SZKOŁA PUBLICZNA NR 173 QUEENS, NOWY JORK, ROK 1980
Zaczynamy.
Dobra, uspokójcie się.
Rozpoczynamy pierwszy dzień szkoły.
Jestem pan Turkeltaub.
Pan Turkeltaub.
Jesteście w szóstej klasie, a to oznacza więcej obowiązków.
Każdego dnia zapiszę na tablicy pracę domową
z informacją, kiedy trzeba ją oddać.
Jako starszaki macie świecić przykładem.
Zaczynamy.
Lista obecności.
-Jennifer Ashkenazi. -Obecna.
-Keith Breslow. -Jestem.
-Michelle Chen. -Jestem.
-Sharon Cohen. -Obecna.
Dość!
Daj mi to, ale już! Tak, ty.
Czyje to dzieło?
Czyje?
Jeśli nikt się nie przyzna, nie będzie WF-u.
Raz...
Dwa...
Tak podejrzewałem. Jak się nazywasz?
Paul Graff.
Myślisz, że tak wypada?
Zadałem pytanie.
Chciałem tylko rozbawić kolegów.
Taki z ciebie żartowniś? Marzy ci się popularność?
Proszę bardzo. Stań na środku klasy, szybko.
-Joanne Dersch. -Jestem.
Jonathan Davis.
Nazywam się Bond. James Bond.
Jonathanie Davisie, marsz na środek!
Zobaczycie, nauczę was posłuszeństwa.
Widzę, że repetujesz.
Nic dziwnego, że znów się spotykamy. Masz pusto w łepetynie.
To pańska zasługa.
Bydlak.
Dzień dobry, uczniowie. Tu dyrektor Sebell.
Proszę o powstanie...
Dziesięć to dziesięć pierwszych.
Powtórzcie.
Dziesięć to dziesięć pierwszych.
To ułatwia odejmowanie dużych liczb.
Odejmowanie. Tak?
-Nie rozumiem, panie Turektaub... -Turkeltaub.
Przed chwilą to wytłumaczyłem, panie...
-Edgar Romanelli. -Nie słuchał pan?
Powtarzaj, aż zrozumiesz.
Travolta.
Mam oczy z tyłu głowy, panie Davis.
Nic nie zrobiłem.
Nie toleruję żądnych wybryków.
Jeszcze jeden numer i trafisz do dyrektora.
Szlag!
Powtarzajcie.
Dziesięć to dziesięć...
Przebierzcie się na WF.
Najpierw weźcie dla rodziców wzór pozwolenia
na przyszłotygodniową wycieczkę do muzeum Guggenheima.
Ustawcie się pod ścianą, od najniższego do najwyższego.
Wy nie, nicponie. WF to przywilej.
A rozrabiaka jak pan na niego nie zasługuje. Siadaj.
Stop.
I podrzucamy.
Stop.
I podrzucamy.
Johnny?
Tak?
Przyznałbym się do winy, gdyby chciał cię ukarać.
To bez znaczenia, Graff.
Turek udaje, że ma super moce i widzi, co się dzieje za nim,
ale nic nam nie zrobi.
Co tam masz?
Naszywki z misji Apollo.
Superancko!
Mam komplet.
Dostałem od przyrodniego brata. Jest w Air Force na Florydzie.
To niedaleko NASA.
Turek nadal katuje tę disco szmirę?
Disco jest do bani, nie?
Znasz Kurtisa Blow albo Sugarhill Gang?
Nie, ale w domu mam mnóstwo płyt.
Na przykład?
Czerwony i niebieski album The Beatles. Są na nich ich najlepsze kawałki.
Ponoć niebawem mają się zejść.
Mogę ci je pożyczyć.
-Fajne te naszywki. -Dzięki.
Mogę zobaczyć?
Tylko ostrożnie. Nie chcę, żeby Turek je zabrał jak twój rysunek.
Moja mama jest przewodniczącą rady rodziców.
Może zgotować mu piekło.
Chętnie zobaczyłbym, jak robi w gacie ze strachu.
Ja też.
Jedziesz na wycieczkę?
Nie wiem. To sporo siana.
Mogę skołować dla ciebie kasę. Mam megadzianą rodzinę.
Rok temu dziadek zabrał nas do Anglii i widzieliśmy Big Bena.
Spoko.
Namów mamę, żeby wypisała zgodę i czeka nas super zabawa.
Mieszkam z babcią.
Niczego nie ogarnia.
Czasem nie kojarzy, kim jestem.
Ale dziwne. Gdzie mieszkasz?
W Hollis.
-Muszę wsiadać. Fajnie się gadało. -Mnie też. Na razie.
Do jutra. Baczność!
Na razie.
Widziałaś, jakie Sasson wypuścił jeansy?
Ted?
Mamo?
Tato?
Dawaj, Turku!
Zadarłeś z mistrzem świata wagi ciężkiej.
Jestem najlepszy!
Rentgenowski wzrok.
Jest tu kto?
-Dziadku. -Młodzieńcze.
-Cześć! -Przytulas!
Co słychać?
-Dobrze. -Fajnie.
Obczaj to!
-Nowa postać? -Kapitan Zjednoczenie.
Superbohater, którego wymyśliłem.
Świetny.
Lata nad miastem.
Świetne.
-Masz talent, wiesz? -Dzięki, zacny panie.
Tak trzymaj. Piękne.
Właśnie, mam dla ciebie żelki.
Mogą być?
Mama nie pozwala ich jeść, bo szkodzą na zęby.
Daj spokój. Całe życie wcinam żelki i mam zdrowiusieńki uśmiech.
-Dziadku. -Tak?
Gdy dorosnę, chcę być słynnym artystą.
Słynni artyści mogą robić, co chcą,
ale żeby zyskać sławę musisz podpisywać rysunki.
Wszyscy wielcy artyści to robią. Do dzieła.
Faktycznie, zapomniałem.
Dziś był pierwszy dzień szkoły, prawda?
Zgadza się.
Spędziłem czas z kolegą, Johnnym.
W przyszłym tygodniu jedziemy do muzeum Guggenheima.
Glutenheima. To bardzo fajnie.
Przypomniało mi się, że mieliśmy o czymś pogadać.
Kurczę, ale o czym? Pamiętasz?
Już wiem.
O prezencie z okazji powrotu do szkoły.
Zajrzyj do torby.
Rany Julek, kupiłeś mi rakietę.
-Podoba ci się? -Jest ekstra!
-Złożymy ją? -Tak.
Pójdziemy do parku i wystrzelimy ją.
Ale po kolei.
Czeka nas rodzinna kolacja. Nie wygadaj się przed mamą.
To będzie nasz sekret.
-Nie ma sprawy. Bardzo dziękuję. -Drobiazg.
-To Saturn V. Polecieli nią na księżyc. -Zgadza się.
Boże!
-Zabierz tę maszkarę! -To chomik.
-Szczurzysko! -Nic ci nie zrobi.
To nie szczur, to chomik.
-Sio mi z tym! -To do szkoły.
Matko boska!
-Wynocha! -Nie bój się.
Zabierz to w cholerę!
Błagam, Ruthie. To tylko zwierzak.
W dzieciństwie mieliśmy ich plagę, Mickey.
-Cześć, dziadku. -Jak się masz?
Co tam czytasz?
Cześć.
-Przestań. -Co to za rakieta?
To do szkoły.
Chyba pseudo szkoły?
W mojej trzeba ciężko pracować i karzą, że aż strach.
Kij mnie to obchodzi, Ted.
Siadajcie do stołu!
To nie kompresor.
Irving, potrzebuję piekarnika.
Najpierw to muszę naprawić, Esther.
-Co się stało? -Nie mam pojęcia, tato.
-W czym problem? -Może mi pomożesz, Aaron?
Próbuję ustalić, co powoduje ten warkot?
-Może to przewody chłodnicze? -Niech no spojrzę.
Nie pobrudź garnituru.
Sprawdź programator odszraniania.
-Programator? -Tak.
-Co ci podać? -Zestaw nasadek.
Co ty wyprawiasz?
Co mnie pstrykasz?
-Dla hecy. -Przestań, cymbale.
Bo co, smrodzie?
-Jeden, dwa... -Carter chce wsparcia Ligii Miejskiej...
Ted pstryka mnie w ucho!
...tak jak Ronald Reagan.
-Mamo! -Słyszałam.
Ukarzesz go?
Niech zgadnę, dokucza ci bez powodu?
Dokładnie!
-Nic mu nie zrobiłem! -Nic a nic!
Naprawdę!
Jak tam w szkole, młody?
-Ujdzie. -Tak?
Trafiłem na pana Turkeltauba.
Podpiszesz zgodę na wycieczkę w przyszłym tygodniu?
Czeka nas z kumplami wyprawa do miasta.
Zgadnij, kto już ją podpisał na zebraniu rady?
-Mamo? -Tak?
Bycie w radzie daje ci dużo władzy?
Praktycznie rządzisz szkołą?
Nie, stoję na czele rady rodziców. Czemu pytasz?
Z ciekawości.
Co to?
Ryba. Posmakuje ci. To młody dorsz.
Nie włożę do buzi niczego o takiej nazwie.
Jakie to ma znaczenie?
Jest delikatna i świeża.
Jak psia sraczka.
Zjem spaghetti i zamówię pierożki z Fan-Fan.
Ani mi się waż.
Mowy nie ma. Przygotowałam mnóstwo jedzenia.
-Żadnych pierożków. -To się okaże.
-Słucham? -Podejdź, Żelku.
Skosztuj.
Spróbuj.
Zachowuj się. Nie pastw się nad mamą.
Zmykaj stąd.
-Przekaż bratu, żeby był grzeczny. -Dobrze.
Lubię most Throgs Neck.
-Ma porządne mocowanie. -Nie siorb.
Most Kościuszki też ma swój urok.
Nie siorb.
Najlepsze są mosty kratownicowe.
-Kratownicowe? -Tak.
Brzmi jak jakiś rodzaj szelek.
Wstrętne robale. Wcinaj.
To most skonstruowany z prętów ułożonych w trójkąty,
dzięki temu jest trwały i wytrzymuje duże obciążenie.
-Co w tym śmiesznego? -Tata ma rację.
Jest trwały i wytrzyma duży ciężar.
Chciałabym coś ogłosić.
Wszyscy słuchamy Esther.
Z waszym wsparciem, zamierzam kandydować do okręgowej rady szkolnej.
Wspaniale!
Dziękuję.
Wygrasz?
Z waszą pomocą, możliwe.
Czyli nie.
Niemiłe komentarze to nie wsparcie.
Słyszałeś go?
Dla odmiany zachowuj się, jak należy.
I wytrzyj twarz.
Esther, kochana.
Po co to robisz, skoro Teddy jest w prywatnej szkole?
Ze względu na Paula. Poza tym chcę coś zmienić na lepsze.
Wybacz, ale chyba zwariowałaś.
Paulie powinien być w prywatnej szkole. Możemy to załatwić, prawda?
-Jasne. -Koniecznie.
Jest mu dobrze tam, gdzie jest, mamo.
Od czasów, w których nauczaliśmy
szkoły publiczne zeszły na psy, prawda?
-Zmieniły się. -Babciu.
Lubię tę szkołę. Mam w niej wszystkich przyjaciół.
Przyjaciół możesz mieć wszędzie.
Problem w tym,
że macie w klasach zbyt wielu uczniów
i przyjmują dzieci z podejrzanych dzielnic,
w tym czarne...
Mamo!
Taka prawda!
A gdzie mają się uczyć? Ich szkoły są do niczego.
-Powinien być w prywatnej szkole. -Dość.
-Nie wierzę! -Zaufaj mi.
To moje kielichy kiduszowe.
-Przywiozłam je z Czechosłowacji. -Brawo.
Byłaś w Czechosłowacji, ciociu Ruth?
Tak. Zaraz po wojnie pracowałam dla Pentagonu.
Pomagałam znaleźć mieszkania w Pradze dla osób, które straciły dom.
Ale super.
Wasza ciocia ma imponujący życiorys.
Odwiedziłam lokalny lumpeks i znalazłam te kielichy.
Odwróciłam je i na podstawie
były różne nazwiska.
Ukradziono je Żydom, których wywieziono do obozów.
O mało nie zemdlałam.
Z czego się śmiejecie?
-Co w tym śmiesznego? -Z czego się śmiejesz?
Jak możecie?
Naziści wywieźli ich do obozów.
-Esther, śmieją się z nazizmu. -Irving.
-To nie jest śmieszne. -Spokój!
Z czego się śmiejecie?
Spokój!
-Irving. -Nic w tym zabawnego.
Koniec. Jedz mięso.
Nie toleruję żadnych wymówek.
Z takich rzeczy się nie śmieje.
-Bo zdenerwujesz ojca. -To nie jest śmieszne.
Nie możemy co wieczór jeść pierożków?
-To jest ohydne. -Wcale nie.
Gdybyśmy codziennie zamawiali pierogi,
nie mielibyśmy pieniędzy na nic innego.
-Jedz! -Wiesz, czego uczę?
Ekonomii gospodarstwa domowego, czyli jak nie zbankrutować.
-Słyszałeś? -Nie ma pojęcia...
-Jedz! -...jaka jest wartość pieniądza,
ani jak ciężko pracujemy. Zero pojęcia o świecie.
Przestań. Zachowuj się.
Zamawiam pierożki, frajerzy.
Paul? Ani mi się waż.
Paul, chodź tu!
Dokąd to?
Zamów mi smażone.
Nie smakuje ci kolacja?
-Jest ciapciata. -Wcale nie.
Wszystko ślizga się po talerzu.
-W Antonio's też tak gotują. -Bzdura!
Paul? Nie waż się tam dzwonić.
-Irving. -Odłóż słuchawkę.
Żadnych pierożków od żółtków.
-Paul, nie żartuję. -Matka przygotowała kolację.
Odłóż słuchawkę.
-Natychmiast! -Paul...
-Nie dzwoń. -Odłóż!
-Zero szacunku. -Ostrzegam cię.
Hej, mamuśka
To jest do bani
Odstaw ten talerz!
Wywalisz wszystko na dywan.
-Przymknij się. -...wieprzowinę ze smażonym ryżem...
Rozłącz się!
-...i porcję smażonych pierożków. -Ale już!
Co jest?
Psia krew! Co mówiłem?
Ale cię spiorę!
Siedemdziesiąta czwarta Aleja, 175-23.
-Wezmę ręcznik. Przepraszam. -Nie szkodzi. To tylko kapka sosu.
Jednak proszę o dwie porcje pierożków.
Jeśli czegoś nie zrobimy,
czeka nas powtórka z Sodomy i Gomory.
Fatalny gubernator.
Nasze pokolenie może doświadczyć Armagedonu.
Co za cymbał.
Chce ktoś resztę chińszczyzny? W przeciwnym razie wyrzucam.
Nie wyrzucaj, zjem.
Dobra.
Nic ci nie jest?
-Kręci ci się w głowie? -Nie.
Boli mnie głowa.
-Migrena? -Tak.
Ciebie boli głowa, a mnie kolano.
-Zatańczmy. -Dobrana z nas para.
Fantastycznie!
Przejdzie ci. O ile nie zwariujesz przez dzieci.
HISTORIA SZTUKI
Czemu jeszcze nie śpisz?
Zostaniesz chwilę?
Kiedyś będziesz mnie stąd wyganiał.
W życiu.
No nie wiem. Już teraz dajesz mamie...
nieźle popalić.
Czemu tak robisz?
-Dziadku? -Tak?
Skąd pomysł, żeby nazwać spaghetti wstrętnymi robalami?
Faktycznie.
Kiedy przypłynęliśmy do Ameryki,
przybiliśmy do portu na Ellis Island.
W kantynie podawali akurat spaghetti.
Moja mama myślała, że to robale.
Wykrzyknęła wtedy, „wstrętne robale”.
W domu nigdy nie gotowała makaronu.
Rozumiem. Po co tu przypłynęła?
Bo chcieli ją zabić.
Kto?
Urodziła się i wychowała w Ostropolu. To małe miasteczko na Ukrainie.
Jej rodzice prowadzili sklepik przy głównej ulicy.
W garnizonie nie brakowało zapijaczonych żołdaków
i szalonych Kozaków.
Czasem wypuszczali się na miasto i pytali, czy ktoś widział Żydów.
Pewnej nocy przyjechali do centrum,
włamali się do sklepu jej rodziców
i bez powodu zaczęli dźgać ich nożem.
Na oczach mojej mamy, zadźgali ich na śmierć.
Miała wtedy 15 lub 16 lat.
Przez całe życie miała o tym koszmary.
Mówiła, żeby nigdy nie zapominać o przeszłości,
bo w każdej chwili może o sobie przypomnieć.
I... miała rację. Niestety.
Ale przetrwała i uciekła.
Opuściła Ukrainę i pokonała wszystkie przeszkody.
Przemierzyła Polskę, Danię
i trafiła do Liverpoolu.
Stamtąd pochodzą Beatlesi.
Beatlesi.
Tam poznała mojego tatę.
Pobrali się i przyszedłem na świat. Wtedy uznała, że pora wyjechać.
Wsiedliśmy na statek i przypłynęliśmy do Ameryki.
Do krainy marzeń.
Zaśpiewaj tę śmieszną piosenkę.
Czyli którą?
„Klacze robią coś tam...”. Jakoś tak
Śpiewałeś ją kiedyś.
Jaki nosi tytuł?
Klacze jedzą owies, łanie...
Klacze jedzą owies Łanie również
Owieczki jedzą bluszcz
Też schrupałbyś bluszcz, smyku?
Panienko
Tato?
Mama chce się zbierać.
Pomożesz mi?
Nie starzej się.
Boże!
Zobaczycie się wkrótce z okazji urodzin dziadka.
Musisz mi przypominać?
Czuję się jakbym miał 200 lat.
Baw się dobrze w szkole, młody.
Uważaj na siebie i nie zapominaj o przeszłości.
-Dobranoc, Żelku. -Kocham cię, dziadku.
Ja ciebie też.
Kocham cię.
Dobranoc, Aaron.
Dobranoc. Widzimy się w niedzielę.
Czasem wypuszczali się na miasto
i pytali, czy ktoś widział Żydów.
Na oczach mojej mamy, zadźgali ich na śmierć.
Bez powodu.
Przez całe życie miała o tym koszmary.
Dzieńdoberek
Dzień dobry
Dzieńdoberek
Dzień dobry
Pora wstawać
A nie wylegiwać się
-Jak jakiś nierób -Przestań!
Pobudka. Wstawaj.
Ruchy, nie mogę...
Muszę wyjść. O 9.00 naprawiam bojler.
Wstawaj.
Co my tu mamy?
Kurde!
O kurka! Ale klawa muzyka! Kto tego słucha?
Kolejny klasyk.
Kolejna perła w kolekcji twojego brata.
Wstawaj!
Pora iść...
do szkoły
Tabliczka w górę. Wysoko.
Uspokójcie się tam z tyłu.
Odsuńcie się od siebie.
Jeszcze zarazicie się wszami.
Tabliczka do góry. Nie opuszczajcie.
-Uśmiech! -Ser!
Dobra, pokażcie mi zgody na wycieczkę i w drogę.
Zostawcie plecaki. Wrócicie po nie jutro.
-Jedziesz? -Daruję sobie.
Mówiłem ci, że mam dzianą rodzinę.
Masz.
Pojedziemy do miasta. Będzie super.
Dobierzcie się w pary.
-To podpis mamy? -Babci.
Jeśli zadzwonię do domu, potwierdzi, że podpisała?
Nie wiem.
-Nie mamy telefonu w domu. -Dobra, idź do autobusu.
Tylko bądźcie grzeczni.
Siadaj, ale już! Po autobusie się nie łazi.
Spokój!
Ale wielgachne.
Wygląda jak babeczka.
MUZEUM GUGGENHEIMA
Obczaj to. Trzask i wyprost.
-Co? -Panie Davis.
-Proszę za mną. -Nie prowokuj mnie,
bo cię wyproszę.
-Tędy. -Wracaj do reszty.
-Spodoba wam się. -Fajnie tu.
Podejdźcie. To mały prezent od pracowników muzeum.
To pocztówki z obrazami artysty, którego prace wiszą na ścianie.
Bez obaw, starczy dla wszystkich.
Spokojnie. Podoba mi się wasz entuzjazm.
Spójrzcie na ten obraz.
Jego autorem jest Kandinsky.
To tak zwane malarstwo abstrakcyjne.
-Jak myślicie, co to znaczy? -Że ma wiele kolorów?
Kandinsky.
Paul, Paul...
Paul?
Jesteś geniuszem, Paul.
Nikt tak nie rozumie sztuki jak ty.
Wkrótce będziesz milionerem.
Rozejrzyj się, już jesteś sławny.
Panie Paulu, możemy zrobić zdjęcie?
Paulu Graffie,
twój dziadek podarował nam obraz.
To najwspanialszy okaz malarstwa superbohaterskiego,
z jakim się spotkaliśmy.
Zostanie włączony do naszej stałej wystawy.
Paul, Paul...
Panie Graff, co pan wyprawia? Proszę wrócić do pozostałych.
Zejdźmy na dół i dogońmy resztę klasy.
Chodźmy, dzieci.
Żwawo.
Lenore, upewnij się, że nikt się nie zapodział.
Dziękuję.
Turek zapomniał nas policzyć. Zmywamy się?
Teraz?
-Możemy iść, dokąd chcemy. -Dobra.
Uwaga, gliny!
-Są za nami! -Chodu!
Doganiają nas!
Tylko nie wpakujmy się w żadne tarapaty.
Spoko. Kuzyn wpadł z wizytą, więc nie muszę wracać i niańczyć babci.
Mamy cały dzień dla siebie. Uważaj.
-Daj mi spokój! -Chuj ci w dupę!
Patrz na to!
Zorientują się, że daliśmy nogę?
W życiu.
Oby nas nie szukali.
Nie bój żaby, stary. Jesteś przy kasie, a twoja mama rządzi szkołą.
Turek nic ci nie zrobi.
Wiem.
A co z tobą?
Uwziął się na ciebie.
Może mi podskoczyć.
The Sugarhill Gang 6, 7 i 8 października w The Ritz.
-Kurde! Opowiadałem ci o nich! -Bilety w sprzedaży...
Za miesiąc urwiemy się wcześniej ze szkoły i pójdziemy.
Wchodzę w to!
Chodźmy do Colony Records i kupmy ich płytę.
Super pomysł!
-Kurwa, zacięło się. -Pokarm.
W gruncie rzeczy to same kreski, kropki i kształty.
Można pomyśleć, że namalował to jakiś kretyn,
ale tak naprawdę włożył w to masę pracy. Spójrz na linię przecinającą trójkąt.
Tu jest księżyc, a tu smutna buźka.
-Z jednym okiem. -Rzeczywiście.
Z tej strony jest smutna, ale jeśli odwrócisz obrazek...
Uśmiecha się!
Fajne!
To wygląda jak rakieta kosmiczna.
À propos...
mam dwie takie same.
-Mogę ci podarować. -Powaga?
Która jest z pierwszej misji? Ta z Neilem Armstrongiem.
Chodzi ci o Apollo 11.
Mam z niej naszywkę z orłem. Jest warta majątek. Trzymaj.
Wyczesana!
-No! -Wielkie dzięki!
Polecę na Marsa i zaprojektują naszywkę, na której będzie napisane „Misja Davisa”.
Polecimy razem.
Mógłbym zostać astronautą.
Cześć, głąbie.
Co to za gra?
-To nie gra. To naszywki z NASA. -Z NASA?
Nie zatrudnią cię tam nawet do sprzątania, czarnuchu.
Tępe kutafony.
Pies ich jebał.
Właśnie.
Bałwany.
Czekaj.
Wysiadasz?
Owszem. A co, potrzebuję twojej zgody?
Wszystko w porządku?
Nie. Wszystko przez ciebie.
Wszyscy trują mi dupę. Mam tego dość.
Przepraszam.
Do zobaczenia w szkole.
Cześć!
Paul, możesz zejść?
-Cześć. -Usiądź, proszę.
Coś się stało?
-Dziś dziadek ma urodziny. -Serwus.
A mimo to on kupił prezent dla ciebie. Zawsze o tobie myśli.
Co to?
Przekonaj się. Otwórz.
Ostrożnie, tylko nie narób bałaganu.
Napytałbyś sobie biedy.
W dzieciństwie też miałem taki zestaw.
Ja nie mogę!
Bardzo ci dziękuję.
To profesjonalny zestaw.
W końcu chcesz być profesjonalistą.
Malarstwo to świetne hobby, a nie zawód.
Wiesz, dziadku.
Muszę ci się porządnie odwdzięczyć.
Nasze spotkanie to najlepszy możliwy prezent.
Ubieraj się. Idziemy zjeść w Sly Fox Inn, a potem do kina.
Na co pójdziemy?
Czekajcie na mnie.
-Zaczyna się. -To gwiazda.
Stanąłbym dla niej na baczność.
SZEREGOWIEC BENJAMIN
Wyzwolona kobieta. Była księżniczką, ale dojrzała.
Pochodziła z rodziny królewskiej?
Była żydowsko-amerykańską księżniczką.
-Nie można było tak od razu? -Lobby...
Będziesz malował farbami ode mnie?
-Wiadomo, partnerze. -Doskonale.
Dobry film. Ta aktorka, Golda...
Goldie Hawn.
-Goldie Hawn. -Była świetna.
-Tak. Boże! -Coś cię boli?
-Noga. -Dość!
-Starczy! -Wkurzasz mnie!
-Przestań. -Spokój.
On zaczął.
Pokaż, gdzie cię boli.
-To kłucie czy... -Dziadku?
W okolicy łydki. Nie czuję stopy.
-Coś się stało? -Nie, Żelku.
-Poczekaj. Tato? -To łydka...
Zrobimy okład z lodu i...
-Nic ci nie jest? -Wszystko w porządku?
-Nie wiemy. -To noga?
-Tak. -Byłeś u lekarza?
-Był. -Twierdzi, że to artretyzm.
-Nic mi nie jest. -Idę po auto.
Musisz uważać.
Uważam.
Nie róbcie zamieszania.
Chodźcie, nic mi nie jest.
Dokąd jedziemy?
Oglądamy domy.
Niektórzy są bogatsi niż Bóg.
-Ten w stylu Tudorów mi się podoba. -Który?
A tobie?
Mówię wam, złota rączka mogłaby się tu nieźle nachapać.
Kiedyś się dorobimy.
Zobaczycie.
Gdy dorosnę, chyba zostanę artystą.
Będziesz miał forsy w bród.
Mówi poważnie, mamo?
To bardzo trudna branża.
Nie mamy zbyt wiele kontaktów.
Podaruję ci wspaniałą książkę autorstwa Edwarda de Bono,
pod tytułem Sztuka Sukcesu.
Inną sztuką nie zaprzątaj sobie głowy.
Zajmij się czymś, co zapewni ci byt. Jak grafika komputerowa.
To przyszłościowa branża. Praca z prawdziwego zdarzenia.
Wycieczka do muzeum i obrazy Kandinsky'ego były bardzo inspirujące.
Dlatego dziś my również spróbujemy coś stworzyć.
Wybierzcie jakieś słowo, rzeczownik.
Czym jest rzeczownik?
Określa osobę, miejsce lub rzecz.
Kończy się na „e” lub „o”.
Pomyliliście z przysłówkiem.
Wybierzcie jakiś rzeczownik
i zapiszcie go przy pomocy liter, ilustrujących ten przedmiot.
Dobrze się nad tym zastanówcie.
Weźmy na przykład słowo „książki”.
Czyli coś, do czego nigdy pan nie zagląda, panie Davis.
Pierdol się, Turku.
Wstawaj, na środek.
Ruchy!
Ciebie to zadanie nie dotyczy. Marsz do oślej ławki.
Nie ma sprawy.
Siedź tam całą lekcję.
Pokolorujcie całą kartkę.
Użyjcie wyobraźni. I bądźcie...
-oryginalni. -...oryginalni.
Rysuj po kartce, nie ławce.
Co to ma być?
To obraz Kandinsky'ego.
Wstawaj.
No dobra.
Gdy byliśmy na wycieczce w muzeum,
kto z was widział takie obrazy?
Ja. To kopia.
Co mówiłem o rysowaniu innych rzeczy, niż te, które zadałem?
To reprodukcja.
Nie słuchałeś, jakie było zadanie.
Świetny rysunek, stary.
Nie pytałem pana o zdanie.
Bo masz nasrane we łbie, Turku. Zajebię cię.
Mam tego dość!
Marsz do pana Sebella, już!
To są matematyczne klocki Cuisenaire'a.
Ustawcie zielony klocek
w szóstym rzędzie kolumny A.
-Zielony klocek, szósty rząd. -Nie mam papieru milimetrowego.
Nieistotne. I tak nie nadgonisz.
Siedź cicho albo wyczyść pędzle. Jak wolisz.
Pan Davis postanowił się na coś przydać.
Kto chce pomóc mu je wyczyścić?
Mamy ochotnika?
Jego koleżka, Paul. Tylko się pospieszcie.
-Dzięki, że się za mną wstawiłeś. -Jasne, stary.
Jak u dyrektora? Masz kłopoty?
Siedziałem przed gabinetem
i nikt nie wyszedł ze mną porozmawiać.
Dlatego wróciłem do klasy.
Obczaj to.
Co to?
Dostałem od kuzyna.
Ponoć, jak zapalisz to śmiejesz się do rozpuku.
Chcesz spróbować? Teraz?
Jasne, dajemy!
To herbata i takie tam.
Chodź.
Wyruszmy w niezbadane rejony galaktyki.
Weź macha i trzymaj w płucach.
Czaisz?
Ale go zatkało...
-Jak śmiecie? -Kurde!
Po prostu szumowiny! Nie do pomyślenia! Wynocha!
Wiesz, co było w tym papierosie, Paul?
Paliłeś nielegalną substancję. Za to można iść do więzienia.
Tego chcesz?
Odpowiedz, proszę.
Oczywiście, że nie.
Panie dyrektorze...
Przysięgam, że nie miał pojęcia, co robi.
Wywodzi się z dobrego domu,
i to nie on wniósł to na teren szkoły.
Poza tym...
myślę, że szkoła powinna zadbać,
aby w klasach nie było zbyt wielu uczniów
i żeby niektórzy uczniowie nie obniżali poziomu.
Pani Graff.
Wiem, że rozważa pani o kandydowaniu do rady okręgowej,
ale czy myślała pani o zajęciach wyrównawczych dla Paula?
Wyrównawczych?
Tak.
To potencjalnie dobre rozwiązanie, ponieważ Paul może być
nieco opóźniony.
Mój syn nie jest opóźniony.
O, nie!
Pani Graff...
Już się nasłuchałam.
Wstawaj, idziemy.
Proszę to wypełnić.
Coś ty sobie myślał?
Jak mogłeś?
Boże!
Skąd miałem wiedzieć, że to zabronione?
Chryste!
Nie przejmuj się. Jesteś szefową szkoły.
Przewodniczącą rady rodzicielskiej!
Po tym numerze zabronią mi kandydować do rady okręgowej.
Wielkie dzięki!
W porząsiu.
W porząsiu? Nic nie jest w porząsiu.
Gdzie nauczyłeś się tak pyskować?
-Przestań! -Mów!
Skąd miałeś tego papierosa?
Dostałeś od tego czarnego chłopca, który siedział przed gabinetem?
Masz się już z nim nie zadawać.
Niby czemu?
Wiesz, czemu.
-Bo jest czarny? -Dość!
Kumplujemy się od roku.
Nie chodzi o kolor skóry.
Mógłby być nawet zielony, fioletowy albo pomarańczowy.
Dyrektor mówił, że repetuje klasę.
No i?
To znaczy, że nie jest zbyt inteligentny.
-Nieprawda! -Prawda!
-Jest megainteligentny! Nie znasz go! -Dość!
Ojciec się tobą zajmie.
Co?
Ojciec się tobą zajmie.
Co to znaczy?
Domyśl się, geniuszu.
Nie zamierzam cię bronić.
Mamo? Czekaj.
Mamo!
Irving?
-Proszę. -Musimy porozmawiać.
O czym?
Nie wierzę!
Otwórz drzwi.
Nie mogę.
Paul.
Otwieraj!
Uderzysz mnie.
Ale już!
Nie ma mowy.
Zażywałeś narkotyki w szkole z jakimś czarnym smarkiem?
Nie wiedziałem, co to.
Otwieraj te cholerne drzwi!
Błagam.
Ale oberwiesz! Zobaczysz!
-Chodź no tu! -Nie!
Błagam, przestań!
-Co z tobą? -Proszę!
Proszę!
Błagam, już nie bij.
Wystarczy, nie becz.
Nie mazgaj się.
Z czego się śmiejesz?
Nie ma w tym nic zabawnego.
Zjeżdżaj stąd, dupku!
Ogarnij się na kolację.
Umyj zęby i użyj irygatora.
Cuchnie ci z buzi.
Nienawidzę ciebie i całej rodziny.
Co powiedziałeś?
Nic.
Coś powiedział?
-Nic. -Coś powiedział?
Nic! Tato!
Co powiedziałeś?
Nic!
Coś powiedział?
Nic!
Coś powiedział?
Nic!
Przysięgam!
Przez ciebie zniszczyłem drzwi.
Pewnego dnia odkryje, że nie pozjadał wszystkich rozumów.
Mam dość tej szkoły, Irving.
Potrzeba mu dyscypliny.
Wyślemy go tam, gdzie Teda.
Nie ma mowy. Nie przeniosę się.
-Przykro mi. -Taki jesteś mądry?
Odezwij się, to zobaczysz. No, proszę.
Nie masz nic do powiedzenia.
To ja podejmuję decyzje.
Przyjąłeś to do wiadomości? Ja.
Od tej pory wszystko się zmieni.
Twój koleżka to łobuz. Masz zakaz rozmawiania z nim.
Nienawidzę tej rodziny.
Cześć, jak się trzymasz?
Cześć. Skąd wiesz, gdzie mieszkam?
Z twojej szkolnej kartoteki.
Było tam wszystko.
Chodźmy.
To mój szałas.
Mógłbyś tu mieszkać.
Tata zbudował go dla mnie kilka lat temu.
Specjalnie dla ciebie?
Wtedy nie był dupkiem.
Ma nawet okno.
Spoko miejscówka.
Co to?
Johnny?
Rodzice chcą mnie posłać do tej samej szkoły, co brata.
Do bani.
Poproszę dziadka, żeby się za mną wstawił.
-Trzymam kciuki, że to coś da. -Ja też.
A ty?
Wysłali mnie na trzecie piętro, do niedorozwojów.
Kończę ze szkołą raz na zawsze.
-Będę robił, co zechcę. -Ekstra!
Będziemy w kontakcie.
W przyszłym tygodniu idę na koncert Sugarhill Gang.
Też chcesz?
W przyszły poniedziałek.
Jasne.
Bomba!
Jeśli cię przeniosą, znajdę cię w tej drugiej szkole.
Jak się nazywa?
Forest Manor.
Dobra.
To będzie super koncert.
Powodzenia.
Dzięki.
Nie przesadzaj, Aaron.
Gdzie te bajgle?
Cierpliwości.
Jestem. Nie wiem, kto na co ma ochotę, zróbcie sobie kanapki.
-Dziękuję. -Wspaniale.
Paul, gofry zaraz się upieką.
Oczywiście, nie może jeść tego, co reszta.
Daj spokój. Ma zły humor.
Przez was, bo chcecie mnie przenieść.
Nie ma mowy, więc...
Zjedz coś.
Chętnie skosztuję.
-Podasz mi to? -Dobry wybór.
Dziękuję.
Tak, musi to usłyszeć.
Dobrze.
To był mój pomysł.
-Naprawdę? -Tak.
System jest niesprawiedliwy.
W ten sposób chcemy pomóc tobie i twojemu bratu.
Słuchaj uważnie.
Przecież słucham.
Po raz pierwszy w życiu, zamień się w słuch.
To ważne słowa.
To ważne, Paul.
Posłuchaj.
W młodości byłem pilnym uczniem, ale nazywałem się Rabinowitz.
Podczas rozmów rekrutacyjnych na różnych uczelniach
tamtejsze ważniaki szczerzyły się do mnie
i lustrowały wzrokiem, jakbym był jakimś wybrykiem natury.
A potem z uśmiechem dziękowali za rozmowę i mówili,
że nie potrzebują kolejnych Gudłajowitzów na uczelni.
„Danke schoen, auf wiedersehen” i wypraszali mnie za drzwi.
-Właśnie. -Rozumiesz?
Wiesz, co mieli na myśli, gdy nazywali go Gudłajowitzem?
Nie.
Że nie chcą kolejnych Żydów.
Nienawidzili nas i nas zbywali.
Nic się nie zmieniło. Pal ich sześć, mam to gdzieś.
Dlatego chcę ci pomóc.
Z nazwiskiem Graff możesz wtopić się w tłum.
W prywatnej szkole możesz poznać nowych przyjaciół
i będziesz mógł studiować, gdzie zechcesz.
Rozumiesz?
Po co mi studia skoro chcę być artystą?
Musisz studiować.
Nadal możesz być artystą.
Nikt ci nie zabroni. Ale studia na uniwersytecie...
Chcemy, żebyś ty i ten mądrala
byli dobrze wykształceni.
Próbujemy ci pomóc, a nie ukarać.
I wiesz co?
Twoi przodkowie, moi rodzice i twojego taty,
gdy przybyli do Ameryki musieli zaczynać od zera.
Nie mieliśmy dużo pieniędzy,
ale oszczędzaliśmy i dzięki temu
możemy pomagać twoim rodzicom.
-Tobie również. -Właśnie.
Dziękujemy.
A zatem postanowione.
Przenosimy go?
Tak.
-Tak. -Świetnie.
Zrozum, życie jest jak sinusoida.
Jest pełne wzlotów i upadków.
I co z tego?
Mówię wam,
przy odrobinie szczęścia, będzie się stołował z królami.
Święte słowa.
To nowy rozdział.
Nowy rozdział.
Wędzonego łososia?
-Poproszę. -Głowa do góry.
Przechodzimy do polityki.
Podczas wystąpienia w Chicago, prezydent zarzucił
kandydatowi partii republikańskiej, Ronaldowi Reaganowi,
że chce skłócić społeczeństwo.
Jako prezydent, reprezentuję interesy wszystkich Amerykanów.
Wstawaj. Wbijaj się w mundurek i w drogę.
-Urocza piżamka. -To od mamy.
Musisz się ciągle mnie czepiać, kutafonie?
Nie wierzgaj. Przestań.
Nie wychylaj się.
Siedź cicho.
Jeśli okażesz słabość,
rozerwą cię na strzępy.
Kapewu?
-Tak. -Matoł. Wstawaj, idziemy.
Nie chcę się spóźnić.
Tetrazzini z indykiem.
A w kolejne dni...
No proszę.
Podejdź.
Patrzcie go.
Prawdziwy kawaler.
-Pierwszy dzień reszty twojego życia. -Aleś ty przystojny.
-Wyglądam jak skończony pajac. -Nieprawda.
Nie mogę nawet nosić plecaka?
Po co ci plecak, skoro możesz nosić to?
To pierwszorzędna aktówka.
Oznajmia, że jesteś pilnym uczniem, gotowym do pracy.
Chcesz, żebym był taki jak ty.
-Co? -Chcesz, żebym był jak ty.
Nie.
Nie, mój drogi.
Masz być lepszym człowiekiem niż ja. O niczym innym nie marzę.
Zrozumiano?
W drogę.
-Nie zawieziesz mnie? -Jedź metrem.
-Sio. -Ale...
Pora dorosnąć. Idź.
-Mamo? -Mnie w to nie mieszaj.
Boże!
Wyglądasz jak pajac.
Ted!
Nie spóźnij się.
Wrócimy po lekcjach razem metrem?
Nie, gamoniu. Mam własne życie.
Czekaj, dokąd mam iść?
Ted?
Przepraszam.
Podejdź.
Tak, ty.
Jesteś tu uczniem?
Od dzisiaj.
Jak się nazywasz?
Paul Graff.
Graff.
Co to za nazwisko?
Rodzice zmienili z Greizerstein.
Panie Greizerstein, jako nowy uczeń powinien pan wiedzieć,
że to szkoła z tradycjami.
Rozumiem, proszę pana.
Musi pan sprostać oczekiwaniom, które się z tym wiążą.
Dziś rano czeka nas apel.
Proszę się nie błąkać i przejść przez tamte drzwi.
Dziękuję, proszę pana.
Nie zatrzymuj się.
Dzień dobry, uczniowie.
W imieniu wszystkich pracowników szkoły
z dumą witamy jedną z naszych absolwentek, która wystąpi na apelu.
Ale wcześniej podziękujmy jej tacie,
który organizuje zbiórkę na rzecz naszej nowej biblioteki.
Trumpowie należą do naszej szkolnej rodziny.
Wstaniesz, Fred?
Brawa dla Freda Trumpa.
Zbliżają się wybory.
Reagan! Reagan!
Ależ nie.
Mówię o wyborach przewodniczących klas.
Zachęcam wszystkich uczniów,
którzy myślą o kandydowaniu, żeby zamienili się w słuch.
Powitajmy panią prokurator generalną, Maryanne Trump. Zapraszam.
Dziękuję, dyrektorze Fitzroy.
Dziękuję, ojcze.
Nie będę zanudzać was sztampową gadką.
Powiem prosto z mostu.
Chcecie trafić do dobrej uczelni
i odnieść sukces.
Nie powiedzie się to wam.
O, nie.
Chyba że...
pójdziecie moimi śladami.
Możecie sądzić, że wygaduję bzdury.
Gdy się tu uczyłam, nie otrzymałam żadnych przywilejów, niczego za darmo.
Jak odniosłam sukces?
Dzięki starej, dobrej ciężkiej pracy.
To także wasza droga do sukcesu.
Nie otrzymałam niczego za darmo.
Ukończyłam uniwersytet,
studia prawnicze
i dostałam się do prokuratury federalnej.
Do świata zdominowanego przez mężczyzn.
A mimo to parłam przed siebie.
Zgadza się, dziewczyny. Mówię to do was.
Możecie zostać, kim chcecie
w tym najwspanialszym kraju na świecie.
Uczniom tej szkoły pisana jest przyszłość na samym szczycie.
Ale osiągniecie to,
nie dlatego, że otrzymacie coś za darmo.
O nie!
A dlatego, że ciężko na to zapracujecie.
Jesteśmy z was dumni.
Co robisz?
Rysuję swoją dłoń.
Po kiego grzyba?
Bo ja wiem?
Mam na imię Topper.
A ty?
-Paul. -Spoko.
Fajny rysunek.
Dzień dobry.
Dzień dobry, pani Hellman.
Od dziś mamy w klasie nowego ucznia, Paula Graffa.
Witaj, Paul. Jestem pani Hellman.
Dzień dobry, pani Hellman.
Wyprostuj kołnierz.
Teraz. Proszę.
Twój ubiór odzwierciedla twój szacunek dla naszej szkoły.
W przyszłym tygodniu jest Dzień Kolumba...
Podaj do mnie!
Piłki na pole boiska.
Zamknijcie furtkę.
Gol!
Paul.
To ty?
Paul?
Jak leci, stary?
Cześć.
Idziemy na Sugarhill Gang?
Na co?
Na koncert The Sugarhill Gang. To dziś.
Przykro mi, raczej nie mogę.
Szkoda.
Będzie zajebiście.
Nie ma powodów do zmartwień, ale jacyś kolesie z miasta
próbują mnie namierzyć.
Chcą mnie wysłać do rodziny zastępczej.
Na jakiś czas zamieszkam w twoim szałasie.
W porządku?
No nie wiem, będzie ci zimno.
Muszę wracać do klasy.
Dobra. Do zobaczenia.
Może pogadamy u ciebie?
Spoko, na razie.
Dobra, cześć.
Kto to?
Ktoś z mojej starej szkoły.
Nie znam go zbyt dobrze.
Uczyłeś się z czarnuchami?
Wleźli ci na chatę?
Może raz.
Boże!
Wpuścił czarnucha do domu.
-Żartuję. -Dobra, wystarczy.
Co teraz masz?
Zajęcia wyrównawcze. Cokolwiek to znaczy.
Zanudzisz się na śmierć.
Mam pomysł. Porycz się,
to facetka przytuli cię do cycków.
Chad!
Nie uwierzysz, wpuścił czarnucha na chatę.
-Usiąść tutaj? -Śmiało.
Zaczynamy.
W tej sali możemy szczerze rozmawiać o swoich uczuciach.
Chcesz poruszyć jakiś temat?
Nie wiem.
Nie szkodzi.
Coś cię martwi?
Nie. Tylko...
ten krawat mnie dusi.
W poprzedniej szkole mogłem nosić, co chciałem.
Uczniowie są eleganccy, prawda?
Może. W mojej poprzedniej szkole
nawet podręczniki były podarte i zapisane.
Tu wszystkie są nowe.
Nigdy wcześniej nie widziałem komputera,
a tu jest ich mnóstwo.
Jest wiele różnic.
Co czujesz przez te różnice?
Tu jest jakby poważniej.
Nie wiem.
Na razie, próbuję się odnaleźć i znaleźć przyjaciół.
Chociaż czuję, że tu nie pasuję.
Twoi nowi koledzy ci dokuczają?
Są mili, ale nie wiem, czy szczerze.
Widziałam cię na boisku. Wyglądało, że się dogadujecie.
Czasem chciałbym po prostu uciec.
Boję się, że palnę coś i inni uznają, że jestem durnym frajerem.
I że będę na siebie o to zły.
Co jeszcze sprawia, że się złościsz?
Ucieczka to poważna sprawa.
Nie miałem na myśli złości.
Paul?
Boże, przysnęłam.
Gdzie byłeś? Która godzina?
-Jest późno? -Wsiadłem w zły pociąg.
Przepraszam.
Musisz w tym tygodniu odwiedzić dziadka.
Dobrze.
Coś się stało?
Nie, wszystko w porządku.
Po prostu chce spędzić z tobą trochę czasu.
Mówił, że wystrzelicie rakietę.
Muszę ją dokończyć.
Mamo?
Miałem udany dzień w szkole.
To dobrze.
Pokładam całą nadzieję w tobie i twoim bracie.
Jesteście dla mnie wszystkim.
Całym moim życiem.
Nigdzie się nie wybieramy.
Kiepsko się czuję. Położę się na górze.
Tata widział czarnego chłopca, który kręcił się za domem.
Pamiętaj, żeby zaryglować drzwi.
Dobrze.
Johnny?
Jesteś tu, Johnny?
Dziadek!
Wiatr może utrudnić lot.
Przy odrobinie szczęścia poleci w górę i spadnie tuż obok nas.
Ozdobiłem ściany rakiety.
Widziałem. Napisałeś „USA” i nazwę misji.
Zgadza się.
Masz więcej cierpliwości niż ja, Żelku.
-Dobra robota. -Dzięki, dziadku.
Co teraz?
-Odpalasz ją tym? -Tak.
Chciałem o czymś z tobą porozmawiać.
Muszę wyjechać na kilka dni.
W podróż.
-W podróż? -Liczę, że niebawem wrócę.
Nie jadę daleko, na wyspę. Muszę coś sprawdzić.
Mówię ci to osobiście, żebyś się nie martwił,
gdybyśmy jakiś czas się nie widzieli.
Dobra, ale niebawem wróć.
Zgoda. To co, odpalasz?
Tak, masz...
-Tego szukasz? -Tak.
Zostaniesz nie artystą, lecz inżynierem rakietowym.
Sprawdzam łączność.
Co u ciebie? Jak w nowej szkole?
Coś cię gnębi. O co chodzi?
Inne dzieci mówią różne rzeczy.
Jak to dzieci.
Co konkretnie?
O innych dzieciach.
Podejdź, żebym lepiej słyszał.
Mówią różne rzeczy o innych dzieciach.
Na przykład?
Obgadują czarne dzieci.
Tak?
Rozumiem.
I...
jak na to reagujesz?
Śmiało, powiedz.
Nijak, rzecz jasna.
Nijak.
Myślisz, że to śmieszne albo mądre?
Moim zdaniem to do dupy.
Zabluźniłem. Masz z tym problem? Trudno.
Posłuchaj, musisz coś zrobić.
Sprzeciw im się, jasne?
Wiesz czemu?
Bo jesteś od nich mądrzejszy. Weź się w garść.
Nie tak cię wychowaliśmy.
Chryste!
Powiem ci coś.
Wiesz, czego się nauczyłem?
Gnoje, którzy mówią takie rzeczy o innych
tobie pewnie też obrabiają tyłek.
Wbiją ci nóż prosto w plecy.
I to z uśmiechem.
Jebać ich.
Proszę, kolejne przekleństwo.
Zapamiętaj jedno.
Jeśli te matoły znowu powiedzą coś złego o czarnych albo Latynosach,
sprzeciw się w ich imieniu, jasne? Jesteś w lepszej pozycji niż oni.
Uściśnij mi dłoń.
Wstawisz się za nimi, tak?
Mocny uścisk. Przytul mnie.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
Pora wystrzelić rakietę.
Stresuję się.
Niepotrzebnie. Odwagi.
-Racja. -Do dzieła.
-Gotowy? -Tak.
Zaczynamy. Rakieta gotowa do startu. Bez odbioru. Przyjąłem.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Niczego sobie.
Ja cię!
Paul?
Ubieraj się.
-Wstawaj, szybko. -Co?
Ubieraj się. Nie idziesz do szkoły.
Co się dzieje?
Dziadek miał rano operację.
Jaką?
Na raka kości.
Mama wiedziała od miesiąca, ale bała się, jak zareagujesz.
Przecież zniosę wszystko.
Martwię się, jak mama sobie z tym poradzi.
Jeśli dziadek umrze, załamie się.
Ted, wyjdź z bratem na korytarz.
Nie, chcę zostać.
Nie powinien go takim oglądać.
Zostaję.
Niedługo wrócimy.
Dajmy mamie czas.
Poczekamy w aucie.
Czemu nie pójdziemy?
Mama nas tam nie chce?
Nie o to chodzi. Niech wyrzuci z siebie, co czuje
i wtedy wrócimy do domu.
Macie prace domowe.
Wasz dziadek...
był dla mnie bardzo miły.
Jako jedyny mnie szanował.
Reszta rodziny mamy
patrzyła na mnie z góry, bo mój tata był hydraulikiem.
Ale nie on.
Był wspaniałym człowiekiem.
Spajał całą rodzinę.
Teraz wszystko na mojej głowie.
Żegnaj, Aaron.
Żegnaj, dziadku.
Zamknij drzwi.
Mamo.
Rzut Błyskawicy z Luizjany, Rona Guidrya.
Cześć! Co słychać?
Cześć.
Byłeś tu już wcześniej?
Tak.
Ci kolesie znowu węszyli u babci.
Zamelinuję się tu, dopóki nie będę mógł wrócić.
Chyba zamkną ją w domu opieki.
Wybacz, nie mogłem rozmawiać w szkole.
Mają surowe zasady.
Domyślam się.
Twoje palce u stopy są poranione i krwawią.
Zabandażujmy je. Chodź do domu.
Już mnie nie bolą.
Tobie się chyba powodzi? Wystrzałowy garniak.
Nieźle wyglądasz.
Byłem na pogrzebie dziadka.
Kurde, przykra sprawa.
Od jakiegoś czasu myślę o czymś.
Mam przyrodniego brata na Florydzie.
Zdobędę kasę na bilet, zamieszkam u niego i znajdę jakąś fuchę,
aż będę mógł dostać do Sił Powietrznych albo NASA.
Dowiedziałem się o budowie Epcot w Orlando.
Spójrz.
Mógłbyś tam rysować.
Jak w szkole.
Zarabiałbyś tym na życie.
To daleko stąd.
A co cię tu trzyma?
Masz rację.
Przyniosę ci koc.
Dzięki.
Niebawem się stąd zmywam
i jadę na Florydę.
Zaraz wracam.
W porządku.
Babciu,
nie mogę tu zostać. Zabiorą cię stąd.
Będziesz ze mnie dumna.
Mało, że musieliśmy dać w łapę dyrekcji, żeby go przyjęli?
A teraz nauczyciele narzekają, że nie uważa na lekcjach.
To miało wszystko zmienić.
Co my teraz poczniemy?
Irving, nie chcę o tym teraz rozmawiać.
Nie ma takiego potencjału jak Ted i już.
-Ich zdaniem jest opóźniony. -Chuj z nimi.
-Coś jest z nim nie tak. -Jak możesz?
Uroił sobie, że będzie artystą.
Chodzi z głową w chmurach.
Żyje oderwany od rzeczywistości. Musi z tym skończyć.
Nie ma innego wyjścia, Esther.
-Twoja mama... -Irving.
-...wydaje majątek na czesne. -Przestań.
Niedługo sama będzie potrzebowała pomocy.
Jak sobie poradzimy bez Aarona?
Musimy o tym pomyśleć.
Nie stać mnie na czesne.
-Stres rozsadzi mi serce. -Wystarczy.
Co mam zrobić?
Mój ojciec jako jedyny potrafił do niego dotrzeć.
My nie potrafimy.
Gdy rysujecie autoportret,
nie tylko przedstawiacie swój wygląd,
ale także to, kim jesteście w środku.
Jeśli szukacie inspiracji,
jak uchwycić własne wnętrze, sięgnijcie po autoportrety Paula Gauguina.
Spójrzcie na kolory, którymi wyrażał swoją osobowość.
Błękity, pomarańcze, róże.
Paul?
Ziemia do Paula.
To rakieta
autorstwa naszego astronauty.
Nie takie było zadanie.
Ale to piękny rysunek. Bardzo żywy.
Spójrzcie na kolory.
Masz wielki talent.
A teraz narysuj autoportret.
Co pani z tym zrobi?
To już moja sprawa.
Tak jak mówiłam...
Dość, Esther. Skończ z tym.
Słynni artyści mogą robić, co chcą,
ale żeby zyskać sławę musisz podpisywać rysunki
jak wszyscy wielcy artyści.
Nadal możesz być artystą.
Nikt ci nie zabroni.
-Johnny? -Co?
Wiem, jak rozwiążemy nasze problemy.
W mojej szkole jest mnóstwo komputerów. Wynieśmy jeden.
Co?
Komputer. To będzie łatwizna.
Mam już plan.
Wejdziemy przez okno.
Nigdy ich nie zamykają.
Chyba ci odbiło.
Mówię poważnie. Wyjedziemy na Florydę.
Dawaj, idziemy.
Komputer?
Sprzedamy go i będziemy mieli na podróż.
Zgłosisz się do NASA, a ja będę rysował.
Chodź ze mną.
Niebawem zobaczysz się z bratem.
Szkoła jest trzy przystanki metra stąd. Chodź.
Nikt się nie dowie.
-Mówiłem, że nie wejdziemy. -Czekaj.
To bez sensu.
Nie uda nam się.
A nie mówiłem?
Paul! Paul!
Stary, co ty wyprawiasz?
Co robisz? To niebezpieczne.
-To wszystko? -Chyba tak.
Dobra, spadamy.
W nogi!
Nie wierzę.
Gdzie to opchniemy?
Znam jednego kolesia.
Prowadzi lombard na Sutphin Boulevard.
Bankowo go kupi.
Jutro mu to zawiozę.
A potem kierunek Floryda!
Świetnie!
Czym pojedziemy? Autostopem, autokarem czy pociągiem?
Nie znam się.
-Autokarem. -Dobra.
Ekstra, stary.
-Udało się. -Tak.
Tak!
Udało nam się!
To moja najniższa ocena.
Miałem same piątki, a teraz mam czwórkę.
-Ale oberwę. -Twoich starych obchodzą oceny?
Tak. Mnie też.
Graff, uczyłeś się na klasówkę?
Nie.
Od wyniku zależy ocena końcowa.
Pewnie był zbyt zajęty rysowaniem swojej ręki.
Niebawem się stąd zmywam.
Co to niby znaczy?
Zobaczysz.
Graff ma jakiś plan.
Durna walizka.
Jest tu kto?
Kto tam?
To tylko ja.
Idę posiedzieć w szałasie.
Wystaw kosze, jutro wywożą śmieci.
Mama odbywa żałobę po śmierci dziadka, więc kolacja będzie późno.
W porządku.
Czekaj na Kod 1. Powtarzam, czekaj na Kod 1.
Kod 1.
Johnny, jestem gotowy.
Wejdę do środka, zgarnę kasę
i spotkamy się po drugiej stronie ulicy.
Johnny, mogę iść z tobą.
Nie zna cię, a mi ufa.
Poczekaj, aż wyjdę.
Dobra, zostanę tu.
Jesteśmy blisko, stary. Uda nam się.
Droga wolna. Dawaj.
LOMBARD
Pływam z delfinami w zjawiskowym kurorcie na Florydzie.
POLICJA
Nic nie zrobiłem.
Co ty wygadujesz?
On mnie zna. Powiedz mu, że jestem niewinny.
Z tej strony.
Nic nie zrobiłem.
Masz przy sobie broń?
Przyślijcie wsparcie.
Podejrzana sprawa. Wezwał nas właściciel lombardu.
Po numerze seryjnym kapną się, że ten czarny wciska mu kradziony komputer.
Nie mamy go w bazie. Możliwe, że to bezdomny.
Znasz tego młodzieńca?
Kto to?
Mój przyjaciel.
Ma poważny kłopot.
Ukradł komputer.
Wiesz coś na ten temat?
Nic nie wiem.
Co tam robiłeś?
Takie z ciebie niewiniątko?
Sam go ukradł?
Mów!
Sam go ukradł?
No co?
Zapomniałeś języka w gębie, cwaniaku?
Powiesz, co i jak czy mam zgadywać?
Ukradliśmy go.
Z mojej szkoły.
Zmusiłem go, żeby mi pomógł.
To był mój pomysł.
Jeśli masz problemy w domu
i rodzice źle cię traktują, możemy ci pomóc, Paul.
Możesz na nas liczyć.
Słyszałeś?
Nic nie zrobił.
Nie było go ze mną.
Nagle zrobiłeś się rozmowny.
Rozgryziemy te wasze bajeczki później.
Jasne?
Czemu to powiedziałeś?
Miej ich na oku.
Panie Graff.
Tak?
Irving Graff?
Tak.
Tom D'Arienzo.
Mamy wspólnego kolegę, Nicka Blooma.
No tak, oczywiście.
Tom D'Arienzo, już kojarzę.
Co słychać?
Mój syn ma kłopoty?
Przejdźmy na stronę.
Siedźcie tu.
Zaraz ktoś z wami porozmawia.
-Jesteśmy po waszej stronie. -Akurat!
Gdyby tak było,
mi też zaproponowalibyście pomoc.
Nie obchodzę was i to się nigdy nie zmieni.
Mogę liczyć tylko na siebie.
Skończyłeś?
Ulżyło ci?
Chodź ze mną.
Natychmiast.
Rób, co ojciec każe.
Odpuść, stary.
Niczego nie zmienisz.
Odpuść.
Paul.
Powiedziałem: „Chodź”.
Na razie, Johnny.
Możemy po prostu iść do domu?
Tym razem nie musisz mnie bić.
Obiecuję, nie będzie ze mną problemów.
Nie uderzę cię, Paul.
Ale mieliśmy...
ogromne szczęście.
Kilka lat temu naprawiłem temu policjantowi ogrzewanie
i nie wziąłem za to kasy.
Tylko dlatego nie jesteś teraz w czarnej dupie
i nie gnijesz w zakładzie poprawczym.
Co będzie z moim przyjacielem?
Raczej już nigdy go nie zobaczysz.
Jest niewinny.
To ja opracowałem plan.
Zamknij się.
Posłuchaj.
To, że poniesie karę za ciebie jest niesprawiedliwe.
Mam tego świadomość i wiem, że to przykre.
Życie nie jest sprawiedliwe.
Niektórym ludziom życie rozdaje beznadziejne karty.
To okropne.
Nie ma nic gorszego.
Ale musisz przetrwać.
Zatem...
jedyne, co możesz zrobić to w pełni wykorzystać swoje szczęście.
Nie patrz za siebie.
Możliwe, że nie sprawdziłem się jako ojciec.
Nie jestem twoim dziadkiem. Nie wiem jak...
Ale dawno temu zrozumiałem, że należy być wdzięcznym...
gdy los da ci dobre karty.
Wejdźmy do środka. I nigdy o tym nie mówmy.
Twoja mama nie musi o niczym wiedzieć.
Jest jej wystarczająco ciężko.
Rozumiesz?
...Ronald Reagan zajmie Gabinet Owalny.
NBC News i zrzeszenie dziennikarzy
przeprowadziło sondy w całym kraju.
Wszystko wskazuje, że Ronald Reagan
odniesie dziś miażdżące zwycięstwo w kluczowych stanach.
Miażdżące zwycięstwo.
Do czego to doszło?
Kretyni.
Żyjemy w kraju pełnym kretynów.
...napływają wyniki wyborów...
Czeka nas wojna atomowa.
Cieszę się, że Aaron tego nie dożył.
Byłby zrozpaczony.
Naniesiemy wyniki na mapę...
Gdzie jest Paul?
Odrabia lekcje.
Naprawdę?
Ktoś podmienił wam syna?
Wspaniała wiadomość.
Powinien uczyć się w tej szkole od samego początku.
Nasi chłopcy będą grubymi rybami.
...wyniki z dwóch stanów. Informacje z południa kraju...
Nie zrealizowałem wszystkich planów. Być może było to niemożliwe.
Napotkaliśmy poważne przeszkody.
Stawiliśmy im czoła i udało nam się osiągnąć wiele obranych celów.
Walka nie jest łatwa, prawda?
Próbowałem.
Jak ci poszło?
Przykro mi z powodu twojego przyjaciela.
Zawiodłeś go.
Ale nie poddawaj się.
Nie pozwól tym gnojom wygrać.
Nie poddawaj się, Żelku.
DZIŚ O 17.00 DYSKOTEKA Z OKAZJI ŚWIĘTA DZIĘKCZYNIENIA
Pokaż, jak tańczysz.
Trzask i wyprost.
Nieźle!
Kto cię tego nauczył?
Przyjaciel.
Spoko.
Podejdźcie.
Po pierwsze...
wesołego Dziękczynienia.
To wspaniała tradycja.
Nasza rodzina od lat wspiera szkołę finansowo,
aby mogła zorganizować dyskotekę z okazji Święta Dziękczynienia.
To okazja do wspólnego świętowania,
docenienia darów losu
oraz wszystkiego, co dobre.
Patrzę na wasze piękne twarze i widzę,
że jesteście gotowi wkroczyć w dorosłość.
Nie spodziewajcie się, że będzie łatwo.
Jesteście zobowiązani,
by być liderami biznesu, gospodarki i polityki,
prezesami, senatorami i prezydentami.
Jesteście elitą.
To sprawia, że gdy myślę o przyszłości,
jestem pełen nadziei.
Całe życie przed wami.
Tłumaczenie: Karol Gajos, Deluxe