Naar het toneelstuk 'De Vader' van Florian Zeller
SRPSKA POSLA BRATE
Papa? Ik ben het.
Papa?
Daar zit je.
Wat doe je hier? - Wat denk je?
Wat is er gebeurd?
Niets.
Oh, zeg op. - Dat deed ik. Er is niks gebeurd.
Er is niks gebeurd? - Nee.
Ik heb haar net aan de telefoon gehad. - En? Wat bewijst dat?
Je kunt je zo niet blijven gedragen.
Het is mijn flat, niet? Ongelooflijk.
Je stormt hier binnen alsof... Ik heb geen idee wie die vrouw is.
Ik heb haar nooit iets gevraagd.
Ze is hier om je te helpen. - Waarmee?
Ik heb haar niet nodig. Ik heb niemand nodig.
Ze zei dat je haar een kreng had genoemd.
En ik weet niet wat nog meer.
Kan zijn. Ik weet het niet meer.
Ze was in tranen. - Omdat ik haar een klein kreng noemde?
Nee. Ze zei dat je haar fysiek had bedreigd.
Ik?
Fysiek?
Ze heeft geen idee waar ze het over heeft.
Die vrouw is stapelgek, geloof me.
Het is het beste als ze vertrekt. Geloof me.
Vooral omdat... - Omdat wat?
Ik wilde dit niet zeggen, maar omdat je het toch wilt weten...
Ik vermoed dat ze...
Dat ze... - Dat ze wat?
Dat ze van me stal. - Angela?
Tuurlijk niet, waar heb je het over?
Ik zeg je, ze heeft mijn horloge gestolen. - Je horloge?
Heb je hem niet waarschijnlijker verloren?
Nee. Ik had al zo'n vermoeden.
Dus ik zette haar een val.
Ik heb mijn horloge ergens neergelegd
om te zien of ze het zou jatten of...
Waar heb je het neergelegd?
Ik weet niet en ik herinner het me niet.
Ik weet alleen dat het onvindbaar is. Ik kan het niet vinden.
Dat is je bewijs. Dat meisje heeft mijn horloge gestolen, dat weet ik.
Ja.
Wat is er?
Ik weet niet wat ik moet doen.
We moeten praten, pa.
Dat doen we toch, niet? - Nee, ik bedoel, serieus.
Dat is de derde die je hebt...
Ik zeg toch, ik heb haar of iemand anders niet nodig.
Ik red me prima in mijn eentje.
Het was niet gemakkelijk haar te vinden. Dit is niet gemakkelijk.
Ze leek heel goed. Veel geweldige kwaliteiten.
En nu wil ze hier niet meer werken.
Je luistert niet naar wat ik je zeg.
Dat meisje heeft mijn horloge gestolen.
Ik ga niet leven met een dief, begrijp je?
Heb je onder het bad gekeken?
Wat? - Onder het bad bij de afvoer
waar je je kostbaarheden verstopt. - Hoe weet je dat?
Zeg op. - Ik weet niet, ik weet het gewoon.
Heb je in mijn schuilplaats gekeken? - Nee.
Hoe weet je dan dat ik daar soms mijn kostbaarheden bewaar?
Ik heb het per ongeluk gevonden.
Jij... - Papa.
Papa.
Waar ga je naar toe?
Ik heb niets aangeraakt.
Heb je het dus gevonden?
Wat? - Je horloge.
Oh, ja.
Dus je beseft dat Angela er niets mee te maken had?
Alleen omdat ik het gelukkig net op tijd had verstopt
Anders zat ik hier nu met je praten
zonder te kunnen weten hoe laat het was.
Het is vijf uur, als je het wilt weten.
Ikzelf wil het wel weten.
Excuseer mij dat ik adem.
Heb je je pillen gehad? - Ja.
Waarom kijk je me aan alsof er iets mis is?
Alles is in orde, Anne.
De wereld draait.
Zo ben je altijd geweest. Een piekeraar.
Terwijl je zus...
Waar is ze trouwens? Heb je iets van haar gehoord?
Ik vraag je iets.
Ik moet verhuizen, pa.
Ik zal Londen moeten verlaten.
Werkelijk? Waarom?
We hebben het erover gehad. Weet je nog?
Wil je daarom zo graag dat die verpleegster bij mij woont?
Blijkbaar wel.
De ratten verlaten het schip.
Ik zal er niet zijn.
Ik kan hier niet elke dag komen. Dat moet je begrijpen, pap.
Ja.
Dus je gaat weg.
Wanneer? Ik bedoel waarom?
Ik heb iemand ontmoet.
Jij? - Ja.
Bedoel je, een man? - Ja.
Werkelijk?
Je hoeft niet zo verrast te klinken.
Nee, nee, het is gewoon, ik bedoel...
Je moet toegeven dat sinds...
James? - James.
Er zijn niet veel...
Wat doet hij eigenlijk? - Hij woont in Parijs.
Dus ik ga daar wonen. - Jij in Parijs?
Dat ga je toch niet doen, Ann?
Wakker worden. Ze spreken niet eens Engels.
Dus, als ik het goed begrijp,
ga je bij mij weg? Is dat zo?
Je laat me in de steek. - Papa.
Wat moet er van mij worden?
Dit is natuurlijk erg belangrijk voor me
anders zou ik niet gaan.
Ik hou echt van hem.
En ik kan vaak op bezoek komen, in het weekend.
Maar ik kan je hier niet alleen laten.
Dat is niet mogelijk.
Daarom, als...
Als je een verzorger weigert, moet ik... - Wat?
Wat?
Je moet het begrijpen, pa.
Anne?
Wat moet je dan doen?
Anne?
Is daar iemand?
Alles goed?
Wie ben jij?
Sorry? - Wie ben jij?
Wat doe je hier?
Wat doe je in mijn flat?
Anthony, ik ben het, Paul. - Wie?
Wat doe je hier?
Ik woon hier.
Jij? - Ja.
Jij woont hier? - Ja.
Woon je hier in mijn flat?
Oh, dat moet ik geloven?
Wat is dit voor onzin?
Ik ga Anne bellen.
Jouw dochter.
Ja, bedankt. Ik weet wie Anne is.
Ken je Anne? Ben je een vriend?
Ik spreek tegen je.
Ken je Anne?
Ik ben haar man.
Haar man? - Ja.
Sinds wanneer?
Binnenkort tien jaar.
Ah, ja, ja.
Natuurlijk, ja, ja.
Natuurlijk.
Al tien jaar? Maar ik dacht... Zijn jullie niet...
...gescheiden? - Wie?
Anne en ik? - Ja, dat zijn jullie dat niet?
Nee.
Weet je het zeker?
Ja, Anthony.
Maar dat van Frankrijk? Zou ze niet naar Parijs om te...?
Zou ze niet...? - Hallo schat. Ja, met mij.
Nee, je vader voelt zich gewoon niet zo goed.
Ik denk dat hij je graag wil zien.
Best. Blijf niet te lang weg.
Ze doet gewoon wat boodschappen. Ze is hier...
zo meteen. - Oh, goed.
Ze zei me...
Onlangs zei ze dat ze in Parijs ging wonen.
Dat zei ze pas. - Parijs?
Ja. - Wat ging ze doen in Parijs?
Ze ontmoette een Fransman.
Ik denk het niet, Anthony.
Jawel. Dat zei ze laatst. Ik ben geen idioot.
Ze zei dat ze zou verhuizen om bij hem te gaan wonen. En...
Ik weet zelfs nog dat ik zei dat het een stom idee was
omdat ze niet eens Engels spreken.
Weet je hier niets van? - Nee.
Wat?
Zei ik iets doms? - Maak je niet druk.
Ze heeft tegen mij niks genoemd, maar dat is ze vast nog van plan.
Dus je weet het wel van de Fransman? - Nee.
Oh, jeetje.
Laat maar. Niet getreurd.
Ze gaan uiteindelijk allemaal, vroeg of laat.
Ik spreek uit ervaring.
Wil je iets drinken terwijl we wachten?
Glas water? Sap?
Nee, het is gewoon, ik wilde...
Ik wilde net iets zeggen.
Ja. Het is vanwege dat meisje, die verpleegster.
Laura? - Ik ben de naam vergeten.
Dat meisje waar je vrouw me persé aan wil overdragen.
Je weet ervan. Alsof ik me niet alleen kan redden.
Je vrouw zei dat ik de hulp nodig had van dat...
Ook al kan ik me in mijn eentje prima redden.
Zelfs als ze naar het buitenland moet, naar Parijs, je vrouw.
Ik begrijp niet waarom ze volhardt in...
Kijk nou, kijk nou eens naar mij...
Paul. - Precies, Paul.
Kijk nou eens goed naar me. Ik kan me nog steeds alleen redden.
Denk je niet?
Ik bedoel, ik ben niet helemaal...
Vind je niet? Natuurlijk vind je dat ook.
Maar... zij.
Ik weet niet waar die stomme obsessie vandaan komt.
Zo is ze altijd geweest, sinds ze klein was.
Maar ze is niet erg slim.
Weet je, ze is niet erg...
Niet erg intelligent. Dat heeft ze van haar moeder.
Ik denk dat ze haar best doet voor jou, Anthony.
Ze doet haar best, ja.
Ik heb haar nooit iets gevraagd.
Ik weet niet wat ze met me van plan is
maar ze is iets van plan.
Ze is iets van plan, dat weet ik.
Ik vermoed dat ze me in een tehuis wil plaatsen voor...
Ja, ik heb de voortekenen gezien.
Maar laat me absoluut duidelijk zijn.
Ik ga niet uit mijn flat.
Dit is jouw flat niet, Anthony. - Sorry?
Weet je nog, je bent hierheen verhuisd...
Je bent naar ons verhuisd, terwijl je wachtte op...
Op wat?
Op een nieuwe verzorger.
Omdat je ruzie had met de laatste, met Angela.
Oh, is dat zo?
Daarom woon je bij ons, terwijl je wacht.
Dus, James... - Paul.
Juist, Paul.
Dus je zegt dat dit jullie huis is?
Ja.
Nu heb ik alles gehoord.
Ik ben het. - Ah, daar is ze.
Wat is er?
Niks bijzonders. Je vader leek een beetje in de war.
Is er iets mis?
Wat is dit voor onzin? - Waar heb je het over?
Waar is Anne?
Sorry? - Anne. Waar is ze?
Ik ben hier.
Ik ging alleen wat boodschappen doen en ik ben nu terug.
Oh, ik begrijp het.
Wat heb je gekocht?
Kip. Klinkt dat goed? Heb je honger?
Ja, waarom niet?
Hier, geef mij maar. Ik maak alles klaar.
Bedankt.
Paul zei dat je je niet zo lekker voelde.
Het gaat prima, dankjewel.
Je kijkt...
bezorgd.
Nee, het is gewoon...
Wat?
Zeg het maar.
Ik was een kopje thee aan het zetten in de keuken.
Ik was alleen in de flat, en plotseling hoorde ik een geluid.
Toen kwam ik hier en daar zat je man.
Wie?
Jouw echtgenoot. - Welke echtgenoot?
Nou, de jouwe, mijn schat. Niet de mijne. - James?
Jouw echtgenoot. - Ik ben niet getrouwd, pa.
Neem me niet kwalijk?
Ik ben meer dan vijf jaar geleden gescheiden, weet je nog?
Wie is hij dan? - Wie?
Doet je dit expres? Hij die net wegging met de kip.
De kip? - Gaf je niet zojuist iemand een kip?
Waar heb je het over?
Heb je niet iemand een kip gegeven?
Een kip. - Welke kip?
Waar heb je het over, papa?
Hij was hier net nog.
Ik denk dat je je vergist, pa. Hier is niemand.
Hij is verdwenen. - Wie?
De man met de kip? - Jouw man.
Waarom lach je? - Niets. Het spijt me. Sorry.
Al die onzin maakt me gek.
Wat is er, pa?
Er is iets vreemds aan de hand.
Geloof me, er is iets vreemd aan de hand.
Kom, ga zitten. Kom.
Maak je geen zorgen.
Alles komt in orde.
Ik weet het niet. - Jawel, hoor.
Maak je geen zorgen.
Heb je je medicijnen genomen?
Wat heeft dat ermee te maken?
Laten we je medicijnen geven. De avonddosis.
Dan voel je je beter.
Het is al een tijdje aan de gang.
Er gebeuren vreemde dingen om ons heen.
Is je dat niet opgevallen?
Er was een man die beweerde dat dit niet mijn flat was.
Een echt onsympathiek ogende man.
Een beetje zoals je man, alleen erger.
Dat is toch ook wat, vind je niet? In mijn flat. Dat zei hij tegen mij.
Maar...
Dit is mijn flat.
Ja toch?
Anne?
Ja toch?
Zeg me, Anne, dat dit echt mijn flat is.
Ja toch?
Dank je.
Ja.
Ik weet het.
Nee. Je kunt je niet voorstellen hoe moeilijk het soms is.
Laatst herkende hij me niet eens.
Ik weet het.
Ja.
Dank je.
Als hij haar maar leuk vindt, dat is het belangrijkste, nietwaar?
En te weten dat hij gelukkig zal zijn.
Ja.
Nee, dat is een goed idee. Ja, absoluut.
Ik hoop het.
Ze klonk aardig aan de telefoon.
Nou, ik laat je wel weten hoe het gaat.
Ja.
Oké.
Juist, juist.
Oké. We spreken binnenkort. Een zoen. Doei.
Hallo. - Hallo. Ik ben toch niet te vroeg, wel?
Nee, helemaal niet. Kom binnen.
Kom binnen. - Bedankt.
Kom binnen. Bedankt dat je langskomt. - Dat is oké.
Mijn vader is in zijn kamer. Wil je iets drinken?
Nee bedankt. - Oké. Ga lekker zitten.
Ik...
Ja, ik vertelde je dat mijn vader van streek is door het idee...
Dat is oké. - Ja, het kan maken dat hij...
Ik denk dat hij behoorlijk boos is op mij.
Ik vertel je dit omdat hij onverwacht kan reageren.
Heeft hij tot nu toe zelfstandig gewoond?
Ja. Hij had een flat niet ver hiervandaan.
En dat werkte.
En ik kon praktisch elke dag binnenwippen.
Maar we moesten wat anders regelen.
Het was niet meer haalbaar. - Ik snap het.
Hij heeft meerdere verzorgers gehad, de een na de ander.
Hij kan moeilijk met ze opschieten.
Hij heeft zo zijn manieren.
Daarom heb ik hem hierheen verhuisd.
Maar ik vind het best moeilijk in mijn eentje.
Het is wat veel omdat ik moet werken,
en daarom heb ik iemand nodig die me helpt.
Hoorde ik de bel? - Pa. Ja.
Ding Dong.
Mag ik je voorstellen aan Laura? - Hoe maakt u het, meneer?
Ik heb je uitgelegd dat Laura vandaag langs zou komen
om kennis te maken.
Hallo. - Hallo.
Ik vind je prachtig. - Dank u.
Maar ik...
Hebben we elkaar niet eerder ontmoet? - Nee, ik denk het niet.
Weet je het zeker? Ik heb echt de indruk dat ik je eerder heb gezien.
Laura is langs gekomen om ons te ontmoeten,
om een idee te krijgen van hoe je leeft
en in hoeverre ze je kan helpen.
Dat weet ik, schat. Dat weet ik. Dat heb je me al honderd keer verteld.
Mijn dochter heeft...
een neiging zichzelf te herhalen.
Maar weet je hoe het is, het is iets met de leeftijd.
Wil je iets drinken? - Erg vriendelijk, maar nee, bedankt.
Een aperitief? Weet je het zeker?
Een klein aperitief. Tijd voor een aperitief, nee, nee?
Een ogenblikje, ik kom zo terug.
Hij gaat zijn horloge zoeken.
Ik moet zeggen, hij is charmant. - Ja. Niet altijd.
Precies zoals ik dacht, tijd voor een aperitief.
Ik heb twee horloges, altijd al gehad.
Een om mijn pols en de andere in mijn hoofd.
Dat is altijd zo geweest.
Wat zou je willen, jongedame? - Pa.
Ik mag onze gast toch wel een drankje aanbieden? Wat zal het zijn?
Wat neemt u? - Een kleine whisky.
Dan wil graag hetzelfde.
Geweldig. Twee kleine whisky's komen eraan.
Anne, alsjeblieft.
Het is oké, Anne, ik ga je geen drankje aanbieden.
Ze raakt nooit alcohol aan. Geen druppel.
Het is waar. - Nooit. Geen druppel, ja.
Daarom lijkt ze zo...
Zo wat? - Nuchter. Haar moeder was net zo.
De nuchterste vrouw die ik ooit heb ontmoet.
Onnozel.
Haar zusje was een heel ander verhaal. - Dus u heeft twee dochters?
Ja, ook al hoor ik amper iets van die andere.
Toch was ze altijd mijn lieveling.
Ze was een schilder. Kijk, daar maar. De Pirouette. Prachtig, nietwaar?
Ja, dat is het. - Ja.
Een oogverblindend meisje.
Ik snap niet waarom ze nooit contact opneemt, nooit.
Je whisky.
Dank u. - Proost.
Ik geef alles wat ik heb voor een glas whisky. Vind je ook niet?
Nou, ik heb niet zo veel, dus... - Echt? Wat voor werk doe je?
Ik zorg voor andere mensen. - Andere mensen?
Ja, het is mijn werk mensen te helpen die hulp nodig hebben.
Klinkt als zo'n meisje waarmee je mij altijd wilt opschepen.
Maar het moet moeilijk werk zijn, nietwaar?
De hele dag doorbrengen met zo'n...
Ik zou het niet kunnen. Heb ik gelijk?
En u dan? Wat deed u voor de kost? - Ik was een danser.
Was u dat? - Ja.
Pa. - Wat?
Je was een ingenieur. - Wat weet jij er van?
Ja, tapdansen was mijn specialiteit.
Werkelijk? - Je lijkt verrast.
Een klein beetje. - Waarom?
Geloof je me niet, of kun je je dat moeilijk voorstellen?
Natuurlijk. Het is gewoon... Ik heb altijd van tapdansen gehouden.
Echt? Ik kan het nog steeds goed. Ik zal het je laten zien.
Heel mooi. Waarom lach je?
Sorry. - Ik weet aan wie ze me herinnert.
Wie? - Lucy, toen ze jonger was.
Lucy? - Ja, mijn andere dochter.
Klopt. Er is een gelijkenis, vind je niet?
Ja misschien. - Ja.
Ja.
Haar onuitstaanbare gewoonte om zo stom te lachen.
Ik had je even, niet?
De situatie is heel eenvoudig.
Ik woon in deze flat...
al een aardig tijdje.
Ik ben er enorm aan gehecht.
Ik heb het meer dan 30 jaar geleden gekocht.
Kun je dat voorstellen? Je was nog niet eens geboren.
Ja, het is een grote flat, heel fijn. Het is erg groot.
En ik ben hier heel gelukkig geweest.
Hoe dan ook, mijn dochter is er erg in geïnteresseerd.
Waar heb je het over?
Mijn dochter is van mening dat ik me niet alleen red.
Dus is ze bij mij ingetrokken, zogenaamd om mij te helpen
met die man die ze ontmoette niet lang na haar scheiding.
Hij heeft een heel slechte invloed op haar, moet ik zeggen.
Waar heb je het over, pap?
Dus nu wil ze me ervan overtuigen dat ik het echt niet alleen kan.
En de volgende stap zal zijn mij weg te sturen, ik weet niet waarheen.
Dat is natuurlijk veel efficiënter om mijn flat te bemachtigen.
Maar zo gaat het niet gebeuren.
Sorry schat. Ik kan het je net zo goed nu vertellen.
Ik ga niet snel uit deze flat.
Ik ga je overleven.
Jullie beiden.
Ik weet niet hoe het met jou zit...
maar mijn dochter, ja.
In feite ga ik er een punt van maken.
Ik ga van haar erven. Niet andersom.
En op de dag van haar begrafenis ga ik een korte toespraak houden.
Om iedereen eraan te herinneren hoe harteloos en manipulatief ze was.
Ik vind dit erg vervelend.
Waarom? Zij begrijpt het perfect. Jij niet.
Ik probeer haar er al maanden van te overtuigen
dat ik me heel goed alleen red.
Maar... ze weigert te luisteren.
Ik heb van niemand hulp nodig.
En ik ga niet mijn flat uit.
Ik wil alleen dat iedereen oplazert.
Dat gezegd hebbende...
Het was me een groot genoegen. Tot ziens. Toedeloe.
Het spijt me echt heel erg.
Je meende het toen je zei dat hij zo zijn manieren had.
Het spijt me echt.
Hoeft niet. Dat soort reacties is heel normaal.
Het komt wel goed.
Denk je?
Ja.
En?
Wat?
Ging het goed?
Ja.
Ik denk het. Ze zei dat ze morgen begint.
Hier? - Ja.
Mooi zo.
Ja. Dus we zullen zien hoe de eerste dag gaat, en...
Ik was bang dat het niet zou werken, maar uiteindelijk ging het prima.
Hij was charmant. - Zie je nou wel?
Ja.
Hij had echt de charme voor haar aangezet. Je had hem moeten zien.
Hij zei dat hij een danser was geweest, een tapdanser.
Nee. - Ja.
Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Ze zal best in staat zijn om...
Ik denk dat ze echt goed met elkaar kunnen opschieten.
En toen zei hij dat ze hem aan Lucy deed denken.
Werkelijk?
Hoe oud is ze?
Hoezo, ben je geïnteresseerd?
Wat is er met jou aan de hand?
Als het goed ging, is dat goed nieuws, toch?
Ja. Ja.
Dus?
Wat is er met jou? Zeg het maar. - Het is gewoon...
Wat?
Toen ik terugkwam met de kip, herkende hij me niet.
Het deed gewoon iets met me.
Ik begrijp het. - Ik vind het heel moeilijk.
Kom, geef me een knuffel.
Ik zag het in zijn ogen. Hij wist niet wie ik was.
Alsof ik een vreemde was.
Je zult er aan moeten wennen. - Dat lukt me niet.
Ik denk het wel. Ik denk dat je het heel goed doet.
Kom.
Oh, pa.
Hoi. Het eten is in vijf minuten klaar. Past dat?
Ja, schat, dat is prima.
Dat is prima.
Hallo.
Heb je honger?
Ja, maar...
Hebben we vanavond gasten?
Nee, waarom?
Oh, niks.
Niets.
Alles goed?
Heb je een goede dag gehad? - Ja, heel goed.
Laura kwam langs.
Ja hè, pa? Laura was zojuist op bezoek.
Wie? - Laura. De vrouw die net op bezoek was.
Toen waren we bij de dokter.
Heeft iemand mijn horloge gezien? Ik ben het kwijt.
Al weer?
Je hebt hem vast in je kast gelegd, in je schuilplaats.
Welke kast?
Ik weet echt niet waar je het over hebt, Anne.
Welke kast? Er is geen kast, toch?
Kunnen we discreter zijn? - Heb je in je kast gekeken?
Daar was ik net. Ik ben hem vast ergens kwijtgeraakt.
Of hij is gestolen. - Nee hoor.
Wat bedoel je, nee hoor?
Hij kan niet zijn weggevlogen. - Wil je dat ik kijk?
Heel graag. Het is vervelend.
Ik maak me zorgen. Het is heel zorgwekkend. Ik bedoel...
Ik verlies al mijn spullen, iedereen helpt alleen zichzelf, en...
Als dit veel langer duurt, ben ik spiernaakt, en...
Ik weet niet meer hoe laat het is. Alsjeblieft.
Dank je.
Weet je hoe laat het is?
Bijna acht.
Dat is laat.
Moeten we niet eten?
Ja, over vijf minuten, als de kip klaar is.
Eten we vanavond kip?
Die Anne heeft gekocht.
Die is mooi.
Je horloge, hij is...
Hij is heel mooi. Hij is...
Ja. Is het van jou?
Ik bedoel, is het van jou?
Ja.
Mag ik het zien?
Dus blijkbaar ging het vandaag heel goed.
Oh ja.
Erg goed.
Blijkbaar lijkt ze op Lucy.
Werkelijk?
Ik weet het niet. Ik heb haar nog nooit gezien.
Nee het...
Het ging goed. Anne leek tevreden. Weet je, het is...
Ik hoef niet echt... Het is voornamelijk voor Anne.
Mag ik je horloge misschien eens zien?
Je hebt gelijk, weet je, het is belangrijk voor haar dat dit lukt.
Ja.
Ze maakt zich zorgen om je.
En het maakt haar echt van streek
als je blijft ruzie maken met...
Wat is er met mijn horloge? - Niets. Ik zat gewoon te kijken.
Ik wilde kijken of...
Kijken of het mooi is. Het is erg mooi.
Heb jij het gekocht? - Sorry?
Was het een cadeautje of heb je het gekocht?
Ik heb het gekocht. Waarom?
Ik denk niet dat je het bonnetje hebt bewaard?
Waar heb je het over?
Je horloge. Het is... - Ik had het over Anne.
Anne?
Ja, Anne.
Ja.
Ik weet niet waarom we nooit echt goed met elkaar konden opschieten.
Terwijl haar zusje...
Dat was een ander verhaal.
Ken je haar? Ze is geweldig.
Geweldig.
Ik heb haar al maanden niet gezien.
Ik kan het haar niet kwalijk nemen, ze...
ze reist de wereld rond, denk ik.
Zij is een schilder.
Wat zou ik blij zijn als ze me op een dag zou komen opzoeken.
Ik zou haar in mijn armen nemen en we zouden aan elkaar vast zitten.
Urenlang, zoals vroeger.
Lang geleden, toen ze nog klein was.
Toen noemde ze me nog:
"Papaatje."
Nou, dat is...
Zo noemde ze me altijd.
Leuk, hè? "Papaatje."
Mag ik je wat vragen?
Maar ik wil een eerlijk antwoord.
Niets bijzonders.
Kan je dat?
Ja.
Nou dan...
Hoe lang ben je nog van plan hier iedereen te irriteren?
Wat is er?
Wat heb je met je haar gedaan?
Niets. Waarom? - Je ziet er goed uit.
Ben je je sleutels kwijt? - Nee.
Mijn vader heeft een afspraak met dr. Sarai.
Pap, kom eens hier.
Oké, bedankt.
Je moet hier tekenen.
Ik kan dat wel invullen.
Geboortedatum?
Vrijdag, 31 december 1937.
Vrijdag? - Ja.
U woont momenteel bij uw dochter, klopt dat?
Ja. Tot ze in Parijs gaat wonen.
Nee, pa, waarom heb je het steeds over Parijs?
Wat? - Ik blijf in Londen.
Als je steeds van gedachten verandert, hoe kunnen mensen dat bijhouden?
Er was nooit sprake van wonen in Parijs.
Jawel, dat zei jij. - Nee, hoor.
Het spijt me. Dat vertelde je me laatst.
Ben je dat vergeten? Ze is het vergeten.
Je begint je geheugen te verliezen. Ik zou met de dokter praten.
Ik ga in ieder geval niet naar Parijs. - Dat is mooi.
Parijs. Ze spreken daar zelfs geen Engels.
Ik weet hoe verontrustend het kan zijn
en het kan heel snel veranderen.
Dus als je iets nodig hebt, kun je me altijd bellen.
Bedankt. Dank u voor uw hulp.
Pa?
Dank u. - Bedankt.
Hallo. Wat is er?
Wat?
Goed. Ik ben er zo.
Bedankt. - Bedankt.
Sorry.
Wat gebeurt er?
Niks bijzonders, maar ik denk dat hij je graag wil zien.
Waar is hij? - In zijn kamer.
Geef mij maar. - Dank je.
Hier, laat mij maar.
Wat heb je gedaan?
Wat is er?
Niets.
Oké. Ik ga het eten klaarmaken.
Anne?
Wat? - Bedankt voor alles.
We moeten iets anders regelen. - Zoals?
Hem in een inrichting plaatsen. - Een tehuis?
Ja, een verpleeghuis.
Het zou beter voor hem zijn.
Waarom zeg je dit nu? Morgen begint dit meisje.
Je hebt gelijk.
We zien wel. Misschien gaat het heel goed met dit meisje.
Je denkt dat ze goed is, maar de dokter heeft gelijk.
Het moment gaat komen dat... Hoe goed ze ook is. Hij is ziek, Anne.
Hij is ziek.
Pap, wat sta je daar? Kom op.
Kom pa, ga zitten.
Kom, pa.
Oké.
Dus het ging goed vandaag?
Ja. Erg goed. Vind je ook niet, pa?
Wat? - Je hebt haar veel laten lachen.
Oh ja? - Ja, ze zei dat je charmant was.
Dat je zo je manieren had, maar dat je charmant was.
Ze komt hier morgen weer om te werken.
Wil je nog wat meer? - Graag. Het is prima kip.
Vind je niet? Waar heb je die gekocht? - Beneden. Waarom?
Zo maar. Het is prima kip.
Paul?
Nee bedankt.
Ze werkt dus hele dagen? Ik bedoel...
Ja, tot zes.
En dan? - Wat bedoel je?
Na zes? - Dan ben ik er.
Tevreden? - Met wat?
Je hebt een dochter die goed voor je zorgt.
Niet dan? Je hebt geluk.
Jij hebt ook geluk. - Oh, vind je?
Wat heeft zij? - Anne?
Ze is moe.
Heeft een beetje zon nodig. - Zeker.
Je moet voor haar zorgen, beste kerel.
Waarom ga je niet ergens heen?
Waarom?
Soms vraag ik me af of je het opzettelijk doet.
Wat?
Niets.
Wij hadden...
gepland om naar Italië te gaan.
Maar we moesten op het laatste moment afzeggen.
Weet je waarom? - Nee.
Vanwege jouw ruzie met Angela.
We konden je niet alleen laten.
We moesten onze vakantie annuleren en je hierheen brengen.
En nu blijf je hier.
Voorgoed, als ik het goed begrijp.
Hij is het vergeten.
Verbazingwekkend. - Hou op.
Waarmee? - Je bent een beetje...
Een beetje wat? - Sarcastisch.
Nee, dat ben ik niet.
Ik vind dat ik heel erg geduldig ben. Heel geduldig, geloof me.
De kip, heb je die meegenomen? - Sorry, ja. Wilde je nog wat?
Is hij in de keuken? - Ja, ik haal nog wat?
Nee, ik haal het wel.
Waarom zeg je zoiets waar hij bij is?
Wat heb ik dan gezegd?
Ik begrijp je gevoelens volledig.
Nee, die begrijp je niet. - Jawel. Maar wat ik niet begrijp is...
Je doet zoveel voor hem en dat respecteer ik in je.
Ik bedoel, je nam de beslissing om hem hierheen te brengen en...
Weet je, waarom niet? Maar...
Hoe kan ik dit zeggen?
Ik denk echt dat je iets anders moet bedenken.
Hij is volledig de weg kwijt. - Hou op zo te praten.
Hoe wil je dat ik praat? Ik vertel de waarheid.
We moeten iets anders regelen.
Zoals? - Hem in een inrichting plaatsen.
Een tehuis? - Ja, een verpleeghuis.
Het zou beter voor hem zijn.
Waarom zeg je dit nu? Morgen begint dit meisje.
Ja, je hebt gelijk. We zien wel.
Misschien gaat het heel goed met dit meisje.
Je lijkt haar goed te vinden, maar geloof me, de dokter heeft gelijk, Anne.
Het moment komt dat... Hoe goed ze ook is, hij is ziek, Anne.
Hij is ziek.
Pa, wat sta je daar? Kom, ga zitten.
Kom, pa.
Pa, kom binnen en ga zitten.
Papa.
Blijf a.u.b. aan de lijn terwijl we proberen u te verbinden.
Het nummer dat u belt, weet dat u wacht.
Blijf a.u.b. aan de lijn terwijl we proberen u te verbinden.
Het nummer dat u belt, weet dat u wacht.
Met Dr Sarai.
Hallo?
Papa?
Ben je al wakker?
Heb je goed geslapen?
Anne, waar komen deze vandaan?
Zal ik thee maken voordat ze komt?
Waar is het schilderij? - Welk schilderij?
Van Lucy.
Je bent in de war met jouw flat. Daar is nooit een schilderij geweest.
Kom ontbijten.
Anne.
Kijk.
Zie je?
Anne?
Hier is je thee.
Wat? - Laat het niet koud worden.
Waar is Anne? - Ze is weg.
Werkelijk? Nu al? - Ja.
Ze komt wel terug, aan het eind van de dag. Ik haal uw medicijn.
Nee wacht. - Ik kom terug.
Ik haal alleen even uw medicijnen.
Oh, shit.
Hoe laat is het? - Tijd voor uw medicijnen.
U kunt ze beter nu nemen. Dan is het maar gebeurd. Vindt u niet?
Deze kleine blauwe, die vindt u mooi.
Uw blauwe pilletje. Kijk, een mooie kleur, niet?
Mag ik je iets vragen? - Ja.
Ben je een non?
Nee.
Waarom praat je dan tegen mij alsof ik achterlijk ben?
Ik? - Ja.
Maar dat doe ik niet. - "Uw blauwe pilletje."
Ja. - Sorry. Ik wilde niet...
Het is echt onprettig.
Dat snap je wel als je mijn leeftijd hebt
wat eerder gebeurt dan je denkt.
Mijn excuses.
Het zal niet weer gebeuren.
Zeg eens...
is je iets opgevallen?
Waaraan?
Nou, weet je, mijn flat. - Wat is ermee?
Nou, hij is veranderd. - Vindt u?
Ja.
Die stoelen bijvoorbeeld.
Daar, daar.
Wie heeft ze daar neergezet?
Ik weet niet. Uw dochter, stel ik me voor.
Uiteraard mijn dochter, natuurlijk.
Toch is het buitengewoon om mijn mening niet eens te vragen.
Ik wil me verontschuldigen als ik een beetje...
de vorige keer dat we elkaar zagen. - Geen probleem.
Uw dochter had me gewaarschuwd. Ze zei dat u zo uw manieren hebt.
Ja.
Het is verbazingwekkend hoeveel je op Lucy lijkt.
Anne vertelde me wat er met haar is gebeurd. Het spijt me, ik wist het niet.
Wat? - Van haar ongeluk.
Welk ongeluk?
Wat?
Waar heb je het over?
Niets.
Neemt u uw medicijn? Dan gaan we ons aankleden.
Zie je? - Wat?
Je praat tegen me alsof ik achterlijk ben.
Nee, dat doe ik niet. - Jawel.
Nee hoor. Ik...
'En we gaan ons aankleden.' 'En uw blauwe pilletje.'
Het punt is, ik ben erg intelligent. Dat moet je in gedachten houden.
Begrijp je? - Ja, dat zal ik in gedachten houden.
Mooi zo. Dank je.
Ja, het is waar. Ik ben erg intelligent.
Soms verbaas ik mezelf zelfs.
Ik heb een geheugen als een olifant.
Ken je dat dier? - Ja, ja.
U bent uw pillen vergeten.
Wat doen ze daar?
Zal ik nog een glas water halen? - Nee, doe geen moeite.
Ik slik ze wel door met... dat zul je zien, dat kopje thee.
Weet u het zeker? - Ja, zeker. Kijk maar.
Je zult het zien. Kijk je?
Ja. - Kijk goed. Oké?
Ik stop ze in mijn mond.
Goed kijken. - Ja, ik kijk.
Mooi zo.
Lekker kopje thee.
Hé, 'presto'.
De klus is geklaard.
Bravo. - Ja.
Weet je, ik...
Ik werkte een tijdje in een circus toen ik jong was.
Oh, ja? - Ja.
Zal ik je wat magie laten zien? - Waarom kleden we ons niet eerst aan?
Nu? - Ja.
Nee, niet nu. - Ja.
Nee. - Ja.
Waarom? Wat heeft het voor nut?
Dan moet ik alleen mijn pyjama maar weer aantrekken.
Ik kan me net zo goed de tijd besparen. - Ik snap wat u bedoelt.
Maar als u in uw pyjama blijft, kunnen we niet naar buiten.
Waar wil je naartoe?
Park? - Oh, God.
Het is een mooie dag. - Alles goed?
Prima. We gingen ons juist aankleden. - Maar...
Alles in orde, Anthony?
Is er iets?
Nee, nee.
Ik wilde eigenlijk alleen even met je praten.
Met mij? - Ja.
Dan zal ik onze spullen inpakken. - Nee, niet gaan.
Ik kom wel terug. - Laat me niet alleen.
Ik ben in de kamer hiernaast. Ik ben zo terug.
Mag ik je iets vragen?
Ja.
