-Napijesz się ze mną? -Nie, dzięki!
Kto tam?
-Halo? -Mamo, to ja.
Mamo!
Drzwi numer jeden.
Mój klucz nie pasuje.
Nie...
W zeszłym roku wymieniliśmy zamki po tym, jak ukradłaś z Erikiem gitary.
Miałaś nie wracać do domu w takim stanie.
Czekaj! Właśnie dlatego wróciłam...
Skończyłam z tym. Chcę wrócić do domu.
Przestałaś ćpać?
Odcięłam się od Erica.
Od tygodnia mieszkam na ulicy.
Lub nawet dłużej.
Myślałam nad tym, co mi mówiłaś, gdy byłam małą dziewczynką.
Zdałam sobie sprawę,
że chcę wrócić do szkoły, znaleźć pracę
i wreszcie odzyskać moje dzieci.
Molly, przestań.
-Wysłuchuję tego od lat. -Muszę być w domu.
Wiesz, że nie radzę sobie, gdy jestem sama.
Potrzebuję odwyku.
Tutaj dam radę.
Nie.
-Wróć, gdy będziesz czysta. -Błagam.
Porozmawiamy, gdy będziesz czysta.
Mamo! Proszę!
To ja!
Przytul się.
Dobrze zrobiłaś.
Jeśli ją wpuścisz, rozsadzi twoje życie.
Nie mów tak. Ona nie jest jakąś bombą.
Mówię tylko, że słusznie postąpiłaś.
-Nie możesz ciągle jej niańczyć. -Spadaj.
Dobra.
-Bo wezwę policję! -Nie poznaję cię!
Zawsze, gdy się zjawiasz, coś ginie.
Pójdę do hotelu,
ale najpierw muszę gdzieś wydobrzeć.
Daj chociaż kasę na hotel.
Mam ci dać pieniądze?
Oszalałaś?
Tym razem na buty, okulary?
Lub może na kurs kosmetologii?
Lub na lekcje zumby, żebyś stanęła na nogi?
-Za ile heroiny już zapłaciłam? -Masz rację.
Pójdę na detoks pod most obok dziwek i szczurów.
-To dużo lepszy plan! -Dlaczego zasłaniasz usta?
Pokaż.
Śmiało.
O Boże.
Dasz mi poduszkę i koc?
Noce są mroźne.
Wykuruj się, Molly.
Włączyłaś alarm?
Dlaczego powiedziałeś, że rozsadzi moje życie?
Miałeś na myśli nasze życie.
-Tak. -Więc czemu tego nie powiedziałeś?
Musiałem?
Sporo razem przeszliśmy.
Boję się o ciebie, gdy ona jest w pobliżu.
Nie daj się w to wciągnąć.
Ona mnie w nic nie wciąga.
Zawsze, gdy pozwalałam jej wrócić,
robiłam to z pełną świadomością.
Drzwi numer jeden.
Nie licz na litość.
-Idź do schroniska. -Muszę być w domu.
Idź stąd.
Jesteś cholernie uparta. Niczym osioł.
Nawet pieprzona heroina nie jest tak wytrwała w działaniu.
To moja jedyna iskierka nadziei. Trzymaj.
Jeśli mówisz poważnie, pojedziemy na detoks w tej chwili.
Dobrze.
Ale najpierw zostanę tu parę dni.
-Nie. -To nie jest takie proste...
Molly, możemy spróbować. Łóżka zwalniają się codziennie.
-Nieprawda. -Albo pojedziemy w tej chwili,
albo będziesz spała na werandzie.
Musisz być taką nieczułą suką?
Umknęło mi to.
Mogę chociaż wziąć prysznic? Nie kąpałam się od tygodni.
Mam okres.
Nie.
Pójdę po swoje rzeczy.
-Zaczekaj tu. -Pójdę z tobą.
Zaczekaj tu.
Zapnij pas.
Kupimy tampony po drodze.
-Nie potrzebuję ich. -Nie masz...
Rozumiem.
-Witam. -Dzień dobry.
-Nazwisko? -Molly...
Molly Wheeler. Margaret.
-Ma pani kartę Medicaid? -Tak.
-Co pani zażywa? -Heroinę, metadon, kokainę.
DRZEWO ŻYCIA
Czasem trafi się Adderall.
-Ostatnie odurzenie? -Wczoraj rano, więc cierpię.
Jak długo jest pani uzależniona?
Ponad dziesięć lat.
Odbywała już pani detoksykację?
Ile razy?
-Czternaście. -Słucham?
Czternaście razy.
Czyli zna pani zasady.
Medicaid płaci za trzy noce. Potem radzi pani sobie sama.
Zapewniamy łóżko, dwa ręczniki, trzy posiłki dziennie.
Skurcze mięśni, zimne poty,
gorączka, wymioty, paranoja, bezsenność to typowe objawy.
Jeśli pojawią się duszności, proszę nas poinformować.
Jedyne wolne łóżko znajduje się w pokoju wieloosobowym.
Proszę podpisać.
DRZEWO ŻYCIA
Dobrze. Chodźmy.
CZYSTE HORYZONTY
Postawiłaś na swoim. Możemy jechać do domu?
Nie. Przyjadę po ciebie za trzy dni.
Serio? Nie pomożesz mi?
Odchodzisz?
Cała ty!
Idź do diabła!
Zapraszam.
Szlag.
Ty sukinsynu.
Trafiła do piekła.
Co?
Przeżywa ogromne cierpienie.
Wyrzuciłam ją na bruk.
Zgłoś się do grupy wsparcia.
Nie potrzebuję ich nędznego współczucia.
Pomogą ci.
-Jedziecie na tym samym wózku. -Który ciągle się przewraca.
Czasem mam wrażenie, że...
już nie chcę jej kochać.
Napędza mi to strachu.
-Będę ją dalej kochać, prawda? -Oczywiście.
Wżeniłeś się w okropny bałagan.
-Przyzwyczaiłem się. -Więc jesteś idiotą.
Zawsze tak ze mną rozmawiasz, gdy ona się zjawia.
Zauważyłaś?
Nie zachowuj się tak.
Dobrze?
Przepraszam.
KASYNO I OŚRODEK WYPOCZYNKOWY
Fantastyczne uczucie.
Jesteś najlepsza, Deb.
Mówiłam ci, że byliśmy na wycieczce w Napie?
-Naprawdę? Jak było? -Cudownie.
Klient Waltera przenocował nas w swoim domu.
Choć „dom” to za mało powiedziane.
Powiem wprost, bo szkoda czasu.
Przechodziłaś to 15 razy.
Statystyki pokazują, że pewnie tu wrócisz.
Aż 97% narkomanów wraca do nałogu.
Wkuwałaś się w żyły na rękach, kostkach,
dłoniach, stopach.
Nie kłułaś się jeszcze w szyję,
ale to tylko kwestia czasu.
Wpakowałaś się w niezłe tarapaty.
To wy ją w to wpakowaliście.
Mamo, proszę cię.
Jej problemy zaczęły się w podobnym gabinecie lekarskim.
Kiedy miała 17 lat, skręciła kolano na nartach wodnych.
Lekarz przepisał jej 75 miligramów oksykodonu
i nie odmawiał kolejnych dawek.
To okropne. Przykro mi.
Mnie również.
Jakie są twoje wyzwalacze?
Nuda, niepokój, wstyd, samotność.
Życie. Moim wyzwalaczem jest życie.
Nie tylko twoim.
Mam 31 lat i stoczyłam się w bagno.
Mogę tu siedzieć i biadolić
lub to przerwać i odlecieć w błogi stan.
Zawsze była przeczulona na tym punkcie.
Na punkcie uczuć.
Mówiła o nich, odkąd była nastolatką.
Skąd wiesz? Nie było cię przy mnie.
-Molly, ale teraz jestem. -Porozmawiajmy o możliwościach.
Słyszałyście o antagoniście receptorów opioidowych?
-Nie. -Robimy zastrzyk raz w miesiącu.
Substancja ta blokuje działanie narkotyków:
heroiny, oksykodonu, Norco.
Po jej podaniu nie odczuwasz upojenia narkotycznego.
Lecz to nie jest żadna magia.
Trzeba aktywnie walczyć o zdrowie:
dwanaście kroków, terapia.
Czy to jest bezpieczne?
Jaja sobie robisz?
Przez dziesięć lat szprycowałaś się
mieszanką heroiny, trutki na szczury i pudru dla dzieci.
Nagle twoje ciało jest świątynią?
Czy to jest, kurwa, bezpieczne? Jezu, Molly.
Substancja jest bezpieczna i ma odpowiedni atest.
Musisz być czysta przynajmniej przez tydzień.
Jeśli dostaniesz zastrzyk, mając narkotyki w organizmie,
wystąpią ciężkie objawy abstynencyjne.
To bardzo niebezpieczne i wymaga hospitalizacji.
Potem zastrzyk raz w miesiącu.
To szansa.
-Korzystaj. -Sama podejmę decyzję.
-Zgadzam się. -Słusznie.
Jesteś na odwyku od czterech dni.
Zaczekamy jeszcze cztery.
Zrobimy zastrzyk w piątek o dziewiątej.
Kolejne cztery dni?
Nie wytrzyma, naćpa się za godzinę.
-Dzięki za zaufanie. -Nie może tu zostać?
-Nie! -Potrzebujemy wolnych łóżek.
Unikaj samotności i innych uzależnionych.
Jeszcze cztery dni.
Dam radę, nie?
-Tak. -Tak.
-Dasz radę. -Wiem.
Powinni go zastrzelić.
-Wystarczy. -Przykro mi.
Ma pani stan zapalny dziąseł.
Przepiszę pani maść.
Nie jest to środek narkotyczny, ale proszę oszczędnie go stosować.
To tymczasowa proteza.
Dopasujmy ją.
Gotowe.
Zadzwonię, gdy przyjdzie ta właściwa.
Boli.
Trzeba się przyzwyczaić.
Pokaż.
Drzwi numer jeden.
Wejdź.
Jesteś pewna? Nie chcę się narzucać.
Mogę wpaść innym razem.
Goń się.
Niesamowity salon fryzjerski Molly.
Pamiętasz, jak przez przypadek pofarbowałam ci włosy na różowo?
Przez przypadek? Jasne.
Czemu trzymasz te graty? Tu jest jak w muzeum.
Dobrze mi się kojarzą.
Z okresem, kiedy nie byłam szują.
Pamiętasz, co to?
-Najmniejsze skrzypce na świecie. -Najmniejsze skrzypce na świecie.
Gdzie moje perfumy, biżuteria?
Perfumy sprzedałaś, a biżuterię zastawiłaś.
Razem z moją obrączką ślubną, pierścionkiem zaręczynowym...
i biżuterią twojej babci.
Jezu.
Ćpałaś tu?
Nie wiem. Pewnie po odwyku.
To mnie uspokoiłaś.
Co, u licha?
Pracuję dziś w nocy.
Kasyno jest w pełni obłożone, ale będę miała przy sobie telefon.
Wrócę po kilku godzinach.
Chris tu będzie. Jest na zewnątrz. Dzwoń do mnie w razie czego.
Powiedziałaś mu, że będę tu nocować?
Oczywiście.
Zadzwoniłam do niego.
On...
Nie ma nic przeciwko.
PRZEZNACZENIE
Cieszę się, że tu jesteś.
Idę na fajkę.
Co tak pika?
-Alarm. -Co?
Możesz go wyłączyć?
Pika, gdy otwierasz drzwi.
To najbezpieczniejsza dzielnica na świecie.
Te puzzle ciągle tu leżą?
Nie ruszałam ich.
Może kiedyś je ułożysz.
Nienawidzę puzzli.
To telefon na kartę.
Daj znać, jak skończą się minuty.
Do kogo miałabym dzwonić?
Wpisałam mój numer,
twojej siostry, dzieci, kliniki i twojego ojca.
Kiedy ostatni raz tu byłam?
Jakieś półtora roku temu.
