DZIWNY ŚWIAT
Witajcie w Avalonii, odkrywcy!
Skromnej społeczności,
która przycupnęła u podnóża bezkresnych, niebotycznych gór.
Miejscowi toczą koło swego losu mężnie, choć trud ich bywa daremny.
Wierzą, że hen za górami czeka ich lepsza dola.
Choć wielu próbowało tam dotrzeć,
nie wrócił nikt.
Ale nie traćmy nadziei!
Bo oto najdzielniejsi odkrywcy Avalonii, klan Klanów,
postanowili wyruszyć na wyprawę i dokonać niemożliwego.
Oto i on, Jaeger Klan.
Jaeger Klan, Jaeger Klan
Nigdy nie zrozumiał, co znaczy się bać
Chłop jak młot
Zwęszył trop
Pluje strachom prosto w twarz
Najdzielniejszy z wszystkich nas Jaeger Klan
We własnej osobie!
A któż to mu z nieba spadł?
Ależ to jego rezolutny wiercipięta
imieniem Oskard.
Oskard Klan, Oskard Klan
Zawsze z tatą w paszczę lwa się pcha
Wola jak głaz
Chudy jak kłos
Kropka w kropkę, taki sam
Na botanice się zna
Oskard Klan
Przeznaczeniem tej dwójki
jest odnaleźć szlak przez nieprzebyte szczyty.
Bez względu na cenę.
I przez szczyty wielkich gór
Wodospadu silny nurt Idą tam
Klanów klan
W eskapadę ramię w ramię
Klanów klan
Dobra, Oskard, droga na drugą stronę gór
wiedzie przez tę grotę. Jak się masz?
Świetnie. Odmarzły mi wszystkie palce, więc przynajmniej już nie bolą.
Zawsze mówiłem, że z wyprawami na śnieg nie ma żartów.
Schronienie!
Tego właśnie nam trzeba.
Wybaczcie.
Czym jesteś?
W nogi!
Oskard!
Tato!
Mam cię.
Znów o mały włos, co, Oskard?
Widzicie to?
Naszą historię będą opowiadać przyszłym pokoleniom.
Bo to, co leży poza horyzontem,
jest przyszłością Avalonii i naszą chwałą.
Hej, tato.
Widziałeś te rośliny?
Dosłownie tryskają energią.
Oskard, doceniam twoją dociekliwość, ale nasza załoga nie przyszła tu,
by oglądać iskrzące się roślinki.
Tak, tato, ale nasza załoga przybyła tu, by odkryć coś,
co odmieni los Avalonii, prawda?
Odkrycie, po które przyszła nasza załoga,
jest po drugiej stronie tego pasma. To tam leży przyszłość Avalonii.
Ale gdyby nasza załoga choć rzuciła okiem na te rośliny,
zobaczyłaby, że przyszłość Avalonii może być właśnie tutaj.
Ci ludzie od dziecka szkolą się do jednej rzeczy.
-Do kartografii. -Nie.
A tą rzeczą jest przejść ze mną poza ten horyzont.
A czy zadałeś sobie pytanie, czy ta załoga naprawdę tego chce?
Nie chodzi im wcale o załogę, co?
Oskard, jesteśmy odkrywcami, nie działkowcami.
Zdobycie tych gór to nasze dziedzictwo.
Nie nasze, tato. Twoje.
Dosyć! Jesteś moim synem.
Ale nie jestem tobą.
Nie jestem tobą.
Nie chcę wam przerywać, ale myślę, że Klan junior może mieć rację.
Callisto?
Jaeger, nie wiemy, co jest za tymi górami.
A te rośliny są prawdziwe.
Powinniśmy sprawdzić, co potrafią. Dla Avalonii.
Masz.
Będziesz go potrzebował, by znaleźć drogę powrotną.
Co?
Jaeger.
Wracaj.
Tato, zaczekaj.
-Jaeger. -Tato!
Sam nie przetrwasz.
Tato, stój!
25 Lat Później
UPRAWY KLAN
Dzień dobry, panie Klan.
Rory, pan Klan to był mój ojciec. Mów mi Oskard.
Nie mogę, panie Klan.
To byłby brak szacunku dla ojca pando.
Gdyby nie pana odkrycie,
nie mielibyśmy prądu, świateł, samochodów, radia ani...
Dobrze, już dobrze. Dzięki, Rory.
Lubię nasze pogawędki. Do widzenia, panie Klan.
Dzień dobry, Avalonio!
Wygląda na to, że po tygodniu ulew
w końcu nadszedł piękny, słoneczny dzień.
To dobra wiadomość dla hodowców pando.
Trzeba zebrać plon.
Lepiej, żeby nie zabrakło nam pando.
Brak pando oznacza brak prądu.
Powrót do furmanek? Nie, dzięki.
Wolę swój sterowiec.
Meridian, Florian! Śniadanie.
Z innych wieści, pani prezydent Callisto Mal
wybiera się na zasłużone wakacje.
-Dzień dobry, skarbie. -Najpierw kawa.
-Potem „dzień dobry”. -Trzymaj.
Właśnie to ma odcisnąć mi się na psychice z samego rana?
Florian, czyżby ci to przeszkadzało?
Niemożliwe. Szesnastolatek,
który nie lubi patrzeć na całuski rodziców?
Dobra.
Wiedzcie, że robicie krzywdę psychice Tajfuna.
Wygląda na wściekłego.
Chyba ktoś zapomniał wypielić północne pole.
Ojcze, czym właściwie jest chwast?
Czy aby nie rośliną rosnącą w niewygodnym dla ciebie miejscu?
Doceniam lotność twojego umysłu.
A czy wiesz, co doceniłbym bardziej?
Gdybym wypielił północne pole?
Widzisz? Bystrzacha.
Wrzućcie na luz.
UPRAWY KLAN
Oskard!
-Skarbie, co jest? -Zgasł mi silnik.
Pomożesz?
Za dużo popisów, co?
Nie ma czegoś takiego.
Pando-bateria padła.
Niemożliwe.
Zebrałam je godzinę temu.
Chyba znowu mamy szkodniki w systemie korzeniowym.
Dam polu więcej czułości,
jak tylko znów ruszę tę kolubrynę.
Florian!
Załoga już jest.
Załoga Floriana, nie twoja.
Jego przyjaciele mnie uwielbiają.
Rozmawialiśmy o tym.
Florian jest nastolatkiem. Granice.
Jasne, granice. Kumam.
Florian!
Kardez, Kardez, co?
Właśnie wracamy ze sklepu z grami.
Wyszła edycja specjalna Pierwszej Osady.
Wyprzedała się w kwadrans.
Co? Wyprzedana?
Trzeba było rozbić tam obóz.
Nie martw się. Nie zapomnieliśmy o tobie.
Hej, Diazo. Nie widziałem cię.
Nie to, że się nie wyróżniasz...
Ja tylko...
Cześć, co tam?
Wiem, że miałeś dziś pracę, więc zadbałem o twój pakiet.
Naprawdę? To bardzo miłe.
Dobra, na słodkie flirtowanie mamy przeznaczone od trzech do pięciu minut.
Otwieramy nasze pakiety?
Słyszałem, że nowe stwory są wyczesane.
Medyk.
Kucharz. Tak!
Będę pichcił, że hej.
Rolnik.
Masz, mogę się wymienić.
To bardziej w twoim stylu.
ODKRYWCA
Twój dziadek nie był przypadkiem sławnym odkrywcą?
Może masz to we krwi.
Wygląda trochę jak ty.
Poza tym.
Nie! Hej, Diazo.
Oddawaj.
Hej, załoga, jak tam?
Tato, co ty tu robisz?
-To on? -Tato, nie.
-Siema, jestem tata Floriana. Oskard. -Nie.
Ty pewnie jesteś Diazo.
Mówi o tobie cały czas.
Nie cały czas.
Raczej od czasu do czasu.
Więc, Diazo,
powiedz coś o sobie.
To nie jest konieczne.
Lubisz uprawiać rośliny?
Bo Florian jest świetnym rolnikiem.
Musisz go zobaczyć w polu.
Jest silny, mądry, super fajny.
Albo, jak powtarzacie wy, dzieciaki, wyczesany.
-Nie musimy przygotować dostaw? -Racja.
Dobra, musimy już iść.
Przepraszam za ojca, ale jest... ojcem. Narka.
-Cześć, Florian. -Bywaj, Florian.
Do widzenia, tato Floriana.
Diazo wydaje się miły. Rozumiem, dlaczego ci się podoba.
-Przestań. -Pamiętam moją pierwszą miłość.
-Nadal gadasz? -Miała aparat na zębach. Ja też.
-Przestań, proszę. -Raz się sczepiliśmy.
I nie było najgorzej.
Czemu mi się to przytrafia?
NAJLEPSZE PANDO W AVALONII
Cześć, Oskard.
Dzięki, Florian.
Dziękuję.
-Proszę bardzo. -Dziękuję, Oskard.
Aport, Tajfun.
Tylko spójrz na nich.
Trzy pokolenia Klanów.
Ciekawa jestem, za którym podąży Florian.
To chyba oczywiste.
Gdy dorośnie, będzie taki jak ja.
I zostawi cię, jak ja.
Wszystko w porządku, Oskard?
Tak, tak.
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu, Ro.
Florian, idziemy.
Założę się, że twój tata byłby dumny
z tego, co osiągnąłeś.
Słychać, że nie wiesz nic o swoim dziadku.
Wiedziałbym, gdybyś czasem o nim wspomniał.
Tato, to mój dziadek.
Chcę coś o nim wiedzieć.
Od ciebie.
Wszyscy myślą, że Jaeger Klan był herosem.
Ale to tylko dlatego, że nie mieli go za ojca.
Dla mnie był po prostu okropnym ojcem.
Nie dbał o mnie.
Zależało mu tylko na zdobyciu gór.
A mnie zależy tylko na tobie,
naszej rodzinie i naszym gospodarstwie.
Dzięki temu jesteś całkiem niezłym tatą.
Czekaj. Co powiedziałeś?
Nic takiego. Otworzyłem usta, ale nic nie powiedziałem.
-Tajfun, czy ty... -Nie, nie.
Słyszałem. Powiedziałeś, że jestem świetnym tatą.
Całkiem niezłym.
Mój syn uważa, że jestem fantastycznym tatą!
Jestem tu.
Co?
Co to za sterowiec?
Nie wiem. Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Hej, co wy robicie?
Niszczycie nasze uprawy!
Klan junior, cześć.
Kopę lat!
-Callisto? -Znasz ją?
Tak. Współpracowała z moim ojcem.
Co prezydentka Avalonii robi na naszym podwórku?
-A ja wiem? -No chodź tutaj.
Dobrze cię widzieć, chłopie.
Ciebie też.
-Ty to pewnie Meridian. -Tak.
-Wspaniale cię poznać. -Panią również.
I Florian.
Przyszłość Upraw Klan?
Twój tata musi być taki dumny.
Hej, możemy tu zaparkować Venturę?
Mogę powiedzieć pilotowi, by ją przestawił.
To nic wielkiego.
Jest wielka, ale to żaden problem.
Nie, w porządku.
Czy Ventura przeleciałaby nad górami?
Przykro mi, ale nic nie wzniesie się tak wysoko.
Przynajmniej na razie.
Ale nie po to tu jestem.
Więc po co?
Muszę ci coś pokazać.
-Gdzie to znalazłaś? -Zaczęło się na północnym wschodzie
i rozprzestrzenia się jak pożar w buszu.
Według naszych szacunków, zarazi to wszystkie uprawy
w ciągu miesiąca.
Łącznie z twoją farmą.
Oskard, szykuję ekspedycję, by ocalić pando.
Chcę, byś ruszył ze mną.
Callisto, ja nie ruszam na ekspedycje.
Nie jestem moim ojcem.
Owszem. On nie wrócił, a ty tak.
I przyniosłeś ze sobą wybawienie.
A teraz coś mu szkodzi.
Spójrz, jak świecą.
To jak bicie serca, prawda?
Oskard...
Byłam tam, gdy znalazłeś pando.
Spójrz, ile nam dało.
Sterowce, światło w naszych domach.
Ale przede wszystkim
pokazało nam, że nasza przyszłość nie jest gdzieś tam,
lecz tu.
Pando umiera, Oskard.
Ty i ja
mamy obowiązek je ratować.
-Dobrze. -Tak.
Kiedy ruszamy?
Hola, nigdzie nie jedziesz.
Ale my wszystko robimy razem.
Ale nie to.
To po co całe życie pokazywałeś mi, jak uprawiać pando?
Byś mógł przejąć gospodarstwo.
Ale to jest o wiele ważniejsze.
-Nie. -Ale, tato...
Nie będę ryzykować twojego życia.
Nigdy, przenigdy.
Florian.
Wybacz, Oskard,
ale każda sekunda zwłoki naraża Avalonię na zagładę.
Pójdę po rzeczy.
Słuchajcie.
Pani prezydent Mal przedstawi wytyczne naszej misji.
Panie Klan, mam na imię Kaspian. Jestem wielkim fanem...
Dziękuję.
...pana taty.
Czy mógłby pan podrobić jego autograf?
-Co? -Cisza!
Dziękuję, pani kapitan Pulk.
Choć na powierzchni pando wygląda na tysiące osobnych roślin,
pod ziemią wszystkie one są połączone jednym systemem korzeniowym.
Tak naprawdę to jeden organizm.
Choroba, która szkodzi pando,
atakuje je w ten system, w jego serce.
Trzy tygodnie temu pani kapitan Pulk podążyła za korzeniami aż do gór Atlas,
gdzie nagle zaczęły rosnąć w głąb ziemi.
Zaczęli kopać,
a ziemia odsłoniła jeszcze większą tajemnicę.
Nasza misja to podążanie za tymi korzeniami,
aż dotrzemy do serca pando i powstrzymamy to, co mu szkodzi.
Jak głęboko schodzą korzenie?
Nie bardzo wiemy.
Ale przyszłość Avalonii zależy od tego, czy się dowiemy.
Klan, chodź tu.
Nie mamy pojęcia, co tam jest.
Jeśli chcesz się wycofać, mogę cię podrzucić.
Mówisz serio?
Nie, jaja se robię.
Gdybyś widział swoją minę.
Musisz to rozgryźć, inaczej koniec z nami.
Koniec!
Poruczniku Wafel,
niech pan zasłuży na wypłatę i leci w dół.
Tak, pani kapitan Pulk.
Jakie to piękne.
Chciałabym, żeby wszyscy w Avalonii mogli to zobaczyć.
Oskard!
Co to było?
Cokolwiek to jest, zna twoje imię.
Oskard!
Co? Meridian? Co ty tu robisz?
Namierzam cię od kilku godzin.
Nasz syn jest na waszym statku.
Co ona mówi? Skarbie, co powiedziałaś?
Co ona mówi?
Mówi, że twój syn jest na naszym statku.
-Hej, mamo. -Florian?
Cześć, tato.
Zabrałeś psa?
Co ty tu robisz?
Tato, ja chcę tylko pomóc.
Florian, rozmawialiśmy o tym. Nie mogę.
Musisz zająć się farmą pod moją nieobecność.
Proszę, wracaj z mamą do domu.
Ale tato.
Co się dzieje?
Tato, co to za stwory?
Do środka! Zajmę się tym.
Złap mnie, jeśli potrafisz, brzydalu.
O nie.
Wafel, zabierz nas stąd.
Trzymajcie się!
-Tajfun! -Mam go.
Trzymajcie się!
Tato!
Co?
-Tato! -Florian!
-Podchodzimy zbyt szybko. -Wiem.
Dalej, Venturo. Dasz radę.
Nie dzisiaj.
Wiedziałaś, że to wszystko jest pod nami?
Nie miałam pojęcia.
Teraz zdecydowanie zniknęliśmy z mapy.
W porządku, nic im nie jest.
My też jesteśmy cali.
Tak, wiem. Ja też się cieszę.
Schowaj ten jęzor.
To miejsce jest niesamowite.
Tajfun, zostaw to!
Nie mamy pojęcia, co to jest.
Wypluj.
Dobra, piesku.
Wracamy do naszych.
Co?
Co do...
Wracaj, Tajfun!
Cześć, witaj.
Jestem istotą ludzką ze świata na powierzchni.
Pewnie nie rozumiesz ani słowa, co?
Oczywiście, że cię rozumiem.
Myślisz, że jestem jednym z tych bezmózgich potworów?
Zgadza się, chłopie.
Miałeś zaszczyt spotkać jedynego w swoim rodzaju Jaegera...
Tata?
Dobra, słuchajcie.
Jesteśmy na zupełnie niezbadanym terenie.
Wiem, że wszyscy się boicie. Ja też.
Ale misja się nie zmieniła.
Jesteśmy tu, by uratować pando.
Ale zanim to zrobimy, musimy naprawić nasz statek.
A co z moim tatą?
Nie uratujemy go najpierw?
Jest rolnikiem. Nie może pani zostawić go tam samego.
Nikt nikogo nie zostawia.
Wiem, że martwisz się o swojego tatę,
ale na własne oczy widziałam go w akcji.
On wie, jak o siebie zadbać.
Jeśli chcemy mu pomóc, najlepiej to zrobić z powietrza.
Co czyni z naprawy statku priorytet.
Ale to potrwa zbyt długo.
-Ona ma rację, Florian. -Co?
Rozumiem cię.
Ale, słonko, nie mamy pojęcia, co tu jest.
Statek to najbezpieczniejsza opcja.
-Ale mamo. -Kochanie,
może posiedzisz sobie w kokpicie,
a ja pomogę przy naprawie.
Obiecuję ci, Florian, że uratujemy twojego tatę.
Dzięki za wsparcie.
Trzymam cię za słowo.
Macie swoje zadania. Do dzieła.
Kaspian, możesz mieć oko na Floriana?
Chodź, Florian, będzie frajda.
Lubisz planszówki, nie?
Mamy tu świetne gry.
Eurobusiness, Tryktraka, Magię i Miecz.
Nie, wcale nie jesteś moim synem.
Co? O czym ty mówisz?
Pewnie jesteś jakąś dziwaczną skałą łudząco podobną do człowieka.
Nie jestem żadną dziwaczną skałą.
Właśnie tak powiedziałaby dziwaczna skała.
Niech będzie.
Czy dziwaczna skała wiedziałaby,
że na urodziny dałeś mi maczetę?
Klasyczna zagrywka Jaegera Klana.
Miałem dwa lata.
Jestem prawdziwy, tato.
To naprawdę ja.
Twój syn Oskard.
Oskard?
To nie do wiary.
Też tak myślę.
Tak.
Czyli ta latająca maszyna, która spadła z nieba, też jest prawdziwa?
Tak.
Zatem ruszajmy. Nie ma czasu do stracenia.
Czekaj.
Zaczekaj!
Zdejm to ze łba.
I gotowe.
Ładne to to nie jest, ale pozwoli nam polecieć.
Muszę przyznać, Meridian,
że jak na opryskiwaczkę, jesteś niezwykle brawurową pilotką.
W życiu najbardziej kocham trzy rzeczy.
Moją rodzinę, moją farmę i latanie.
Gdyby to ostatnie miało uratować resztę,
wleciałabym w ogień.
-Pani Klan? -Co jest?
Pamięta pani, jak powierzono mi wielką odpowiedzialność upilnowania pani syna?
Sprawia jakieś kłopoty?
Przyślij go do mnie. Znajdę mu coś do roboty.
Z przyjemnością bym to zrobił.
Tylko że nie wiem, gdzie on jest.
Co?
Tato!
To o wiele szybsze niż nasz ciągnik.
Muszę taki dorwać.
Bezkresna, nieodkryta dzicz pełna fantastycznych stworzeń.
Zupełnie jak w Pierwszej Osadzie.
No dobra, zupełnie inaczej niż w Pierwszej Osadzie.
ODKRYWCA
Dasz radę, Florian.
Po prostu odważ się.
Masz to we krwi.
Dobra.
Ja żyję.
Dokonałem tego.
Hej, Diazo. Jak mi minął weekend?
Co to ja porabiałem?
Acha, przebiegłem przez tunel jak z koszmaru, by uratować mojego tatę.
Nic takiego.
Halo?
Co?
Co za dziwactwo. Ale też całkiem fajne.
Hej.
Cześć, koleżko.
W porządku.
Jestem przyjacielem, widzisz?
Przychodzę w pokoju.
Widzisz? Jesteśmy przyjaciółmi.
Dobra.
Chyba na to zasłużyłem.
Rzuciłem tobą o ścianę.
Hej, to mojego taty.
Skąd to masz?
Zaprowadzisz mnie do niego?
Co za fart, że na ciebie wpadłem.
Tak w ogóle, nie jesteś niebezpieczny, co?
Nie wyglądasz groźnie. Tak tylko pytam.
Najszybsza droga do twojej latającej machiny prowadzi przez tę dolinę.
Mam tyle pytań.
Na przykład,
co to za miejsce?
Podziemny labirynt,
gdzie wszystko jest żywe.
I większość z tych stworów chce cię zjeść.
Mówisz o tym?
Nie, te są niegroźne.
A te?
Śmieszne melepety, co?
Za każdym razem, gdy przecieram szlak,
one go zacierają.
Jasne.
Jak trafiłeś w to miejsce?
Dzięki pomysłowości i niezachwianej wytrwałości.
Po miesiącach zmagań z żywiołami
zdałem sobie sprawę, że nikt nie jest w stanie przeżyć
wśród tych mroźnych, śmiercionośnych szczytów.
Ruszyłem zatem na poszukiwania nowej ścieżki.
Ziemia ustąpiła pode mną.
I znalazłem to miejsce.
A więc utknąłeś tu.
Nie tak bym to nazwał.
Znalazłem to miejsce
i przyszło mi do głowy,
że zamiast przechodzić nad górami,
przejdę pod nimi.
Nawet gdybym musiał walczyć z każdym potworem na mojej drodze.
Nic nie mogło powstrzymać Jaegera Klana
od wypełnienia jego przeznaczenia.
Aż do momentu, gdy natknąłem się
na Wrzące Morze.
Miejsce, w którym ożywają klify,
a woda rozpuszcza ciało aż do kości.
Ale teraz, z twoją latającą machiną,
możemy przelecieć nad nim
i na drugą stronę gór.
Chwila. Odkryłeś nowy świat pod naszym światem
i ci to nie wystarczyło?
Takie odkrycie zadowoliłoby może odkrywców drugiej kategorii,
ale nie nas, Klanów.
Chwila. Ten Klan tutaj nie jest odkrywcą.
Ten Klan tutaj jest rolnikiem.
Rolnikiem?
Twoja mama będzie musiała się grubo tłumaczyć.
Ona odeszła, tato.
Penelopa nie żyje?
Nie żyje? Nie, nie jest martwa.
Ma 60 lat i ćwiczy pięć dni w tygodniu.
Powiedziałem, że odeszła.
Związała się z Danielem.
Dwadzieścia pięć lat, tato.
Przez 25 lat myśleliśmy, że nie żyjesz.
Czego się spodziewałeś?
-Nie, czekaj! -Zabiję Daniela!
-Co? -Nigdy go nie znosiłem.
-Nie znasz go. -Nienawidzę jego imienia.
I na pewno ma nieznośną gębę.
Świetnie to przyjął.
Powinniśmy już iść.
To miejsce jest odjechane.
I to wszystko było pod nami?
Kto by pomyślał? Ty wiedziałeś,
bo jesteś stąd.
Na górze jest zupełnie inaczej.
Na przykład kolory. Te tutaj są odlotowe.
A te drzewa.
Nawet drzewa są super.
Czemu ono tak robi, Glutek?
A tak w ogóle,
mogę nazywać cię Glutek?
Właśnie to wymyśliłem.
Wyglądasz mi na Glutka, więc pomyślałem...
Hej, obraziłeś się? Sam nie wiem.
Wiesz co? Po prostu pójdę za tobą.
I ty to nazywasz wspinaczką, Oskard?
Jestem czterdziestoletnim rolnikiem.
Wspinaczka nie należy do mojej codziennej rutyny.
Więc zapomniałeś wszystko,
czego cię nauczyłem?
Nie. Tylko bezużyteczne bzdury odkrywców.
Więc chyba jednak wszystko.
Drwij, ile chcesz.
Ale kiedy przemierzę te góry,
wrócę do Avalonii jako bohater.
Założę się, że postawią mi na placu pomnik.
Już postawili.
-Naprawdę? -Tak, stoi tuż obok mojego.
Ty też masz pomnik?
W tych czasach każdemu stawia się pomnik?
Nie, tato. Odkryłem pando.
Jestem tutaj po to, by je uratować.
Odkrycie, które zmieniło świat
i przemieniło Avalonię w utopię.
I może to bez znaczenia, ale mój pomnik jest wyższy.
Masz, mały.
I mówi to skromny rolnik, co?
Chyba jesteś bardziej podobny do mnie, niż chciałbyś przyznać.
Wcale nie jestem do ciebie podobny.
Tak, tak, spróbuj to sobie wmówić.
Nieważne.
Ja stworzyłem prawdziwe dziedzictwo...
Hej, czy to niebezpieczne?
Może.
Nie, nie.
Chwilunia.
GRUDKA RUDY
Jest tu ktoś jeszcze.
To Floriana.
Co?
Powiedziałem, że to należy do Floriana.
-Kim jest Florian? -To mój syn.
Twój syn?
Jaeger Klan jest dziadkiem?
Technicznie, tak.
Nie szedł tędy sam.
-Szedł z czym? -Z naganiaczem rozpruwaczy.
Mają tylko jedno zadanie.
Zwabić cię na twą zgubę.
Co? Czy to może pędzić szybciej?
A to co?
Nadal szukamy mojego taty, prawda?
Tak, wiem.
Ale to pando wypadło z Ventury.
A my nie marnujemy tego, co dobre.
Pozbieram je szybciutko, dobra?
Chwila. Daj mi tylko pozbierać resztę.
Glutek?
Glutek!
Już dobrze.
Zaradzimy na to.
Pokaż.
Możesz mi zaufać.
Spokojnie.
W porządku.
Gotowe.
Jak nowa.
To twoi znajomi?
Cześć. Jestem Florian.
Myślałem, że Glutek prowadzi mnie do mojego taty.
Może się myliłem.
Nie widzę go tu nigdzie.
To ja już pójdę.
-Florian! -Tato!
Ukryjcie się za mną.
-A to kto? -Florian, poznaj swojego dziadka.
To Jaeger Klan?
We własnej osobie.
Za mną!
-Co teraz? -Skaczemy!
Co to za stwory?
Nasza ekipa ratunkowa.
Nie zjedzą nas, prawda?
One nie, ale tamte tak.
-Co? -Nie zatrzymuj się!
Tato!
Ogarnij się, Oskard. Nie rób mi wstydu.
Ruchy!
Jest niesamowity.
Wcale nie.
Właśnie uratował mi życie.
Ja też brałem w tym udział.
Tobie też uratował życie.
To jeszcze nic, młody.
Nie! Florian!
Glutek.
Dzięki, koleżko.
Wszystko gra?
Pytałem syna.
Wszystko gra, tato.
Nie popisuj się, gdy walczymy o życie.
Wyluzuj. Młodemu nic nie jest.
Jakim cudem jesteś moim ojcem?
Chcesz teraz o tym gadać?
Więc gdy dwoje ludzi się kocha...
Nie! Przestań gadać. Przestań!
Czas na małe grillowanko.
Niedobrze.
Tu na górze!
Wskakujcie!
-Meridian. -Mamo.
Nie waż mi się teraz mamować.
Jak wrócimy do domu, to masz szlaban na dożywocie.
-Już ją lubię. -A to kto?
-Mój tata. -Co?
Ruchy, ruchy!
Barykada potworów.
Cała góra potworów.
Bez obaw. Ogarnę to.
Są sprytniejsze, niż by się wydawało.
Mogłem ci to powiedzieć.
Chwila. Jaeger Klan?
-We własnej... -Wiemy.
Jesteśmy w potrzasku.
Świetny pomysł, Glutku.
Ma na imię Glutek?
-Pchnij nas, Callisto! -Robi się.
Trzymajcie się!
Tak się cieszę, że nic ci nie jest, Florianku.
-Zamartwiałem się na śmierć. -Wybacz.
A to co? Jest przesłodkie.
Chciałbym to spieniężyć.
Nada się.
Druga strono gór, nadciągam.
Nie po to tu jesteśmy.
A tak, dla twojej głupiej roślinki.
Nie jest głupia.
Dobra, dla twojej nudnej roślinki.
Wiesz, co jest dla mnie nudne?
-Twój żenujący powrót? -Co? Nie.
-Ty. -Bystrzacha.
Czas, żeby odezwał się ktoś dorosły.
Oskard ma rację.
Naszą misją jest dotarcie do serca pando.
Bo jak wszyscy widzimy,
czas nagli.
Ale gdy już wykonamy naszą misję,
to nic nie stoi na przeszkodzie
dotarcia na drugą stronę gór.
Brzmi fair?
No to załatwione.
Pobierzmy próbkę korzenia pando, Florian.
Chcesz czynić honory, Meridian?
Chyba cię właśnie adoptowałam, Venturo.
Nie zawstydź nas przed resztą rodziny.
Spójrzcie. Klasyczna wersja Jaegera.
We własnej osobie.
Miło pana poznać, panie Klan.
Wypas.
Zwiewaj! I to już!
Sio!
Mnie wydawały się niegroźne.
Lepiej dmuchać na zimne.
Więc jesteś moim wnukiem.
Takie krążą pogłoski.
Opowiedz mi o sobie, Florian.
Co cię interesuje?
Bitki? Łowy?
Jakaś sympatia czekająca na ciebie na górze?
Strzał w dziesiątkę.
Kto to?
Nikt szczególny.
Ma na imię Diazo.
Diazo, tak?
Bardzo mi się podoba.
Nie wiem tylko, jak mu to powiedzieć,
bo się spinam.
Zawsze się spinam.
Przyjmij nieocenioną poradę od swojego dziadka.
Jeśli chcesz zrobić na nim wrażenie,
zrób tak.
Wciągnij go w jakąś niebezpieczną kabałę,
z której może nie wyjść cało.
A potem uratuj go z niej.
Punkty premii za gangi rozbójników, aligatory i spektakularne eksplozje.
Brzmi jak początek toksycznego związku.
A do tego to szalenie niebezpieczne.
Niebezpieczne?
Jesteś z klanu Klanów.
Kochamy niebezpieczeństwo.
No dalej, spróbuj.
Serio? No dobra.
Młody Klan co się zowie.
Pando-śmiando.
Tato.
Doceniam, że spędzasz czas z Florianem,
ale może miotacz ognia to nie jego konik.
Doceniam to, że tak uważasz,
ale może Florian nie wie jeszcze, co jest jego konikiem,
póki czegoś nie spróbuje.
Tak więc śmiało, młody.
Doceniam twój entuzjazm,
ale Florian już ma swojego konika.
Lubi zbierać pando.
I jest w tym świetny.
Doceniam to, że to doceniasz, ale może pozwólmy młodemu
decydować o sobie.
Ja również doceniam to, że to doceniasz,
ale może doceniłbyś nieco bardziej mnie
i uszanował moje życzenia.
Albo może zejdziesz mi z oczu.
Może spróbujemy nieco ochłonąć.
Dobrze.
Jaki masz pomysł?
Partyjkę Pierwszej Osady?
Los pando jest w naszych rękach, Florian.
Gry zdają się luksusem, na który nie mamy czasu.
Do brzegu Wrzącego Morza jeszcze kawałek.
Ty idź niańkuj swoją roślinkę.
A my z moim wnukiem pogramy w karty.
Dobra, też gram.
Czy ktoś wymieni się na jakąś broń?
Mam tylko nawóz i jakieś grabie.
Może chcesz stertę kamieni?
Ciskanie kamieniami bywa skuteczne.
To kamienie do budowy.
Ma rację. Potrzebuję kuszy.
Masz jakieś kusze?
Glutek zwinął mi karty.
Miał coś przydatnego?
Czas minął.
Koniec tury wymiany.
Kusza! Wiedziałem, że coś chomikujesz.
Tura karty wydarzenia.
Czy jesteście gotowi zmierzyć się
z demonicznym pajęczakiem?
Ubić go!
Nie chodzi o to, by go ubić.
Wiem, demoniczny pajęczak brzmi upiornie.
Ta maszkara na bank pożre nasze uprawy.
To cię martwi?
Celem Pierwszej Osady
jest życie w harmonii z otoczeniem.
Rzucam w niego kamieniami.
A ja strzelam w niego z mojej nowej kuszy.
Dobra. Ubiliście go.
Tak to się robi.
Odwrotnie.
Nie tak.
Otwarta.
Chwileczkę.
Tylko demoniczny pajęczak chronił wszystkie nasze surowce
przed morderczą szarańczą.
Gratulacje. Przegraliście.
Dobrze mówi ten wielki smark. Że co?
Demoniczny pajęczak nie był naszym wrogiem?
Powtarzam 27 raz. Tu nie ma wrogów.
Celem nie jest unicestwianie potworów,
ale zbudowanie działającej społeczności,
korzystając z dobrodziejstw wokół.
Dobra. Nie kumam tej gry.
Ja też nie.
Nie jest aż tak skomplikowana.
-A mogę uprawiać pando? -Nie jest częścią gry.
A możemy podbić potwory i użyć ich jako broni?
Potwory to nie broń.
Co? Nie.
Patrz, jaką broń znalazłem.
Ma potwora? To ja chcę pando.
Żadnych potworów ani pando.
I żadnych wrogów? Co to za gra bez wrogów?
Ma zwyczajnie słabą fabułę.
Wiecie co?
Chcecie wrogów?
Dobra. To wy jesteście wrogami.
Bo obaj doprowadzacie mnie do szału.
Nastolatkowie, co?
Wygrałem.
GEJZER ZAGŁADY
Wrzące Morze.
Ostatnia przeszkoda na drodze Jaegera Klana,
by wypełnił swoje przeznaczenie.
Możesz zabrać swój patos gdzie indziej?
Co widzisz?
Korzenie zdają się ciągnąć sklepieniem na drugą stronę.
Jeśli mamy odnaleźć serce pando,
musimy tędy przelecieć.
Chwileczkę.
Wszyscy mamy gały w orbitach.
Widzicie to samo, co ja, prawda?
To żrący kwas.
Nikt nad tym nie przeleci.
Co tu się wyrabia?
Będzie zamaszyście.
To się dzieje naprawdę?
Dobra. Dzieje się.
Zupełnie jak w Pierwszej Osadzie.
Tak się cieszę, że przeżyliśmy.
Spadówa z mojego statku!
Nie!
Nie masz aby ze sobą drugiego takiego?
Już w porządku. Mam lepszą broń.
Celujcie między macki.
Kto cię uczył rzucać?
Daniel.
-Osłaniaj nas. -Robi się.
Dobra. Rzuca się tak.
Rozkładasz ciężar,
wdech, skupienie
i z całej pary.
Najważniejsze to z całej pary.
Jasne? Twoja kolej.
Rozłożyć ciężar,
wdech, skupienie
i z całej pary.
Właśnie tak!
Bierz tego z prawej.
Zuch chłopak. Usmaż pokraki!
Narzuć.
Jedziesz, tatku!
Nie dorastacie do pięt klanowi Klanów.
Nieźle jak na rolnika, co?
Tak. Całkiem nieźle.
Dobra, muszę cię o to spytać.
Czemu zająłeś się rolnictwem?
Cóż, uwielbiam świeże powietrze
i bycie swoim własnym szefem.
Jasne. Też tak mam.
Lubię też to, że potrafię oddać całe serce swoim uprawom.
Wtedy rosną dokładnie tak, jak tego potrzebuję.
Są silne i trwałe.
To dziedzictwo, które może napawać dumą mojego syna.
Też tak mam.
Powiedzieć ci, czemu nie próbowałem aż tak bardzo wrócić do domu?
Przeszło mi przez głowę to pytanie.
Bo utknąłem.
To wiem.
Ale w inny sposób utknąłem.
Całe życie byłem odkrywcą.
Umiałem tylko gonić za horyzontem.
Mimo że kosztowało mnie to całą resztę.
Ciebie,
twoją mamę,
ostatnie 25 lat życia.
Gdybym to porzucił,
to co by zostało?
Kim byłbym wtedy?
Cóż...
Nie nauczysz starego psa nowych sztuczek.
Jasne.
Napijmy się, póki jeszcze możemy.
Cześć, stworku.
Nie dotykaj tego.
Przestań!
Zostaw to w spokoju!
Zostaw te przyciski! Zły Glutek.
Tylko spróbuj.
To ci dopiero.
W końcu się dogadują.
Czas najwyższy, co?
Zwłaszcza że są praktycznie identyczni.
Oby twój ojciec tego nie usłyszał.
Chcesz przejąć stery?
Umrę, jak nie napiję się kawy.
Serio?
Po prostu leć za korzeniami.
Dobra.
Szkoda, że Diazo cię teraz nie widzi.
Myślisz, że nie rozmawiamy o tym z tatą?
Świetnie ci idzie.
Uważaj tylko na kroczący płaskowyż!
Ogarnąłem to. Widzisz?
Sorka.
Mój błąd. Już wszystko gra.
Czemu to miejsce jest takie dziwne?
Nie wiem.
Myślę, że jest
dosyć niesamowite.
Wiesz co, Florian?
Nigdy nie widziałam cię tak szczęśliwego, jak tu na dole.
Chyba po prostu
gospodarstwo jest bardzo małe,
a świat przeolbrzymi.
Czuję się tu
w swoim żywiole. Sam nie wiem.
No co? Czemu tak na mnie patrzysz?
-Wolno mi patrzeć. -Tylko bez dziwactw, proszę.
Mamy nie mogą robić dziwactw.
Urodziłam cię.
Znam swoje prawa.
Korzystam z prawa gapienia się na ciebie, mimo twojego zakłopotania.
Nie. Skup się na drodze.
Prowadzisz.
Wyluzuj.
Mówię tylko, że warto odkrywać te uczucia.
Mogą cię skierować na ciekawe ścieżki.
Jestem tu od 25 lat,
ale czegoś podobnego nie widziałem.
To bez sensu.
Pando zdaje się nabierać mocy wraz z głębokością.
Jeśli pando umiera, to nie powinno robić się słabsze?
Pani prezydent Mal, nadciągają rozpruwacze.
Z posiłkami.
Co?
Gazu, Meridian!
Nie ucieknę im.
Nie zaatakowały nas.
Dlaczego nas nie atakują?
Może to mieć związek z tym.
Zdaje się, że znaleźliśmy serce pando.
Co one robią?
To, co robi każdy szkodnik.
Próbują dostać się do serca pando,
by pożreć je od środka.
Pando walczy o życie.
To dlatego nasze rośliny na górze giną.
Pando przekierowuje całą swoją energię na ochronę serca.
Nasza roślina nie jest chora,
ale toczy wojnę.
No to wyrównajmy szanse.
Łatwo powiedzieć.
Mamy pando.
Czy wiesz, ile pando będzie nam trzeba?
Masz lepszy pomysł?
Tak. Porzucić przegraną sprawę
i lecieć na drugą stronę gór.
I jak to ma niby uratować pando?
Nie uratuje. Ale ja przeżyłem całe życie bez pando, więc ty też sobie poradzisz.
Nie porzucimy pando tylko po to, żebyś mógł zatknąć tam swoją flagę.
Avalonia liczy na nas, że ją ocalimy.
I to właśnie zrobimy.
W zupełności się zgadzam.
Co ty robisz, tato?
Zupełnie jak na naszej farmie.
Młody Klan co się zowie!
Przynieść cały zapas pando z ładowni.
Wygląda na to, że zamieniamy Venturę w największy opryskiwacz.
O co chodzi, Glutku?
Co?
Że co?
Nie rozumiem.
Florian, zejdź tu na chwilę.
Wybacz, Glutku. Muszę lecieć.
Co tam, tato?
Przylecieliśmy tu uratować naszą farmę.
I właśnie to zrobimy. Razem.
Wiesz co?
Dzięki, ale nie znam się na tym.
To proste. Celujesz i strzelasz.
To twoja droga, tato.
To nasza droga, Florian. Ojca i syna.
Ja po prostu tego nie czuję.
Nie chcę zabić tych wszystkich stworzeń.
Nazywasz to zabijaniem,
ale my tylko usuwamy szkodniki zagrażające naszym uprawom.
Jesteśmy rolnikami, Florian.
Tym zajmują się rolnicy.
Więc może ja jednak nie jestem rolnikiem.
Co?
Nie jestem rolnikiem, tato.
O czym ty mówisz, Florian?
Brzmisz jakoś inaczej.
Ale mówię to ja, tato.
Chyba nigdy nie czułem się bardziej sobą.
Odkrywając ten świat, czuję się w swoim żywiole.
Odkrywając?
Tak.
Jest tu tak wiele do odkrycia.
Zaraz. Mówisz, że chcesz być odkrywcą?
Wszystko gra?
-To przez niego? -Co?
-Przez niego, tak? -Nie.
-Coś ty mu nagadał? -Nic a nic.
To nie wina dziadka, tato.
Robisz pranie mózgu mojemu synowi?
-Pranie mózgu? -Zaufaj mi, Florian.
Nie chcesz być jak on.
Jemu zależy tylko na nim samym
i na zdobyciu tych gór.
Znam cię. To nie jest twoja droga.
Wracaj tu, Florian.
Florian!
Oszalałeś?
-Wsiadaj natychmiast. -Zostaw mnie w spokoju.
O co ci chodzi?
-O ciebie, tato. -O mnie?
Zakładasz, że pójdę w twoje ślady.
Ale nigdy nie spytałeś mnie o to, czego ja chcę.
Jesteś dzieckiem.
Nie wiesz, czego chcesz.
Ale wiem, że nie chcę być tobą.
Przez całe życie tak bardzo starałem się
być przeciwieństwem swojego taty.
A wygląda na to, że skończyłem jak on.
Tak bardzo chciałem zbudować dla ciebie dziedzictwo,
które napawałoby cię dumą.
Być może się w tym nieco pogubiłem.
Cicho, tato.
Próbuję cię przeprosić, Florian.
Tato.
Chyba dotarliśmy na drugą stronę gór.
Tu jest tylko woda jak okiem sięgnąć.
To jest oko, prawda?
Tak.
Bardzo, bardzo duże oko.
Tak.
I patrzy wprost na nas.
Wiesz, co to oznacza, prawda?
-Osądza mnie? -Nie.
Skoro to miejsce ma oko,
to musi ono znajdować się w głowie.
A skoro ma głowę,
to przez cały ten czas podróżowaliśmy przez jego wnętrzności.
Znaczy przez jego kiszki?
Tak. Posłuchaj.
Ten wietrzny las
to musiały być płuca.
A kwasowe jezioro to pewnie żołądek.
A to olbrzymie oko to pewnie jego oko.
Rozpruwacze to nie potwory.
-To układ odpornościowy. -Co?
To właśnie próbował powiedzieć mi Glutek.
To miejsce żyje.
To żywy organizm.
Nie odnaleźliśmy serca pando,
ale serce tego organizmu.
Więc przez cały ten czas
żyliśmy na plecach
tego olbrzyma?
Tak. A pando go zabija.
Jego układ odpornościowy nie potrafi bronić się przed pando.
Musimy się spieszyć.
Co?
Nie wiem, co powiedziałeś, ale na pewno coś niestosownego.
Zawróć statek, mamo.
-Że co? -Misja zakończona.
To miejsce jest czym innym, niż nam się zdaje.
-Mamy jakiś problem? -Olbrzymi.
Pokłóciliśmy się ostro z Florianem.
Wyskoczyłem ze statku.
Wyskoczyłeś ze statku?
-Nic mu nie jest. -Tata ruszył za mną.
Nagle znaleźliśmy się po drugiej stronie gór.
-Co? -I zobaczyliśmy
olbrzymiego stwora.
Co?
-Olbrzymiego stwora? -Nie może być.
Posłuchajcie. Świat, na którym żyjemy,
to żywy organizm.
A pando go zabija.
Aby przetrwać, pando musi odejść.
Chcesz, żebyśmy zniszczyli pando?
-Sami nie wiedzą, co widzieli. -Tato?
Zaczekaj.
Dokąd idziesz?
Na drugą stronę gór. Chcę zobaczyć to na własne oczy.
Mówisz poważnie? Ten świat umiera.
Potrzebuję twojej pomocy.
A co ty wiesz o tym świecie?
Co o nim wiem?
Wiem, co widziałem.
Poświęciłem całe swoje życie,
żeby dokonać czegoś, czego nie dokonał nikt wcześniej.
Zrobiłem wszystko, żeby wyszkolić cię,
abyś był tam ze mną,
gdy tego dokonam.
To miało być nasze dziedzictwo.
Ojca i syna.
Powiedzieć ci coś o dziedzictwie?
Zamierzam zniszczyć swoje.
I robię to dla swojego syna.
Ty byś tego nie zrobił.
No pewnie.
Bo jestem okropnym ojcem.
Tak.
Ale nie musiałeś nim być.
Masz.
Druga strona gór jest na wschód.
Dobra.
-Callisto? -Tato.
-Łapy precz! -Wszystkich ponoszą emocje.
Nie wiem, co wydaje się wam, że widzieliście.
Ale jesteśmy tu, aby ocalić pando.
Plan pozostaje bez zmian.
Nie masz pojęcia, co robisz.
-Zniszczysz Avalonię. -Puszczaj!
-Musicie mnie posłuchać! -Zostaw mnie!
Popełniacie olbrzymi błąd.
Wypuśćcie nas. Otwierać!
Nie możecie tego zrobić. Posłuchajcie!
-Co robisz? -Próbuję wyjrzeć na zewnątrz.
Zmieścisz tu rękę, Florian?
Dosięgniesz klamki?
Zdecydowanie nie.
Chwila. Co to za odgłosy?
-Tylko nie jęzor. -Tajfun!
Otwórz drzwi, piesku.
Otwórz drzwi.
Uda ci się, Tajfun.
Dalej, Tajfun.
Otwórz drzwi.
Dobry piesunio.
-Uda ci się. -Otwórz drzwi!
Nie krzycz na mojego psa.
Nie krzyczałbym, gdyby był szkolony.
Jest szkolony.
Nie nasikał w domu od dwóch dni.
Od dwóch dni jesteśmy na tym statku.
Musi jeszcze odblokować zamek.
Obok klamki jest przełącznik.
Widzisz przełącznik, Tajfun?
Widzisz czy nie?
Co to za dźwięk? Czy on liże przełącznik?
Przestań lizać przełącznik, Tajfun.
Przestań, Tajfun.
Przestań go lizać!
Dobra. Jaki mamy plan?
Odzyskajmy kontrolę nad statkiem.
Nie mam kwalifikacji do pilotażu.
Jest wasz.
Pilotowanie to trudny fach.
-Łatwo poszło. -Dobra. Co teraz?
Pando broni się przed tymi stworami, żeby nie zniszczyły go od środka.
Ale jeśli uda się wywiercić dla nich dziurę...
To one zajmą się resztą.
Ja odwrócę uwagę Callisto.
A ty zadbaj tam o naszego syna.
Co? On nie idzie ze mną.
Sam mu to powiedz.
Lecisz ze mną czy nie? Czas nagli.
Pamiętajcie, że los Avalonii jest w naszych rękach.
Czy to Oskard i Florian?
Co się dzieje?
Przejęli kontrolę nad mostkiem. Za mną!
Tam.
Gdzie korzenie się zbiegają.
Jeśli rozpruwacze zaatakują tam,
reszta rośliny się rozpadnie.
Meridian, otwieraj!
Wybacz. Nic nie słyszę.
Bez obaw, pani prezydent Mal.
Ja się tym zajmę.
Kaspian!
Zaczekajcie tutaj.
Zapędźcie z Glutkiem jak najwięcej stworzeń
w moją stronę.
-Ja zajmę się resztą. -Robi się, tato.
Jeszcze jedno, Florian.
Wybacz, jeśli pomyślałeś, że musisz być rolnikiem,
żebym był z ciebie dumny.
Zawsze będę z ciebie dumny.
Wiem, tato.
Puszczaj stery.
Dobra.
Łap za stery!
Najpierw puszczaj, teraz łap. Zdecyduj się wreszcie.
Pamiętacie mnie?
Natychmiast zatrzymaj statek, Meridian.
Nie ma sprawy. Jesteśmy na miejscu.
Czy teraz widzisz, z czym walczymy?
To serce.
O nie.
Wstawaj, Oskard.
Tata?
Moim dziedzictwem nie są te góry.
Ty nim jesteś.
Bierzmy się do dzieła.
Ojciec i syn.
Tam.
Nie przestawaj.
Tato!
Z drogi! Nadciągają.
Tak!
Udało nam się.
Udało się.
Prawda?
Spóźniliśmy się.
Dobra. Następny przystanek: brak prądu, zimna kawa i rozwścieczone tłumy.
Gotowi wracać do domu?
Chciałbym podskoczyć gdzieś jeszcze.
Dla mojego taty.
Przez całe swoje życie zastanawiałem się, jaka będzie ta chwila.
Jak to będzie.
Co zobaczę.
Jak będę się czuł.
I co czujesz?
Czuję się
doskonale.
Rok Później
CAŁKIEM NIEZŁY TATA
TATA - OD FLORIANA
Drogi tato! Choć ostatni rok był olbrzymim wyzwaniem,
to wspaniałe widzieć, jak wytrwali potrafią być ludzie.
Penelopo.
Bywamy zaradni.
Daniel?
Potrafimy się zaskakiwać.
Świat się zdecydowanie zmienił.
Dzięki, stary.
I nadal się zmienia.
Choć nie możemy już żyć tak jak kiedyś,
daliśmy sobie lepszą szansę na przyszłość.
Przed nami jeszcze daleka droga, ale dotrzemy tam.
Bo najlepszym dziedzictwem, jakie możemy pozostawić,
to teraźniejszość, w której warto spoglądać w przyszłość.
Dziękuję ci
za wszystko, co mi dałeś.
Chcę godnie kontynuować twoje dziedzictwo.
Mam nadzieję, że będziesz dumny.
Jak zawsze z miłością,
twój syn.
KONIEC.
DZIWNY ŚWIAT
W ROLACH GŁÓWNYCH...
Klanów klan, Klanów klan
Niech orkiestra gra paradny marsz
Kroczą w chwale
Serca jak diament
Poprzez morza i przestworza
Ramię w ramię, syn i ojciec
Klanów klan
Nowy rozdział pisząc
Swojego dziedzictwa
Niestraszne im opresje
Rodzina to silna
Klanów klan, Klanów klan
Najwyższe odznaczenia należą się wam
W swej wzniosłości
Zuchwałości
Wytyczają nowe szlaki
Bez pokoleniowej draki
Klanów klan
Czy to w polu, czy też nie
Niechaj zabrzmi gromki śpiew
I peany
Dla Klanów klanu
I ich odwadze w wędrowaniu
Klanów klan
Napisy: Bartosz Sobala