‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ตอนที่พ่อผมถึงแก่กรรม
‪ผมไม่ต้องการอะไร ‪นอกจากอยากให้แม่มีความสุข
‪ผมจะเป็นลูกผู้ชายพรรค์ไหนเล่า ‪ถ้าไม่ยอมช่วยแม่
‪ถ้าผมไม่ช่วยชีวิตแม่
‪(มอนทานา ปี 1925)
‪- ไม่กินเหรอคะ ‪- ไม่
‪คิดออกรึยัง ไอ้อ้วน
‪อะไร
‪ผ่านมากี่ปีแล้วที่เรารับช่วงดูแลไร่
‪ต่อจากคุณท่านกับคุณนายแม่
‪ทำไม
‪ให้ตาย คิดหน่อยเถอะ
‪เคยลองอาบน้ำในบ้านไหม ฟิล
‪ไม่ ไม่เคย
‪พรุ่งนี้ตื่นเช้านะ ไอ้น้อง ต้องต้อนฝูงใหญ่
‪มีวัวตาย ต้อนฝูงเราออกมาห่างๆ
‪- มันเป็นอะไร ‪- โรคแอนแทรกซ์ อย่าไปแตะ
‪เดาว่านี่แหละ
‪"นี่" อะไรล่ะ ฟิล
‪"นี่" อะไรงั้นรึ ไอ้อ้วน ‪จะบอกให้ว่า "นี่" คืออะไร
‪เราต้อนวัวด้วยกันมา 25 ปีแล้ว
‪ตั้งแต่ปี 1900
‪นานแล้วนะ
‪ไม่นานขนาดนั้นหรอก
‪รู้ไหมว่าเราควรทำอะไร
‪อะไร
‪ไปตั้งแคมป์ในภูเขาอีก ยิงกวางมาคว้านตับสดๆ
‪ย่างถ่านตรงนั้นเลย ‪เหมือนที่บรองโก้ เฮนรี่เคยสอน
‪ปวดท้องเหรอ
‪เปล่า
‪ทำหน้าเหมือนปวดจนพูดอะไรไม่ออก
‪คืนนี้มีแขก 12 คน
‪รู้ไหมว่าพวกเขาอยากกินอะไร
‪พวกเขาอยากกินไก่ทอดเป็นมื้อค่ำ
‪ครับ
‪แม่จะต้องใช้ห้องของลูกจ้ะ
‪ได้ครับ
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪เปล่าครับ
‪นั่นอัลบั้มรูปเหรอ
‪ไม่เชิง
‪- ขอดูได้ไหม ‪- ได้ครับ
‪- แม่ชอบบ้านหลังนี้ไหม ‪- คงทำความสะอาดไม่ไหว
‪แม่ไม่ต้องทำความสะอาดเอง มีคนทำให้
‪เธอสวยมากเลย
‪แม่ชอบดอกไม้นี่จัง
‪เก่งจังเลย ปีเตอร์
‪น่ารักมากจ้ะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาไปวางบนโต๊ะดีไหม
‪ได้สิครับ
‪- แม่ต้องใช้ไก่สามตัว ช่วยทีได้ไหม ‪- ได้ครับ
‪ลูกจะต้องย้ายของลงไปที่เพิง
‪แม่จะปูที่นอนบนพื้นให้นะ
‪(สามีและพ่อผู้เป็นที่รัก ‪ของโรสกับปีเตอร์)
‪(ดร.จอห์น กอร์ดอน ‪ปี 1880 - 1921)
‪เจค
‪- เขาอยู่ไหม ‪- ไม่
‪เรารอชั่วชีวิตไม่ได้ วัวอยู่ที่ลานแล้ว ดื่มซะ
‪- คุณจะพูดอะไรไหม ‪- ไม่
‪น้องไม่อยู่ก็ไม่พูด
‪หายไปไหนมา
‪ฉันสั่งคนงานรอทั้งชาติไม่ได้นะ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันไปดูไฟมา ไฟจะมาช้าหน่อย ‪คงมาตอนเช้าโน่นเลย
‪ไม่ ขอบใจ ฟิล ‪เร้ดมิลล์พร้อมต้อนรับพวกเราแล้ว
‪ได้เวลามื้อค่ำแล้ว หนุ่มๆ
‪ไปกันเถอะ
‪ยี่สิบห้าปีก่อน แกอยู่ไหน ไอ้หนูจอร์จี้
‪- อยู่กับพี่ ‪- ฉันจะบอกให้
‪ไอ้ตุ้มตุ้ยสมองกลวง ‪โง่เกินกว่าจะเรียนจบมหาวิทยาลัย
‪คนเขาช่วยเหลือแก ไอ้อ้วน
‪โดยเฉพาะคนคนหนึ่งที่สอนเราทำไร่ ‪กิจการถึงได้รุ่งเรืองขนาดนี้
‪บรองโก้ เฮนรี่
‪ดังนั้น…
‪แด่เราสองพี่น้อง โรมูลัสและรีมัส ‪และหมาป่าที่เลี้ยงเราจนโต
‪- บรองโก้ เฮนรี่ ‪- แด่บรองโก้
‪- อิล ลูโป ‪- แด่บรองโก้ เฮนรี่
‪- ลูกพี่ใหญ่จะไปแล้ว ‪- ได้เวลามื้อค่ำ หนุ่มๆ
‪(เดอะสแลนต์ โอลเมเจอร์)
‪ขอบคุณมากครับ
‪- โรส โรซี่ เล่นเปียโนให้ฟังหน่อยสิ ‪- ไม่ได้ค่ะ
‪- เล่นหน่อย! เล่นหน่อย! เล่นหน่อย! ‪- เอาน่า
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ ‪- ครับคุณ เรียบร้อยดี
‪แหมๆ
‪สวยเชียว
‪"ผมไม่เคยเห็น ‪ผู้หญิงนั่งหลังพวงมาลัยรถมาก่อน"
‪ฉันถามว่า "ไม่เคยเห็นผู้หญิงขับรถเหรอคะ"
‪เขานึกว่าหมาขับ
‪ไม่นะ
‪ไม่!
‪ใช่…
‪คือ…
‪สงสัยจังว่าสาวน้อยคนไหนเป็นคนทำ
‪ผมเองครับ
‪แม่ผมชอบจัดดอกไม้
‪ผมเลยตัดกระดาษ ‪ให้เหมือนกับดอกไม้ในสวนเรา
‪อ้อ ขอโทษด้วยนะ
‪มันดูเหมือนของจริงมาก
‪เอาละ สุภาพบุรุษทั้งหลาย ‪ดูเอาไว้ว่าต้องถือผ้ายังไง
‪- มันเอาไว้ซับไวน์ที่หยดน่ะครับ ‪- ได้ยินไหม หนุ่มๆ
‪เอาไว้ซับน้ำหยด
‪ไปเอาอาหารมาเสิร์ฟได้แล้ว
‪- บรองโก้เคยกินที่นี่ไหม ‪- ไม่เคย
‪แล้วคุณกินที่ไหน
‪สมัยนั้นเรากินปลาเฮอร์ริง ‪ที่ร้านเหล้า กินเหล้าอีกเป็นถัง
‪จำได้ว่าครั้งหนึ่งบรองโก้พนันว่า ‪เขาขี่ม้าทุกตัวให้กระโดด
‪ข้ามโต๊ะกับเก้าอี้ของร้านเหล้า ‪ที่เอามากองบนถนนได้
‪เราเลือกม้าแก่มาให้เขา
‪แต่เขาไม่ว่าอะไร
‪เขาถอดอานม้าตัวเองออก
‪จูงม้าแก่ออกไปที่กองโต๊ะกับเก้าอี้
‪พึมพำกับม้าตลอดเวลา
‪ลูบหัวใหญ่ๆ อัปลักษณ์ของมัน ‪ระหว่างที่ม้าทำจมูกฟุดฟิด
‪จากนั้นเขาก็โหนตัวขึ้นม้า ‪บังคับให้มันถอยหลัง แล้วก็…
‪อะไร
‪กระโจนข้ามไป
‪กระโดดเหรอ
‪บังคับม้าแก่กระโดดได้… เกิดมาไม่เคยได้ยิน
‪มันอยู่ที่ความสิเน่หา
‪คิดว่าไง จอร์จ
‪สิเน่หาใช่ไหม
‪ฉันไม่… อะไร… ฉันไม่รู้ว่าพี่พูดเรื่องอะไร
‪ช่วยเงียบหน่อยได้ไหม เรากำลังกินอาหาร
‪เลิกเล่นซะ ไม่งั้นเจอดีแน่!
‪เป็นอะไรไหม ปีเตอร์
‪จะไปไหนน่ะ
‪ไปก่อนเลย ฉันจะจ่ายค่าอาหาร
‪ไว้จ่ายวันพรุ่งนี้สิ
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪ให้ผมจ่ายตอนนี้เลยไหมครับ ‪คุณนายกอร์ดอน หรือว่า…
‪คุณครับ…
‪ส่งบิลมาแล้วผมจะเขียนเช็คให้
‪ได้โปรด โอ ได้โปรด ‪โอ อย่าให้ฉันร่วงหล่น
‪เธอเป็นของฉัน ‪ฉันรักเธอมากกว่าใคร
‪เธอต้องเป็นผู้หญิงของฉัน ‪ไม่งั้นฉันจะไม่มีใคร
‪ในเมืองเก่าคืนนี้ ‪จะมีนาทีที่ร้อนแรง
‪มานี่สิ ฉันรักเธอนะ
‪(ฟิล เบอร์แบงค์)
‪จอร์จ
‪(ในกรณีเกิดเหตุไฟไหม้)
‪จอร์จ
‪ไอ้น้อง
‪หายไปไหนมา
‪ที่พี่พูดถึงลูกชายเธอเมื่อค่ำ พี่ฟิล…
‪ทำให้เธอร้องไห้
‪หล่อนเอาหูแนบประตูหรือไง
‪เธอร้องไห้ ฟิล
‪อะไรวะ
‪ฉันบอกให้ลูกมันเลิกฝันเฟื่อง ‪และทำตัวเป็นผู้เป็นคน
‪แค่บอกให้รู้ แค่นั้นเอง
‪แม่นั่นควรจะรู้ดีอยู่แล้ว
‪ค้างไว้
‪เขาทำได้!
‪เขาเก่งขึ้นกว่าเดิม
‪ดีขึ้น
‪บรองโก้ เฮนรี่เรียนด้วยวิธีนี้เหรอ
‪ฉันไม่เคยเห็นเขาจูงม้าวนเป็นวงกลม ‪นั่นคือความจริง
‪คุณเห็นอะไรบนนั้น ฟิล
‪มีสัตว์อยู่บนนั้นไหม
‪มีใครเห็นสิ่งที่คุณเห็นไหม ฟิล
‪จอร์จ
‪ไม่ ไม่ใช่เขา
‪บอกมาน่า ฟิล มันคืออะไร
‪มีอะไรบนนั้นใช่ไหม
‪ถ้ามองไม่เห็นก็แปลว่าไม่มี
‪ต้องเป็นสัตว์แหละ
‪(เร้ดมิลล์ ‪ร้านอาหาร - ที่พัก - กินดื่ม)
‪สวัสดีค่ะคุณเบอร์แบงค์
‪สวัสดีครับคุณนายกอร์ดอน
‪มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ผมแค่แวะมาหาคุณเฉยๆ
‪ฉันกำลังยุ่งอยู่ค่ะ
‪"ซอสสุดเข้มข้นขวดนี้เหมาะกินคู่กับ
‪เนื้อสัตว์ ปลา และชีส"
‪พวกเขานำไวน์มาด้วยน่ะ
‪ไม่อยากให้เอามาเลย
‪ฉันไม่ชอบคนดื่มของมึนเมา
‪ผมว่าที่ดื่มไปไม่ใช่แค่ไวน์หรอก ‪ฟังดูเหมือนเหล้า
‪พวกเขามากันเร็ว ฉันไม่น่า ‪เอาเปียโนล่าไปตั้งไว้ในนั้นเลย
‪นี่น้ำค่ะ
‪เห็นละ… ผมเห็นหมอจากเฮิร์นด้อน ‪กับสัปเหร่อ คุณเวลซ์
‪คุณพระช่วย ฉันอยากให้ปีเตอร์อยู่ที่นี่จัง
‪เขาควรจะเอาสลัดไปเสิร์ฟ ส่วนฉันต้องทอดไก่
‪บางครั้งถ้าเรานำอาหารไปวางบนโต๊ะ…
‪คุณเบอร์แบงค์คะ
‪ฉันจะไปตามปีเตอร์
‪สวัสดีครับ!
‪ดูเหมือนผมจะเป็นบ๋อยคนใหม่
‪หมอครับ
‪คุณเบอร์แบงค์
‪คุณเวลซ์
‪เจอหิมะที่ข้างล่างบ้างไหม
‪ไม่เจอเลย
‪ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว สูบบุหรี่สักมวนน่าจะดี
‪แกไปไกลถึงไหน
‪บีช ฉันตั้งใจไปที่นั่น
‪บีชเหรอ
‪ที่นั่นมีอะไร ไอ้หนูจอร์จี้
‪ไปป้อสาวเหรอ
‪ฉันไปคุยกับคุณนายกอร์ดอนมา
‪อ้อ
‪นางร้องไห้ซบไหล่แก
‪อย่างนั้นแหละ
‪ถ้าแกเปิดโอกาส มันจะถลุงเงินแก ‪เอาไปจ่ายค่าเล่าเรียนให้ไอ้เด็กติ๋มนั่น
‪จำตอนที่คุณนายแม่พาสาวๆ มาไร่
‪ตอนที่ไอ้นั่นของเราเริ่มโด่ได้ไหม
‪พับผ่าสิ
‪จำราชินีซุปมะเขือเทศได้ไหม
‪ใช่แม่นั่นหรือเปล่าที่เขียนถึงแกว่า
‪"ฉันจะจำพระจันทร์ฝั่งตะวันตกเอาไว้เสมอ"
‪สงสัยแกคงได้แอ้มหล่อน
‪โดยที่ไม่ต้องเอาถุงครอบหัวก่อน
‪ไม่เหมือนบางคน
‪ฝันดี ฟิล
‪ถ้าแกแค่อยากแอ้มสาวนะ ไอ้อ้วน
‪ฉันโคตรแน่ใจว่าไม่ต้องถึงกับใช้ทะเบียนสมรส
‪ถือไว้
‪คุณจะทำไงกับพวกนี้
‪ให้ตายสิ
‪ตัดเป็นชิ้นๆ ไหม
‪จอร์จ…
‪เขาไม่อยู่อีกแล้วเหรอคะ
‪ไปติดพัน
‪แม่ม่ายผัวฆ่าตัวตาย…
‪กับลูกชายครึ่งบกครึ่งน้ำ
‪โต๊ะเล็กสำหรับโต๊ะใหญ่ของแก
‪ฟิล
‪เออ ว่าไงไอ้แก่
‪ได้เขียนถึงคุณนายแม่รึเปล่า
‪เออ เขียนหาทั้งคู่แค่สั้นๆ
‪ได้พูดถึงโรสไหม
‪ใช่ โรส…
‪แกรู้ดีพอๆ กับฉันว่าคุณนายแม่จะรู้สึกยังไง
‪ถ้าท่านคิดว่านายไปยุ่งกับหล่อน
‪ท่านคงอกแตก
‪คุณนายแม่จะรู้สึกอย่างที่ ‪คุณนายเบอร์แบงค์คนหนึ่งพึงรู้สึก
‪ต่อคุณนายเบอร์แบงค์อีกคน
‪พูดใหม่ซิ
‪เราแต่งงานกันแล้วเมื่อวันอาทิตย์
‪เธอขายบ้านที่บีช
‪พอซะที
‪ยืนนิ่งๆ อีหนู
‪แกมันทำตัวแพศยา
‪ใช่ไหม
‪พอซะที! อีหน้าแป้น!
‪อีโสเภณี!
‪นักเรียนในหอพักของฉัน ‪จะกินมื้อเย็นเวลาหกโมงตรง
‪ถ้ามีการบ้านต้องทำ ไม่ต้องล้างจาน
‪ห้ามใส่รองเท้าข้างใน
‪ไปเยี่ยมที่ไร่บ้างนะจ๊ะ
‪ดีไหมล่ะ
‪ผมขอเก็บกลีบกุหลาบไว้สักหน่อยนะครับ
‪หวัดดี
‪ที่เหลือเก็บไว้กินทีหลัง
‪ผมคิดว่าเราน่าจะจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำ
‪เพื่อแนะนำคุณกับพ่อแม่ผม
‪และเราน่าจะเชิญผู้ว่าฯ กับภรรยามาด้วย
‪ผมเจอพวกเขาในเฮิร์นด้อนวันนี้ แล้วก็…
‪เกริ่นๆ กับพวกเขาไว้แล้ว
‪คุณอาจมีน้ำใจพอ ‪ที่จะเล่นเปียโนตัวเก่าของบ้านเรา
‪แต่จอร์จคะ ฉันเล่นไม่เก่ง
‪ฉันเคยเล่นระหว่างฉายภาพยนตร์เงียบเท่านั้น
‪คุณเล่นเก่งพอสำหรับเราครับ
‪คุณนายแม่เล่นไม่เป็นสักโน้ต ดังนั้น…
‪ถ้าคุณต้องการอย่างนั้นก็ได้ค่ะ
‪ตรงนี้ดูเหมาะ
‪จอดรถหน่อยค่ะ
‪เหมาะสำหรับอะไร
‪คุณวิเศษเหลือเกิน โรส
‪ยืนข้างฉันสิคะ จอร์จ
‪จะทำอะไรครับ
‪ทำตามฉันนะคะ
‪ก้าวเท้าซ้ายออกไป
‪หนึ่ง สอง สาม ไปด้านข้าง
‪หนึ่ง สอง สาม และถอย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪- ไปด้านข้างอีกครั้ง หนึ่ง สอง… ‪- ขอโทษ ผมเต้นไม่เป็น
‪- ผมเต้นไม่เป็นจริงๆ ผม… ‪- คุณกำลังเต้นอยู่นี่ไงคะ
‪นี่ค่ะ เท้านี้ไปข้างหน้า
‪อย่าคิดเยอะ
‪หนึ่ง สอง สาม ไปด้านข้าง
‪หนึ่ง สอง สาม และถอยหลัง
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ฉันบอกแล้วว่าฉันจะสอนคุณ
‪ก้าวขึ้นมา สอง สาม
‪ด้านข้าง สอง…
‪มีอะไรเหรอคะ จอร์จ
‪ผมแค่…
‪ผมอยากบอกว่ามันดีเหลือเกิน…
‪ที่ไม่ต้องอยู่คนเดียว
‪ขึ้นบ้านไปก่อนจะได้ไม่หนาว
‪สวัสดี ฟิล
‪จำโรสได้ไหม
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีค่ะ
‪- เตาไฟเสียเหรอ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันจะลงไปดูสักหน่อย
‪ฉันแกร่วรอแกมาทั้งวัน
‪มีโฉนดที่คุณท่านอยากให้ส่งไป
‪ฉันว่าเอาไว้ตอนเช้าก็ยังทัน
‪- คุณโอเคไหม ‪- ฉันสบายดีค่ะ จอร์จ
‪พี่ฟิลคะ
‪เราไปเที่ยวมาสนุกมาก…
‪ฉันไม่ใช่พี่เธอ
‪เธอมันพวกหิวเงิน
‪"เราไปเที่ยวมาสนุกมาก"
‪เข้ามาสิ
‪นี่ห้องน้ำ ทำตัวตามสบายเลยนะ
‪ได้ วางได้
‪โอเค
‪(ด้วยรักและอาลัย)
‪(บรองโก้ เฮนรี่ - มิตรสหาย ‪ปี 1854 - 1904)
‪ตามสบายเลยนะครับ
‪ผมจะไปเอาของขวัญเซอร์ไพรส์มาให้
‪อะไรคะ
‪ถ้าบอกก็ไม่ใช่เซอร์ไพรส์น่ะสิ
‪พอฝนตก น้ำก็ท่วมห้องใต้ดิน