Obudziłam się rano, a ciebie już nie było.
Otworzysz bramę?
Cześć.
To ona?
Zamknij.
Poradzisz sobie?
-Tak. -Dobra.
Wychodzę.
Co tam?
Przepraszam.
-Jestem do dyspozycji. -Jasne.
-Dziękuję. -Proszę.
Drzwi numer jeden.
To ja.
Zamarzam.
Głód narkotyczny miał się skończyć.
Zostań.
Molly, jestem zmęczona.
Naprawdę sprzedałam twoją biżuterię ślubną?
Nie przejmuj się tym.
Przez tę chorobę nie jesteś sobą.
-Nie jestem? -Nie.
To nie jesteś ty.
Ta dziewczyna nie jest tobą.
Mieszasz mi w głowie, mamo.
Czy pamiętasz moment, w którym odeszłam od twojego ojca
i otworzyłam przy ulicy sklep z malowaną ceramiką?
To był fatalny pomysł i okropna lokalizacja.
Miałam wszystkiego dość i chciałam uciec od twojego ojca,
zrobić coś po swojemu.
Tam było tak cicho.
Jak w mauzoleum.
Stało mnóstwo wolnych krzeseł.
Mimo że sprawiłam ci ból,
zostawiłam cię,
ty przychodziłaś tam po szkole.
Przyprowadzałaś znajomych.
Wyprawiłaś tam nawet urodziny.
Po kilku miesiącach zgromadziłaś od cholery kubków do kawy.
To było urocze.
To byłaś ty.
Kończy się pierwszy dzień. Zostały jeszcze trzy.
Tata wie, że jestem w domu?
Powiem mu.
Dobranoc, maleńka.
Jest dziesiąta.
Nie ma ich.
Trzy po dziesiątej.
Spokojnie.
-Dlaczego mieliby przyjechać? -Przestań.
Twoja siostra się odezwała?
-Nie, a co? -Chce się z tobą zobaczyć.
Od kiedy ma czas na spotkania?
Gdzie twoje zęby?
-W porządku. -Uwierają mnie.
Cześć!
-Babciu! -Babciu!
-Cześć, babciu! -Miło was widzieć.
-Witaj, kochanie. -Tęskniłem za tobą.
Co słychać?
Uściskajcie mamę.
-Cześć, mała. -Witaj, Sean.
Cześć, Deb.
Długo nie zabawimy, jakieś kilka godzin.
Wejdźmy do środka. Chodźcie.
-Zrobić ci kawę? -Poproszę.
Dobrze wyglądasz.
Akurat, ale dzięki.
Gotowe.
-Częstujcie się. -Po jednym.
Jak w pracy?
Dobrze. Mamy urwanie głowy.
Planuję otworzyć drugi warsztat.
Dlaczego to robisz? Uwielbiasz orzechy.
Tak, ale lekarz powiedział, że nie mogę ich jeść.
W zeszłym roku okazało się, że od orzechów boli ją brzuch.
Złamałem nogę w kostce. Założyli mi gips.
-O rety. -Nie złamałeś.
-Złamałem. -Nie.
-Zamknij się, debilko. -Dość. Rozmawialiśmy o tym.
Pękła mu kość, gdy spadł z huśtawki. Gamoń.
To dobre dzieci.
Wiem o tym.
Jaki jest tata?
Mówcie.
-Zrzędzi. -Co?
-Taka prawda. -Jest w porządku.
Pomaga nam odrabiać lekcje.
-Wcale nie zrzędzę. -Puszczasz bąki.
-Kłamiesz. -Wyluzuj, stary. Lubimy cię.
Nie mów do mnie „stary”.
-Jesteś jary. -Jary.
Znalazł sobie dziewczynę.
Jest szefową kuchni.
Gotuje pyszne jedzonko.
Zestrzel go.
WYŻSZY POZIOM OSTRZEŻENIE
Dajesz!
-Masz za swoje! -O nie.
Mała.
Zaczekaj, skarbie.
-Mogę zagrać? -Pewnie.
Gotowa.
Dawaj!
Nie wciskaj tego.
Nie. Oszukujesz.
-Tak nie wolno! -Puszczaj!
Tak nie wolno.
Dawaj.
UWAGA
Jeszcze!
Nie!
-O nie! -Mamo, jesteś do bani.
-Dzięki. -Jesteś do bani!
Do bani!
-Sam jesteś do bani. -Przestań.
Jesteś do bani!
Kto jest do bani? Oszust. Oddaj pilota.
-Wygrałem. -Oddawaj go.
To kara za bycie do bani.
-Puszczaj. -Nie.
Mamo! On mnie dotyka!
Tu jest przepięknie.
-Dopiero teraz. -Zgadza się.
Tak powinno wyglądać życie.
Żyjesz jedną chwilą, a potem następną.
A nie jest tak? Jaka jest druga opcja?
Nie wiem.
Ciągle myślę o przeszłości lub martwię się o przyszłość.
Nawet nim zaczęłam ćpać, martwiłam się tym, co będzie dalej.
Nie mogłam znieść niepewności.
Chcę żyć teraźniejszością.
Tak jak dzieci,
zwierzęta czy rośliny.
Ciekawe spojrzenie.
Zawsze byłaś bystra, Moll.
I co mi to dało?
Tu Dale. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Molly wróciła do domu.
Nie bierze, ale jest potwornie rozbita.
Wiem, że nie lubisz o tym mówić,
ale chyba coś się zmieniło. Nie zachowywała się tak od...
Od bardzo dawna. Naprawdę się stara.
Pytała o ciebie.
Mógłbyś do niej zadzwonić.
Ona potrzebuje wsparcia.
Bardzo byś jej pomógł.
Rozumiesz? Więc nie bądź dupkiem. Po prostu zadzwoń.
Na razie.
Skąd macie tyle energii?
-Jak to możliwe? -Mieliśmy dzisiaj wuef.
-Pewnie lubisz biegać. -Dzieci miały spędzić z tobą weekend,
ale mogą też zostać u mojej siostry, jeśli jest taka potrzeba.
Poradzę sobie...
-Dobrze. -Daj znać.
-Zadzwonię w tygodniu. -Jasne.
-Na razie. -Pa.
Dzięki, że wpadliście.
Zwijamy się!
Na razie, młody.
-Pa, skarbie. -Pa.
Kiedy znów tu przyjedziemy?
Niedługo.
-Na noc? -Tak!
-Pewnie. -Byłoby super.
-Proszę, tato. -Zobaczymy.
Przecudne dzieciaki.
Po tym, co przeszły...
-Są wspaniałe. -Fakt.
Jak poszło z Seanem?
Kiepsko?
Bolą go plecy. Poprosił mnie o środki przeciwbólowe.
Żartujesz?
Powinnam wezwać policję.
Wtedy dzieci wylądują w rodzinie zastępczej.
Nieprawda, zostaną ze mną.
Może, ale na czas rozprawy trafią do obcych ludzi.
Dajmy temu spokój.
Ten dźwięk doprowadza mnie do szału.
Jak mam wydobrzeć, kiedy pika co pięć minut,
przypominając mi, że jestem do bani?
Tu jest jak w więzieniu.
Też go nienawidzę, ale tak ma być.
Potrzebujesz czegoś ze sklepu?
Daj mi 20 dolców i sama zrobię zakupy.
Czuję się jak małe dziecko.
Znakomity pomysł, ale może po prostu zamówię heroinę.
Dobrze. Papierosy, ciastka, napój.
Co?
-Dobrze się czujesz? -Tak.
Masz przekrwione oczy.
Jestem zmęczona.
Co mam powiedzieć? Że mi się nudzi i jestem na głodzie?
-Nudzi mi się i jestem na głodzie. -Zostały dwa dni.
Musisz tylko wytrzymać dwa dni.
Łatwo się mówi.
Niecałe 60 godzin.
-Dasz radę. -Wiem, a ty?
Jesteś przemęczona.
Zaraz dostaniesz zawału serca.
Dobra, Moll. Pojedziesz ze mną.
Chodź.
Wybierz którykolwiek. To tylko barwniki i cukier.
Molly?
Instruktorka Miller. Hej.
-Jak żyjesz? -Dobrze.
-Cześć, Deb. -Cześć.
Kopę lat.
Od lat trzymamy za ciebie kciuki.
Dziękuję.
Dobrze wyglądasz.
Naprawdę.
W zeszłym roku przeniosłam się do Lincoln.
Prowadzę zajęcia ze zdrowia i kondycji.
Uczestniczyłaś w nich?
-Filmiki o kraksach? -Zgadza się.
Chociaż dzieciaki na nich zasypiają.
-Myślą, że są niezniszczalne. -Ten typ tak ma.
Jestem w trakcie leczenia.
Świetnie.
Ktoś taki jak ty powinien pogadać z tymi dziećmi.
To znaczy ktoś, kto miał...
problem z uzależnieniem i wyszedł na prostą.
Przemyśl to.
Nie umiem przemawiać.
Dwoje dzieci przedawkowało w tym roku.
-Lincoln w Southeast? -Tak, to niebezpieczna dzielnica.
Wpłynęłabyś na nich.
-Zastanowię się. -Jasne.
Miło było was spotkać.
Wzajemnie.
Kto to?
Mój diler. Przyjedzie za kwadrans.
Gdybym nie była ćpunką, zapytałabyś?
Pewnie nie.
-Ojciec dzwonił? -Nie.
Nie wychodź jeszcze.
Usiądź.
Zapomniałam.
Mam coś dla ciebie.
Co to?
Otwórz.
Sprzedajesz dom czy kupujesz mi nowy?
Poznajesz ją?
-Nie. -Przyjrzyj się.
Nieruchomości Kendry Kirsebom
-Nie znam jej. -To Colson Kirsebom.
Nie.
O rany.
To było trudne dla jego... jej rodziców,
ale wszystko się ułożyło.
Jasna cholera.
Król balu szkolnego jest teraz królową.
-Czemu mnie to bawi? -Nie powinnyśmy się śmiać.
Życzę jej szczęścia.
Zaczęła wszystko od nowa.
Właśnie.
Chodziłam z nim.
Naprawdę?
Kiedy od nas odeszłaś, przez kilka tygodni w pierwszej klasie.
Tak mi przykro.
Żałuję, że nie zostałam.
Powinnaś.
To się stało tak nagle.
Jednego dnia wkładałaś mi liściki do pojemnika na kanapki,
a kolejnego zniknęłaś na dwa lata.
Myślałam, że masz nas dosyć.
Dobrze wiesz, że to nieprawda.
Tak?
Ile razy będziemy to wałkować?
Byłam w ciąży z twoją siostrą.
Nie planowaliśmy tego.
W ciągu kilku miesięcy pojawiło się dziecko
i rzuciłam pracę.
Miałam męża, którego w ogóle nie znałam.
Był...
uciążliwy.
Pewnie ja też.
Gdy twoja siostra skończyła osiem lat,
ponownie zaszłam w ciążę, z której bardzo się cieszyliśmy.
Byliśmy wtedy szczęśliwi.
Ja i twój ojciec, przez chwilę.
Przez kolejne 15 lat wszystko było na mojej głowie.
Próbowałam was nie zawieść.
Tolerowałam zagrywki twojego ojca.
Jego napady złości, humory.
Pewnej nocy wróciłam do domu
i usłyszałam, jak wpada w szał.
Zaczął wyzywać.
Ja po prostu...
Miałam dość.
Tamtej nocy odeszłam.
Byłaś przewodniczącą komitetu rodzicielskiego.
-Twardo stąpałaś po ziemi. -Zachowywałam pozory.
Przepraszam, że sprawiłam ci tyle przykrości.
Ale nie mogę przeprosić za to, że próbowałam przetrwać.
Wówczas bym skłamała.
Obwiniasz mnie za to, że jesteś narkomanką.
Wspaniałe uczucie.
Oddychaj głęboko.
Nie znalazła chwili?
W porządku, Ashley, a u ciebie?
Przepraszam.
-Co słychać, mamo? -Po staremu.
-Jak żyjesz? -Dobrze.
Dzieci, praca. Jestem przemęczona, ale świetnie wyglądam na Instagramie.
Mam wspaniałe dzieci, kwitnę i żyję na całego.
-Słucham. -Poproszę kawę.
Ja też. I frytki.
Dobrze.
-Frytki na śniadanie? -Czemu nie?
Poprawiają mi humor.
Gdzie ona jest?
Chciała przyjechać, ale stchórzyła w ostatniej chwili.
Pracuje nad sobą.
-I ja jej w tym przeszkadzam? -Nie.
-Tu nie chodzi o ciebie. -Jak zawsze.
Cieszę się, że jesteśmy tu same.
Musiałam się wyrwać z tego wariatkowa.
Mówiłaś, że daje radę.
To prawda, ale wiesz...
W domu jest niezły młyn.
Ciągle pali papierosy, krząta się,
a ja obserwuję ją niczym jastrząb i udaję, że tego nie robię.
Znasz Chrisa. Pasjonat wiadomości.
Bez przerwy gapi się w iPada.
Czyta o świecie zmierzającym ku zagładzie.
Faceci nie powinni przechodzić na emeryturę.
Jak ona się trzyma?
Jest blada, chuda.
Straciła zęby.
Zważywszy na okoliczności, trzyma się wyjątkowo dobrze.
Dostrzegam w niej dawną Moll.
-Naprawdę? -Tak.
-To dobrze. -Nie wiem, Ash.
Tym razem może jej się udać.
Jeśli wytrzyma jeszcze kilka dni,
dostanie zastrzyk.
Miesiąc w czystości zamieni się w dwa miesiące...
a dwa miesiące w pół roku.
Jak Bóg da.
Mamo, od kiedy wierzysz w Boga?
Odkąd niewiara nic mi nie dała.
Wiem, że nie powinnam zbyt wiele oczekiwać,
ale w tej chwili pozostaje mi żywić nadzieję.
-Proszę. -Dziękuję.
Nie ma za co.
W zeszłym tygodniu wygrałam sprawę.
-Ogarnęłam pozew zbiorowy. -Wybacz.
-Nawet nie spytałam. -Nie szkodzi.
-Gratuluję. -Dziękuję.
-Jestem zabieganą kretynką. -Bo biegasz za Molly.
O ciebie nie muszę się martwić.
Bez pośpiechu.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Kurczę.
Zostawiłam portfel w domu.
-Stać mnie na kawę. -Cholera!
-Pójdę już. -Spokojnie.
Pewnie leży pod poduszką.
Jak mogłam go nie zabrać?
Sama mówiłaś, że Molly daje radę.
Odpuść. Proszę.
Dobrze.
Jak...
Jak tam twój chłopak?
Odszedł. Krzyżyk na drogę.
Był przylepą.
Ale mam nowego chłopaka.
Poznałam go na zaręczynach Rachel i Nicka.
Prowadzi firmę hydrauliczną.
Jest zabawny, a to zawsze się ceni.
Nie zdradzę ci zbyt wielu szczegółów,
ale dopasowaliśmy się w tych sprawach.
Jest tylko jeden haczyk, jeśli chcemy być razem,
a mianowicie...
Drzwi numer jeden.
-Cześć. -Cześć.
Błękitne Karaiby i Perłowy Sen.
Obie są urzekające...
Wszystko gra?
Tak.
Fatalnie wyglądasz.
Powinnaś wyluzować.
A więc...
Pewnie słyszeliście o „epidemii heroiny”.
Dobra, byłam...
Byłam wzorową uczennicą, która nie ukończyła liceum.
Mieszkam z mamą,
ale w zeszłym tygodniu spałam na ulicy.
Nie mam pracy...
ani żadnych umiejętności, jestem spłukana.
Nawet niektóre zęby nie są moje.
Widzicie tę kobietę?
To moja mama.
Przywiozła mnie tu,
bo odebrali mi prawko za jazdę pod wpływem.
Nawet gdybym miała prawo jazdy, nie pożyczyłaby mi samochodu.
Bo wszystko jej zabierałam.
Pieniądze, biżuterię, karty kredytowe.
I...
Aby zdobyć narkotyki, poniżałam się do takiego stopnia...
o którym nie chcecie wiedzieć.
Jedyną rzeczą...
Jedyną rzeczą, na której mi zależy, jest ćpanie,
bo tylko wtedy zapominam o tym,
że zrujnowałam sobie życie.
Więc nie ćpaj.
Słucham?
Przepraszam...
ale ja nigdy nie doprowadzę się do takiego stanu.
Jasne. Oczywiście!
Wiesz, ile razy sobie to powtarzałam?
Że nie będę kradła, żeby się naćpać?
Że nie pozwolę odebrać sobie dzieci?
Że już więcej nie będę kłuła się w rękę
ani w klatkę piersiową?
Budziłam się...
i niemal każdego ranka,
przez wiele lat, mówiłam sobie,
że kończę z tym, że dzisiaj...
nie dam sobie w żyłę.
Godzinę później
spotykałam się z moim dilerem, żeby kupić dragi.
Przegrywam z tym każdego dnia.
Przepraszam cię, mamo.
Boże.
Dawno cię takiej nie widziałam.
Jakiej?
Pewnej siebie, szczerej.
Biorącej za wszystko odpowiedzialność.
Sama nie wiem. Byłaś po prostu sobą.
Szkoda, że nie widziałaś, jak na ciebie patrzyli.
Poruszyłaś ich.
Dobrze się czuję. Pewnie.
Jeśli ktokolwiek miałby skończyć z tym gównem, to właśnie ty.
Naprawdę w to wierzę.
Jestem z ciebie dumna.
Skręcisz w prawo?
Po co?
Coś ci pokażę.
Zatrzymaj się.
-Tu? -Tak.
Widzisz tamten budynek?
Mieszkałam tam z Erikiem.
Jak długo?
Jakieś półtora roku.
Bałaś się?
Byłam na haju.
Mieliście przynajmniej bieżącą wodę?
I sprzątaczkę. Bez kitu.
Chcę cię o coś zapytać,
ale nie zrozum mnie źle.
-Jasne. -Nie oceniaj mnie.
Dobrze. Wyduś to z siebie.
Czy kiedykolwiek...
uprawiałaś prostytucję?
Nigdy nie uprawiałam seksu za pieniądze.
Ale uprawiałam seks za narkotyki.
-To nie jest prostytucja. -Cóż...
To walka o przetrwanie. Byłaś chora i próbowałaś przetrwać.
Gdybym uprawiała seks za pieniądze,
żeby kupić narkotyki, byłabym prostytutką?
Jaki wydasz werdykt?
Dziwka czy nie?
Czekaj. Wybacz.
Skoro już tu jesteśmy,
czy możemy poszukać mojej koleżanki?
Ma na imię Sammy. Pomieszkiwałyśmy razem.
-Kogo? -Sammy.
Wspierałyśmy się.
Dwa dni temu napisała do mnie z cudzego telefonu.
Nagle kontakt się urwał. Może mieć kłopoty.
-Chcę jej pomóc. -Nie zostanę tu.
Daj spokój. Chcę jej tylko pomóc.
Ona ma 15 lat!
Mamo, ona ma 15 lat.
Tylko nie kombinuj.
Jesteś tak blisko tego zastrzyku.
Popatrz na mnie.
Radzę sobie.
Chcę złapać wiatr w żagle i zacząć pomagać innym.
Odpokutuję za cały syf, w który wszystkich wpakowałam.
I tyle.
Błagam, daj mi 15 minut.
Pięć minut. Wiem, gdzie mieszka.
Jeśli zobaczy, że mnie się udało, może zwróci się o pomoc.
Proszę.
-Pięć minut. -Dobrze.
Jedźmy.
-Masz pięć minut! -Dobra.
Napisała do ciebie? Skąd miała twój numer?
Kupujesz?
-Słucham? -Potrzebujesz działki?
Wyglądam na taką, co kupuje?
W mordę. Pani Wheeler.
To ja, Eric. Były chłopak Molly.
Jezu, Eric.
-Co pani tu robi? -Czekam na Molly.
Szuka koleżanki. Jest czysta, więc daj jej spokój.
Nie sądzę, by chciała mnie spotkać.
Nie widziałem się z nią, odkąd zaszła w ciążę.
Nie chciała mnie widzieć w klinice.
O cholera.
Nie powiedziała pani.
Przeciwnie.
Pożyczy mi pani kilka dolarów?
Pani Wheeler, jestem głodny.
Molly, pośpiesz się!
Boże.
-Hej. -Wsiadaj.
Mieszka na końcu ulicy. Sprawdzę tam.
Oszalałaś? Sammy w ogóle istnieje?
-Wal się. -Wsiadaj do cholernego auta!
Wsiądź do auta!
Molly! Proszę!
Zostawię cię!
Mam to w dupie! Patrz!
Ty niewdzięczna zdziro!
Molly, co ty...
Molly, mam tego dość!
-Co ty wyprawiasz? -To Sammy!
Próbuję zbić jej temperaturę.
-Wychodzimy. -Uspokój się, do cholery!
-Co jest grane? -Przestań!
-Co robisz? -Kim jesteś?
-Nie boję się ciebie. -Nie!
Masz przesrane!
-Greg, to moja mama! -Co?
Jesteście potworami! Powinniście zdechnąć!
-Uduszę cię! -Mogłyśmy przez ciebie zginąć!
Jezu! Jesteś stuknięta. Boję się ciebie.
Teraz wiesz, jak to jest.
Próbowałam pomóc Sammy.
Głupek.
Moja wizytówka.
Spotkałam dziś Erica.
Kogo?
Gitarzystę Erica, twojego chłopaka.
-Gdzie? -Przed tamtą meliną.
Podszedł do samochodu i oferował mi narkotyki.
Nie wiedziałam, że tam będzie.
Nic nie kombinowałam.
On...
Bełkotał coś, że byłaś w ciąży.
Nie oceniam cię.
Podobno nie chciałaś, żeby ci towarzyszył.
Przykro mi, że sama musiałaś przez to przejść.
Aborcja to okropny zabieg.
Nie dokonałam jej.
Doniosłam ciążę.
Wymiotowałam codziennie przez siedem miesięcy.
Miałam poranne mdłości,
byłam na głodzie i spałam gdzie popadnie.
To było istne piekło.
Urodziłam śliczne dziecko.
Chłopczyka.
Gdzie on jest?
W New Jersey u dojrzałego małżeństwa.
Bezdzietni, zamożni. Tyle się dowiedziałam w agencji.
Kiedy to się stało?
Dlaczego do mnie nie zadzwoniłaś?
Nie chciałam kolejnych upokorzeń.
-Jak ma na imię? -Nie wiem.
Mogę się z nim spotkać?
Nie, chciałam tajnej adopcji.
-Mogę wysłać list? -Nie!
To mój wnuk.
Słucham.
Tak, tu Molly.
Doktor Ortiz przełożył już zastrzyk na jutro na godzinę 9.
Nie mogę czekać.
Nie!
Proszę porozmawiać z doktorem. On wie, jakie to pilne.
Proszę.
Poważnie? Jaja sobie robicie?
Przestań!
Dobrze.
Do zobaczenia w poniedziałek.
Co się stało?
Kolejne trzy dni.
Nie dostali mojej polisy.
-Bzdura. -Nie wytrzymam.
Czy oni wiedzą, jak trudno nam przetrwać
jeden pieprzony dzień?
Trzy dni to wyrok śmierci, wieczność.
Nie pomagasz!
Firmy ubezpieczeniowe rządzą światem.
Dlaczego nie słyszałam dzwonka?
-Co? -Telefon.
-Dlaczego nie dzwonił? -Wyciszyłam go.
Klinika jeszcze pracuje? Jest po osiemnastej.
-Nie wiem. -Pokaż telefon.
-Daj mi go. -Pogięło cię?
-Mnie? -Tak.
Ile wykonałaś fałszywych telefonów, odkąd skręciłaś kolano?
A może w ogóle go nie skręciłaś? Kłamałaś od początku?
Teraz mi to wypominasz?
-To się nigdy nie skończy. -Prowokujesz mnie!
-W kółko to samo. -Przepraszam,
że moje uzależnienie jest dla ciebie takim ciężarem.
Jeśli tu zostanę, nie dotrwam do poniedziałku.
Pojadę do Seana. Zatrzymam się u niego.
Powiedział, że po mnie przyjedzie.
Dobrze mi to zrobi. Pobędę z dziećmi...
Do tego samego Seana, który poprosił cię o prochy?
Czy ty się słyszysz?
Czy ty się, kurwa, słyszysz?
Co?
Gdy powiem, że świeci słońce, pójdziesz to sprawdzić?
Może będę musiała.
Więc kiedy umrę,
może będziesz mogła powiedzieć: „Ona tylko udaje”.
Dobrze.
Rób, jak uważasz.
Kurwa.
Będę w poniedziałek o ósmej.
Kocham cię.
-W porządku? -Tak.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Nie możesz tak tego przeżywać.
Musisz myśleć o sobie.
Czasem...
Czasem traktujesz mnie z wyższością.
-Naprawdę? -Tak.
Sypiesz banałami.
-Lepiej się wtedy czujesz? -Dobra.
Nie odchodź, do cholery.
Powiedz coś.
Jesteś mięczakiem.
No co?
Co jest, Chris? Odezwij się, pieprzony świętoszku.
Szukasz zaczepki?
Chcesz wywołać ostrą kłótnię, bo musisz odreagować?
Nie jestem pieprzonym workiem treningowym!
Boże.
-Przepraszam. -Przestań.
-Przepraszam. -Przestań przepraszać. To wkurzające.
Jak się w to wplątałam?
Gdzie popełniłam błąd?
Nigdzie.
Ty...
nie popełniłaś żadnego błędu.
Może tak działa jej mózg.
Może gdyby zaczęła brać tabletki rok wcześniej lub rok później,
nie uzależniłaby się.
Może musiała ćpać, bo wykazywała zbyt dużą wrażliwość lub ją zatraciła.
Gdybyś tkwiła w toksycznym związku,
może popadłaby w jeszcze głębszy nałóg.
Lub gdybyś kupiła jej niebieskie buty zamiast czerwonych,
gdy miała trzy latka.
Lub nic nie miało znaczenia.
Bo może gdy doszło do zapłodnienia w twoim łonie,
ona była już narkomanką i tylko czekała, aż to się stanie.
Już dobrze.
Dziękuję.
To się nigdy nie kończy. Wciąż panikuję na dźwięk syreny.
Nawet jeśli wyje w telewizji.
Gdy dzwoni telefon, serce mi zamiera.
Mój stary dzwonek w telefonie sprawia, że chce mi się siusiu.
Byłam w aptece i jakaś kobieta miała ustawiony ten sam dzwonek.
Omal się nie posikałam, gdy go usłyszałam.
Mój nowy psychiatra stwierdził, że mam zaburzenia lękowe.
Przepisał mi coś na sen.
MOLLY, JAK SIĘ MASZ?
ZADZWOŃ. WSZYSTKO W PORZĄDKU?
Nie mogę trzymać tabletek w domu,
więc zawiozłam je do pracy.
Codziennie zabieram jedną tabletkę do domu.
Odpuść i oddaj się Bogu.
To też przeminie.
To wymaga czasu.
Mnie pomaga...
wiara w te frazesy.
Byłabym jeszcze bardziej rozżalona, gdybym nie powtarzała ich sobie.
Wpadłabym w furię przez sny o śmierci.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Mam nadzieję, że dobrze się bawisz z dziećmi.
Sprawdzam, czy pamiętasz o jutrze.
Cieszę się, że to robisz.
To był trudny tydzień, a ja bywam upierdliwa.
Zrozum,
że chcę ułatwić ci życie.
Zasługujesz na wszystko, co dobre.
Na razie. Oddzwoń.
Kocham cię.
Sean, niech Molly do mnie zadzwoni
Jest u ciebie Molly?
Dale, odbierz cholerny telefon.
Tu Dale. Zostaw wiadomość.
Niech to szlag!
Co, u licha?
-Nie za późno? -Zastałam go?
Dale!
Szlag.
Molly się odzywała?
Nie, czemu?
Czemu? Tak trudno do niej zadzwonić?
Czemu tego nie zrobiłeś?
Chodzi o życie twojej córki.
-Nie mam na nią wpływu. -Nie chrzań.
Dzieli ją jeden dzień od zastrzyku, który może ją ocalić.
Zniknęła, a ty masz to w dupie!
Nieprawda.
Myślę o niej każdego dnia,
ale niczego nie zmienię.
Bóg jeden wie, ile razy się oszukiwałem.
Podobnie jak ty.
-Wycofuję się. -Umywasz ręce.
Miałaś nie wpuszczać jej naćpanej do domu.
Jest czysta od tygodnia.
Już to widzę.
Więc zwalasz to na nas.
Gówno robisz, Deb!
To ona się męczy i chyba daje radę,
więc nie schlebiaj sobie.
Nawet nie próbuj wzbudzać we mnie poczucia winy.
Nie byłoby tego bałaganu,
gdybyś uchronił ją przed kontuzją.
Więc to moja wina?
Chcesz w to brnąć? Proszę bardzo. Zostawiłaś nas.
Chciałaś odnaleźć siebie.
Ona tęskniła za mamą, potrzebowała twojej uwagi
i wreszcie się doprosiła, nie?
Pierdol się, Dale! Zachowaj przemowy na jej pogrzeb.
Przygotowujesz pochówek?
Niezła z ciebie aktorka.
Jakieś wieści?
Gdzieś ty była?
-Cześć. -Co, u licha?
-Dzwoniłam do ciebie. -Telefon mi padł. Nie szykujesz się?
Musimy tam być za niecałą godzinę.
Dobra.
Ruchy.
Jestem prawie gotowa.
Co u dzieci?
W porządku.
Pozdrawiają cię.
Co?
Potrzebuję twojego moczu.
-Co? -Potrzebuję twojego moczu.
W plastikowym pojemniku. Daj mi swój mocz.
Muszę ci tłumaczyć?
Nie jestem czysta.
Tamtego dnia, gdy pojechałyśmy szukać Sammy,
spotkałam się z dilerem.
Skąd miałaś pieniądze?
Ty pieprzona złodziejko.
Co z wizytą?
Ściemniałam.
Przepraszam.
A weekend? Odwiedziłaś dzieci?
Widziałam się z nimi.
Zabrałam je nawet do kina, a potem...
Zadzwoniliśmy z Seanem po opiekunkę, pojechaliśmy do miasta i...
Naćpałam się.
Wybacz, nawaliłam.
Jestem okropna.
Jestem cholerną idiotką.
Nieprawda, przecież przyjechałam.
Mogłam zostać u Seana,
spotkać się z Erikiem lub zniknąć, ale nie zrobiłam tego.
Nie chcę już tak żyć.
Proszę. Chcę dostać ten zastrzyk.
-Nie możesz. To koniec. -Mogę.
Masz narkotyki w organizmie. Odczekaj kolejny tydzień.
Obie wiemy, że tyle nie wytrzymam.
Mamo, proszę.
Daj mi swój mocz.
Przejdę kontrolę i dostanę zastrzyk.
Nie będę mogła się naćpać przez cały miesiąc.
Nie, masz w sobie narkotyki.
-Nie. -Mamo, proszę.
Błagam, pomóż mi z tego wyjść.
To jest ten moment.
Tak jak wczoraj napisałaś,
że mogę zacząć od nowa.
Bo mogę.
Podobno padł ci telefon.
Kurwa.
Dziękuję.
O rany.
A jeśli sprawdzą temperaturę moczu?
-Co? -Nawet nie był ciepły.
Jeśli to sprawdzą? Zaraz dostanę fioła.
Przestań.
Dobrze.
Wszystko w porządku.
-Gotowa? -Tak.
-Wyjdę. -Nie.
Dobra.
Do dzieła.
-Co? -Jak się czujesz?
Dobrze.
Rozumiem.
Wieczorem zadzwonimy w celu kontroli.
Do zobaczenia za miesiąc. Gratuluję.
Dziękuję.
Boże.
Nic mi nie jest.
Czuję się świetnie.
-Tak? -Tak.
Mój Boże.
Dobrze wyglądasz.
-Tak? -Nie wierzę.
Nie będę musiała się martwić przez 30 dni?
Nie wierzę, że się udało.
Jesteś cholernie odważna.
O rety.
Wiedziałam, że masz talent do ściemniania.
Dałyśmy radę.
Głodna? Jedziemy na śniadanie?
Co jest?
O nie!
Wsiadaj! Szybko!
-O Boże! -Szybciej! Wsiadaj!
Zamkniesz drzwi? Wsiadaj.
-Pozwól... -Nie dotykaj mnie!
O rany.
Jedź, do cholery!
Boże! Jedź!
Nie wytrzymam...
Boże, nie wytrzymam...
-Spokojnie. -Czemu to zrobiłyśmy?
Czemu to, kurwa, zrobiłyśmy?
Czy ktoś nam pomoże?
KLINIKA RIVERSIDE MOUNTAIN
Potrzebuję pomocy!
Niech nam ktoś pomoże! Ma ciężkie objawy!
-Od heroiny? -Tak.
Wpuśćcie nas tam. Nigdy tak nie miała.
Podamy jej płyny.
-Musi sama to zwalczyć. -Dostała naltrekson.
Nie powinna, skoro ma w sobie narkotyki.
Nie chrzań, Sherlocku!
Doktorze, pomoże pan? Ma ciężkie objawy.
Może pani to podpisać? Sama musi to zrobić.
-Nie jest w stanie! -Dobra!
-Wezwiemy panią. -Poważnie?
-Dalej! -Już dobrze.
Mamo, niech to się skończy!
Czy ktoś nam, kurwa, pomoże?
-Niech to się skończy. -Wiem.
-Proszę. -Błagam.
-Nie. -Przepraszam cię, mamo.
-Nie wytrzymam. -Wytrzymasz.
Dobrze się pani bawi? To są jakieś jaja.
Ona ma drgawki i ciągle wymiotuje.
Tak trudno ją obejrzeć?
Poczekalnia jest od tego, żeby poczekać.
Tu nikogo nie ma!
Najpierw przyjmujemy pacjentów, którzy wymagają natychmiastowej opieki.
Dziękuję za współczucie.
Wie pani, czemu ona jest narkomanką? Przez takich jak wy.
-Więc przestań pieprzyć... -Spokój!
Wszystko w porządku?
-Doktorze, proszę... -Molly Wheeler.
Dobrze, skarbie.
-Przyszedł lekarz. Będzie dobrze. -Dziękuję.
Zajmiemy się tobą.
-Mamo! -Jestem, kochanie.
Nie zostawiaj mnie.
CZYSTE HORYZONTY
ZDROWIE
cztery miesiące później
-Cześć. -Cześć.
Jak tam dzieci?
Dobrze.
Corey wciąż jest przeziębiony.
Nie zaraził Chloe. Dziwne.
Chyba nabrała odporności od śmieciowego żarcia.
Dzieci są niezniszczalne.
Sean poprosił, żebym w piątek znów się nimi zajęła.
Cieszę się, że zaczął mi ufać.
Przecież w piątek masz zastrzyk.
Powiedzieli, że przyjmą mnie w poniedziałek.
Jesteś pewna?
-Zadzwoniłaś do nich? -Tak.
W poniedziałek o trzeciej.
Co?
Nic.
Nieważne.
Cudownie wyglądasz.
FILM NA PODSTAWIE ARTYKUŁU
W WASHINGTON POST Elego Saslowa
Inspiracją była historia Amandy Wendler i Libby Alexander
Napisy: IYUNO-SDI Group Tłumaczenie: Bartosz Ostrowski