Maar ik wil een eerlijk antwoord. Niks bijzonders. Kan je dat?
Ja.
Nou dan...
Hoe lang ben je nog van plan te blijven
en iedereen te irriteren? - Wie, ik?
Ja, jij. Ik zou graag je mening willen weten.
Ik bedoel, ben je van plan het leven van je dochter te blijven verwoesten?
Of is het te veel om te hopen dat je je redelijk opstelt in de nabije toekomst?
Waar heb je het over? - Over jou, Anthony.
Over jou. Je houding. - Stop dat. Ik sta dit niet toe.
Sta je het niet toe? - Nee.
Stel dat ik het nog eens doe, wat doe je dan?
Ik... - Ja?
Je zult het ​​fysiek tegen me moeten opnemen.
Zeg je dat om mij te verleiden?
Kijk, er is ook iets dat ik niet zal toestaan.
Iedereen irriteren, boven een bepaalde leeftijd.
Nee, stop daarmee. Stop.
Ja. Dat accepteer ik niet. Ik vind dat volkomen ongepast.
Hou op. Hou op.
Pa, wat is er gebeurd? Wat is er met hem aan de hand?
Papa.
Het is oké. Gaat het over je horloge?
Is dat de reden? Ik heb het gevonden, kijk.
Het is oké. Niet huilen.
Niet huilen. Het komt wel goed. Het komt in orde.
Het komt wel goed.
Zullen we onze kip eten? Je houdt van kip, nietwaar?
Hoe laat is het?
Het is acht uur. Tijd om te eten.
Acht uur's avonds?
Ik dacht dat het ochtend was.
Ik ben nog maar net wakker. Kijk, ik zit nog in mijn pyjama.
Nee, het is avond en ik heb een kip voor je gekookt.
Oh, pa.
Het is oké. Kom maar, schat. Kom.
Papaatje, het is goed.
Papaatje.
Papa?
Papa, slaap je?
Anne?
Papa, ik ben het.
Lucy?
Papa?
Papa.
Lucy?
Papa.
Papa?
Ben je al wakker?
Zal ik je thee brengen voordat ze komt?
Papa.
Goedemorgen. - Ga zitten. Het is klaar.
Heb je honger? - Ja.
Je krijgt vandaag bezoek. Weet je nog?
Weet je nog, pap?
Hoe kan ik het vergeten? Je blijft erover praten.
Ze zal zo wel komen.
Zo vroeg? - Ja.
Ik heb vannacht over haar gedroomd. - Laura?
Ja. Nou, ik geloof van wel. Ik kon haar gezicht zien.
Weet je, ik...
Ze deed me echt aan je zus denken.
Ja, dat zei je gisteren.
Nou, als jij gelukkig bent, ben ik dat ook.
Ze lijkt me heel aardig. Lief en efficiënt. - Ja.
Ik denk dat ze goed voor je zal zorgen.
Ik vind haar aardig. - Mooi zo.
Je moet je aankleden voor ze komt, vind je niet?
Wie?
Laura, je nieuwe verzorger, die je leuk vindt.
Oh, ja, ja, ja. - Ja.
Ja.
We trekken je een jasje aan voor ze komt. - En een broek.
Ja.
Ze vond het erg leuk om je gisteren te ontmoeten.
Je hebt nogal indruk op haar gemaakt.
Is dat zo? - Ja.
Je overtuigde haar dat je kon dansen
en dat je heel goed kom tapdansen.
Wie, ik? - Ja.
En wat zei ze?
Dat ze hoopte dat je haar ooit een demonstratie zou geven.
Dat is grappig.
Ik wist niet dat ik kon tapdansen.
Jij wel? - Nee.
Verborgen talenten. - Blijkbaar wel.
Is ze dat? - Ik verwacht het wel.
Maar ik ben nog niet klaar. Ik ben niet eens gekleed.
Geeft niet. Dat kan later wel.
Nee wacht. Ik ben niet eens... Ik moet me aankleden.
Het geeft niet. - Het geeft wel.
Ze staat voor de deur. - Laat me niet alleen. Luister...
Wat zal ze van me denken? Ik moet netjes gekleed zijn.
Waarom moet je alles zo moeilijk maken?
Je kunt je later aankleden. Maak je niet druk.
Ik schaam me dood. - Hoeft niet.
Jawel.
Laura, hallo. - Hallo. Ik ben niet te vroeg, wel?
Nee, helemaal niet. Kom binnen. We zitten in de keuken.
Daar zijn we. We gaan ons zo aankleden. - Hallo.
Anne, wie is dit? - Hallo, Anthony.
Maar Anne, dit is ze niet. - Papa.
Wil je iets drinken, koffie of...?
Nee, bedankt. - Heb je al ontbeten?
Ik hoef niks, bedankt. - Ik wil haar niet.
Waar is degene die ik leuk vond?
Waar heb je het over? Zeg hallo tegen Laura.
Hier klopt iets niet.
Het klopt niet. - Kent u me nog?
We hebben elkaar gisteren ontmoet.
We begonnen elkaar net te leren kennen.
Ik zei dat ik terug zou komen,
om te zien hoe je de dingen hier doet
en te kijken of ik je kan helpen.
Weet je nog?
Papa? Kan ik met je praten?
Hoe moet ik dit zeggen?
Weet je nog de eerste keer dat je bij mij kwam logeren?
Het was een noodoplossing, omdat je ruzie had gehad met Angela en...
Ik vroeg me af of het misschien beter zou zijn...
Wat vind je van deze kamer? Hij is mooi, hè?
Je kunt het park zien. Ja, toch?
Het is heel mooi.
Een beetje alsof je in een hotel bent, vind je niet?
Dat zeggen alle bewoners.
Ik denk dat je hier beter zit.
Waar?
Hier.
Ik denk dat het geruststellender en fijner voor je zou zijn
als we samen konden besluiten dat je hier ging wonen.
Wat vind je?
En jij? Wat zou jij doen? Waar...?
Waar zou jij slapen? Welke kamer?
Nou, als je het nog weet, ik ga in Parijs wonen.
Nee, dat ga je niet.
Jawel. Weet je nog? Ik heb je erover verteld. Weet je nog?
Maar je zei...
Weet je het zeker? - Ja.
Maar je zei dat je... hier bij mij zou blijven.
Nee, ik moet gaan. Het is belangrijk.
Ik heb het je allemaal uitgelegd.
En ik kom je af en toe een weekend opzoeken.
En ik dan?
Jij blijft hier in Londen.
Helemaal alleen?
Hoe zit het met je zus? Waar is ze? - Oh, pa.
Als je eens wist hoe ik haar mis.
Ik ook. Ik mis haar ook, pap. We missen haar allemaal.
Anne?
Goed geslapen?
Wat doe ik hier?
Het is tijd.
Ik heb niet om de tijd gevraagd. Ik vroeg je wat ik hier deed.
Waar is Anne?
Kijk, ik heb uw medicijnen gebracht.
Waarom lazer je niet gewoon op met je medicijnen?
Ben je een zuster? - Ja.
Oh, zo. Ik begrijp het. Dat is het.
Je bent een zuster. - Ja.
Dat dacht ik al. Jij bent het type. Echt een zuster.
Dus wat doe je hier?
Sorry? - Wat doe je hier?
Ik zorg voor u.
Je meent het niet echt? Voor mij zorgen?
Nou, dat hoor ik voor het eerst.
Sinds wanneer?
Al een flink aantal weken. - Oh, al een paar weken?
Blij om het te horen.
Ongelooflijk. Niemand vertel mij ooit iets in dit huis.
Ik dacht dat we een nieuwe kregen. - Een nieuwe wat?
Zuster. Een nieuwe zuster.
Die een beetje op Lucy lijkt, mijn andere dochter.
Ik heb haar laatst ontmoet. Ze kwam hier, nietwaar?
Gaat u uw medicijnen innemen?
Ze zou vanmorgen beginnen. Laura, ja toch?
Ik denk dat je dingen door elkaar haalt, Anthony.
Die me aan Lucy doet denken.
Juist. - Juist.
Tijd om onze medicijnen in te nemen.
Ja.
Er staat geen precieze tijd voor, wel?
Waar is Anne?
Je dochter is hier niet, Anthony.
Waar is ze? Is ze weggegaan? - Als je het nog weet...
ze woont in Parijs.
Nee. Oh, nee, nee, nee.
Ze dacht erover om te gaan, maar...
...uiteindelijk gebeurde het niet.
Ze is er al verscheidene maanden.
Mijn dochter, in Parijs? Nee, nee. Ze spreken niet eens Engels.
Kijk.
Gisteren hebben we deze ansichtkaart die ze je gestuurd heeft
samen gelezen, weet je nog? Kijk.
Ik vertel je dit elke dag.
Ze woont in Parijs omdat ze een man heeft ontmoet
die Paul heet en met wie ze nu samenleeft.
Ze komt soms bij je op bezoek.
Anne? - Ja. Af en toe komt ze het weekend.
Ze komt hier, en jullie wandelen in het park.
En ze vertelt je over haar nieuwe leven, wat ze zoal doet.
Laatst bracht ze je koffie, omdat je van koffie houdt.
Ik walg van koffie.
Ik drink alleen thee.
Alles goed? - Best. We zouden net aankleden.
Alles goed?
Ja.
Alsjeblieft. - Dank je. Nog een fijne dag.
Tot straks.
Hij, wie is dat? - Wie?
Hij, die net wegging.
Dat is Bill. - Bill?
Ja. - Weet je het zeker?
Ja. Waarom? - Oh, zo maar. Ik...
Ik... Hoe zal ik dit zeggen?
Wat doet hij hier?
Hier in mijn flat? Ken ik hem?
Het is Bill. Je ziet hem elke dag.
Is dat zo?
En jij... - Wat?
Sorry dat ik dit vraag, maar...
Ik bedoel, jij, wie...?
Wie ben je precies? - Ik ben Catherine.
Catherine. Dat klopt.
Ja, ja, ja.
Catherine.
En hij is Bill. - Ja.
En ik dan?
Wie...
...ben ik precies?
Jij?
Jij bent Anthony. - Anthony?
Ja.
Anthony is een mooie naam.
"Anthony", vind je niet?
Het is een heel mooie naam.
Mijn moeder heeft me die gegeven, denk ik.
Ken je haar? - Wie?
Mijn moeder.
Zij... - Nee.
Ze had... Ze...
Ze had zulke grote ogen.
Ik kan haar gezicht nu zien.
Ze was... ik hoop dat ze...
...eens een keer langskomt.
Denk je? Mama.
Je zei dat ze in het weekend misschien af en toe komt.
Je dochter.
Nee.
Mijn mammie.
Ik wil mijn mama. Ik wil hier weg.
Laat iemand me komen halen. - Stil maar...
Nee, ik wil mijn mama. Ik wil dat ze me komt halen.
Ik wil naar huis.
Wat is er, Anthony?
Wat is er?
Ik heb het gevoel dat ik...
Ik heb het gevoel dat ik al mijn bladeren kwijtraak.
Je bladeren? - Ja.
Wat bedoel je?
De takken en de wind en de regen.
Ik weet niet meer wat er gebeurt.
Weet jij wat er gebeurt?
Al dat gedoe over de flat.
Ik kan mijn hoofd nergens meer laten rusten.
Maar ik weet dat mijn horloge om mijn pols zit, dat weet ik wel.
Voor de reis.
Zo niet, dan...
...weet ik niet of ik...
klaar ben om...
om te...
Eerst...
kleden we ons aan, goed? - Ja.
We kleden ons aan
en dan gaan we wandelen in het park, oké?
Ja.
Mooi zo.
De bomen en alle bladeren.
Dan komen we hier terug en gaan we wat eten.
Ja.
En dan kan je je siësta houden, oké? - Ja.
En als je je dan goed voelt
kunnen we nog een wandelingetje in het park maken.
Alleen wij twee. - Ja.
Omdat het zo'n mooie dag is.
Het is zonnig buiten.
En we moeten gaan als het zonnig is.
Die kans moeten we grijpen. - Ja.
Want het duurt nooit lang als het weer zo goed is, toch?
Nee.
Dus... laten we ons aankleden.
Is dat goed? - Nee.
Kom op nou. - Nee.
Kom, schat.
Het is wel goed. Toe nou.
Rustig maar.
Rustig.
Je zult je straks goed voelen, dat beloof ik je.
Alles komt goed.
SRPSKA POSLA BRATE