดๆ เลย
‪เรื่องนั้น...
‪น่าจะทำให้ฉันกับเธอเจ๊ากันแล้วนะ
‪เธอไม่คิดแบบนั้นเหรอ
‪เรื่องนั้นนายไม่ได้ ‪เป็นคนตัดสินใจสักหน่อย
‪นี่
‪เธอบอกตำรวจว่าไม่ได้ไปบานาน่า
‪เธอทำให้ฉันดูเป็นไอ้โง่ทำไม
‪พูดบ้าอะไร
‪ตอนนั้นฉันรู้มา
‪ว่าเธออยู่ที่นั่นแน่ๆ ถึงได้ไป
‪ไอ้พ่อเล้านั่นบอกมา
‪ถึงได้ถามว่านายพูดบ้าอะไรไง
‪ปล่อยนะ
‪นี่
‪นี่มันของเธอนี่
‪ไม่ใช่เหรอ
‪วันนั้นฉันเก็บได้ที่บานาน่า
‪ซอมินฮี
‪เธอไม่มีอะไรจะบอกฉันเลยเหรอวะ
‪ไม่มี
‪(จดหมายขอโทษ)
‪(คำให้การ)
‪สวัสดี เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกท่านครับ
‪ผมนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายคเยวัง ‪ห้อง 5/5 โอจีซูครับ
‪ต่อหน้าทุกๆ ท่าน ผมอยากแสดงความ...
‪ด้วยความจริง
‪พูดความจริง...
‪(คำให้การ)
‪ด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก ‪ทำให้ผมตัดสินใจแสดงความกล้าออกมา
‪ผมที่เป็นตัวการเรื่องทั้งหมดนี้
‪รู้สึกเจ็บปวดมาเป็นเวลานาน
‪(แพกยูริ)
‪ให้ฉันพาไปไหม
‪ไปด้วยกันไหม
‪ที่นั่นไม่มีใครรู้จักเรา
‪รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ
‪แพกยูริ
‪โอจีซู
‪มาเจอกันตอนนี้ได้ไหม ‪ฉันมีเรื่องจะพูด
‪เอ่อ
‪เรื่องสำคัญน่ะ
‪ตอนนี้ฉัน...
‪แค่แป๊บเดียว
‪(บานาน่า)
‪มีใครไหมครับ
‪ไม่เห็นสภาพร้านเหรอ
‪เราไม่เปิด
‪ป้าครับ
‪ป้าเป็นเมียเจ้าของร้านสินะ
‪เวรเอ๊ย บอกว่าไม่เคยจดทะเบียนไง
‪ที่นี่เป็นที่ขายบริการใช่ไหมครับ
‪ผมขอถามอะไรหน่อย
‪เธอเคยทำงานที่นี่ไหมครับ
‪มองอะไรอยู่ครับ ผมบอกให้ดูรูปไง
‪ควักอะไรนะ ชื่อเธอน่ะ
‪เธอเป็นแก๊งเด็กอันธพาล ‪ที่มาป่วนที่นี่ใช่ไหม
‪บอกว่าจะฆ่าไอ้คนที่ขายแฟนเธอ
‪ทำไมโทรมเป็นผีตายซากแบบนั้น
‪ตอนนี้ฉันเหนื่อยๆ น่ะ
‪นายดูเหมือนจะตายภายในห้านาทีเลย
‪เดี๋ยวฉันจะส่ง ‪ลิงก์วิธีเลี้ยงให้ในแชตนะ
‪ขอบคุณที่รับเลี้ยง
‪แล้วทำไมจู่ๆ เอามาให้ฉันล่ะ
‪ทำไมนายไม่เลี้ยง
‪ฉันเลี้ยงไม่ได้สักพัก
‪พอดีมีเรื่องนิดหน่อย
‪เรื่องอะไร
‪แค่...
‪ช่วยรีบพูดเรื่องที่เธอจะพูดได้ไหม
‪นี่ โอจีซู
‪นายชอบคาราโอเกะเหรอ
‪ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา ‪ไปที่แบบนั้นหรอกนะ
‪ฉันถามว่าชอบหรือไม่ชอบ
‪ไม่ชอบ ไม่เคยไปด้วย
‪งั้นนายไปที่บานาน่าทำไมเหรอ
‪หือ
‪นาย...
‪จำเรื่องที่ฉันเคยบอกตอนนั้นได้ไหม
‪ที่มีคนฮุบเงินของเราไป
‪บานาน่าคือร้านของมัน
‪นายไปที่นั่นทำไม
‪ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ
‪คือว่า...
‪เอ่อ...
‪คือว่า...
‪ตอนนี้...
‪เอ่อ...
‪ขอโทษนะ
‪เรื่องอะไร
‪ฉันไม่รู้จริงๆ
‪ถึงได้ถามไงว่าอะไร
‪ฉันถามว่าเรื่องอะไรไง
‪อะไรกันแน่
‪โธ่เอ๊ย
‪ฉัน...
‪มินฮี ฉัน...
‪ฉันน่ะ ฉัน...
‪ฉัน...
‪ฉันแค่...
‪ฉันแค่อยากไปโรงเรียน
‪เข้ามหาวิทยาลัย
‪แค่นั้น
‪แค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ
‪อยากมีชีวิตเหมือนพวกเธอ
‪แต่ว่าฉันดันทำแบบนั้นไม่ได้
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้
‪จริงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้คิดทำอะไรไม่ดีเลย
‪หัวหน้าอีก็ด้วย
‪หัวหน้าอีด้วย
‪เรื่องหัวหน้าอี ฉัน...
‪ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น
‪นายเองสินะ
‪ฉันไม่ได้คิดทำอะไรไม่ดีเลย
‪ฉันไม่ได้คิดทำอะไรไม่ดีจริงๆ
‪ฉันไม่ได้เจตนาให้เป็นแบบนั้น ‪จริงๆ นะ ฉัน...
‪แล้วแพกยูริล่ะ
‪แพกยูริด้วยเหรอ
‪ปล่อยกยูริไปเถอะนะ มินฮี
‪ฉันผิดเอง ฉันเอง
‪ฉันเป็นคนเริ่มเอง
‪ฉันเป็นคนเริ่ม ฉันเริ่มทำเอง
‪สำหรับกยูริ มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น
‪ล้อเล่นเหรอ
‪กยูริแค่อยากจะช่วยฉันเท่านั้น
‪จริงๆ นะ
‪- ฉันไม่ได้คิดอะไรไม่ดี ‪- ล้อเล่นเหรอ
‪ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น
‪ฉันผิดไปแล้วจริงๆ มินฮี
‪ฉันขอโทษนะ
‪ขอโทษจริงๆ
‪ฉันผิดไปแล้ว มินฮี
‪ผิดไปแล้วจริงๆ
‪ฉันผิดไปแล้ว มินฮี
‪ผิดไปแล้วจริงๆ
‪เข้าใจแล้ว
‪บอกว่าเข้าใจแล้วไง
‪นายจะให้ฉันยกโทษให้นี่
‪จริงเหรอ
‪- แค่นั้นจริงๆ เหรอ ‪- อย่ามาพูดกับฉันได้ไหม
‪ตอนนี้ฉัน...
‪ฉันไม่อยากคุยอะไรกับนาย
‪หลบไป
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะ มินฮี
‪ขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪เครื่องติดตามสัตว์เลี้ยงเหรอครับ
‪ช่วงนี้คงได้ยินชื่อนี้บ่อยนะคะ ‪คนที่เรียกกันว่าลุง
‪คนที่นักเรียนซอมินฮีพูดถึง
‪คุณบอกว่าเขาตายไปแล้วนี่ครับ
‪ค่ะ คดีสรุปออกมาแบบนั้น
‪ยังไงก็เถอะ ‪มีใครบางคนที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้น
‪ซ่อนเงินนี้เอาไว้ค่ะ
‪ที่โรงเรียนเหรอครับ
‪ที่ห้องแนะแนวค่ะ
‪(หน่วยสตรีและเยาวชน)
‪ฉันไม่ได้คิดทำอะไรไม่ดี
‪หัวหน้าอีก็ด้วย
‪แพกยูริด้วยเหรอ
‪ปล่อยกยูริไปเถอะนะ ฉันผิดเอง ฉันเอง
‪ฉันเป็นคนเริ่มเอง ‪ฉันเป็นคนเริ่ม ฉันเริ่มทำเอง
‪สำหรับกยูริ มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น
‪ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ
‪ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ มินฮี
‪นี่ ซอมินฮี
‪- นี่ๆ ‪- ปล่อยนะ ไอ้เวร
‪นี่ รอก่อน ฉันจะไปมอบตัว
‪ฉันจะมอบตัวๆ
‪เพราะงั้นช่วยลบมันไปเถอะนะ
‪หลบไป
‪บอกให้หลบไง ไอ้บ้า
‪ขอร้องล่ะ
‪ได้โปรดลบมันเถอะนะ
‪นายชอบแพกยูริใช่ไหม
‪นายพยายามจะปกปิดให้หล่อนนี่
‪ปล่อยกยูริไปเถอะ ฉันจะไปมอบตัวจริงๆ
‪- ฉันจะไปมอบตัวเอง ‪- ไม่
‪หลีกไป ไอ้เวร
‪นี่
‪ปล่อยนะ ไอ้เวร
‪เฮ้ย ฉันบอกว่าฉันไง
‪ฉันเอง ฉันไง ฉัน
‪ฉันคือลุงคนนั้น
‪ฉันบอกว่าฉันคือลุงไง
‪แค่นั้นก็พอแล้วนี่ ยัยบ้า
‪เวรเอ๊ย
‪ทำบ้าอยู่ได้
‪ไอ้พวกอาชญากรเอ๊ย
‪ปล่อยนะ ไอ้เวร
‪ยัยบ้า เอามาให้ฉันนะ เอามา
‪- บอกให้ปล่อยไง ‪- เอามานี่นะ
‪ไอ้เวร
‪เอามา
‪ปล่อยนะ ไอ้เวร
‪นี่
‪นี่ ซอมินฮี
‪ไม่ใช่เด็กๆ ของเราหรอกครับ
‪ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ
‪ตอนนี้ชมรม ‪ที่มาใช้ห้องแนะแนวอยู่ชั่วคราว
‪ครูโจจินอูเป็น ‪ครูที่ปรึกษาชมรมนั้นใช่ไหมคะ
‪ชมรมศึกษาปัญหาสังคม
‪ช่วยฉันด้วย
‪ช่วยฉันด้วย แพกยูริ
‪อือ ออกไปแล้ว
‪คุณครูคะ
‪พูดตามตรง
‪ฉันคงพูดไม่ได้ว่าไม่มีอะไร
‪แต่ก็อย่ากังวลมากไปเลยนะคะ
‪ครับ ติดต่อผมมาด้วยนะครับ
‪ค่ะ
‪ครับ ผมโจจินอูครับ ‪ที่นั่นที่ไหนครับ
‪อะไรนะครับ
‪นี่ ควักกีแท
‪อย่ามาเรียกชื่อฉัน ไอ้เวร
‪เปล่า อะไรกัน ทำไมนาย...
‪รู้จักบ้านฉันได้ยังไง
‪ทำไม
‪ตกใจเหรอ
‪ฉันตกใจกว่าอีก ไอ้บ้า
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪นายพูดเรื่องอะไรของนาย
‪ทำแบบนี้กับฉันทำไม
‪แกขายผู้หญิงของฉันเหรอ
‪อะไรนะ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪แพคกยูลก็พวกแกเหรอ
‪ซอมินฮีรู้เรื่องนี้ไหม
‪(ควักกีแท)
‪แกทำอะไรหล่อน...
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪จะไปไหน ไอ้เวร
‪แพกยูริ
‪ซอมินฮี
‪ผู้ปกครองเหรอครับ
‪- ครูประจำชั้นครับ ‪- ขึ้นรถเลย
‪ระวังนะ รับหน่อย
‪โอจี
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นี่
‪นี่ โอจี
‪โอจี
‪ลุกขึ้นมา รีบไปกับฉัน
‪นี่ รีบลุกขึ้นมาสิ
‪ไปเถอะ
‪รีบไปซะ
‪ไม่เอา
‪ไม่เอา ไปกับฉันนะ เร็วสิ
‪ไปเถอะ ได้โปรด
‪ไปคนเดียวเถอะ
‪ไม่เอา ไอ้บ้า ‪รีบลุกขึ้นมาเร็ว ไปด้วยกันนะ
‪เขาเป็นนักเรียนที่ซื่อสัตย์
‪มีความประพฤติเรียบร้อย ‪ผลการเรียนดีมาก
‪นิสัยเงียบและสุขุม ‪เป็นตัวอย่างที่ดีของคนอื่น
‪ไม่สร้างปัญหาให้ใคร
‪เป็นนักเรียนดีเด่นเลยครับ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน