NETFLIX PRZEDSTAWIA
Po śmierci ojca
pragnąłem tylko szczęścia matki.
Bo kim bym był, gdybym nie pomógł własnej matce?
Nie ocalił jej?
MONTANA, ROK 1925
- Nie je pan? - Nie.
Policzyłeś już sobie, gruby?
Co?
Ile lat temu przejęliśmy ranczo
od naszych staruszków?
A co?
Pomyśl o tym, do diabła.
Kąpałeś się kiedyś w domu, Phil?
Nigdy.
Jutro wczesna pobudka, bracie. Ruszamy w drogę.
Zdechła krowa. Trzymaj stado z daleka.
- Co się stało? - Wąglik. Nie dotykaj.
A więc to tak.
Co takiego?
Co takiego? Powiem ci, gruby, co takiego.
To już 25 lat od naszego pierwszego spędu.
Dokładnie w 1900 roku.
Szmat czasu.
Nie taki znów szmat.
- Wiesz, co musimy zrobić? - Co?
Wybrać się w góry i upolować sobie wątrobę łosia.
A potem upiec ją na węglach, jak uczył nas Bronco Henry.
Bebechy cię bolą?
Nie.
To co ci tak ciężko wykrztusić dwa słowa?
Dziś będzie dwunastu.
Wiesz, co sobie życzą do jedzenia?
Smażonego kurczaka.
Tak?
Muszę zająć twój pokój.
Dobrze.
Co robisz?
Nic.
To album?
Niezupełnie.
- Mogę? - Jasne.
- Podoba ci się dom? - Za dużo sprzątania.
Nie musiałabyś sprzątać. Miałabyś sprzątaczki.
Jest piękna.
Cudowne kwiaty.
Zmyślne, Peter.
Są piękne.
Dziękuję.
Na stoły?
Pewnie.
- Potrzebne mi trzy kurczaki. Zabijesz? - Dobrze.
Przeniesiesz swoje rzeczy do szopy.
Pościelę ci na podłodze.
UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC ROSE I PETERA
Jake.
- Jest? - Nie.
Nie możemy czekać wieczność. Bydło jest na dziedzińcu, pijmy.
- Powiesz coś? - Nie.
Tylko przy bracie.
Gdzie byłeś?
Nie mogłem wstrzymywać chłopaków.
W porządku.
Zasilanie wstrzymane do rana.
Nie, dzięki. Czekają na nas w Czerwonym Młynie.
Kolacja, chłopaki.
Ruchy, ruchy.
Gdzie byłeś 25 lat temu, Georgie?
- Z tobą. - Powiem ci.
Pyzaty nieuk, co nie mógł się przeczołgać przez studia.
Pomogli ci ludzie, gruby.
Zwłaszcza jedna osoba, która nauczyła nas prowadzić ranczo, i udało się.
Bronco Henry.
Zatem…
wypijmy za nas, Romulusa i Remusa, i za wilka, który nas wychował.
- Bronco Henry. - Za Bronca.
- Il lupo. - Za Bronca Henry’ego.
- Szef wychodzi. - Kolacja.
Wielkie dzięki.
- Rose? Zagraj nam na pianinie, prosimy. - Nie mogę!
- Zagraj! - No dalej!
- Wszystko dobrze? - Tak, wszystko gra.
Ożeż ty, ładniuśkie.
„Pierwszy raz widzę kobietę za kółkiem”.
Pytam go: „Nie widział pan, jak kobieta prowadzi?”.
Myślał, że to pies.
Nie.
Nie!
O tak…
No cóż…
Ciekawe, jaka kobitka je zrobiła.
To ja, proszę pana.
Matka była florystką.
Wzorowałem się na tych w ogrodzie.
Wybacz.
Wyglądają naprawdę jak żywe.
Panowie, tak się nosi ścierki.
- Chroni przed kroplami wina. - Łapiecie, chłopaki?
Chroni przed kroplami.
Przynieś coś do żarcia.
- Czy Bronco tu kiedyś jadł? - Nie.
To gdzie jadaliście?
Zachodziliśmy do baru na śledzia i coś mocniejszego.
Raz Bronco założył się, że przeskoczy przez stos stołów i krzeseł
ułożony na ulicy, i to na każdym jednym koniu.
Podstawiliśmy mu starą szkapę.
Wcale się nie przejął.
Zdjął siodło,
podprowadził konia do stołów i krzeseł,
chwilę do niego przemawiał,
głaskając jego wielki łeb, a koń go obwąchiwał.
Nagle wskoczył na niego, odjechał do tyłu i…
Co?
Przeleciał.
Skoczył na nim?
Nakłonić starą szkapę do skoku… Niebywałe.
Nazwijmy to amour.
Co ty na to, George?
Amour?
Nie wiem, o czym mówisz.
Możecie się uciszyć? My tu jemy.
Zamknąć japy albo wam pomogę!
Dobrze się czujesz?
Dokąd idziesz?
Idź, ja ureguluję.
Zrobisz to rano.
Zaraz przyjdę.
Mam uregulować teraz, pani Gordon?
Może pani…
przysłać rachunek, a ja wyślę czek.
Proszę, och, proszę Nie zasmucaj mnie
Moją jesteś I ja kocham cię
Jak nie będziesz moją dziewczyną To nie spojrzę na żadną inną
Dziś w miasteczku Zrobi się gorąco
Gdy usłyszycie Dzwonów bicie
Wszyscy się zbierają I słodko śpiewają…
Chodź tu, kocham cię.
George?
NA WYPADEK POŻARU
George?
Bracie.
Gdzie byłeś?
Przez to, co mówiłeś o jej chłopaku, Phil…
ona dziś płakała.
Podsłuchiwała pod drzwiami?
Płakała, Phil.
Co, u diabła?
Mówiłem, żeby wziął się w garść i zachowywał jak mężczyzna.
Tylko tyle.
Sama powinna wiedzieć.
Zaczekaj.
Dał radę!
Przedtem był lepszy.
Prawie.
Tak Bronco Henry się uczył?
Nigdy nie widziałem go z koniem na lonży.
Co tam widzisz, Phil?
Są tam zwierzęta?
Czy ktoś jeszcze widział to, co ty?
George?
Nie, on nie.
No powiedz, Phil. Co to?
Coś tam jest, prawda?
Jeśli nie widzisz, to nie ma.
Jakieś zwierzę.
CZERWONY MŁYN RESTAURACJA – NOCLEGI – POSIŁKI
Witam, panie Burbank.
Dzień dobry, pani Gordon.
Jak mogę pomóc?
Przyszedłem do pani z wizytą.
Jestem trochę zajęta.
„Ten służący zdrowiu sos wyśmienicie pasuje
do mięs, ryb i serów”.
Przynieśli wino.
Mogliby tego nie robić.
Nie lubię alkoholu.
To chyba coś więcej niż wino. Jakiś mocny trunek.
Są za wcześnie. Nie powinnam wstawiać tam pianoli.
Oto woda.
Widzę doktora z Herndon i grabarza, pana Weltza.
Rany, szkoda, że nie ma Petera.
Powinien podawać sałatkę. Ja muszę usmażyć kurczaka.
Czasami, gdy się podaje do stołu…
Panie Burbank…
Pójdę po Petera.
Dobry wieczór!
Jestem nowym kelnerem.
Doktorze.
Panie Burbank.
Panie Weltz.
Natknąłeś się na śnieg?
Nieszczególnie.
Skoro już nie śpię, skręcę sobie papierosa.
Jak daleko byłeś?
W Beech. Tam, gdzie planowałem.
Beech?
Co tam robiłeś, Georgie?
Łajdaczyłeś się?
Rozmawiałem z panią Gordon.
Ach, tak.
Wypłakała ci się na ramieniu.
Owszem.
Z chęcią połasi się na forsę, żeby opłacić studia swojemu niuńkowi.
Pamiętasz, jak stara przyprowadziła na ranczo dziewki,
gdy tylko zaczęły nam stawać?
O mój Boże.
Pamiętasz królową pomidorówki?
Czy to nie ona ci pisała,
że zawsze będzie pamiętać zachodni księżyc?
Z nią można się było pokazać,
nie zakładając jej worka na głowę.
Nie to, co z innymi.
Dobranoc, Phil.
Jeśli szukasz dupy, gruby,
to można to załatwić bez cholernych zobowiązań.
Trzymaj.
Co z tym robicie?
Szlag.
Ucinasz czy jak?
George…
Znów go nie ma?
…zaangażował się
w relację z wdową po samobójcy
z niedorozwiniętym synem.
Małe biurko na duże biurko.
Phil.
Tak, rozumiem, staruszku.
Napisałeś do starej?
Tak, do obojga.
Wspomniałeś o Rose?
Tak, Rose…
Wiesz tak dobrze jak ja, jak stara by się poczuła,
gdyby wiedziała, że się z nią zadajesz.
Dostałaby wylewu.
Poczułaby to, co jedna pani Burbank czuje
do drugiej pani Burbank.
Coś powiedział?
Pobraliśmy się w niedzielę.
Sprzedała posiadłość w Beech.
Przestań.
Nie ruszaj się, suko.
No już.
Ty wstrętna suko!
Co?
Przestań! Płaskonosa suka!
Dziwka!
Uczniowie jedzą punktualnie o 18.
Gdy mają pracę domową, nie muszą zmywać.
W domu zdejmuje się buty.
Może kiedyś odwiedzisz ranczo?
Byłoby miło.
Mogę wziąć parę płatków róży?
Cześć!
Reszta na później.
Powinniśmy wydać kolację i przedstawić cię moim rodzicom.
Możemy też zaprosić gubernatora z żoną.
Spotkałem ich dziś w Herndon i…
już im o tym wspomniałem.
Może zagrasz nam coś na pianinie?
Nie gram zbyt dobrze.
Przygrywałam tylko do filmów.
Dla nas grasz aż za dobrze.
Stara nie gra wcale, więc…
Skoro tego chcesz.
To chyba dobre miejsce.
Zatrzymaj się, proszę.
Dobre na co?
Jesteś cudowna, Rose.
Stań obok mnie, George.
O co chodzi?
Rób to, co ja.
Od lewej.
Raz, dwa, trzy. Do boku.
Raz, dwa, trzy. I do tyłu.
Raz, dwa, trzy.
- I jeszcze raz. Raz, dwa… - Wybacz, nie umiem.
- Nie umiem tańczyć. - Przecież tańczysz.
A teraz ta stopa do przodu.
Nie myśl.
Raz, dwa, trzy. Do boku.
Raz, dwa, trzy i do tyłu.
Raz, dwa, trzy.
Mówiłam, że cię nauczę.
Do przodu, dwa, trzy.
Do boku, dwa…
O co chodzi, George?
Po prostu…
Chciałem powiedzieć, że miło jest…
nie być samemu.
Wejdź i się zagrzej.
Cześć, Phil.
Pamiętasz Rose?
- Witam. - Dzień dobry.
- Piec nie działa? - Skąd mam wiedzieć?
Zejdę i go naprawię.
Wypatruję cię cały dzień.
Stary chce, żeby mu wysłać akt notarialny.
To chyba może zaczekać do rana.
- Dobrze się czujesz? - Świetnie, George.
Bracie,
przecudnie się jechało…
Nie jestem twoim bratem. Jesteś tanią intrygantką.
„Przecudnie się jechało”.
Chodź.
Tu jest łazienka. Rozgość się.
Tak, w porządku.
KU PAMIĘCI
PRZYJACIEL
Rozgość się.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Jaką?
To by wszystko zepsuło.
Kiedy przychodzą deszcze, zalewa piwnicę.
I szczury się topią. Wypływają na powierzchnię.
Muszę prosić chłopców, żeby je wyłowili…
Nie przerywajcie sobie.
Na mnie nie patrzcie.
Lubię być zajęta.
Ostrożnie.
Na prawo.
Obróćcie.
Ja odbiorę.
Co to jest?
George. Czy to…
Czy to fortepian?
- Trzymasz? - Tak.
Fortepian gabinetowy Mason & Hamlin.
Za dobry dla mnie. Ja…
Gram bardzo przeciętnie. Znam tylko kilka melodii.
Tego chcę, melodii.
Gubernator także.
Nie oczekujemy koncertu. Chcemy posłuchać, jak grasz.
Chciałabym zobaczyć, jak gubernator
podjeżdża i wysiada z auta.
- Powoli. Gotowi? - Dwa, trzy, cztery.
- Zrobisz z tego linę? - Z tych pasków? Tak.
Znajdźcie sobie coś do roboty.
Tak, proszę pana.
Przychodzę, żeby o czymś pomówić.
To otwórz jadaczkę. Mów, o co chodzi.
Jaśniepan będzie u nas na kolacji. Nasi staruszkowie także.
Zaczynamy obracać się w towarzystwie.
A ona znów brzdąka.
Nie działa ci to na nerwy?
Nie.
Lubię słuchać, jak Rose gra.
Ej, staruszku, co ci tam chodzi po łbie?
Cóż…
Phil. Ja…
- Po prostu… - No, wyduś to z siebie.
- Chodzi o gubernatora. - Tak.
I…
właściwie nie o niego,
a o jego żonę…
Jemu to pewnie nie będzie przeszkadzać,
ale jego żonie może.
Co, na miłość boską?
Dość ciężko…
mi o tym mówić.
Może jej przeszkadzać, jeśli usiądziesz do stołu nieumyty.
Tak.
Witajcie, matko, ojcze.
Auto jest za rogiem.
Jest ktoś z tobą?
Moja żona.
Serwetę składamy w wachlarz…
Rozpalcie.
Dobrze, proszę pani.
Trzeba tu trochę zagrzać.
Woda. Białe wino.
Dłoń trzymaj tak.
Przyjechali.
Zostań w cieple, ja po nich wyjdę.
Jakie ładne. Każdy z parasolką.
- Koktajl pomarańczowy. - Macie tu oazę cywilizacji.
Opowiadałem Georgie o twoim bracie.
Bractwo studenckie w Yale, prawda?
Tak, filologia klasyczna.
Zgadza się.
Bluzga na bydło łaciną czy greką?
Tak.
Rose świetnie gra na pianinie.
Naprawdę?
Miła niespodzianka.
Pójdę sprawdzić, co z Philem.
Świetnie. Chcę poznać brata.
Tak.
- Zranił się. - Edwardzie, Georgino.
Tych dwojga nie oszukasz.
Nie ma mowy. Wiemy wszystko.
Chodzące encyklopedie.
Przynajmniej ja. Nic, tylko czytam.
Teraz czyta Klątwę Tutanchamona w Digest.
Wierzysz w klątwę?
Nie zamierzam pić mikstury George’a.
Owszem. Wiesz, że Tutanchamon był młodym chłopcem?
Miał 18 lat.
Phil, jesteś tu?
Szukałem cię.
To mnie znalazłeś.
Wszyscy już są. Zaraz siadamy do stołu.
Pytają o ciebie.
Serio?
Liczymy, że weźmiesz udział w rozmowie.
Nie powinienem był ci mówić, żebyś…
Zachowaj swoje przeprosiny dla siebie. Nigdzie nie idę.
Co mam im powiedzieć?
Stara też chce cię widzieć. Przebyła długą drogę.
Powiedz im prawdę.
Że cuchnę i mi się to podoba.
- Nie musimy się martwić o Phila, prawda? - Nie, pewnie mu coś wypadło.
Rose…
zagrasz nam?
George mówił, że pięknie grasz.
- Całkiem wyszłam z wprawy. - Chętnie posłuchamy.
Przecież dużo grasz. Nie udawaj.
Nie wiem, co zagrać.
Jak to?
Zagraj to, co lubię.
- A co lubisz? - Ten utwór o Cygance.
Chyba go nie pamiętam.
To zagraj cokolwiek.
Tak mi przykro.
Nie potrafię.
Godzinami grywałam w kinie.
Bardzo przepraszam.
Ma cię pod pantoflem, co, George? To najważniejsze.
Przykro mi.
Ależ nie, to był naprawdę cudowny wieczór. Dziękuję.
To pan jest Phil.
A więc pumy pana nie zjadły.
Póki co nie.
Szkoda, że nie było okazji do rozmowy.
Chwalą pańską błyskotliwość.
Radzę z daleka. Dopiero co zsiadłem z konia.
Przecież nie rozmawiacie.
Stawiam, że słuchacie brzdąkania i tańczycie.
Tańczycie?
Czyżbyś nie grała?
Tyle ćwiczyłaś.
Kto by pomyślał, że kino i przyjęcie to nie jedno i to samo.
Gdzie byłeś, Phil?
Z nerwów mało co przełknęłam.
Nie umyłem się, więc nie przyszedłem.
Nie umyłeś się?
Jest ranczerem, nieprawdaż? Uczciwa praca nie brudzi.
- Jeszcze raz dziękuję. - Dziękuję.
Przyniosę koc, przyda się w podróży.
Nie myślałeś, żeby zostawić tu na lato książki o medycynie?
Myślałam o tym, ale to książki taty.
Odwróć się.
Czy ty coś jesz?
Mam nowego kolegę.
Mówimy do siebie doktor i profesor, bo chcemy nimi zostać.
Może zaprosisz go na ranczo?
Nie, Rose.
Czemu nie?
Dziękuję.
Nie chcę, żeby poznał pewną osobę.
Cielak, szefie…
Nie nosisz rękawiczek?
Nie są potrzebne.
Wykastrować 1500 i skaleczyć się przy ostatnim.
Chyba skończyliśmy, gruby.
Kto to?
Niuniek.
Nasz kelner?
Tak, to on.
Będzie się teraz wszędzie pałętał.
I robił wielkie oczy.
Mały lord.
Rose?
Podoba mu się pokój?
Chyba tak.
Uwaga na ogień. Lato się zbliża.
Co oznacza, że trzeba też usunąć obozowiska Indian.
Bez wyjątku.
Mamy zwierzęta, a oni chcą je zjeść. Jasne?
Tak.
Nie sprzedajemy skóry.
Niczego tu nie sprzedajemy.
Miejcie oczy i uszy otwarte.
Przy osikach możecie znaleźć groty strzał.
Rose?
Głowa mnie boli.
Usiądź.
Dziś nie jem kolacji.
George jest w tym tygodniu w mieście, będzie tylko Phil.
Zastawiłem pułapkę.
O nie. To chyba nie wąż, prawda?
Króliczek.
Wszystko dobrze.
Boi się.
- Chodź tu. - Złap go.
Chodź tutaj.
Daj mi go.
Nie przejmuj się nim.
Możesz zjeść u siebie.
Przekopali cmentarz, żeby poprowadzić nową drogę.
Leżała tam moja przyjaciółka.
Niezdarny traktorzysta otworzył trumnę
i okazało się, że po śmierci nadal rosły jej włosy.
Trumna była zapchana jej pięknymi, złotymi włosami.
Tylko na końcach…
były siwe.
Mogę wziąć na górę?
- Podobno była piękna. - Co?
Nosiła złote warkocze.
Idź go zobaczyć. Jest słodki.
- Wyjdź z mojego pokoju. - Gdzie królik?
Mam marchewkę.
On nie chce marchewki.
Dlaczego?
Jasna cholera.
Zamknij drzwi.
Wiem, że lubisz spędzać cały dzień w pokoju,
ale zrób to dla mnie.
- Mamo, mam robotę. - Chodź.
Peter…
Myślałam, że lubisz króliki.
Owszem.
Ale żeby być chirurgiem, muszę ćwiczyć.
Masz ich nie zabijać w domu.
I nie ustąpię.
Gdzież byłby człowiek, gdyby robił, co każe matka?
Będę liczyć.
Punkt dla pani Burbank.
Wiem. Nie musisz…
Nie musisz mówić. Zapamiętam.
Bezdyskusyjnie aut.
Lola, zagrasz za mnie? Mam migrenę.
Tak.
- Gdzie stanąć? - Z tyłu.
Dobrze.
- Uderzam. - Celowałam do ciebie.
Nie słuchaj jej.
Nic ci nie jest, mamo?
Czuję, jakby oczy miały mi wyskoczyć.
Chodzi o Phila, prawda?
Jest okrutny.
Jest jak każdy mężczyzna.
Idź.
Tak? Chcesz się ich pozbyć?
Chcesz?
No dalej.
Chcesz je?
To masz!
KULTURA FIZYCZNA
REWIE SZTUKI
Wynoś się stąd, ty mała suko! Słyszysz?
Wynocha!
O Panie
Wlej mi whisky do butelki
Niech śnieg się stopi Zmyje mój smutek
Czuję
Ten miesiąc miodowy
Znam cię. Robotnyś.
Mówię: „O Panie, Panie”
Mówię: „O Ojcze, Ojcze”
Nie wie, że dżinsy się namacza?
Witam panią.
Ciota.
Niuniek.
Pete.
Hej, Pete!
Peter.
Tak, panie Burbank?
Nie widzę tu żadnego pana Burbanka.
Jestem Phil.
Tak, panie Burbank.
Pewnie takiemu młodziakowi
na początku trudno zwrócić się po imieniu do takiego starca jak ja.
Chodź tu i zobacz.
Zaplatałeś kiedyś linę, Pete?
Nigdy, proszę pana.
Zdaje mi się, że kiepsko zaczęliśmy.
- Czyżby, proszę pana? - Tylko nie „pan”.
To się ludziom zdarza.
Nawet przyszłym przyjaciołom.
Wiesz co?
Co, Phil?
Widzisz? Udało się.
Nazwałeś mnie: „Phil”.
Jak skończę, dam ci tę linę i nauczę cię jej używać.
Bywa tu bardzo samotnie, Pete.
Chyba że coś cię wciągnie.
Dziękuję… Phil.
Jak długo zajmie ci skończenie tej liny?
Postaram się skończyć, nim wrócisz do szkoły.
Cóż…
To dość szybko, Phil.
Usiądź na tym.
Siadaj, Pete.
Przyzwyczajaj się.
Masz wysokie buty?
- Tak. - Zakładaj je.
Nie daj mamie robić z siebie mięczaka.
Robi wrażenie.
Sam fakt, że tu siedzisz, sprawia,
że nasiąkasz wiedzą o tym, jak jeździć na koniu.
To siodło Bronca Henry’ego.
Nie znałem lepszego jeźdźca.
Za ranczem jest klif z wyrytymi inicjałami i datą 1805.
Pewnie robota kogoś z ekspedycji Lewisa i Clarka.
To były czasy prawdziwych mężczyzn.
Wyjedźmy razem na kilka dni.
Pokonamy te szlaki.
Nie zdziwiłoby mnie, gdyby te skały
kryły złoto albo cenne minerały.
Czy wiele cielaków ginie przez wilki?
Zawsze kilka rozerwą…
na strzępy, inne zabija wąglik.
Szelestnica.
Nawijasz jak zdarta płyta. Wiesz o tym?
Nie wiedziałem.
To teraz wiesz.
- Bronco nauczył cię jeździć na koniu? - Tak.
I dostrzegać to, czego inni nie potrafią.
Choćby to wzgórze.
Większość osób widzi tylko wzgórze.
Jak myślisz, co widział Bronco?
Szczekającego psa.
- Teraz to zobaczyłeś? - Nie.
Za pierwszym razem.
Wygląda jak pies z otwartą paszczą.
Zobaczyłeś to?
Tak.
Peter.
Może wejdziesz, żeby porozmawiać?
Zaprzyjaźniłeś się z Philem, prawda?
Jest dla ciebie miły?
Robi dla mnie linę.
Linę?
Wolałabym, żebyś nie robił tak grzebieniem.
Nie wiedziałem.
Kiedy byłam mała,
skrzypienie kredy o tablicę przyprawiało mnie o ciarki.
Uczyła nas pani Merchant.
Rysowała na tablicy gwiazdki przy naszych nazwiskach.
Ciekawe, czemu gwiazdki.
A nie romby albo serduszka.
Albo piki. Czemu?
Ciekawe, czemu to zawsze były gwiazdki.
Bo gwiazdy są nieosiągalne.
Tak.
Nasze były osiągalne, bo nam je dawała.
I wiesz co?
Mieliśmy pudełko walentynkowe pokryte białą bibułą.
I naklejaliśmy na nie wielkie, czerwone serca.
Takie przekrzywione.
Miałaś wiele walentynek.
Wiele?
Bo jesteś piękna.
Czy jakiś dźwięk przyprawia cię o drżenie?
Nie przypominam sobie.
Nie jesteśmy nieosiągalni.
Hej.
Nie jesteśmy nieosiągalni.
Mamo, nie musisz tego robić.
Dopilnuję, żebyś nie musiała.
- Pierwszy tydzień? - Nie, trzeci.
Trzeci?
Otwórz bramę. Wypuść go.
- Nie jest jeszcze gotowy. - Wypuść go.
Juhu, kowboju!
Łap za wodze!
- Co robisz? - Pomogę mu.
Nie rób tego.
Sam sobie poradzi.
Albo i nie.
Wsiadaj z powrotem.
Coś się działo po moją nieobecność?
Pete, chodź tutaj!
Peter?
Dokąd się wybieracie?
Peter?
- Rose? - Peter!
Rose, co się stało?
Rose?
Peter nie może jechać z tobą?
Mógłby, ale dogadali się już Philem.
Ale ja nie chcę.
- Nie chcę, żeby zadawał się z Philem. - Ale, Rose…
On mu pomaga. Nauczył go jeździć konno.
Hej, Pete, koleżko.
Hej, Pete, koleżko!
Pomożesz?
Zaczął jeździć tak późno jak ty.
- Kto? - Bronco Henry.
Zaczął dopiero w twoim wieku.
Cześć, panie króliku.
Sprawdźmy, ile czasu minie,
nim pan królik wybiegnie na zewnątrz.
Jako dzieciaki zakładaliśmy się,
ile słupków usuniemy,
zanim zwierzęta wybiegną i rzucą się do ucieczki.
Nadal tam jest.
Odważny gnojek.
Musi być odważny.
Przeklęty sukinsyn.
No wychodź.
Chyba złamał nogę.
Oszczędź mu cierpienia.
Już dobrze.
Głębokie.
W porządku, Phil?
Co, u diabła?
Pewnie jakaś drzazga.
Masz kowbojską opaleniznę.
Bronco Henry mawiał,
że człowieka uformowała cierpliwość wobec trudności.
Ojciec uważał…
że przeszkody.
Trzeba było je usunąć.
Można i tak powiedzieć.
Z pewnością nie omijają cię przeszkody. Taka prawda, Pete.
- Przeszkody? - Choćby twoja mama.
Dziś, a właściwie zawsze…
podchmielona.
„Podchmielona”?
Pijana, Pete.
Nachlana.
Wiesz, że całe lato popija.
Wiem.
Dawniej nie piła.
- Czyżby? - Nie.
- Nigdy. - A twój tata, Pete?
- Ojciec? - Tak.
Lubił sobie pociągnąć z butelki…
gorzałę?
Do samego końca.
Powiesił się.
Ja go znalazłem.
Odciąłem.
Martwił się, że nie jestem miły.
Że jestem za silny.
Ty? Za silny?
Coś mu się pomyliło.
Biedaku.
Jeszcze wszystko się ułoży.
Gdzie pani Lewis?
Z Indianami.
Jakimi Indianami?
Z tymi.
Odejdźcie.
Wody!
Stali przed przeklętymi skórami i pytali,
czy mamy skórę.
Czy mamy skórę? Odjeżdżają?
Tak, koń ruszył.
Powiedziałam, że skórę się spali.
Czemu?
Czemu ma się ją spalić?
Phil nie chce jej nikomu oddać.
Czeka, aż urośnie duży stos, i podłoży ogień.
Wybuchłby, gdyby tylko jej dotknęli.
Co ona robi?
Proszę!
Zaczekaj! Proszę!
Zaczekajcie! Proszę.
Proszę.
Wróćcie.
Zabierzcie skórę.
Będę zaszczycona, jeśli ją weźmiecie.
Proszę.
Mąż jest właścicielem rancza.
Wróćcie. Weźcie ją.
Jakie miękkie.
Cudownie miękkie.
I takie piękne.
Wszystko w porządku?
- Oddycha? - Proszę pani.
- Proszę. - Co się stało?
Upadła, proszę pana.
Rose?
Przykro mi.
Dziękuję, Lola.
A niech mnie.
Stało się coś złego, Phil?
Złego?
Na miłość boską.
Zniknęły wszystkie skóry!
Tym razem to naprawdę wyszła jej gafa.
Myślisz, że to ona?
- Że ją sprzedała? - A jak.
- A może nawet rozdała. - Ale po co?
Przecież wiedziała, że jej potrzebujemy.
Bo była pijana!
Zalana w trupa!
Nie było w książkach po tacie, że twoja mama ma…
Jak to się nazywa?
Osobowość alkoholiczki. Jest pod literą A!
- Ale nic jej nie powiesz? - Czy nie powiem?
Nic nie powiem,
ale mam cholerną pewność, że brat George to zrobi.
Rose źle się czuje.
Jest chora.
Źle się czuje?
Najwyższy czas, żebyście z tym przygłupem zauważyli…
Jak je nazywasz? Fakty!
Wszędzie ma pochowany alkohol. Pije nawet w cuchnącej graciarni!
Przejrzyj się w lustrze!
Ty jej się spodobałeś czy nasza forsa? Obudź się wreszcie, do cholery!
Dość tego, Phil.
Co takiego się stało?
Skóry i tak szły na spalenie.
Były mi potrzebne.
Zatem przepraszam.
Były moje!
Potrzebowałem ich!
Phil?
Ja…
Mam rzemień do wykończenia liny.
Masz?
Skąd masz?
Pociąłem trochę skór.
Chciałem być jak ty.
Proszę, weź.
Cholernie miło z twojej strony.
Coś ci powiem.
Od teraz wszystko pójdzie ci gładko.
I wiesz co?
Biorę się do pracy.
Skończę dziś tę linę.
Chcesz się przyglądać?
W jakim wieku poznałeś Bronca Henry’ego?
Miałem tyle lat co ty.
Był twoim przyjacielem?
O tak.
Nawet kimś więcej.
Raz ocalił mi życie.
Polowaliśmy na łosie na wzgórzach i nagle pogoda się zepsuła.
Bronco utrzymał mnie przy życiu…
bo leżeliśmy ciało przy ciele w śpiworze.
Tak zasnęliśmy.
Nago?
- Phil już wyszedł? - Nie, nie ma go.
- Nie mówił, że wyjeżdża wcześnie? - Nie.
Dzień dobry.
Widział pan brata?
Nie jadł śniadania?
Nie było go na dole.
Zawiozę cię do lekarza w Herndon.
Phil, co ci się stało w rękę?
Zdejmiemy ci buty.
Nie trzeba.
Pójdę po auto.
Chodźmy, Phil.
Gdzie chłopiec?
Phil.
Dam mu to.
Wezmę tę.
Rose chciałaby, abyś spędził z nami Boże Narodzenie.
Dobrze.
Dziękuję, George.
Nie pojmuję.
Okaże się, gdy przyjdą wyniki.
Te ostatnie drgawki…
- Tak? - Okropne, naprawdę koszmarne.
Wiesz, co myślę?
Co?
Wąglik.
Nigdy nie dotykał chorych zwierząt. Bardzo tego pilnował.
NAKAZ POCHÓWKU ZMARŁYCH
„Ocal od miecza moje życie, z psich pazurów wyrwij moje dobro”.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI THOMASA SAVAGE’A
Napisy: Dorota Nowakówna