‪หนูเลยจมน้ำตาย ตอนนี้ลอยอืดขึ้นมาหมด
‪ฉันเลยให้หนุ่มๆ ช้อนพวกมันขึ้นมาด้วย…
‪คุยกันต่อเถอะค่ะ
‪ไม่ต้องสนใจฉันหรอก
‪ฉันชอบหาอะไรทำ
‪ค่อยๆ
‪ยกไปทางขวา
‪หมุนไปทางนั้น
‪ฉันรับเองค่ะ
‪นี่อะไรคะ
‪จอร์จ มันคือ…
‪แกรนด์เปียโนเหรอ
‪- ไหวไหม ‪- ครับ ไหว
‪แกรนด์เปียโนเมสันแอนด์แฮมลินหลังเล็ก
‪ไม่นะ มันดีเกินไปสำหรับฉัน ฉัน…
‪ฝีมือฉันธรรมดามาก ฉันรู้แค่ทำนอง
‪นั่นละที่ผมต้องการ ทำนอง
‪ผู้ว่าฯ ก็เหมือนกัน
‪เราไม่ได้ต้องการคอนเสิร์ต ‪เราแค่อยากฟังคุณเล่น โรส
‪ฉันอยากเห็นท่านผู้ว่าฯ ค่ะ
‪ตอนที่ท่านขับเข้ามาแล้วก็ก้าวลงจากรถ
‪- ทีละขั้นนะ พร้อมไหม ‪- สอง สาม สี่
‪- คุณเอานี่ไปทำเชือกเหรอครับ ‪- เส้นๆ เนี่ยเหรอ
‪ใช่
‪ทุกคนไปหาอะไรทำไป
‪ได้ครับ
‪ฉันแค่แวะมาบอกอะไรหน่อย
‪ว่ามาสิ คู่หู อย่ามัวอ้ำอึ้ง มีอะไร
‪ฯพณฯ ท่านจะมาทานมื้อค่ำ ‪คุณท่านกับคุณนายแม่ก็จะมาด้วย
‪ท่านครับ ดูเหมือนเราจะมีงานสังคม
‪นางเล่นเปียโนนั่นอีกแล้ว
‪รำคาญไหม
‪ไม่
‪ไม่ ฉันชอบฟังโรสเล่นเปียโน
‪เพื่อนยาก มีอะไร คิดอะไรอยู่
‪คือ…
‪พี่ฟิล ฉัน…
‪- ฉันแค่… ‪- พูดสิ คายออกมาซะที
‪- เรื่อง ฯพณฯ น่ะ หมายถึงผู้ว่าฯ ‪- เออ
‪และ…
‪ที่จริงก็ไม่เกี่ยวกับ ฯพณฯ เท่าไหร่
‪แต่ภรรยาท่าน จริงๆ แล้ว…
‪ฉันคิดว่า ฯพณฯ อาจจะไม่รังเกียจนักหรอก
‪แต่ภรรยาเขาอาจจะรังเกียจ
‪อะไรล่ะ พูดซะทีสิ
‪มันเป็นเรื่องที่…
‪พูดยาก
‪ภริยาท่านอาจจะรังเกียจ ‪ถ้าพี่มาร่วมโต๊ะโดยไม่อาบน้ำ
‪นั่นแหละ
‪สวัสดีครับคุณแม่ คุณพ่อ
‪รถจอดอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
‪มีใครมาด้วยไหม
‪ภรรยาผมครับ
‪ผ้าเช็ดปากพับเป็นรูปพัด แบบนี้…
‪จุดไฟเลย
‪- ได้ครับ ‪- ได้ครับ
‪เราจะทำให้ที่นี่อุ่นขึ้นหน่อย
‪น้ำเปล่าหรือไวน์ขาว
‪ใช้มือแบบนี้
‪พวกเขามาแล้วค่ะ
‪อยู่ในนี้อุ่นๆ เถอะ เดี๋ยวผมไปรับพวกเขาเอง
‪น่ารักจัง มีร่มประดับด้วย
‪- ออเรนจ์บลอสซั่มครับ ‪- ที่นี่คือเกาะแห่งความศิวิไลซ์
‪ผมกำลังเล่าเรื่องพี่ชายคุณให้จอร์จี้ฟัง
‪อยู่สมาคมเกียรติยศของม.เยลใช่ไหม
‪ครับ ภาควิชาคลาสสิก
‪ใช่ครับ
‪แล้วเขาสบถใส่วัวเป็นภาษากรีกหรือละตินล่ะ
‪ครับ
‪โรสเล่นเปียโนเก่งมากครับ
‪งั้นเหรอ
‪น่าประหลาดใจมากครับ
‪ผมจะไปตามฟิลก่อนนะครับ
‪ดีค่ะ ฉันอยากเจอพี่คุณ
‪ได้ครับ
‪- มีบาดเจ็บนิดหน่อย ‪- เอ็ดเวิร์ด จอร์จีน่า
‪มาแล้วสองคนที่เราหลอกไม่ได้
‪ไม่ หลอกไม่ได้หรอก เรารู้ทุกอย่าง
‪เราคือสารานุกรมเดินได้ อย่างน้อยก็ฉัน
‪ฉันไม่มีอะไรทำนอกจากอ่านหนังสือ
‪เธออ่านคำสาปของตุตันคามุน ‪ในเดอะไดเจสต์น่ะครับ
‪คุณเชื่อเรื่องคำสาปนั่นเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่ดื่มเครื่องดื่มที่จอร์จชงหรอก
‪ฉันเชื่อนะคะ แต่รู้ไหมว่า ‪ตุตันคามุนเป็นแค่เด็กหนุ่ม
‪อายุแค่ 18
‪ฟิล พี่อยู่ไหม
‪ฉันหาพี่อยู่
‪ก็เจอแล้วไง
‪ทุกคนมากันแล้ว และเรากำลังจะเริ่มกินกัน
‪พวกท่านถามหาพี่
‪งั้นเหรอ
‪ใช่ เราอยากฟังพี่คุย
‪ก่อนหน้านี้ฉันไม่ควรพูดกับพี่แบบนั้นเลย
‪แกสองคนเก็บคำขอโทษไว้เถอะ ‪ฉันไม่ไปหรอก
‪แล้วจะให้ฉันพูดว่าอะไร
‪คุณนายแม่อยากเจอนายด้วย ท่านมาไกลมาก
‪บอกความจริงไปสิ
‪บอกไปว่าฉันตัวเหม็นและฉันชอบแบบนี้
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฟิลใช่ไหม
‪ไม่ เขาไม่เป็นไรหรอก น่าจะติดธุระอะไรอยู่
‪นี่โรส…
‪จะเล่นให้เราฟังไหม
‪ใช่ จอร์จบอกฉันว่าคุณเล่นเก่งมาก
‪- ไม่ค่ะ ฉันห่างการซ้อมมานาน ‪- ใช่ เราอยากฟัง
‪อย่าถ่อมตัวน่ะ คุณซ้อมเยอะมาก ‪ผมรู้ว่าคุณซ้อม
‪ฉันไม่รู้ว่าจะเล่นเพลงอะไร
‪งั้น
‪เล่นเพลงที่ผมชอบสิ
‪- เพลงไหนคะ ‪- ก็เพลงที่เกี่ยวกับยิปซี
‪ฉันจำเพลงนั้นไม่ได้
‪งั้นเล่นเพลงอะไรก็ได้
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ฉันเล่นไม่ออก
‪ฉันเคยเล่นในโรงภาพยนตร์ได้เป็นชั่วโมงๆ
‪ฉัน… ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪แต่เธอเอาคุณอยู่หมัดใช่ไหม จอร์จ ‪นั่นแหละที่สำคัญ
‪ฉันขอโทษด้วยค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ คืนนี้สนุกมาก ขอบคุณ
‪คุณคือฟิลนี่เอง
‪นึกว่าถูกเสือภูเขากินไปแล้ว
‪ยังครับ
‪ฉันเสียใจจังที่ไม่ได้พูดคุยกับคุณ
‪ฉันได้ยินมาว่าคุณฉลาดมาก
‪คุณไม่อยากเข้าใกล้ผมหรอก ‪ผมเพิ่งลงจากหลังม้า
‪แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องคุยกับผมอยู่แล้ว
‪เพราะคุณได้ฟังเปียโนและคงเต้นรำกันแล้ว
‪ได้เต้นรำกันไหม
‪เธอไม่ได้เล่นเหรอ
‪อุตส่าห์ซ้อมตั้งเยอะ
‪คืองี้ มันไม่น่าต่างกันสักเท่าไหร่
‪ระหว่างโรงภาพยนตร์กับงานเลี้ยงมื้อค่ำ
‪หายไปไหนมา ฟิล
‪แม่เป็นห่วงจนกินอะไรไม่ลง
‪ผมยังไม่ได้อาบน้ำ ก็เลยไม่แวะมา
‪ไม่ได้อาบน้ำเหรอ
‪เขาเป็นชาวไร่ใช่ไหมล่ะ ‪มันคือหยาดเหงื่อแรงงานของเขา
‪- ขอบคุณอีกครั้งครับ ‪- ขอบคุณครับ ท่านผู้ว่าฯ
‪ผมจะไปเอาผ้ามาให้ห่มระหว่างนั่งรถกลับ
‪แม่สงสัยว่าทำไมลูกไม่คิด
‪ทิ้งตำราแพทย์ไว้ที่หอในช่วงปิดเทอม
‪ตอนแรกผมก็คิด ‪แต่แม่ต้องเข้าใจนะว่ามันเป็นของพ่อ
‪หันหลังจ้ะ
‪ได้กินอะไรบ้างไหมเนี่ย
‪ผมมีเพื่อนใหม่
‪เขาเรียกผมว่าหมอ ‪ผมเรียกเขาว่าอาจารย์
‪เพราะเราอยากเป็นอย่างนั้น
‪ทำไมไม่ชวนเพื่อนมาเที่ยวที่ไร่ล่ะ
‪ไม่ โรส
‪ทำไมล่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมไม่อยากให้เขาเจอคนบางคนที่นั่น
‪ลูกวัวตัวผู้ครับนาย!
‪ทำไมไม่ใส่ถุงมือครับ
‪ไม่ใส่เพราะไม่จำเป็น
‪ตอนวัวมา 1,500 ตัว ‪ดันทำมีดบาดนิ้วตัวเองกับตัวสุดท้าย
‪ไอ้อ้วน ฉันคิดว่าเราเสร็จงานแล้วละ
‪นั่นใครน่ะ
‪ไอ้เด็กติ๋ม
‪บ๋อยของเราน่ะเหรอ
‪ใช่ คนนั้นแหละ
‪เราจะได้เห็นเขาเดินบิดเอื่อยเฉื่อยไปทั่วละทีนี้
‪เบิ่งตาโต
‪ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอย
‪โรส
‪เขาชอบห้องเขาไหม
‪คิดว่าชอบนะคะ
‪ระวังไฟด้วย ใกล้จะหน้าร้อนแล้ว
‪แปลว่าถ้าเห็นอินเดียนแดง ‪ก่อไฟตั้งแคมป์ ต้องไล่ออกไปจากที่
‪ไม่มีข้อยกเว้น
‪เรามีสัตว์ที่พวกเขาอยากกิน เข้าใจไหม
‪เข้าใจครับ
‪เราไม่ขายหนังสัตว์
‪เราไม่ขายอะไรทั้งนั้นที่นี่
‪เปิดหูเปิดตาไว้
‪อาจจะเห็นหัวลูกธนูแถวๆ ต้นแอสเพน
‪โรส
‪แม่ปวดหัว
‪นั่งก่อนสิ
‪คืนนี้แม่ไม่กินนะ
‪สัปดาห์นี้จอร์จต้องเข้าเมือง
‪เหลือแค่ฟิล
‪ผมทำกับดัก
‪ไม่นะ ไม่ใช่งูใช่ไหม
‪กระต่ายนี่เอง
‪แกไม่เป็นไรนะ
‪ไม่ มันกลัว
‪- มานี่ ‪- ไปจับมันมา ปีเตอร์
‪มานี่ๆ
‪เอามาให้แม่
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องเขานะ
‪ลูกกินในห้องได้
‪พวกเขาขุดสุสานเพื่อทำทางหลวงใหม่
‪เพื่อนฉันคนหนึ่งก็ถูกฝังไว้ที่นั่น
‪มีคนขับแทรกเตอร์ซุ่มซ่ามทำโลงแตก
‪แล้วพวกเขาก็เห็นว่าผมเธอยังงอกอยู่ ‪หลังจากตายไปแล้ว
‪ทั้งโลงมีเส้นผมสีทองแสนสวยอัดอยู่แน่น
‪ยกเว้นช่วงปลายผมประมาณสี่ห้านิ้ว…
‪ที่เป็นผมหงอก
‪ฉันเอาขึ้นไปได้ไหมคะ
‪- บางคนว่าเธอสวยมาก ‪- อะไร
‪เปียสีทองบนหัวของเธอ
‪ได้จ้ะ ไปดูสิ มันน่ารักมาก
‪- ไม่ครับ ออกไปจากห้องผม ‪- กระต่ายอยู่ไหนเหรอ
‪ฉันเอาแครอทมาให้
‪มันไม่อยากกิน
‪ทำไมล่ะ
‪คุณพระช่วย
‪ปิดประตูด้วย
‪ถึงลูกจะมีความสุขกับการอยู่ในห้องทั้งวัน
‪มันดีต่อแม่
‪- แม่ ผมมีเรื่องต้องทำเยอะมาก ‪- มาน่า
‪ปีเตอร์…
‪แม่นึกว่าลูกชอบกระต่าย
‪ครับ ผมชอบ
‪แต่ถ้าผมอยากเป็นศัลยแพทย์ ผมต้องฝึกฝน
‪ห้ามฆ่ามันในบ้าน ปีเตอร์
‪ไม่ได้ แม่ห้ามเด็ดขาด
‪ลูกผู้ชายจะเป็นลูกผู้ชายได้ยังไง ‪ถ้าทำตามที่แม่บอกทุกคำ
‪ฉันจะเป็นคนนับคะแนน
‪คุณนายเบอร์แบงค์ได้คะแนน
‪ฉันรู้ โลล่า ไม่ต้อง…
‪ไม่ต้องพากย์หรอก ฉันจะจำเอง
‪ใช่ ออกแน่ๆ
‪โลล่า เล่นแทนฉันได้ไหมจ๊ะ ฉันไมเกรนขึ้น
‪ได้ค่ะ
‪- จะให้อยู่ตรงไหน ‪- ข้างหลัง
‪ได้ครับ
‪- ฉันตีไปทางนั้น ‪- ฉันเล็งไปที่คุณ
‪ไม่ต้องไปฟังเธอ
‪แม่เป็นอะไรรึเปล่า
‪แม่รู้สึกเหมือนตาจะหลุดออกจากเบ้า
‪เป็นเพราะฟิลใช่ไหม
‪เขาเย็นชา
‪เขาก็แค่คนธรรมดา ปีเตอร์ ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง
‪ลูกไปก่อนเถอะ
‪ใช่ไหม อยากเอาออกใช่ไหม
‪อยากเอาออกใช่ไหม
‪ใช่ มาเลย
‪ใช่ อยากได้เหรอ
‪เออ โดนซะ!
‪(วัฒนธรรมเพาะกาย)
‪(บรองโก้ เฮนรี่)
‪(ศิลปวิจารณ์)
‪ไปเลยนะ ไอ้เด็กตุ้งติ้ง ได้ยินไหม
‪ไปให้พ้น!
‪โอ้ ลอร์ด โอ้ ลอร์ด
‪โปรดเติมวิสกี้ในขวดเหล้า
‪ให้หิมะละลายหายไปพร้อมความเศร้า
‪ฉันรู้สึก
‪ว่าฮันนีมูนกำลังมาถึง
‪ฉันรู้จักแกนี่ แกขยัน
‪ไม่มีใครบอกให้มันเอากางเกงยีนส์แช่น้ำเหรอ
‪สวัสดีครับ คุณผู้หญิง
‪ไอ้ตุ๊ด
‪ไอ้นุ่มนิ่ม
‪พีท
‪เฮ้ พีท
‪ปีเตอร์
‪เรียกผมเหรอ คุณเบอร์แบงค์
‪ฉันไม่เห็นคุณเบอร์แบงค์แถวนี้
‪ฉันชื่อฟิล
‪ครับ คุณเบอร์แบงค์
‪เด็กอย่างนายคงลำบากใจสินะ
‪ถ้าเริ่มมาก็จะเรียกคนแก่อย่างฉันว่าฟิลเฉยๆ
‪มาดูนี่สิ
‪เคยถักหรือเปียอะไรเองบ้างไหม พีท
‪ไม่เคยครับ
‪ปีเตอร์ เราเริ่มต้นกันไม่ดีเท่าไหร่
‪- งั้นเหรอครับ ‪- ไม่ต้องพูด "ครับ" หรอก
‪มันเกิดขึ้นกันได้
‪กับคนที่น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‪รู้อะไรไหม
‪อะไร อะไรเหรอ ฟิล
‪นี่ไง นายทำได้แล้ว
‪นายเรียกฉันว่าฟิล
‪ฉันจะถักเชือกเส้นนี้ให้เสร็จ ‪และมอบให้นาย แล้วก็สอนนายใช้มัน
‪ข้างนอกนี่มันเหงานะ พีท
‪ถ้ายังไม่เข้าใจอะไรต่างๆ
‪ขอบคุณ… ฟิล
‪คุณคิดว่าจะใช้เวลาถักเชือกนานแค่ไหน
‪ฉันน่าจะถักเสร็จก่อนนายกลับไปเรียน
‪งั้น…
‪ก็ไม่นานเท่าไหร่ ฟิล
‪ขึ้นมา
‪นั่งบนนี้ พีท
‪นั่งให้ชิน
‪มีรองเท้าบูทไหม
‪- มี ‪- เอามาสวมซะ
‪อย่าให้แม่นายทำให้นายเป็นคนตุ้งติ้ง
‪น่าประทับใจมาก ฟิล
‪แค่นั่งบนนั้น
‪นายก็ได้ซึมซับวิธีการขี่ม้าเท่าที่จำเป็นแล้ว
‪อานม้านั่นเคยเป็นของบรองโก้ เฮนรี่
‪คนขี่ม้าที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก
‪มีหน้าผาอยู่ด้านหลังไร่ ‪มีชื่อย่อกับปี 1805 สลักอยู่ที่นั่น
‪น่าจะเป็นใครสักคนจาก ‪คณะสำรวจของลูอิสกับคลาร์ก
‪พวกเขาเป็นชายชาตรีของจริงในสมัยนั้น
‪เราสองคนออกไปกันสักสองสามวันดีไหม
‪หาเส้นทางพวกนั้นให้เจอแล้วก็ไปกันจนสุดทาง
‪ฉันจะไม่แปลกใจหรอก ถ้าจะมีทอง
‪หรือแร่มีค่าอยู่ในหน้าผาพวกนั้น
‪หมาป่าฆ่าลูกวัวไปเยอะไหม
‪ก็มีบ้างที่โดน…
‪กัดจนเหวอะหวะหรือพิการ ‪หรือตายเพราะโรคแอนแทรกซ์
‪เรียกว่าโรคขาดำ
‪นายพูดจาเหมือนเครื่องเล่นแผ่นเสียง รู้ตัวไหม
‪ไม่ ไม่รู้
‪เออ เหมือนจริงๆ
‪- บรองโก้ เฮนรี่สอนคุณขี่ม้าเหรอ ฟิล ‪- ใช่
‪เขาสอนให้ฉันใช้สายตาอย่างที่คนอื่นทำไม่ได้
‪อย่างเนินเขาตรงโน้น
‪คนส่วนใหญ่มองดูแล้วก็เห็นแค่เนินเขา
‪รู้ไหมว่าบรองโก้มองเห็นอะไร
‪หมากำลังเห่า
‪- ให้ตาย นี่นายเพิ่งเห็นเมื่อกี้เลยเหรอ ‪- เปล่า
‪ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งมาถึง
‪เห็นไหม มันดูเหมือนหมาที่กำลังอ้าปากกว้าง
‪นายมองเห็นอย่างนั้นเหรอ
‪ใช่
‪ปีเตอร์
‪เข้ามาคุยกันหน่อยได้ไหมจ๊ะ
‪ช่วงนี้ลูกสนิทกับฟิลจังนะ
‪เขาดีกับลูกเหรอ
‪เขากำลังถักเชือกให้ผม
‪ถักเชือกเหรอ
‪ปีเตอร์ อย่าใช้หวีทำเสียงแบบนั้น
‪ผมไม่รู้ตัว
‪ตอนที่แม่ยังเด็ก
‪แม่จะรู้สึกเสียวสันหลัง ‪เวลาได้ยินเสียงชอล์กครูดกับกระดานดำ
‪คุณ… ครูเมอร์ชานต์ ใช่แล้วละ
‪ครูใช้ชอล์กวาดรูปดาวข้างชื่อเราบนกระดานดำ
‪สงสัยจังว่าทำไมต้องให้รูปดาว
‪ทำไมไม่เป็นข้าวหลามตัด ทำไมไม่เป็นโพแดง
‪ทำไมไม่เป็นโพดำ ทำไม
‪แม่สงสัยว่าทำไมต้องเป็นดาวอย่างเดียว
‪เพราะดาวมันเกินเอื้อมมั้งครับ
‪ใช่
‪แต่มันไม่ได้เกินเอื้อมเพราะครูให้ดาวเรา
‪แล้วก็ปีเตอร์
‪เรามีกล่องวาเลนไทน์ ‪และมันห่อด้วยกระดาษย่นสีขาว
‪แล้วเราจะแปะหัวใจสีแดงดวงใหญ่บนกล่อง
‪หัวใจเบี้ยวๆ
‪แม่เคยมีวันวาเลนไทน์ดีๆ เยอะมาก
‪เยอะเหรอ
‪เพราะแม่เป็นคนสวย
‪มีเสียงอะไรที่ทำให้ลูกตัวสั่นไหม
‪ผมนึกไม่ออก
‪เราไม่ได้เกินเอื้อม
‪นี่
‪แต่เราไม่ได้เกินเอื้อม
‪แม่ครับ แม่ไม่ต้องทำอย่างนี้
‪ผมจะจัดการให้แม่ไม่ต้องทำอย่างนี้
‪นี่สัปดาห์แรกของเขาเหรอ
‪- ไม่ สัปดาห์ที่สาม ‪- สามเหรอ
‪เปิดคอก ปล่อยเขาออกไป
‪- แน่ใจเหรอ เขายังไม่พร้อม ‪- เปิดสิ ปล่อยเขาออกไป
‪ยี้ฮ่า คาวบอย!
‪- จะทำอะไรน่ะ ‪- ไปช่วยเขา
‪ไม่ต้อง
‪ให้เขาหาทางแก้เอง
‪หรือไม่
‪ตกม้าก็ปีนขึ้นใหม่
‪ตอนผมไม่อยู่มีอะไรเกิดขึ้นไหม
‪พีท มานี่
‪ปีเตอร์ ปีเตอร์
‪สองคนนี้จะไปไหนกัน
‪ปีเตอร์
‪- โรส ‪- ปีเตอร์!
‪โรส เป็นอะไรไป
‪โรส
‪วันนี้ปีเตอร์ไปกับคุณไม่ได้เหรอ
‪ไปได้ แต่ดูเหมือนเขากับฟิลจะไปด้วยกัน
‪ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪- ฉันไม่อยากให้เขาอยู่กับฟิลเลย ‪- แต่โรส…
‪ฟิลกำลังช่วยเขาอยู่นะ สอนเขาขี่ม้า
‪เฮ้ พีท เพื่อนยาก
‪จะช่วยกันไหม
‪รู้ไหมว่าเขาเริ่มขี่ม้าช้าเกือบเท่านาย
‪- ใคร ‪- บรองโก้ เฮนรี่
‪ไม่เคยขี่ม้าเลยจนอายุเท่าๆ กับนายนี่แหละ
‪สวัสดี มิสเตอร์คอตตอนเทล
‪นี่ ปีเตอร์ มาดูกันว่าจะใช้เวลาแค่ไหน
‪ก่อนที่มิสเตอร์คอตตอนเทลจะวิ่งหนีออกมา
‪ทีนี้ ตอนเด็กๆ เราเคยพนันกันว่า
‪เราจะต้องเอาไม้ออกกี่ต้น
‪ก่อนที่สัตว์จะวิ่งออกมา เพื่อพยายามหนี
‪มันยังอยู่ในนั้น
‪กล้านักนะไอ้นี่
‪มันคงไม่มีทางเลือก
‪ไอ้ดื้อด้านเอ๊ย
‪ออกมาสิ ออกมา
‪สงสัยขาหัก
‪ทำให้มันหมดทุกข์ซะ
‪ไม่เป็นไร
‪แผลลึกนะ
‪เป็นอะไรไหม ฟิล
‪อะไรวะ
‪สงสัยจะโดนเสี้ยน
‪ผิวนายเข้มขึ้น นั่นคือผิวแบบคาวบอย
‪บรองโก้ เฮนรี่บอกฉันว่า…
‪บุรุษเข้มแข็งเพราะอดทนต่อขวากหนาม
‪พ่อผมบอกว่า…
‪มีอุปสรรค
‪เราต้องพยายามกำจัดอุปสรรค
‪จะพูดอย่างนั้นก็ได้
‪นายมีอุปสรรคแน่ๆ นั่นคือความจริง พีทน้อย
‪- อุปสรรคเหรอ ‪- แม่นายไง
‪จะวันนี้หรือวันไหน…
‪เอาแต่หัวราน้ำ
‪"หัวราน้ำ" เหรอ
‪ดื่มเหล้า พีท
‪เมาหยำเป
‪นายรู้เนอะว่าแม่นายเมาตลอดทั้งหน้าร้อน
‪อือ ผมรู้
‪แม่ไม่เคยดื่มมาก่อน
‪- ไม่เคยเหรอ ‪- ไม่
‪- ไม่เคยเลย ‪- แต่พ่อนาย พีท
‪- พ่อผมเหรอ ‪- ใช่ พ่อนาย
‪เขาคงดื่มหนักมากสินะ
‪เหล้าน่ะ
‪ดื่มจนวันสุดท้าย
‪จากนั้นพ่อก็แขวนคอตาย
‪ผมเป็นคนเจอพ่อ
‪ตัดเชือกเอาพ่อลง
‪พ่อเคยห่วงว่าผมไม่อ่อนโยนพอ
‪กังวลว่าผมแกร่งเกินไป
‪นายเนี่ยนะแกร่งเกินไป
‪เขาเข้าใจผิดแล้ว
‪เจ้าเด็กที่น่าสงสาร
‪ต่อไปชีวิตนายจะดีขึ้น
‪คุณนายลูอิสอยู่ไหน
‪เธออยู่กับชาวอินเดียนแดงค่ะ
‪อินเดียนแดงไหน
‪พวกนั้น
‪ไปซะ ไป
‪เอาน้ำมา!
‪ยืนอยู่หน้าไอ้หนังวัวพวกนั้นยังมีหน้ามาถามว่า
‪"เรามีหนังวัวไหม"
‪"เรามีหนังวัวไหม" พวกเขาไปรึยัง
‪ค่ะ พวกเขาจูงม้าไปแล้ว
‪ฉันบอกว่าหนังพวกนี้จะต้องถูกเผา
‪ทำไมล่ะ
‪ทำไมมันถึงจะถูกเผา
‪ฟิลไม่อยากให้คนอื่นได้ไป
‪เขารอจนมีหนังวัวกองโตแล้วก็จุดไฟเผา
‪เขาจะโมโหมากถ้ามีใครไปแตะต้องมัน
‪เธอจะทำอะไรน่ะ
‪ได้โปรดๆ
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ ได้โปรด
‪รอก่อน ได้โปรดหยุดก่อน
‪รอก่อนนะคะ
‪ขอร้อง
‪กลับมาก่อน
‪เอาหนังวัวไปค่ะ
‪จะเป็นเกียรติต่อฉันมากถ้าคุณเอาไป
‪นะคะ
‪สามีฉันเป็นเจ้าของไร่
‪กลับมาก่อน มาเอาไป
‪มันนุ่มมากเลย
‪นุ่มสบายเหลือเกิน
‪สวยเหลือเกิน
‪คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ
‪- เธอยังหายใจอยู่ไหม ‪- คุณครับ
‪- เกิดอะไรขึ้น
‪คุณนายล้มพับไปเฉยๆ ครับ
‪โรส
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอบใจ โลล่า
‪ให้ตายสิ
‪มีอะไรรึเปล่า ฟิล
‪ถามมาได้
‪พับผ่า
‪หนังวัวหายไปหมดแล้ว!
‪หล่อนทำเจ็บจริงๆ ครั้งนี้
‪คุณคิดว่าแม่เป็นคนทำเหรอ
‪- แม่ขายมันเหรอ ‪- แน่อยู่แล้ว
‪- หรืออาจจะยกให้ฟรีๆ ‪- ทำไม
‪แม่จะทำไปทำไม ฟิล ‪แม่รู้ว่าเราต้องใช้หนังพวกนั้น
‪เพราะมันเมาไงโว้ย!
‪เมาเละ! สติไปหมดแล้ว!
‪นายน่าจะรู้จากตำราที่พ่อนายทิ้งไว้ให้
‪ว่าแม่นายเป็น… เขาเรียกว่าอะไรนะ
‪โรคจิตจากสุรา อยู่ในหมวดอักษรเอ!
‪- คุณจะไม่พูดอะไรกับแม่ใช่ไหม ‪- พูดเหรอ
‪ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น…
‪แต่ที่แน่ๆ ไอ้น้องจอร์จจะต้องพูด
‪โรสไม่สบาย ฟิล
‪เธอป่วย
‪ไม่สบายเหรอ
‪ถึงเวลาแล้วที่แกกับเจ้าโง่นั่นจะเข้าใจ…
‪เขาเรียกว่าอะไรนะ ข้อเท็จจริง!
‪มันซ่อนเหล้าไว้ทั่วบ้าน ‪กระทั่งแอบดื่มในซอกเหม็นๆ
‪ส่องกระจกดูหน้าตัวเองซะบ้าง!
‪มันจะชอบลงเหรอ ‪หรือชอบเงินเรากันแน่ ตื่นซะที!
‪พอได้แล้ว ฟิล
‪มันเสียหายตรงไหนล่ะ
‪พี่จะเผาหนังพวกนั้นอยู่ดี
‪ฉันต้องการมัน
‪ฉันขอโทษ
‪มันเป็นของฉัน!
‪ฉันต้องการมัน
‪ฟิล
‪ฟิล ผม…
‪ผมมีหนังดิบมาให้คุณถักเชือกจนเสร็จ
‪นายมีเหรอ
‪นายเอาหนังดิบมาทำอะไร
‪ผมตัดเก็บไว้
‪ผมอยากเป็นเหมือนคุณ
‪เอาของผมไปเถอะนะ
‪นายมีน้ำใจมาก พีท
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪ชีวิตนายจะไปได้สวยหลังจากนี้
‪เอาอย่างนี้นะ
‪ฉันจะทำงาน
‪ถักเชือกให้เสร็จในคืนนี้
‪อยากดูฉันถักไหมล่ะ
‪คุณอายุเท่าไหร่ตอนที่เจอบรองโก้ เฮนรี่
‪พอๆ กับนายตอนนี้แหละ
‪เขาเป็นเพื่อนรักคุณเหรอ
‪ใช่
‪เคยเป็น
‪มากกว่านั้น
‪ครั้งหนึ่งเขาช่วยชีวิตฉันไว้
‪เราขึ้นไปยิงกวางกันบนเขา ‪แล้วสภาพอากาศก็เลวร้ายมาก
‪บรองโก้ช่วยให้ฉันรอดด้วยการ…
‪นอนแนบกันในถุงนอน
‪แล้วก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น
‪เปลือยเหรอ
‪- ฟิลไปแล้วเหรอ ‪- ไม่ เขาไม่อยู่ที่นี่
‪- เขาได้บอกไหมว่าจะออกแต่เช้า ‪- ไม่
‪อรุณสวัสดิ์
‪คุณเห็นพี่คุณไหมคะ
‪เขายังไม่ได้กินมื้อเช้าเหรอ
‪เขายังไม่ลงมาเลยค่ะ
‪ฉันจะพาพี่ไปหาหมอที่เฮิร์นด้อน
‪ฟิล
‪มือไปโดนอะไรมา
‪ฉันถอดบูทให้นะ
‪ไม่ต้อง
‪ฉันจะไปเอารถ
‪ไปกันเถอะ ฟิล
‪เด็กนั่นอยู่ไหน
‪ฟิล
‪ฉันจะเอาให้เขาเอง
‪เอาโลงนี้ครับ
‪โรสอยากชวนคุณมาร่วมงานคริสต์มาส ‪ที่บ้าน ถ้าคุณต้องการ
‪ได้
‪ขอบคุณ จอร์จ
‪ผมเกรงว่ายังบอกไม่ได้
‪ผมจะรู้ในอีกวันหรือสองวันเมื่อผลตรวจกลับมา
‪อาการชักกระตุกช่วงสุดท้าย…
‪- ครับ ‪- น่ากลัว น่ากลัวมากจริงๆ
‪รู้ไหมว่าผมคิดว่าอะไร
‪อะไร
‪โรคแอนแทรกซ์
‪แต่เขาไม่เคยแตะสัตว์ที่เป็นโรค ‪เขาระวังตัวมากในเรื่องนั้น
‪(ระเบียบพิธีฝังศพ)
‪"ขอทรงช่วยจิตวิญญาณลูกให้พ้นคมดาบ ‪ช่วยที่รักของลูกจากฤทธิ์ของสุนัข"
‪(สร้างจากหนังสือโดย โธมัส ซาเวจ)
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี