FILM OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII
INWOOD, NOWY JORK, 1967
DZIELNICA NA PÓŁNOCY MANHATTANU
Dzięki, Pułkowniku!
Przepraszam. Hej, idę!
- Dla ciebie. - Mówię,
że nie pamiętam, kiedy Chickie ostatnio płacił za piwo.
Nazwałeś mnie sknerą?
Nie, nazwał cię darmozjadem. Gdzie moja reszta?
Dziękuję.
Jaja sobie robicie?
Hej, Noodle.
Kiedy schodzę ze statku z górą kasy, kto stawia więcej ode mnie?
- Nikt. - Bingo.
Ale nie byłeś na statku od trzech miesięcy. Sam policz.
Nie ma wstępu do Shillinga, bo nie uregulował rachunku!
Bzdura! Nie mam tam wstępu,
bo kręcą się tam bracia Keenan.
Wciąż wściekają się o ciebie i swoją siostrę.
Nie wiem. Nie chcę się przekonać.
Kto włączył to gówno?
Ja. Uwielbiam tę piosenkę!
Ja też.
- Ona ssie. - Nie jest wybitna.
Hej, Pułkowniku! Jeszcze jedna runda!
Zapomnij. Masz trzy tygodnie na uregulowanie rachunku.
To nie ja stawiam! To Brendan!
Farciarz!
I podawaj następne!
Hej.
Rusz dupę, leniu! No już.
- Kurwa. Wstałem. - Nie wstałeś!
Msza z 11.30 zaczęła się dziesięć minut temu. Wstawaj, Chick!
Poszedłem wczoraj na mszę o 17.00.
Bzdura. Byliśmy na niej z matką.
Spójrz na siebie. Przesypiasz życie.
Wstanę po śmierci.
Na Boga, Chickie. Zaczęła się msza!
Wstawaj!
LYNDON JOHNSON APELUJE O JEDNOŚĆ W OBLICZU WOJNY
- Co porabiasz wieczorem, Chickie? - Jak myślisz?
Co noc to samo.
Ciągle pije. Przesypia całe dnie. „Rozrywkowy Chickie”. Fajnie.
O rany… Zaczyna się.
Marynarka handlowa to nie bułka z masłem.
- Tak, tak. - To harówka.
Buu, Chickie.
Mam chwilę, żeby się zrelaksować,
jak profesor w czasie wakacji.
Jasne. Jesteś profesorem, tak jak twoja babcia jest Miss Ameryki.
Daj spokój. Znów to samo?
To mój dom. Ma żyć według moich zasad!
Chce chlać i przesypiać życie, niech znajdzie własne mieszkanie!
Dobra. Wyprowadzę się.
To strata pieniędzy.
Jesteś na morzu ponad połowę roku.
Catherine, przestań go rozpieszczać.
W twoim wieku miałem dwie prace. Trójkę dzieci. Żonę.
Moja wina, że zrobiłeś mamie dziecko w liceum?
- Hej! - Chickie!
Zaszłam w ciążę po ślubie!
Daj spokój, mamo.
Pobraliście się w styczniu. Gerard urodził się w czerwcu.
- To był rok przestępny. - Co?
Co to znaczy?
Gerard był wcześniakiem. Wszystko się zgadza.
To częste przy pierwszej ciąży.
Johnny Knopf nie żyje.
- Nie. - Spotkałam Judy Byrne.
Przyjaźni się z jego siostrą, Mo.
Dopiero tam dotarł.
Rodzina może być dumna. Chłopak zginął jak bohater.
Skąd wiesz?
Skąd wiem?
Oddał życie za kraj. Stąd wiem.
I co niby robi ten kraj?
Christine. To nie jest dobry moment.
A kiedy będzie dobry?
Nawet nie wiemy, dlaczego tam walczymy.
Chryste. Przyszło ci do głowy,
że rząd wie, co robi, po prostu ci nie powiedzieli?
Johnson kłamie! Nie przyznaje nawet, że to wojna!
- Jasne. Wszyscy kłamią. - Oni kłamią!
Christine, wystarczy.
Tak, mamo, wystarczy.
Zginęło już ośmiu chłopaków z okolicy.
Ilu ma zginąć, zanim się obudzicie?
Dziewczynka została zastrzelona,
kiedy jeździła na rowerze z ojcem.
Na drodze publicznej, w małej wiosce.
To był piękny, ciepły dzień.
Miała zginąć w ciągu godziny…
Knopfa nawet nie miało tam być.
Ojciec podpisał mu zgodę, żeby mógł się zaciągnąć jako 17-latek.
Jezu. Czemu się tak spieszył?
Spieszył się, żeby spełnić patriotyczny obowiązek.
Masz rację.
To brednie. Nie powinni pokazywać tego w telewizji.
W moich czasach to by nie przeszło.
W twoich czasach nie było telewizji.
I lepiej na tym wychodziliśmy.
Wojna to nie widowisko telewizyjne. To prawdziwe życie.
Amerykanie nie radzą sobie z prawdziwym życiem?
Nie. I nie powinni być do tego zmuszeni.
Wprowadzanie martwych żołnierzy bez ramion i nóg
do naszych salonów
nikomu nie pomoże.
Gdyby pokazywali w telewizji Ofensywę w Ardenach,
odpuścilibyśmy po trzech dniach.
Nie zrobiliśmy tego. Oberwaliśmy, ale ich wypchnęliśmy i wygraliśmy.
To były inne czasy. Inna wojna, Pułkowniku.
Komu sprzyjasz, Noodle? Twierdzisz, że jesteś po ich stronie?
Wyrzucę cię na zbity pysk.
Jezu, Pułkowniku. Ma pan dziś krótki lont.
Nie mam krótkiego lontu. Po prostu nie wiesz, kiedy go podpalasz.
Koszmar.
Nie mogą urządzić pogrzebu i zamknąć tematu?
To wszystko utrudnia i przeciąga.
Palant.
Stypa jest dla rodziny. Nie chodzi o ciebie.
Mają czas na żałobę, zanim go pochowają.
Racja. Potrzebujemy styp. Są ważne.
Żałoba jest dobra dla wszystkich.
Jezu. Nie ma opinii, której byś się trzymał?
- Jesteś jak chorągiewka. - Nie.
Próbuję być otwarty na różne punkty widzenia.
Tak jak robią psy.
„Tak jak robią psy”?
- O czym on gada? - Mówię, że psy nie oceniają.
Minogue'owie dostali rano telegram.
Tommy zaginął.
No nie.
Cholera.
Piłka na Times Square spada za dziesięć minut. Przegapimy to.
Bez obaw, Tommy. Spadnie też za rok!
Ale nigdy tego nie widziałem.
- Nigdy? - Tylko w telewizji.
Żartujesz.
Przysięgam. Chcę raz zobaczyć to na żywo.
Dobra, chodź. Lecimy!
Cholera.
Biedny Minogue. Był najlepszy.
Nie mów „był”. To, że zaginął, nie znaczy, że nie żyje.
Jeśli ktokolwiek tam przetrwa, to właśnie Tommy.
On i jego bracia mają tę mądrość ulicy.
Patrz na te śmieci.
Hej, hej, LBJ! Ile dzieciaków zabiłeś, hej?
Hej. Co ty robisz?
DOBRY KOMUNISTA TO MARTWY KOMUNISTA
Do domu, komunistyczne gnidy.
STOP WOJNIE!
SPROWADŹCIE NASZYCH DO DOMU
Hej! Przestań! Co ty robisz?
Te świece reprezentują żołnierzy zabitych w Wietnamie!
Przepraszam. Myślałem, że to świece pokojowe.
Masz problem z pokojem?
Mam problem z tobą, pajacu!
Te demonstracje szkodzą naszym!
Może wymaszerujcie prosto do Kanady i zamknijcie za sobą drzwi?
Chodź, Chickie. Spadajmy stąd.
Co do cholery?
Ile dzieciaków zabiłeś, hej?
Hej, hej, LBJ! Ile dzieciaków zabiłeś, hej?
Idziemy.
…puszczaj!
Co ty, do cholery, robisz? Do domu!
Ośmieszasz siebie i swoją rodzinę!
Próba ratowania dzieciaków z Inwood przed śmiercią mnie ośmiesza?
Zgadza się. Bo to nikomu nie pomaga.
Chcę, żeby wrócili żywi do domu.
Wszyscy coś robią, ty nie robisz nic.
Nic nie robię?
Służyłem przez cztery lata, od 18. roku życia.
Grałeś w pokera w bazie w Massachusetts.
Nie unikałeś kul, tylko regulowania rachunków w barach.
Nie udawaj, że tam byłeś!
Daj spokój. Wiesz co? Wal się!
Idziemy.
Nigdzie z tobą nie idę!
Będę tu codziennie, dopóki wojna się nie skończy,
bo ta wojna jest niemoralna!
Nie pouczaj nas o moralności.
Jutro chowamy Johnny'ego Knopfa, Tommy Minogue zaginął,
a ty maszerujesz tu z wrogiem?
- Tommy? - Wracajmy do domu. Proszę.
Nie szargaj pamięci Johnny'ego.
„Nie szargać jego pamięci”?
Robię to, żeby uczcić jego pamięć, tępy gnoju!
Nie chcę, żeby kolejne dzieciaki ginęły za nic!
Za nic? Zginęli, żeby ratować nas przed komunizmem!
Tu nie chodzi o walkę z komunizmem, tylko o krzewienie imperializmu!
Zamknij, kurwa, ryj, mądralo!
- Sam zamknij ryj! - Nie wciągaj nas w swoją wojnę.
- Faszystowska świnia! - To ty jesteś problemem.
Kur… Moją wojnę?
Chodzi mi tylko o moich przyjaciół.
- Walczą tam za was! - Właśnie!
Nie chcemy, żeby za nas zabijali!
Wiesz co, zabójco dzieci? Ty i ja, solówa!
Nie chcę walczyć. To pokojowy marsz.
Jebać wasz pokój. Dawaj. Ty i ja!
- Nie będę walczył. - Przestań.
Nie masz wyboru! Uderzę cię za trzy sekundy.
Ale dam ci szansę.
Dawaj, pokaż, co potrafisz.
Co ty robisz?
Nie rób tego, Chickie!
- Ty gnoju! - Przestańcie!
Hej! Cofnijcie się!
Nie zbliżać się!
Hej, Christine!
Christine!
Weźcie prysznic!
Tych cip było z pięć razy więcej, a i tak skopaliśmy im tyłki.
To czemu masz spuchnięty policzek?
Cios znienacka. Jakiś hipis. Od tego się zaczęło.
Ci durni protestujący nie wiedzą, że nasi widzą te brednie w telewizji
i że pokazują to na całym świecie?
Dokładnie tego chce wróg.
Chce, żebyśmy ze sobą walczyli.
Jeśli Amerykanie nie mogą się porozumieć,
to wydaje się, że oni mają rację, a my się mylimy.
Oby nasi wiedzieli, że zdecydowana mniejszość jest za nimi.
- Chyba zdecydowana większość? - Tak daleko bym nie szedł.
Większość ludzi jest za nimi.
Ale nie wszyscy.
Wiecie, czego bym chciał? Chciałbym pojechać do Wietnamu
i odnaleźć Reynoldsa, Collinsa, Pappasa, Duggana, Minogue'a.
Chłopaków z okolicy.
A potem dać im po piwie. W ramach podziękowania.
Za chłopaków!
Mógłbym to zrobić.
Co takiego?
Dostarczyć im piwo.
Mógłbym wsiąść na statek płynący do Wietnamu. Podrzucić parę piw.
Pływają tam w ogóle statki? Trwa wojna.
Tak. Skąd waszym zdaniem biorą zapasy?
Mówisz poważnie?
Możesz wsiąść na statek handlowy i tam dotrzeć?
Jasne, że nie mówi poważnie. Nawalił się.
Facet jest kompletnie trzeźwy. To najwyżej jego piąte piwo.
Nie pierdol, Chick. Naprawdę możesz to zrobić?
Mogę, chcę i zrobię. Obiecuję wam to.
Pokażę im, że ta dzielnica i ten kraj wciąż stoją za nimi murem.
To, co mówi Chickie, jest ważne.
To bardzo ważne.
To poprawi morale chłopców.
Dobre amerykańskie piwo przypomni im,
o co walczą.
Dobrze, że ktoś to wie.
Weź je w tym. Będą wiedzieli, że to od nas.
Dostarczymy chłopakom piwo.
Chickie, nie rób tego. Powiedz im, że pieprzysz głupoty.
- Później jest trudniej. - Okej.
Dajcie mi listę chłopaków i jednostek, w których służą, dobra?
Bo płynę do Wietnamu i zawiozę im piwo!
- Tak! - Tak! Do roboty!
Niech Bóg ma cię w opiece.
Ci odważni chłopcy walczą i giną za ten kraj.
My siedzimy bezczynnie. Poza tobą.
Jeszcze nic nie zrobiłem.
Najtrudniej będzie znaleźć statek. I jak ich odnajdę, kiedy już tam dotrę?
To nie powinno być trudne. To mały kraj.
Z masą drzew. Jest tam jak w afrykańskiej dżungli.
McFadden właśnie wrócił z Wietnamu. Pewnie ma mapę.
Mógłby ci pokazać, gdzie stacjonują.
Jak mówiłem, dotarcie tam jest najtrudniejsze.
Nawet jeśli znajdę statek, mogą mieć komplet.
Chickie! W Wietnamie odwiedzisz mojego syna, prawda?
- Cóż… - Jest w 127. kompanii żandarmerii.
Widzisz, ma to na naszywce.
Ucieszy się, gdy zobaczy znajomą twarz.
Jest jeszcze parę przeszkód.
Nawet nie wiem, czy dam radę tam dotrzeć.
Kiedy go zobaczysz, uściskaj go ode mnie.
Jezu, trochę się pospieszyli.
W jakim sensie?
Nie obiecywałem, że dotrę do Wietnamu. Powiedziałem, że spróbuję.
Mówiłeś, że płyniesz i dostarczysz im piwo.
O ile znajdę statek.
Nie pamiętam tej części.
Cholera. Czytaj między wierszami!
Jaki mam wpływ na to, czy znajdzie się statek?
- W porządku. - Nieprawda.
Jeśli nie popłynę, wyjdę na palanta.
- Przed kim? - Przed nimi.
Nie martw się. Nie wierzą, że popłyniesz.
Robią sobie z ciebie jaja.
Co? Nie wierzą, że popłynę?
Nie płyniesz, prawda?
Nieważne. Dlaczego w to nie wierzą?
Daj spokój, Chick. Bez urazy.
Wiele rzeczy obiecujesz,
a potem ich nie robisz, bo wiesz… nie masz czasu.
Co takiego obiecywałem, czego nie zrobiłem?
Serio. Wymień jedną rzecz.
Nie zostałeś gliną.
A ty nie zostałeś łapaczem Jankesów.
- Co? - To było w piątej klasie.
Chciałem zostać policjantem.
Nie można zmienić zdania po piątej klasie?
To się nie liczy.
Nie skończyłeś liceum.
A mówiłem, że skończę?
Nie sprzedawałeś fistaszków na Polo Grounds.
W dniu, w którym miałem zacząć,
Patty Benedetto dała mi lepszą pracę i ładowałem ciężarówki w Empire Trucking.
Dzień później to rzuciłeś.
To moja wina, że szef był palantem?
Słuchaj, Chickie, chodzi nam o to, że nie musisz płynąć do Wietnamu.
Ludzie i tak na to nie liczą.
Chodźmy.
Kiedy chciałeś nam powiedzieć?
Że dostarczasz piwo przyjaciołom w Wietnamie?
Dziewczyna Richiego Reynoldsa, Jeanie, podrzuciła skarpety.
Wysłała mu kilka par, ale ich nie dostał.
Chce, żebyś mu je przekazał.
Pan Collins podrzucił 33 dolce dla Tommy'ego,
na pokerowe długi. Masz mu przekazać, żeby z tym skończył.
Ciekawa jestem, po ilu byłeś piwach,
kiedy wpadłeś na ten genialny pomysł?
Twierdzisz, że musiałbym być pijany, żeby wesprzeć przyjaciół w Wietnamie?
Dostarczenie im piwa to wsparcie?
Chodzi o przyjaźń i lojalność, nie masz o tym pojęcia.
Chcesz ich wesprzeć? Pomóż nam ich stamtąd ściągnąć.
O Boże. Jesteś jak zgrana płyta.
Wiesz, jednego nie mogę rozgryźć.
Jak on pomieści wszystkie te browary na statku.
Nie śmiejcie się z niego.
Namówicie go na tę głupotę i przez was zginie.
Daj spokój, Catherine.
Nikt jeszcze nie zginął od spania do 15.00.
Chickiemu nic nie grozi.
Pani Minogue. Ja…
Chickie, podobno zamierzasz odwiedzić chłopaków.
Daj to Tommy'emu, kiedy go zobaczysz.
- Proszę. - Nie, nie.
Chciałam je przynieść.
Nie mogą znaleźć Tommy'ego… ale na pewno go znajdą.
Proszę je na razie zachować.
Jeśli popłynę,
wpadnę po nie do pani, dobrze? Obiecuję.
Nie. Tommy mówił, że zabrał parę ze sobą,
ale pewnie tego nie zrobił.
Dwa zestawy mu nie zaszkodzą, prawda?
Chyba nie.
Dziękuję, Chickie.
Witaj, szefie.
Nie masz statku, który wypływa niebawem do Wietnamu?
POKŁAD – MASZYNOWNIA – ZAŁOGA
Wkrótce odpływa transportowiec Drake.
Bez jaj. O której?
O 17.00.
Dziś?
- Za trzy godziny? - Tak.
Płynie z Jersey do Panamy, a potem do Wietnamu.
Powinien tam dotrzeć za dwa miesiące.
Pewnie nie potrzebują już olejarza?
Olejarz.
Masz szczęście. Brakuje jednego.
A czemu wypływają z Jersey?
Transportują 10 000 ton amunicji.
Gdyby coś poszło nie tak, wysadziłoby pół Manhattanu.
Gdyby wysadziło Jersey, kto by za nim tęsknił?
Chcesz płynąć?
TAKSÓWKA
Chickie!
Chyba żartujesz?
Co?
Nie rób tego. To najgłupszy pomysł, o jakim słyszałam.
Głupszy niż transparenty nazywające naszych przyjaciół zabójcami?
Nie chrzań. Nie miałam takiego transparentu.
Ale maszerowałaś z tymi ludźmi.
Wyobraź sobie, że jesteś żołnierzem,
wracasz i pierwszym, co widzisz, jest ten transparent.
Proszę cię, Chick.
- Zginiesz tam. - Nie.
Tak! Nie rozumiem. Czemu to robisz?
Tak jak mówiłaś. Każdy coś robi.
Ja nic nie robię.
Trzy dni wolnego? Masz tupet, Donohue.
Nikt nie dostaje trzech dni.
A maszynownia? Będzie działać sama?
Pracowałem na dwie zmiany
i mam zastępstwo.
Mam to w dupie.
Nie jesteśmy w marynarce, wazeliniarzu.
Nikt nie opuszcza statku. To strefa działań wojennych.
Ale ja muszę.
Musisz? O co ci chodzi, Donohue?
Szukam brata przyrodniego. Ricky Duggan, 1. Dywizja Kawalerii Powietrznej.
To brat przyrodni?
Nie dostaniesz trzech dni na ściemnionego brata.
Mam tu niezły kocioł.
To mój prawdziwy brat. Moja mama jest jego mamą.
Mój tata zginął na Okinawie.
Mama znów wyszła za mąż, urodził się Ricky
i wychowywaliśmy się jak prawdziwi bracia.
Właśnie się dowiedziałem, że mój ojczym, tata Ricky'ego, zginął.
Nie chcę, żeby dowiedział się z listu,
czy przez telefon.
Chcę przekazać mu tę wiadomość osobiście.
Jak zginął?
Wylew.
Dawno?
Z tydzień temu. Pod koniec zrobiło się paskudnie, więc…
Gdzie jest ten brat przyrodni?
On jest na północy. Lądowisko… LZ Jane.
Chryste.
Trwa tam masakra. Możesz trafić na niezły kocioł.
Wiesz o tym?
Cóż, on… to mój brat.
Dowiedz się wszystkiego o tym bracie,
w razie gdyby mina rozerwała Donohue jaja.
Dobra.
Okej. Masz trzy dni.
Jest 8.05. Jeśli nie wrócisz tu za 72 godziny i jedną sekundę,
lepiej, żebyś nie żył.
Tak jest. Ma pan moje słowo, sir!
ŻANDARMERIA WOJSKOWA
Nie jesteście ze 127. kompanii żandarmerii wojskowej?
Tak. I co?
Znacie może Tommy'ego Collinsa z Nowego Jorku?
Znamy Collinsa.
- Bez jaj. - Tak.
Nie wiecie może, gdzie go znajdę?
- A co? - Przywiozłem mu parę piw
z Nowego Jorku.
Serio, czemu go szukasz?
Mówię poważnie.
Ta torba jest pełna piwa.
Słuchaj, mądralo. Chcesz się przekąpać?
Nie. Słuchajcie, ja nie żartuję.
Mówię poważnie. Patrzcie.
Wiecie co? Dla was też mam po jednym.
ARMIA USA 1. ODDZIAŁ WSPOMAGANIA, SAJGON
DOWÓDZTWO POMOCY WOJSKOWEJ
Hej, Pete. W porządku. Wpuść go.
Hej, stary. Gdzieś tam jest.
- Dzięki. - Spoko.
Dobra, któremu z was, pajaców, najpierw skopać tyłek?
- Coś ty, kurwa, powiedział? - Słyszałeś.
Taki z ciebie twardziel w mundurze?
No dawaj. Przywalę ci prosto w hełm.
Chickie. Co ty tu, do cholery, robisz?
No wiesz. Byłem w okolicy.
Serio. Co…
To mój kumpel, Chickie Donohue.
Tak.
Dziwnych masz kumpli.
No pewnie. Wiecie co?
Ten dziwny kumpel pokonał 10 000 mil morskich,
żeby dostarczyć wam spienione podziękowanie.
Jak mawiał mój dziadek:
zawsze wciskaj dzwonek łokciem.
Moi drodzy, irlandzkie powitanie.
- Proszę. Masz. - Witaj, Irlandio.
Hej.
Bierz.
Nie wierzę, że dotarłeś tak daleko, żeby przywieźć mi piwo.
Nie tylko tobie.
Przyjechałem dla Duggana, Reynoldsa, Pappasa.
- To najgłupszy pomysł, o jakim słyszałem. - Serio?
Głupszy, niż kiedy pociągnąłeś z butelki siostrzeńca,
bo byłeś ciekaw smaku mleka z cycka?
Mleko twojej siostry?
Nie, żony mojego brata. Nie jestem debilem.
Hej. Czekaj.
To od twojego starego: 33 dolce na twój dług pokerowy.
- Dziękuję. - Almeida…
Teraz jesteśmy kwita.
Co jest, do cholery?
Baczność!
Skąd się wzięły te piwa?
Kim, do cholery, jesteś?
Chickie Donohue.
Co ty tu, do cholery, robisz?
Właśnie przypłynął.
Mówię do ciebie, Collins?
Co tu robisz?
Tak sobie podróżuję.
A konkretnie?
Okej. Konkretnie… Podróżuję po Wietnamie.
No i… Dostarczam piwa
tylu przyjaciołom z mojej dzielnicy, ilu tylko zdołam.
Podróżujesz po kraju? Sam?
Tak. Zgadza się.
Jasne.
Spocznij.
- Wydaje się, że jest w porządku. - Nie jest.
Czy on właśnie miał wylew?
Nie, nie. Nie rozumiesz.
Myśli, że Don Ho jest „turystą”.
Jak to? Jestem turystą.
- Turystami nazywamy CIA. - CIA? Żartujesz.
Kto inny niż CIA ruszałby w głąb kraju,
ubrany jak na golfa?
Erickson ma rację.
- Wojskowi nie lubią zadawać się z CIA. - To najszybsza droga do przeniesienia
do patrolu bojowego.
Żartujecie. Uważa mnie za CIA? Jak Jamesa Bonda?
W takim razie…
Dawajcie!
- Reynolds jest tam. - Tak.
Duggan jest gdzieś tam, a Pappas…
Tam tu, w okolicy składu amunicji.
To jaki jest mój plan ataku?
Ile masz czasu?
Czterdzieści siedem godzin.
Będzie ciężko.
Mógłby zacząć tu od Duggana, a potem ruszyć szybko do…
- Reynoldsa. Tak. - …Reynoldsa.
A potem… Wrócić do Pappasa?
Nie rozumiem. Nie mogę najpierw odwiedzić Pappasa?
Właściwie widzę stąd jego bazę.
Baby-Face ma rację.
Pappas jest najbliżej, ale dotarcie tam potrwa najdłużej.
W Long Binh jest największy skład amunicji w kraju.
Będą kontrole.
Zapytają cię o licealną dziewczynę, przeliczą ci hemoroidy…
Nawet Westmorelandowi zajęłoby to z pół dnia.
- Ruszaj do Duggana i tego drugiego… - Reynoldsa.
…a jeśli przeżyjesz i zdążysz, odwiedzisz Pappasa w drodze powrotnej.
Tak. Jak tam dotrzesz?
Nie wiem. Myślałem o autostopie.
Co? Nie masz planu?
Żartujesz?
Jaki miałbym mieć plan?
Nie da się tu wynająć autokaru, prawda?
- Chryste. - Nie wiem.
A gdyby poleciał do LZ Jane?
Samolotem?
Niby jak? Nie jest wojskowym.
Czemu nie mogę jechać stopem? Chyba wciąż tu są drogi?
Nie wiem, czy w domu o tym piszą,
ale w tej okolicy strzelają do ludzi.
Oszaleliście?
Dajcie mi to.
Przestańcie mu pomagać. Ma zginąć?
Musisz się stąd wynosić.
Dobra. Zabiorę graty, nie chcę, żebyście mieli kłopoty.
Mam na myśli Wietnam.
Tak zrobię. Za parę dni, kiedy zobaczę się z pozostałymi.
Chyba nie mówisz poważnie.
Zrobiłeś to. Spiłeś mnie w Wietnamie,
na pewno będziemy się z tego długo polewać.
Odpuść, póki się da.
Nie odpuszczę po jednym dniu.
Co mam zrobić? Puścić cię tam jak dziecko,
żeby rozwalili cię jak Knopfa?
Hej. Za dużo się zamartwiasz.
Nie będę z nikim walczył, dostarczam tylko piwa.
Nie rozumiesz? To nie jest film z Johnem Wayne'em.
Tu nie wiesz, kto jest dobry, a kto zły.
To partyzantka, mogą cię zaatakować w każdej chwili.
Runda z piwami po strefie działań wojennych? Szaleństwo.
Chyba nie myślałeś, że to się uda, co?
A czemu twoim zdaniem przypłynąłem do Wietnamu?
Nie wiem! Przegrałeś zakład, uciekasz przed policją,
zrobiłeś komuś dziecko… Nie mam pojęcia!
Nawet, gdybyś chciał to zrobić, nie dasz rady.
Oprócz wojskowych po kraju podróżują tylko dziennikarze.
Gdzie oni są? Porozmawiam z nimi.
W hotelu Caravelle, ale ci nie pomogą. Jesteś cywilem.
Amerykańskim. Jednym z nich.
Nie. Nie jesteś jednym z nich.
Zapominasz, z kim rozmawiasz.
To ja, Chickie.
Zajmij się pilnowaniem statków. Ja poradzę sobie z dziennikarzami.
O rany! Nie, dziękuję.
Dziękuję. Dzięki.
Amerykanin?
Tak.
Z Oklahomy?
Nie. Z Nowego Jorku.
To blisko Oklahomy?
Niespecjalnie. Właściwie to daleko.
Lubię Oklahomę! Dobry film.
Tak. Mają też dobry futbol.
MacRae, świetny aktor.
Gordon MacRae. Tak. To prawda. Jest świetny.
Wiesz, gdzie jest hotel Caravelle?
Dwie przecznice dalej, po lewej.
- Bezpiecznie iść. - Okej.
Hej, Oklahoma?
Wielkie dzięki!
Witam. Jestem Hien. W czym mogę pomóc?
Poproszę whiskey z wodą sodową.
Już podaję.
Niesamowite miejsce do oglądania wojny, prawda?
Wojna jest daleko, ale kierują nią tutaj, z Sajgonu.
Wiesz, gdzie mogę znaleźć tu dziennikarzy?
Prasa? Rozejrzyj się, są wszędzie.
Jasne. Dziękuję.
Hej, co słychać?
Jestem Amerykaninem.
Pewność siebie i narastający optymizm
dominują w całym kraju.
To jakieś brednie. Słyszysz to?
Westmoreland mówi, że w całym Wietnamie panuje optymizm
i że komuniści uciekają.
Kończcie drinki. Czas wracać do domu.
Obywateli Wietnamu Południowego żyjących na obszarach
pod ochroną rządu przybyło dziś o ponad milion
w stosunku do stycznia zeszłego roku.
Wyłącz tego kłamcę.
Hej. Nie podoba mi się to.
Mówicie o prezydencie USA.
Zasługuje na trochę szacunku.
Czemu?
Nie obchodzi mnie,
co myślicie o nim jako o osobie.
ale musicie szanować urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Patrzcie, kim jest.
Oczekujesz, że będziemy szanować człowieka, który wmawia Amerykanom,
że wygrywamy wojnę?
I że my, media, trzymamy to w tajemnicy?
Jeśli but pasuje…
Hien.
Jeszcze jeden, za Jezusa.
Powiedz mi.
Jak stałeś się ekspertem od wojennego PR-u?
Nie twierdziłem, że jestem ekspertem.
Dzięki za oświadczenie.
Ludzie w domu czerpią od was informacje.
I umówmy się, ostatnio nie były zbyt pozytywne.
Czemu miałyby być pozytywne.
Nie rozumiesz, czemu to ważne,
żeby do ludzi docierały optymistyczne informacje o wojnie?
Nie. Nie rozumiem.
Żeby nie stracili nadziei. Wszyscy tam szaleją, a wy…
Odbieracie wszystkim nadzieję.
Podburzacie protestujących…
Chodzi mi tylko o to,
że moglibyście czasem wspierać naszych chłopców.
Naszych chłopców wspiera mówienie prawdy o tej wojnie.
W moim telewizorze tak to nie wygląda.
A ty jak ich wspierasz?
Wspieram ich…
Na wiele sposobów. Wiele różnych sposobów.
Tak myślałam.
Po pierwsze pokonałem właśnie
12 000 mil morskich, żeby dostarczyć przyjaciołom prezent.
Jaki prezent?
Piwo. Przebijcie to.
Piwo?
Mogą tu kupić piwo, wiesz o tym?
Tak, ale nie amerykańskie.
To piwo przybyło prosto z Nowego Jorku. Więc…
Słuchajcie, tu nie chodzi o piwo.
Staram się im pokazać,
że komuś w domu wciąż na nich zależy.
Muszę mu to przyznać.
To idiotyczny, ale szlachetny gest.
Myślicie, że możecie mi pomóc?
Muszę złapać samolot do LZ Jane.
Wiesz co? Chyba mogę coś załatwić.
Może zdołam zabukować ci lot z Bien Hoa.
Jakie masz preferencje? Miejsce przy oknie? Od korytarza?
Wszystko mi jedno.
Pierwsza klasa? Posiłek na pokładzie?
Cokolwiek zechcesz.
Przykro mi.
Może spakujesz piwa i wrócisz z nimi do swojego bractwa?
Nawet nas tam nie puszczają.
Nie daj im się. Nigdy nie wygrasz.
Ale co do jednego mają rację.
Chwilowo podróżowanie po moim kraju impossible.
Tylko transporty wojskowe.
Wojskowe?
ARMIA USA
- Dokąd zmierzasz? - Próbuję dotrzeć do Bien…
Bien… Do bazy lotniczej.
- Mogę cię zabrać. - Tak?
Dzięki.
SIŁY POWIETRZNE USA
Hej, dzięki!
Do środka i po schodach na górę.
Macie samolot do LZ Jane?
Pokona pan większość trasy. Dalej trzeba lecieć helikopterem.
Okej. Dopisz mnie do listy pasażerów. John Donohue.
- Donohue? - Tak. John Donohue.
Pańska ranga?
Nie jestem wojskowym.
W takim razie kapitan musi udzielić zgody.
Dobrze. Możesz po niego iść.
Idź po niego!
Tak?
Próbujesz się dostać do LZ Jane?
Tak. Zgadza się.
Jesteś cywilem?
Tak. Z waszego punktu widzenia.
Jesteś jednym z nich.
Czemu nie mówiłeś, szeregowcu?
Wpisz pana na listę pasażerów!
Tak jest.
Możesz wsiadać, gdy tylko skończą wyładowywać ciała.
Dobrze.
John Donohue?
Nie.
Przepraszam. Musiałem pomylić nazwisko.
Kapitan Dyer z Sajgonu poinstruował mnie, żebym zaoferował panu wsparcie.
Och, tak. Dono… Donohue, tak. Mówią mi „Chickie”.
Powiedział, żebyś mi pomógł?
Tak jest. To mój przełożony.
Przerzucają mnie stąd
do bazy powietrznej Tan Son Nhut pod Sajgonem.
Porucznik Habershaw.
- Wezmę to, panie Donohue. - Dziękuję.
Co mogę dla pana zrobić?
Muszę się dostać do LZ Jane.
Nie ma sprawy. Podstawię helikopter w ciągu godziny.
Naprawdę?
Doskonale.
Jadł pan już?
Nie. Jakie jest jedzenie w okolicy?
Bez szału.
Chętnie zjem.
Proszę dołączyć do mnie na lunch do Klubu Oficerskiego.
Mój znajomy chciałby pana poznać.
Chyba jednak dziękuję.
Po tym locie nie mam jednak apetytu.
- Na pewno? - Tak.
Mamy najlepszą szkocką po tej stronie od Tokio.
Cóż…
MESA OFICERSKA BAZA LOTNICZA DANANG
Z jakiego jesteście departamentu?
Transport wojskowy i usługi pogrzebowe.
Transportujemy ciała.
Naszych żołnierzy. Zabitych w akcji. W trumnach.
Pewnie ciężko
mieć do czynienia z zabitymi.
Nie skupiam się na tym.
Potem będę miał czas o tym pomyśleć.
Opowie nam pan o tym, co planujecie?
- Może nam pan zaufać. - Daj spokój.
Gdyby mógł nam zaufać, byłby kiepskim agentem CIA.
To prawda.
Nie mówię, że jestem agentem CIA.
To nie ja powiedziałem Fusco, kim pan jest.
Zrobił to kapitan Dyer w Sajgonie.
Nie spaliłbym panu przykrywki.
Dużo widzę, ale wszystko zostaje tutaj.
Wszystko.
Mam tu dużo syfu.
Nie zdradzi nam pan chociaż wskazówki?
Mógłby pan nam powiedzieć, niczego przy tym nie mówiąc.
Dobra. Powiedzmy, że…
Jestem tu, żeby dostarczyć piwo przyjacielowi.
Piwo? Komu?
Jest w Kompanii Bravo. Pierwsza Dywizja Kawalerii Powietrznej.
Beczkę?
Puszki.
O rany, będzie się działo, co?
Miło było pana poznać.
Gdybyście czegokolwiek potrzebowali…
Gdybyście kiedykolwiek musieli dyskretnie coś stąd wydostać
albo coś tu wwieźć, możecie na mnie liczyć.
Dobrze wiedzieć.
- Mogę o coś zapytać? - Śmiało.
Gdyby ktoś chciał robić to, co pan, jak może zwrócić uwagę Langley?
- Langley? - Centrali.
Jak ważniacy z CIA wyszukują ludzi?
Po prostu bądź dobrym żołnierzem i dobrym człowiekiem.
Jestem, sir. Jeśli to nie kłopot,
mógłby pan szepnąć o mnie słówko?
Który to helikopter?
- Prosto? - Okej.
To co, da pan radę? Szepnąć słówko?
Okej, jasne.
Bardzo dziękuję, sir. Bardzo to doceniam.
Podać nazwisko i kompanię?
Nie, znajdziemy cię.
Porucznik Gill Habershaw. Z 528. Batalionu Wsparcia.
To ułatwi nam robotę.
- Cholera, co to za koleś? - Nie wiem.
- Szukam Ricka Duggana. - Kogo?
Ricka Duggana.
- Masz rozkazy? - Nie.
Pokaż dokumenty.
Nie mam ich.
Żadnych rozkazów ani dokumentów. Tajna misja?
Cholera! Nigdy mi o niczym nie mówią.
Ściągnij Duggana z punktu zasadzki.
Powiedz, że ma gościa.
Nazwisko, sir?
Zadzwoń. Chcę mu zrobić niespodziankę.
Romeo-45, tu Romeo-06, odbiór.
Tu Romeo-45.
Duggan, zgłoś się do Centrum Operacji Taktycznych.
Teraz?
To 200 metrów stąd, a robi się tu gorąco. Odbiór.
Teraz.
Póki wciąż jest jasno? Odbiór.
Potwierdzam. Bez odbioru.
Jest w drodze.
Okej. To dobrze.
Dobre.
Ukryję się tutaj. A wy przykryjcie mnie tym.
Nie.
Okej.
- Chciał mnie pan widzieć, sierżancie? - Nie.
Chickie?
- Co ty tu robisz? - Przywiozłem ci piwo.
- Co… Z kim jesteś? - Z tobą.
Serio, Chickie. Co ty tu, do cholery, robisz?
Siedzieliśmy z chłopakami
i kombinowaliśmy, jak podnieść was na duchu.
I nagle bum! Olśniło nas. Dostarczymy wam piwo. Więc tak zrobiłem.
- Ty tępy gnoju! - Co?
Prawie przez ciebie zginąłem!
Chwila, Duggan. To znaczy, że ten pajac to cywil?
Tak, sierżancie.
Czy on oszalał?
Nie wiem. Chickie, oszalałeś?
Co? Nie.
- Dostarczasz piwo do strefy walk? - Tak. No i co?
Byłem u Collinsa. Nie miał nic przeciwko.
Znalazłeś Collinsa?
Tak.
To było proste. Stacjonował przy moim statku w Sajgonie.
Potem odwiedzam Reynoldsa i Pappasa.
Jakaś kobieta chciała mi po drodze sprzedać węża.
- Bawi cię to? - Co?
- To nie jest śmieszne! - Nie uważam, że to śmieszne!
Nie robię tego dla jaj, Ricky!
Robię to dla ciebie, dla chłopaków.
To jest cholerna wojna. Nie powinno cię tu być.
Chickie, natychmiast wracaj na statek.
Zapomnij o pozostałych. Postawisz im piwo, kiedy wrócą.
To poważna sprawa.
Tak, wiem.
Nie. Najwyraźniej nie wiesz, bo by cię tu nie było.
Jeśli nie przerwiesz tej durnej rundy z piwem, na 99% zginiesz.
Czy możemy… Ściągnąć helikopter, zabrać go stąd?
To zbyt niebezpieczne. Do rana nic nie lata.
To co mam z nim zrobić?
Nie wiem. Zabierz go ze sobą.
Jesteśmy przy zasadzce, sir.
To twój problem, Duggan!
Chcesz posmakować Wietnamu?
Zaraz posmakujesz. Bierz swoje graty.
- Bierz graty! - Już.
Hej.
Dzięki.
- Po co to? - Żeby strzelać do tych złych.
Gdyby mieli cię wziąć do niewoli,
zastrzel się, bo będą cię torturować, żeby wydobyć informacje.
Chwila. Nie mam informacji.
Nie wiedzą o tym, pajacu!
Okej, Jezu. Jesteś trochę podminowany.
To kiepski pomysł.
Prędzej zastrzeli jednego z nas.
O czym ty mówisz? Umiem strzelać. Byłem w wojsku.
- Gdzie służyłeś? - W Massachusetts.
Tak, oddaj mi to.
Gotowy?
Chyba tak. Co robimy?
Biegniemy, ile sił w nogach.
Dobra.
- Jesteśmy w połowie drogi. - W połowie?
Na trzy, ruszaj za mną. Raz…
Czekaj.
- Co? - Wracajmy.
Do tyłu jest tak samo źle jak do przodu.
To zostańmy tutaj.
Tutaj? To ziemia niczyja.
I co? Nie przeszkadza mi to.
Musimy ruszać.
Nie możemy wezwać czołgu czy coś?
Tu nie ma cholernych czołgów.
Dobra. Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
O cholera!
O Boże. Cholera.
Myślałem tylko…
„A jeśli to ostatnie chwile twojego życia?”.
A ja myślałem:
„Oby strzelali do tego palanta…” „…w koszuli w kratkę”.
Spokojnie.
Wybuchło jedno z twoich piw.
To tylko piwo.
Duggan, gdzie noktowizor? Mamy dużo ruchu w okolicy.
Co się dzieje? Wszystko okej?
Wietnamska Armia Ludowa się przemieszcza.
- Kto? - Pewnie tylko przechodzą.
Ale jeśli zaatakują, pędź do posterunku.
Okej. Posterunek jest…
- Tam, skąd ruszyliśmy. - Tak. Racja.
Niech zapalą światła. Zobaczmy, co tam jest.
India-26, tu Romeo-45.
Potrzebujemy oświetlenia na wprost od naszego stanowiska.
Przyjąłem. Oświetlenie w drodze.
Co to za frajer?
Hej.
To mój sąsiad. Przywiózł mi piwo.
Co to znaczy?
Wskoczył na statek w Nowym Jorku.
Dotarł aż tutaj. I dostarczył mi piwo.
- Serio? - Tak.
Chwila. To znaczy, że nie musisz tu być,
a mimo to jesteś?
Tak.
Hej.
Ile przywiozłeś piw?
Sporo.
To dobry moment, żeby je rozdać.
Tak?
Busker.
Sorry, są dość ciepłe.
Ale dobre.
Reynolds nie żyje.
Co?
Dowiedziałem się parę dni temu.
Nie.
Cholera.
Uśmiech nie schodził mu z ust.
Tak.
Jakieś wieści o Minogue'u?
Nie.
Prześpijmy się trochę.
Gdzie?
Tutaj. Myślałeś, że zabierzemy cię do hotelu?
Narzuć to na siebie, gdyby padało.
Serio jesteś sąsiadem Duggana?
Tak.
Mieszkam parę numerów dalej,
ale na tyle blisko, by słyszeć, jak drze się na niego stary.
Lubił pokrzyczeć.
A ty skąd jesteś?
Z Filadelfii.
Kiedy wracasz do domu?
Już nawet nie odliczam.
Nie chcesz zapeszyć?
Byłem w domu po pierwszej turze.
Nie mogłem się odnaleźć.
Więc wróciłem.
Dwa razy.
Tu czuję się bardziej jak w domu.
Chryste.
Chodź. Czas ruszać.
Już po wszystkim?
Tak, nie żyjesz.
Nie było tak źle.
Dobra, chłopaki. Ruszamy.
Czekajcie. Chwila. Sekunda.
Najpierw po jednym piwie śniadaniowym.
- Dobra. Ale tylko po jednym. - Dzięki.
Hej, panowie. Uśmiech.
- Hej. - Proszę.
- Dzięki. - Świetnie.
- Komuś jeszcze? - Tak.
Masz, do pamiętniczka.
- Nie otwieraj przez 90 sekund. - Dobra.
Dziękuję.
Co on robi?
Co?
Pali skręta?
A jeśli dowie się sierżant?
Sierżant pewnie mu go sprzedał.
Słuchaj, Chick.
Cholernie się z chłopakami cieszymy, że przywiozłeś nam piwo.
Paru z tych durniów śmiało się pierwszy raz od paru tygodni.
Ale ruszamy dziś na patrol i nie możesz iść z nami.
Nie chcesz iść z nami.
Za dwie, trzy godziny przylecą śmigłowce,
kiedy ten syf trochę się przerzedzi.
Spróbuj złapać pierwszy i spadać.
Tak.
Dobra.
Czekaj. Mam coś dla ciebie.
Dziewczyna Reynoldsa chciała, żebym mu je przekazał.
Tobie też się przydadzą.
Nie siedzisz na skałach. To gówno słonia.
Transportują sprzęt Wietkongowi.
- Serio? - Tak.
Obiecaj, że ruszysz prosto na statek. Zakończ to, proszę.
Tak, dobra.
I tak muszę już ruszać. Kończy mi się czas.
Duggan, ruszamy!
Zaraz będę, sierżancie.
Dzięki, że pokonałeś taką długą drogę.
Jesteś pewnie jedynym stukniętym pajacem na świecie, który to odwalił.
- Uważaj na siebie, Ricky. - Dobra.
Widzimy się w domu.
Nie martw się o niego.
Od czasu do czasu wpadasz na faceta, który jest za głupi, by zginąć.
- Zabierzesz mnie do Sajgonu? - To tam go zabierasz?
Kogo?
ARMIA USA
Gdzie jest reszta?
Zapytał: „Kto?”.
Charlie, potrzebuję nazwisk i to już. Kto ci pomagał?
Mówi: „Ja nic nie wiem”.
Okej. Zapnij pasy.
Czas sprawdzić, czy ten gnój potrafi latać!
Teraz!
Hej!
Masz dziesięć sekund albo wylatujesz! Mówię poważnie!
Co wy, do cholery, robicie?
Kto ci pomaga?
Przysięga, że nic nie wie.
Niech lepiej coś wymyśli,
bo wyleci!
Dawaj, stary! Powiedz mu to, czego chce!
Mamy to!
Okej! Możesz schodzić!
LOTNISKO KONTUM
MIŁOŚĆ Z GÓRY
Co to jest? To nie Sajgon.
O czym ty mówisz? Twój partner kazał lądować w Kon Tum.
Kim jesteś?
- Turystą, tak jak ty! - Tak?
Z którego biura podróży?
Tego co ty.
Przekażę pozdrowienia szefowi.
OPERACJE LOTNICZE
Przepraszam, sir. Nie mogę znaleźć niczego do Sajgonu.
To szukaj dalej.
Muszę być w porcie na 8.00. Czyli wylecieć wieczorem.
Mogę spytać pilota helikoptera, którym pan przyleciał.
Nie, tym nie mogę lecieć.
Ktoś tam wszystko zarzygał. To obrzydliwe.
A co z tymi?
Padły.
Paru mechaników z bazy lotniczej Pleiku przyjedzie na nie spojrzeć.
Przygotuję panu łóżko w koszarach,
- jutro po południu pan wyleci. - Mówiłem, muszę wrócić…
W Pleiku mają śmigłowce?
Jasne, to baza helikopterów.
- To daleko? - Ze 24 kilometry na południe.
- Jestem Amerykaninem. - Jakieś 15 mil.
- Możecie mnie tam podrzucić? - Nie dziś, sir.
Ale może pan wrócić jutro z mechanikami.
- A gdybym szedł piechotą? - Piętnaście mil?
- Mógłbym łapać stopa… - Nie radzę, sir.
Nocą Wietnamczycy kontrolują tę drogę.
Proszę dać mi chwilę. Zobaczę, co da się zrobić.
Dzięki.
I co?
Nie, ale powiem panu tak.
Osobiście zawiozę pana do Pleiku.
Naprawdę? Możesz tak opuścić posterunek?
O ile wrócę za jakąś godzinę, będzie w porządku.
Świetnie. Gdzie mogę się tu odlać?
Ostatnie drzwi po lewej.
Czekam przed budynkiem.
Dziękuję.
Cholera! On ucieka! Za nim!
Dobra. Spadajmy stąd.
Jest dziś z nami Raquel Welch. Piękna młoda dama.
O tak.
Tak. Wypiję za to.
Wypijesz za to?
„Wypijesz za…”
No wiesz. „Jest drzewo. Wypiję za to”.
Co myślisz, Chick? Dobrze robię, że się zaciągam?
Jasne, że dobrze, Tommy.
Tak, tak. Ja też myślę, że dobrze robię.
Ale czasem… Wiesz…
Co?
Wszystko.
To wszystko jest… takie skomplikowane.
To, co słyszysz o tym, co się tam dzieje,
każdy ma inny punkt widzenia…
Kto?
Tak jak mój wujek Leo.
Był miotaczem ognia w czasie drugiej wojny światowej.
Ale powiedział, że nie walczyłby w Wietnamie,
bo nie wie, kim są tam naziści.
Nadal są naziści?
Ci źli.
Z kim w ogóle walczymy?
No chyba z czerwonymi, z komuchami.
Ci, którzy chcą tu wbić i wszystko przejąć.
Kiedy gadałem ze znajomymi twojej siostry,
mówili coś odwrotnego.
Mówili, że nie ma złych. I że to wojna rewolucyjna.
A ludzie, których niby bronimy, wcale nas tam nie chcą.
Minogue, nie słuchaj znajomych mojej siostry.
Mówiłem ci… debile z Columbii.
Hej, Tommy.
Ruszasz tam, żeby bronić Stanów Zjednoczonych.
Jak mogłoby to nie być słuszne?
Tak, tak. Masz rację, Chick. Masz rację.
Jebany…
Nie strzelaj!
Chickie? Cholerny Chickie Donohue?
Kto tam jest?
- McLoone! - Kto?
Kevin McLoone z Dyckman Street! Jezu! Co ty tu, do cholery, robisz?
Loony?
Znasz tego faceta?
Tak, graliśmy razem w kosza.
Co jest, do cholery? Co ty… Czy ja nie żyję?
Co robisz w środku wietnamskiej dżungli?
To długa historia. Ściga mnie CIA.
- Ale… - Chcą mnie zabić.
O czym ty mówisz?
Centralna Agencja Wywiadowcza.
- Ścigają mnie, stary. - Więc przyjechałeś do Wietnamu?
Dostarczam piwo Dugganowi, Reynoldsowi i innych chłopakom z Inwood.
Czekaj… Piwo? W jakim sensie?
Pomyślałem, że byłoby miło przywieźć im piwo.
Ale teraz ściga mnie CIA, bo widziałem coś, czego nie powinienem.
Co widziałeś?
Wyrzucali ludzi z helikopterów.
- Skąd wiesz, że to CIA? - Byłem z nimi w helikopterze.
Czekaj. Jesteś w CIA?
Nie. Co? Nie, nie. Myśleli, że jestem jednym z nich.
Podszedł do mnie pewien major.
Zobaczył, jak jestem ubrany, a ja wczułem się w rolę.
Przez chwilę to…
A potem zaczęli wyrzucać ludzi z helikoptera.
Jeden koleś zaproponował, że odwiezie mnie do Pleiku,
tak jakby mógł opuścić posterunek.
Ale ja wiedziałem, że to ściema. Wrabiał mnie.
Trzydziestocentymetrowa gąsienica chodziła mi po ręce, twarzy,
prawie wlazła mi do ust.
- Okej, stary. - Serio, to…
Spokojnie. Wsiadaj, Chick.
Spadajmy stąd, zanim zginiemy.
- Chodź. - Okej.
Przepraszam.
Podwieziecie mnie do Pleiku, żebym złapał helikopter?
Jedziemy do Kon Tum.
- Parę kilometrów stąd. Naprawiamy… - Nie mogę tam wrócić.
- To tam jest CIA. - Chryste.
Muszę zdążyć na statek z Sajgonu.
Wybacz. Mamy rozkazy. Musimy tam jechać.
Dobra. W takim razie wysiadam.
Hej.
Daj spokój, Chick. Wsiadaj do jeepa.
Pomożemy ci dotrzeć do Sajgonu
i zadbamy o to, żeby nie dorwało cię CIA.
Nie. Nie wracam do Kon Tum.
Nie żartuję, Kev.
Będę miał kłopoty, jeśli stąd nie wyjadę.
Słuchaj, nie mamy wyboru.
Musimy naprawić te helikoptery,
a jeśli zostaniesz tu sam, już po tobie.
Zaryzykuję.
- Nie bądź idiotą! Daj spokój. - Sam nie bądź idiotą!
Znasz mnie, Loony. Czemu miałbym zmyślić taką historię?
Proszę. Kev.
Mason, zawracaj.
Dziękuję.
Co stało się z tamtymi słoniami?
Napalm. To cud, że cokolwiek tu przeżywa.
KADZIDŁA I MIĘTÓWKI
Przepraszam, Kev. Bardzo to doceniam.
Nie co dzień pomagasz tajnemu agentowi w potrzebie.
Hej, Chick.
Przykro mi w związku z Tommym Minogue'em. Wiem, jacy byliście zżyci.
To nie koniec. Jeszcze go nie znaleźli.
Tak. Jasne.
Uważaj na siebie, Loony. Widzimy się w domu.
Hej, Kev.
Bardzo dziękuję.
Drake miał wypłynąć jutro.
Podsłuchano rozmowy. Wróg planuje nalot.
Na pokładzie było tyle amunicji, że rozładowaliśmy ją od razu.
Statek jest w drodze do Manili.
Nie mogli wyruszyć. Jestem olejarzem. Ogarniam maszynownię.
Najwyraźniej mieli to w dupie.
Jak mogę ich dogonić?
Jak szybko pływasz?
To nie jest śmieszne, stary.
Możesz wezwać statek czy coś, kazać im się zatrzymać?
Nie mogę.
Pomóż mi.
Jestem cywilem i muszę się stąd wydostać.
Przekonasz się, że trudniej uciec przed wojną,
niż ją znaleźć.
Proponuję, żebyś sięgnął po plan B.
Nie mam planu B.
Cóż, coś mi się wydaje, że masz przerąbane.
Oklahoma!
Nowy Jork. Szczęśliwego nowego roku.
Dzięki. Spóźniłeś się z miesiąc, ale…
Nie. Dziś Tét. Wietnamski nowy rok.
Jasne. Szczęśliwego nowego roku.
Hej. Którędy do ambasady USA?
Jest za rogiem. Nie da się jej przegapić.
Za którym rogiem?
Chodź. Pokażę ci. I tak nikt mnie tu nie słucha.
Po wojnie odwiedzę Oklahomę.
Naprawdę?
Wątpię, żeby były stąd bezpośrednie loty do Oklahomy,
więc może zahaczysz o Nowy Jork i postawię ci piwo?
Okej. Nowy Jork mili ludzie? Przyjaźni?
Najlepsi.
Tylko nie patrz im w oczy na chodniku,
bo będziesz musiał się bić.
Ambasada.
Dziękuję.
Hej. Na jakiej ulicy w Nowym Jorku mieszkasz?
Mówisz poważnie? Naprawdę przylecisz?
Chyba że ty nie mówisz poważnie?
Nie, mówię poważnie. Bardziej niż ty.
Hej, masz tu mój adres.
A to mój numer telefonu. Zadzwoń. Ale super.
Możesz u mnie mieszkać.
Poznasz mojego tatę. Straszny zgred. Polubisz go.
Tak w ogóle to jestem Chickie.
Hieu.
- Miło cię poznać. Dziękuję. - Dziękuję, Chickie.
Dziękuję.
Do zobaczenia w Nowym Jorku.
Na razie.
Nazwisko.
Donohue. John Donohue. Amerykanin, marynarka handlowa.
Mój statek, Drake, wypłynął przed czasem. Była mowa o nalotach.
Zostawili mnie, więc mam kłopoty.
Jest pan tutaj. Mam pańską teczkę.
Świetnie.
Kapitan Drake'a zostawił dla pana wiadomość.
I…
Przekazuje, że jeśli pan nie zginął, wpuści pana na pokład,
o ile dogoni pan statek.
Nie zginąłem. Więc…
Nie zginął.
Przepraszam. Chwila. O co chodzi? Jak mam dogonić statek?
Proszę usiąść.
Może pan polecieć z bazy lotniczej Bien Hoa do Manili
jutro o 19.00.
Dziękuję.
Proszę przyjść jutro po 10.00, będę miała pańskie dokumenty.
Jutro po 10.00.
Jest pani najlepsza. Dziękuję.
Mogę poleżeć jeszcze ze 20 minut?
Potem dam pani spokój, obiecuję.
Świetnie. Dziękuję.
Po raz pierwszy od pięciu lat
fajerwerki zapowiadają Księżycowy Nowy Rok.
Rząd Wietnamu Południowego…
Bezpiecznej drogi do domu.
Skąd wiesz, że wyjeżdżam?
Wszyscy opuszczają Sajgon.
Najpierw Chińczycy, potem Francuzi. Potem Amerykanie.
Ilekroć coś naprawimy, ktoś nowy wszystko niszczy.
Musisz się doszkolić z historii USA, koleżko.
Kraje, z którymi walczymy,
zostawiamy w lepszym stanie.
Nie musisz wierzyć mi na słowo. Zapytaj Niemców i Japońców.
Jeśli Amerykanie nie wygrywają, czemu Hanoi wzywa do zawieszenia broni?
Może to nie zawieszenie broni. Może wrogowi skończyły się kule.
Myślę, że się mylisz. Myślę, że to naprawdę to.
Pierwsze kroki na drodze do rozmów pokojowych.
Wierzę, że ten kraj chce tego, czego chcą Amerykanie.
Mam nadzieję.
Połowę ludzi w tym mieście uratowaliśmy z bombardowanych wiosek.
Przyjęliśmy ich, gdy uciekali przed komuchami.
Może nie uciekali przed komuchami.
Może po prostu uciekali przed bombami.
No proszę, nasz przemądrzały dostawca piwa.
Zgadzam się z nim.
Może się do nas uśmiechają, ale na pewno nas tu nie chcą.
Może zawieszenie broni ich ucieszy.
Zawieszenie broni. Kiedy się zaczyna?
Trzy dni temu. W czasie obchodów Nowego Roku trwa rozejm.
Ktoś zapomniał o tym powiedzieć ludziom w dżungli.
O czym ty mówisz?
Na północy wciąż trwają ostre walki.
- Gdzie to słyszałeś? - Nie słyszałem.
Widziałem to.
Byłem w górach przy lądowisku Jane, z Pierwszą Dywizją Kawalerii Powietrznej.
Bzdury. Nie wpuszczają tam cywilów od wielu tygodni.
Może to i prawda.
Ale nie wspominali o tym, kiedy tam byłem.
Pokaż to.
Ty tępy gówniarzu. Mówisz poważnie.
Tak.
Hej, dzieciaku. Jak się nazywasz?
Chickie Donohue.
Hien, Chickie Donohue pije na mój koszt. Przez całą noc.
Widziałem też, jak zamordowano 100 wieśniaków
i przejęto tylko dziesięć pistoletów.
Któryś z naszych impulsywnie zareagował.
O tym też muszę opowiedzieć.
Prasa bez przerwy opisuje takie historie.
Tylko o takich rzeczach piszecie. Właśnie to mnie wpienia.
To nie wszystko.
Może gdyby któreś z was straciło tylu przyjaciół, co ja,
odbieralibyście to inaczej.
Te nazwiska za barem…
To nazwiska dziennikarzy, którzy zginęli.
Moich przyjaciół. Przyjaciół każdej osoby w tym pomieszczeniu.
To czemu piszecie tylko o tym, co złe?
Tylko takie wieści do nas dochodzą.
Czy to nam nie szkodzi? Jako państwu?
Prawda? To prawda nam szkodzi? Nie.
To nie prawda nam szkodzi, tylko kłamstwa.
Kłamstwa i spiski mające na celu zniekształcenie prawdy. To szkodzi Stanom.
Widziałeś żołnierzy, których tu wysłaliśmy.
To tylko dzieciaki. Dobre dzieciaki, patrioci.
Robią to, czego wymaga od nich ojczyzna. Chcę mówić prawdę w ich imieniu.
Ludzie, którzy prowadzą tę wojnę, nie są patriotami.
To politycy. A ich walutą są kłamstwa.
Jeśli kłamstwa się nie skończą, będą nadal wysyłać chłopców na śmierć,
żeby uzasadnić inne śmierci.
Na każdego zabitego żołnierza…
przypada 50, 60 Wietnamczyków?
To nie są żołnierze.
To matki i ojcowie. Dzieci. Niemowlęta.
Dziwne macie tu fajerwerki.
To nie fajerwerki. To pociski smugowe.
- Dokąd idziesz? - Do ambasady.
- Idę z tobą. - To zbyt niebezpieczne.
Muszę odebrać dokumenty, inaczej jutro nie polecę!
Dawaj.
Czekaj!
To może być Wietkong.
- Nie strzelaj. - Nie ruszaj się.
Nie strzelaj.
Tak.
Hej!
Czekaj, dobra?
PRASA
Obaj.
- Tak? - Idźcie!
Chodź.
Żołnierzu, co się dzieje?
Sajgon jest atakowany.
Wietkong jest wszędzie. Zdobyli połowę Cho Lon.
Musimy dotrzeć do ambasady.
Wszędzie trwają walki i Wietkong przejął ambasadę!
- To niemożliwe. - Ruchy!
Hej! Podwieziecie nas w stronę ambasady?
Nie, mówiłem. Wynoście się, zanim…
Chick!
Oklahoma?
Oklahoma!
Hieu!
Chickie! Wynoś się z ulicy!
On nie żyje! Ruszaj się!
Nie.
Jesteś cały?
Tak.
Nie zapomnij oddychać.
Sam się o to prosiłem.
W dzieciństwie,
kiedy robiłem coś złego, na przykład okłamywałem matkę,
wykradałem odpowiedzi z pokoju nauczycielskiego
albo sprzedawałem cukierki…
Bóg zawsze znajdował sposób, by mnie za to ukarać.
Popełniałem błąd w ważnym meczu, łamałem nogę czy coś.
Mówię ci, stary. Nigdy nie uszło mi nic na sucho. Nic.
Po pierwszym seksie złapałem wszy łonowe.
Zwaliła winę na mnie.
Szmuglowanie piwa do strefy walk…
To nie jest zbyt rozsądny pomysł.
Ale też nie taki najgorszy.
Hej, Chick.
Sprawdźmy, jak wygląda dziś świat. Chodź.
Coates, miałeś rację. Zawieszenie broni było ściemą.
Armia Wietnamu Północnego miała 80 000 ludzi. Zaatakowano ponad 100 miast.
Jak się tu przedarli?
Saperzy Wietkongu wysadzili ten mur.
Ten mur?
To nasi go wysadzili. Kiedy już Wietkong tu był.
Wojsko poinformowało nas, że zrobił to Wietkong.
Wojsko musi się mylić.
Widziałem na własne…
Proszę, powiedzcie, że nie zrzuciliśmy bomby atomowej.
Nie. Ktoś wysadził magazyn amunicji w Long Binh.
- Cholera. - Dokąd idziesz?
Mam przyjaciela w Long Binh. Muszę tam dotrzeć!
Nawet nie wiesz, jak tam dotrzeć.
Będę podążał za chmurą dymu.
Chickie, nie wpuszczą cię. Rozumiesz?
Wpuszczą, jeśli będę z tobą!
W tym są kluczyki. Jadę. A ty?
Przesuń się. No już. Dawaj. Potrzymaj to.
Mówię ci,
widziałem jak nasz czołg robi dziurę w tym murze.
Wierzę ci.
To czemu wojsko twierdzi, że to Wietkong?
W Wietnamie trwa wiele wojen. Przede wszystkim wojna PR-owa.
Łatwiej sprzedać dziurę w murze zrobioną przez wroga
niż jakąś robotę Wietkongu od wewnątrz.
SKŁAD WOJSKOWY USA
Stój, kowboju. Dokumenty.
Arthur Coates. Look Magazine.
Dobra. Czyści.
Bierzcie cokolwiek. Chodźcie pomóc.
Poszukam przyjaciela!
Hej.
Włóż to na szyję. Gdyby ktoś pytał, mów, że jesteś z prasy.
- Hej. Bobby Pappas. Znasz go? - Nie.
- Z Nowego Jorku. - Nie, przykro mi.
Gdzie znajdę Bobby'ego Pappasa?
Nie mam pojęcia. Wielu ludzi jest rannych.
- Jest tu szpital polowy? - Tak, budynek 8.
Już.
Zaopiekują się tobą.
Co robisz?
Ja tylko szukam przyjaciela.
- Nie możesz tu być. - Jestem z prasy.
Myślisz, że jeśli jesteś z prasy, wszystko możesz?
Wynoś się stąd.
Daj spokój, proszę.
Przyjechałem z Nowego Jorku, żeby znaleźć przyjaciela.
Mógł właśnie zginąć.
Próbuję tylko ustalić, czy żyje.
Jak się nazywa?
Bobby! O cholera. Dzięki Bogu.
Serio? Musieli zrównać mi z ziemią bazę, żebyś mnie odwiedził?
Cholera, dobrze cię widzieć.
Słyszałem, że tu jesteś. Z jakimś piwem.
Tak.
Jak się trzymasz? W porządku?
Wciąż żyję. To lepsze niż nic.
Nie powinieneś tu być, Chick. Nie jest bezpiecznie.
Bez obaw, mam dziś lot z Bien Hoa.
Nie mam dokumentów, ale coś wymyślę.
Nie ma lotów z Bien Hoa. Wietkong spalił to miejsce.
To skąd mogę lecieć?
Nie możesz. Loty komercyjne są zawieszone w całym kraju.
Wlatywać i wylatywać mogą tylko samoloty wojskowe.
- Jak długo? - Kto wie?
Hej.
Małe podziękowania od wszystkich w domu.
Za co?
Za co? Za to wszystko.
Za to, że się dla nas narażasz.
Cholerne piwo ma mi to wszystko wynagrodzić?
Słuchaj, Chickie, mam masę roboty.
Musimy ci znaleźć miejsce, gdzie przeczekasz i nie zginiesz.
Telefony wciąż tu działają?
Powtórzysz to raz jeszcze?
Tan Son Nhut.
Okej, świetnie. Będę tam. Dziękuję.
Dasz radę załatwić mi podwózkę do Tan Son Nhut?
Po co?
Znam tam kogoś, pomoże mi się wydostać.
- Tak, pewnie. - Dzięki.
Dowódca główny William Westmoreland
opisał atak na ambasadę jako porażkę Wietkongu.
Moim zdaniem to dywersja. Koncentrują się
na przejęciu prowincji Quang Tri.
„Dywersja”?
Zaatakowali nie tylko ambasadę, ale i całe miasto!
„Dywersja”.
Chickie. Chodź. Idziemy.
- Hej, chodźmy. - Co?
- Znalazłem nam drogę ucieczki. - Skąd?
Z Wietnamu. Zadzwoniłem do znajomego. Pociągnie za sznurki.
Nie opuszczam Wietnamu.
Co? O czym ty mówisz?
Jestem korespondentem wojennym.
To wojna. Ktoś musi tu być i rejestrować to, co się dzieje.
Tak. Rozumiem, ale to tylko na parę dni.
Wrócisz, kiedy sytuacja się uspokoi.
Chickie, chodź.
Nie bądź głupi, Arthurze. To już nie jest wojna.
To masowy mord.
Tym jest wojna, Chick. Jedną wielką sceną zbrodni.
Chodź, Chickie. Ruszajmy. Muszę tu wrócić. Mam zadania.
Uważaj na siebie.
Ty też, Arthurze.
Zrób coś dla mnie po powrocie do domu.
Wykąp się.
Tym doleci pan do Manili. Dalej jest pan zdany na siebie.
Dzięki, Habershaw. Doceniam to.
Gramy w jednej drużynie. W każdym razie chciałbym.
Mam nadzieję, że poinformuje pan o tym Langley.
- Langley? - Centralę.
Jasne. Tak zrobię. Napiszę do niego list.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Słuchaj, Habershaw, muszę się do czegoś przyznać.
Nie jestem z CIA.
Tak, jasne.
Naprawdę nie jestem.
Nie?
Nie.
Więc…
Kim pan jest?
Nikim.
Kurwa, jesteście najlepsi.
Nawet nie chcę wiedzieć.
Dzięki, Pappy. Doceniam, że się mną tu zaopiekowałeś.
- Widzimy się w domu. - Tak, pewnie.
Masz dobre serce, Chickie. Martwię się raczej o twój mózg.
To życie to loteria.
Pajace tacy jak ty i ja przeżywają, a Reynolds i Minogue giną.
Stary, Tommy może się jeszcze odnaleźć.
On nie żyje, Chick.
Znaleźli Tommy'ego.
Jesteś pewien?
Tak.
Nie wierzę! Chickie!
Rusz tu dupę.
Hej.
Patrz, kto wrócił.
- Chickie? - Chickie!
- Hej. - Skurwiel żyje.
- Wrócił uregulować rachunek. - Nie.
Jak wycieczka? Musiałeś się świetnie bawić.
Bawić? Chryste, był na wojnie. To musiało być piekło.
Tak. To musiało być piekło.
Gdybyś chciał o tym pogadać, możesz na mnie liczyć.
A jeśli nie, nie ma sprawy.
Chryste. Ty jebana chorągiewko.
Tęskniłem za tobą.
Słyszeliście o Tommym?
Zginął jak bohater.
Jak było? Tak naprawdę.
Dajemy czadu? Skopaliśmy im tyłki?
Nie.
Co? Jak to?
Trudno nadać sens temu, co tam się dzieje.
Tym jest wojna. To straszny bałagan.
Tak, ale z całym szacunkiem, pułkowniku… To coś innego.
To…
To chaos.
Jak każda wojna. Ale to kontrolowany chaos.
Nie tym razem. Tam chaos nie jest pod kontrolą.
Wcale nie jest pod kontrolą.
Wiem, że nasi dziadkowie i ojcowie
polecieli do Europy, by ratować świat.
I naszych dzisiejszych chłopców też uważam za bohaterów.
Naprawdę.
Ale nie mam pewności, czy tym razem ratujemy świat.
Nie wiem, czy masz rację, ale ewidentnie musisz się napić.
Chickie, siadaj. Stawiam pierwszą kolejkę.
Może pierwszych parę.
Dzięki. Ale najpierw muszę coś zrobić.
Chickie.
Przykro mi, że mu ich nie dostarczyłem, pani Minogue.
Nie szkodzi.
Jestem dumna, że tam pojechałeś, Chickie.
Nikt inny by tego nie zrobił.
To było bez sensu.
Nikomu to nie pomogło.
Pomogło nam. Wszystkim w Inwood.
Cieszyło nas, że ktoś tam jest i odwiedza naszych chłopców.
Weź je.
Tommy chciałby, żebyś je dostał.
Nie.
To ja namówiłem Tommy'ego, żeby jechał.
Co? Nie, on chciał jechać.
Nie chciał.
Wiedziałem, że się bał. Wszyscy wiedzieli.
Więc go namówiłem.
Nie wiem czemu. Nie chciałem, by się bał.
Powinienem był pozwolić mu się bać.
Powinienem był pozwolić mu słuchać intuicji,
zamiast słuchać mnie.
Przepraszam.
Chyba tak.
Patrzcie.
Hej.
Wiesz, co przez ciebie przeszliśmy?
Zamartwialiśmy się. Nigdy więcej tego nie rób.
Nie zrobię.
Dałeś im te durne piwa,
czy wypiłeś je, zanim tam dotarłeś?
Dostali swoje durne piwa.
Na pewno wiele dla nich znaczyły.
Nic ci nie jest?
Muszę parę rzeczy pozmieniać.
Jakich?
Trochę mniej picia. Trochę więcej myślenia.
Naprawdę przestaniesz pić?
Powiedziałem: „Mniej picia”.
Ostatnie zostawiłem dla ciebie.
TOMMY COLLINS, RICKY DUGGAN KEVIN MCLOONE I BOBBY PAPPAS
BEZPIECZNIE WRÓCILI DO DOMU.
OSTATECZNIE WSZYSCY PRZESTALI PIĆ.
Z GRUBSZA.
CHICKIE DONOHUE NIE ZOSTAŁ POLICJANTEM
ANI SPRZEDAWCĄ FISTASZKÓW,
ALE SKOŃCZYŁ LICEUM
I POLITYKĘ I ADMINISTRACJĘ PUBLICZNĄ NA UNIWERSYTECIE HARVARDA.
ZOSTAŁ JEDNYM Z BUDOWNICZYCH NOWOJORSKICH TUNELI,
A OSTATECZNIE
ICH PRZEDSTAWICIELEM PRAWNYM I POLITYCZNYM.
PRAWDZIWY CHICKIE W LZ JANE
CHŁOPCY OBECNIE
WIELKA OFENSYWA PIWNA
FILM OPARTY NA KSIĄŻCE JOHNA „CHICKA” DONOHUE I J. T. MOLLOYA
TOMMY MINOGUE POŚWIĘCIŁ ŻYCIE,
BY RATOWAĆ SWOJEGO DOWÓDCĘ
I ŻOŁNIERZY ZE SWOJEJ KOMPANII.
PODEJMOWANE SĄ ODDOLNE STARANIA O PRZYZNANIE MU MEDALU HONORU.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK