Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
HISTORIA HANNAH GOSLAR
CZEŚĆ WYDARZEŃ SKRÓCONO LUB ADAPTOWANO NA POTRZEBY FILMU.
Poproszę szampana.
Oczywiście.
ROK 1942, AMSTERDAM, ULICA PRINSENGRACHT
Anne.
Hanneli,
całowałaś się z języczkiem z Alfredem?
Oczywiście, że nie.
Jonas Sammer chce się ze mną całować.
- Anne Frank, nie zamierzasz… - Dwadzieścia osiem, 27.
Jesteś taka przyzwoita, Hannah Elisabeth.
…że mamy towar w magazynie,
ale w świetle obecnej sytuacji…
Dwadzieścia sześć, 25.
- Chodź. - Co robisz?
Dwadzieścia trzy.
Chodź.
…możliwe jest opóźnienie w dostawie.
Dwadzieścia dwa.
Na lewo. Te drzwi.
Te są zawsze zamknięte.
- Anne, wracaj. - Nie.
- Tak. - Chodź. Boisz się?
Cztery, trzy…
- Chodź. - Anne, wracaj. Anne.
Gotowe czy nie, szukam.
Nie.
Proszę, przestańcie.
Odsuńcie się od okna.
ROK 1945, BERGEN-BELSEN, OBÓZ POBYTOWY
Nie, Gabi.
- Nie, Gabi, nie rób tak. - Jestem głodna.
Nie zostawiaj Gabi samej.
Idź. Już.
Stać.
Stać. Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się.
Heil Hitler.
- Jeden. - Irma Abraham.
- Dwa. - Gotte Abraham.
- Trzy. - Esther Abramovic.
- Cztery. - Bella.
- Pięć. - Susan Biedermann.
- Sześć. - Elsabeth Chak.
- Siedem. - Esther Chak.
- Osiem. - Judith Ellack.
Stój prosto,
brudna Żydówko.
Judith Ellack.
- Dziewięć. - Margarita.
- Dziesięć. - Susan Faragon.
Nie patrz na mnie. Cherlaku.
- 11. - Agnes Faragon.
- 12. - Emilia…
- 13. - Iboya Bártok.
- 14. - Ovda Bártok.
- 15. - Anna Bella.
- 16. - Susan Biedermann.
- 17. - Elsabeth Chak.
- 18. - Esther Chak.
- 19. - Judith Ellack.
- 20. - Margarita Ellack.
- 21. - Susan Faragon.
- 22. - Agnes Faragon.
Wracaj.
- Co tak długo? - Musiałam to napisać.
Do kogo?
Chodź.
Ale mam Gabi.
Połóż ją do łóżeczka.
Pożyczyłaś ją wczoraj.
Tak,
ale tata kazał mi ją zwrócić.
Dlaczego?
Nie powiedział.
Może to zdrajcy.
Patrz, ostatnia piłka Margot.
- Ukradłaś? - Pożyczyłam.
Nawet nie zauważyła. Spójrz.
Udawajmy, że rzucamy piłką. Ty tu, ja tam.
Anne, twój kochany tu jest.
- Zawołać Jonasa? - Nie.
- Spotykasz się z Anne? - Tak.
Ty to zrobiłaś.
To twoja wina.
Zasłoń oczy.
- Pomyśl: „Co by zrobiła Anne?”. - Ale…
Czasami zastanawiam się, co by zrobił tato lub Margot.
To naprawdę pomaga.
Co by zrobiła Anne?
Tak?
Mogę odzyskać piłkę?
Mówi po niemiecku.
Jestem z Frankfurtu nad Menem.
Mój ojciec walczył o Niemcy w Wielkiej Wojnie.
To moja wina.
Przepraszam, ale pożyczyłyśmy piłkę i musimy ją oddać.
Nazwisko i dokumenty.
Odbierzecie ją sobie dzisiaj na ulicy Boomstraat.
Bum, bum.
Obiecaj, że nigdy więcej nie będziemy mówić po niemiecku.
Poza Scheißhunde.
I…
auf Wiederscheiße, palancie.
Ile ma kropek?
Cześć.
- Sześć. - Będziesz miała sześcioro dzieci.
Chcę dziesięcioro.
Drogi Jonasie,
może pójdziesz do diabła?
I wsadź swój długi język w kogoś innego.
Do zobaczenia nigdy i utop się w gównie.
Twoja kochająca Anne Frank.
Zostaniesz ze mną na zawsze?
- 57. - Hannah Goslar.
- 58. - Etzebeth Groz.
- 59. - Katharien Groz.
Stój prosto, do cholery.
- 60. - Anna Gottman.
Gdzie ta szmata?
Gdzie ta dziwka?
Tutaj.
- 62. - Ada Germantin.
- 63. - Abraham Irma.
- 64. - Gotte Abraham.
Gabi.
Za tym płotem mieszka Anne.
Kim jest Anne?
Chodź, zobaczymy się z Anne.
Co robisz? To niebezpieczne. Wracaj.
Stać.
Co tu się stało?
Smakuje ci, co?
Dobry piesek.
Kiełbasa dla mojego wiernego owczarka niemieckiego.
Smacznego, przyjacielu.
Dobry piesek.
- Też jestem głodna. - Jeszcze trochę. Jutro.
Jestem głodna.
Głupie gęsi. Idźcie dalej.
Idziemy na zakupy? Tak?
Widzisz tego mleczarza? Ma świeże mleko i jajka.
A obok jest piekarnia.
Świeży chleb.
Czujesz zapach?
Chodźmy do De Bijenkorf.
Mają lizaki wielkości twojej głowy. We wszystkich kolorach.
Muszę iść.
Tak, ale…
Powieszę to tutaj.
Do zobaczenia w Niedźwiedzicy.
- Czekaj. - Anne, czekaj.
Anne.
Mam dla ciebie niespodziankę.
- Jaką? - Chodź ze mną, to ci pokażę.
- Anne. - Specjalnie dla ciebie, ślicznotko.
Chodź.
Hannah.
Miałaś zawsze ze mną być.
A ty ze mną nie?
ŻYDOM WSTĘP WZBRONIONY
Wejdziemy od tyłu.
Pamiętacie, jak wyrzucano jedzenie z Holandii?
Pamiętacie, jak nasze wspaniałe masło
zostało wywiezione do Anglii z dotacją rządową,
żeby Anglik mógł smarować chleb tanim masłem,
podczas gdy holenderski robotnik jadł chleb z drogą margaryną?
Z NIEMCAMI UWOLNIMY HOLANDIĘ
Usiądźcie tutaj.
Tata mówił, że Żydówki nie mają zakazu oglądania tyłu ekranu.
Van Eck, przewodnicząca Ruchu Dziewcząt, przedstawiła mu liderkę i inne dziewczęta.
Śniłaś mi się dziś.
Naprawdę?
- O czym był ten sen? - Jak to wyjaśnić?
W czasie spotkania lider okazał zainteresowanie,
osobiście rozmawiając z dziewczętami.
Zwrócił uwagę, że każda młoda kobieta musi się przyczynić
do zjednoczenia narodu holenderskiego.
Byliśmy w kinie.
We dwoje.
To był bardzo romantyczny film.
Szepnij mi coś do ucha.
Cokolwiek, ale mów.
- Pomóż mi, jeśli posunie się za daleko. - Co?
O tak.
Też chcę zobaczyć cały świat.
Jako aktorka albo pisarka.
Ale tylko bardzo znana.
Dlaczego? Patrz.
One chcą pomagać ludziom.
- Też tego chcę. - Porozmawiaj z moją siostrą.
Chce być pielęgniarką w Palestynie.
Naprawdę?
Tata też chce tam jechać.
Jeśli zdobędzie paszporty.
Coś się stało?
Chcę do domu.
Mówiłaś mu o swojej żółtaczce?
Czy to nie jest zaraźliwe?
Chodźmy.
Żółtaczka? Genialne.
Tak. Miłego walenia konia.
ŻYDOWSKI KWARTAŁ
ŻYD
Śmierdzi tu.
Chodź.
Hannah. Co w ciebie wstąpiło? Gabi wypadła z łóżeczka.
Czyja to wina?
Poszłam oddać książkę.
Niech zgadnę. Z Anne.
Czemu tak mówisz?
Tato. Coś się stało?
Co się stało?
Jak to możliwe?
Chcemy opuścić kraj, który nas nie chce,
a oni nie chcą nas puścić. Nie rozumiem. Naprawdę nie rozumiem.
Nie trać wiary.
Wiary.
Jest jakiś powód.
Zapytam ojca Anne, czy może zdobyć paszporty.
- Będę w Niedźwiedzicy. - O nie.
Nie ma mowy.
Przemyślisz w swoim pokoju to, że masz nigdy nie zostawiać Gabi samej.
Anne idzie.
Nie, dzisiaj żadnego ping-ponga. Idź do swojego pokoju, Hannah.
To nie w porządku.
Gdyby Otto mógł załatwić paszporty, już by ich tu nie było.
Ani słowa.
- Nawet do Anne. - Anne?
- Czemu nie? - To nasz mały sekret.
To dla ciebie.
Proszę.
Pewnego dnia cię uszczęśliwi.
Ukryj go dobrze.
Dobrze?
Tato?
Zgubiłam ostatnią piłkę Margot.
Mogę przejrzeć rzeczy cioci Sary i poszukać piłki?
Nie.
Mówiłeś, że ciocia pewnie już nie wróci.
Ci, którzy pyskują ojcu…
Przepraszam, że przychodzę tak późno, ale to bardzo pilne.
Wejdź.
Dobry wieczór panu.
Anne pyta, czy będziesz w Niedźwiedzicy.
Nie dzisiaj, Otto.
Widziałam dziś w kinie Florence Nightingale.
W kinie? Co?
Poszłaś do kina?
- Była tam też Anne? - Nikt nas tam nie widział.
Boże, co zrobiłem, żeby na to zasłużyć?
Hannah, wiesz, jakie to niebezpieczne? Możesz zaszkodzić nam wszystkim.
- Tak, teraz już to wiem. Anne też. - Dobrze.
Zostawmy to na razie. Prawda, Hans?
Mamy pilną sprawę do omówienia.
Zapytam Margot, czy pożyczy ci książkę o Florence Nightingale.
Żadnych książek. Możesz tu się pobawić we Florence.
Mama jest w ciąży i cię potrzebuje. Nie ma czasu na bujanie w obłokach.
Patrz, ten Mały Wóz
ma siedem gwiazd.
Jedną z nich jestem ja.
A największą jest Anne.
Nasz klub ma pięciu członków. To Mała Niedźwiedzica minus dwa.
Pora spać.
Właśnie tak, idź spać.
- Chcesz zabrać tylko Hannah? - Tak.
A jeśli Gabi się rozpłacze? Albo nowe dziecko?
- Otto… - Hans, pomyśl o Hannah.
O Anne i o niej. Będą się dobrze bawić.
To bardzo miłe z twojej strony, drogi Otto.
Ale to będzie zbyt skomplikowane, jeśli Hannah pojedzie z wami.
Rozumiesz?
Hans, rozumiem. Ale żałowałbym, gdyby się nie udało.
Chętnie bym ją zabrał, ale…
Hannah?
Hannah, to ty?
O to mi chodzi. Właśnie o to.
Najmniejszy hałas może nas zdradzić.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, Hannah. - Cześć.
Margot, czy Anne…
Ale paplają.
Dobra, ja mówię. Słuchaj.
Anne.
- Tak? - Patrz.
Jak piłka Margot.
Miałyśmy taką.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Wciąż bawisz się piłkami?
- Chyba nie wie o dziecku. - Naprawdę?
Patrz.
Hannah.
Anne ma pytanie.
Jeśli nie odpowiesz, wylecisz z Małej Niedźwiedzicy.
- Członkiem jest się na zawsze. - Oczywiście.
Jeśli znasz odpowiedź.
- Anne i ja założyłyśmy klub. - Chodzi o dziecko twojej matki.
Jak dostało się do brzucha?
- Nie wie. - Wiem.
Tak?
- To jak? - Jak nie wiesz, to ci nie powiem.
Widzisz, Anne? Nie wie.
Coco. Siadaj.
Pokazać ci mój zeszyt?
Nie, zaczekaj.
Dzień dobry. Wyjmijcie książki.
Proszę.
Proszę pana, pani Apel wciąż nie ma.
Wie pan, czy przyjdzie?
Miejsca jest dość.
Proszę, usiądźcie.
Hannah, mogłabyś poprowadzić piosenkę?
Constance ma na biegunach konia
Co jest bez głowy i ogona
A kiedy przeskakuje płoty To widać całe jej…
Constance ma na biegunach konia
Co jest bez głowy i ogona
A kiedy przeskakuje płoty To widać całe jej…
Constance ma na biegunach konia
Co jest bez głowy i ogona
A kiedy przeskakuje płoty To widać całe jej…
Constance ma na biegunach konia
Otwierać.
Gabi, chodź.
Cicho. O tak.
Załóż płaszcz.
Hannah Goslar.
Może nas puszczą.
- Wymieniają nas? - Nie.
- Chodź. - Keniechel.
- Tak. Masz.
Patrz.
Tak, ta pani śpi.
Czego chcesz?
Chodź.
- Stać. - Dziewczyna jest chora.
Otwórz bramę.
Ślicznotko, dziewczyna jest chora?
Pozwoliłem ci na mnie patrzeć?
Ślicznotka.
Pozwoliłem ci?
Zostańcie tu.
Chcę gryza.
Żadnego gryza.
Szybko.
Chodźcie.
Tatusiu.
Tato?
Nic mi nie jest. Nie martw się.
Jak inaczej mógłbym porozmawiać z moimi aniołkami?
Jutro wyjdziemy. Jesteśmy na szczycie listy. Nasza trójka.
Naszą trójkę wymienią na jednego jeńca niemieckiego.
Ale w końcu wyjdziemy.
Jutro rano spotkamy się na stacji.
Keniechel też.
Tak, Gabi, Keniechel też jedzie.
Chodźcie.
To boli.
Hannah. Chodź.
Jak miło. Nareszcie, tato. Nareszcie.
Chodź.
Jutro.
W pociągu.
Pa, tato. Pa.
Wrony.
Chodź.
Gabi, jutro wracamy do domu.
- Masz ochotę na ciasteczka i tort? - Co to jest tort?
Albo lizaki?
Maszerujcie. Jazda.
Szybciej, brzydale.
Keniechel.
Nie, Gabi, chodź.
- Maszeruj. - Maszeruj. Idź.
Keniechel pojedzie wcześniej.
Jesteście robactwem.
Trzeba was zmiażdżyć butami.
Wstawaj.
Głupie gęsi.
Szybciej.
Ruchy.
Stać.
Ręce do góry. Nie ruszajcie się.
Do schronu.
Szybko.
Hannah.
Jestem chora. Muszę iść do łazienki.
Wszyscy pracują. Ty też.
Co by zrobiła Anne?
Jestem taka szczęśliwa
Anne, do ciebie przybywam
Moja głowa jest krzywa
- Jedziemy do Szwajcarii. - Jedziemy na narty do Szwajcarii.
Co teraz?
Tato? Hannah zastanawiała się, co znaczy „jo de fi de fo”.
A Anne pyta, kiedy znów zagramy w chowanego.
Cóż…
- Następnym razem. - Tato wciąż to powtarza.
- Czemu tam stoisz? - Kiedy wyjeżdżamy?
- Tak szybko, jak się da. - Co tato robi?
- Chyba coś słyszałem. - Tak?
- Słyszałaś coś? - Kto?
- Ty. - Ja?
Nie, Alfred.
Tata zachowuje się ostatnio inaczej. Tak dziwacznie.
Anne?
- Tak? - Muszę wziąć coś z domu.
Nie otwieraj drzwi. I tak nikt nie przychodzi w niedzielę.
- I nie używaj telefonu. - Tak, tato.
Żydzi nie mogą korzystać z telefonu, nie wolno nam…
Nie idź do aneksu. Obiecujesz?
- Jakiego aneksu? - Anne, dość tego. Mówię poważnie.
Anne, spójrz na mnie.
Dobrze, tato. I nie będziemy wyglądać przez okno.
Hanneli, popilnujesz tego dzieciaka?
Chodź, zadzwońmy.
- Dzień dobry, to pani Jansen. - Dzień dobry, tu Anne.
- Mogę porozmawiać z Alfredem? - Anne.
Cześć, Alfredzie, tu Anne. Chcesz się umówić z Hannah?
Bo Hannah chciałaby cię pocałować.
Alfred?
Tu nie ma żadnego Alfreda. Kto mówi? Halo? Halo?
Keniechel.
Powiedz: „Dziękuję, Hannah”.
Dziękuję, Hannah.
W porządku.
Już spadam.
Hannah.
Pani Eva chce znowu zobaczyć dzieci.
Swoje dzieci.
Ratowała ludzi. W kraju.
Uratowała mnie. Moje życie. I innych.
Dlatego szanuj panią.
Bardzo szanuj panią Evę.
Wyjdziesz jutro.
Wymieniona.
Masz ojca.
Masz Gabi.
My nie.
Ja nie.
Szanuj panią bardziej.
- Anne. - Masz jedzenie?
Jest tam ktoś?
- Halo? - Anne? Anne, to ty?
Nie, nie jestem Anne.
Szukasz Anne?
Tak, Anne Frank.
Anne dużo mówi. Jest bardzo gadatliwa.
Ma też siostrę, Margot.
Z okrągłymi okularami.
- Anne ma piękne czarne włosy. - Włosy?
- Masz włosy? - Tak.
My nie mamy.
Jeśli Anne tam jest, powiesz jej, że dziś wrócę? Tak?
Jutro wychodzę.
W porządku?
Halo?
- Nie chciałaś mieć dzieci? - Chcę być pielęgniarką.
Ale nie znosisz krwi.
Przywyknę. I nie wszyscy pacjenci krwawią.
Jak tylko urodzi ci się pierwsze dziecko, będziesz żyć jak matka.
A ty kim chcesz być?
Gwiazdą filmową, pisarką?
Chcę…
zwiedzić świat.
Pojedziesz ze mną?
Dziennikarze, zapiszcie:
nigdy nie będziemy nudnymi, przewidywalnymi matkami.
Zatańczymy?
Ty prowadź.
A potem szepczesz mi do ucha:
„Kochanie, mam dla ciebie niespodziankę”.
A potem padasz na kolana i prosisz mnie o rękę.
- Gdzie pierścionek? - Jaki pierścionek?
Miałaś go w szkole.
Jest dla prawdziwej miłości.
Nie psuj zabawy.
Nie jestem twoją prawdziwą miłością?
Prawdziwa miłość trwa wiecznie.
Tylko prawdziwa miłość
może cię uszczęśliwić.
Halo?
- Jest tam ktoś? - A złodziej na to: „Tak, jestem”.
Tu było całkiem pusto.
To prawda.
Maszyna do szycia?
Mamusi.
Co ona tu robi?
Może się zepsuła.
Nasze zdjęcie.
- Co to jest? - To do robienia dżemu.
Tata znalazł sobie lokatora, pana…
chyba Goldschmidta.
Muszę spać w jednym pokoju z Margot. Aż się duszę.
Margot tego szukała.
Piękne, nie?
Tak.
Hokus-pokus…
i…
proszę.
Margot mnie tego nauczyła.
- Chciałabym poczuć prawdziwe. - Anne, ogarnij się.
Ty się ogarnij.
Tobie też urosną piersi.
Hanneli? Chodź tu.
Hanneli?
Patrz.
- Anne, odłóż to. - Tak wyglądają kobiety w środku.
Patrz, Hannah.
Co to jest, Hannah?
- Przestań. - Co to?
Takie duże.
- Patrz. - Nie podoba mi się to.
- Chcesz leczyć? - To co innego.
Twoi pacjenci będą ubrani?
- Patrz. - Nie chcę.
- Patrz. - Nie.
Patrz.
- Patrz. - Przestań.
Przestań.
Kazałam ci przestać. Czemu nie przestajesz?
Rany.
Nienawidzę cię.
Hanneli. Czekaj. Wróć.
- Wyłazić. - Płaszcze.
- Dajcie mi… - Wsiadać. Już. Dalej.
- Kolejna walizka. - Szybciej.
Mam tego dość.
Moja walizka.
- Ty też. - Nie.
Dalej.
Potrzebuję swojej walizki.
- Moje dzieci. - Już.
Wsiadać.
Cholera.
Mam dość. Obrzydliwi Żydzi.
Tato, rodzina z naprzeciwka…
Daj mi walizki.
- Brudny Żyd. - Tato.
- Jest więcej walizek. - Nie przyjdą po nas.
Mama jest w ciąży. Nie wolno im.
Bez obaw, kochanie.
Mam papiery.
Mama cię woła.
Mamo, rodzina…
Rodzina z naprzeciwka…
Tak, kochanie.
Nie traćmy wiary.
Mamo, mogę cię o coś zapytać?
Oczywiście, kochanie.
Skąd się wzięło to dziecko?
Kochana, nasz drogi Bóg decyduje o naszym losie.
Anne mówi, że to nie sprawka Boga.
Bóg wie wszystko, ale Anne wie lepiej.
Anne jest głupia.
Pokłóciłyście się?
Głupia suka.
Ona…
czy ty?
Nienawidzę jej.
Nie naprawdę…
Nigdy się nie rozstajecie.
Zawsze jesteście razem.
Ja pójdę.
Wszyscy idą do schronu.
Poza nami.
- Jesteś umówiona z Anne? - Nie muszę się umawiać. A ty?
- Czy to prawda? - Co?
- Że boisz się całować. - Wspaniale całuję.
Dzień dobry, panie Goldschmidt.
Przyszłam do Anne.
Powoli, nie ma ich.
- Złapali ich? - Pojechali do rodziny w Szwajcarii.
Naprawdę?
Ale miałam jechać.
Ciebie też zapomnieli?
Nie, Moortje tu zostanie. Prawda, Moortje?
Ale Anne go uwielbia.
Panie Goudsmit,
jest do mnie list?
- Nie. - A do mnie?
Miałam jechać.
Jeździć na nartach.
Czemu nie wzięła zimowego płaszcza?
Bo nie mówi ci wszystkiego.
Nie ma pamiętnika Anne.
Spójrz.
Mała pielęgniarko.
Co ty tam wiesz?
To podłe.
Wyjechali do Szwajcarii.
Wszyscy pojechali. Beze mnie.
Obiecała.
Kochanie.
Anne napisze do ciebie list, kiedy dojadą.
Ale obiecała, mamusiu.
Niepotrzebnie odeszłam w gniewie.
W ogóle nie powinnaś była wychodzić.
To moja przyjaciółka.
Kochanie, wszystko będzie dobrze. Uwierz w waszą przyjaźń.
Jesteś jej przyjaciółką czy nie?
Ufaj Bogu.
Tylko on zna nasze przeznaczenie.
Dla twojej matki.
Mamusiu, napiszę do Anne. Jaki mają adres?
Macie pięć minut na spakowanie walizek.
- Otwierać. Teraz! - Tato.
Pakujcie walizki.
Hannah, otwórz. Szybko, zanim wyważą drzwi.
Hans.
- Pakuj walizki. Masz pięć minut. - Proszę pana…
Proszę pana…
Więc…
jesteś grzeczna, prawda?
Jak się nazywasz?
- Hannah Goslar. - Piękne niemieckie imię.
Czy twoi rodzice coś tu ukryli?
Proszę, mam list.
Tato, nie powinieneś wspomnieć o swojej…
żółtaczce?
Moja żona jest w ciąży.
Nie możemy podróżować.
Chodźmy.
Chodź. Naprawdę jest w ciąży.
Tato, co widzisz?
Nic.
Wrócą po nas?
Nie.
Jesteśmy na liście. Wyjedziemy, kiedy dostaniemy paszporty.
Pojadę do Szwajcarii.
Nie, trzymamy się razem. Rozumiesz?
Wezwij lekarza.
Nie wolno nam.
Słuchaj, muszę zostać z Gabi i z mamą.
- Wezwij lekarza. - Nie wolno.
Potrzebujemy lekarza. Rozumiesz?
Noc jest taka sama jak dzień. Włączaj światło tylko w razie potrzeby.
Daj to.
Daj. Ręka.
Dobrze.
Idź. Szybko.
Szybko, proszę.
Odejdź.
Nalot policyjny.
Most. Tato…
Niemcy…
Napisałam dziś dwa listy.
Jeden do mamy w niebie
i jeden do Anne w Szwajcarii.
Tęsknię za mamą.
I za Anne.
Otwierać. Wszyscy Żydzi na zewnątrz.
Otwierać. Już.
Wychodzić.
Żydzi na zewnątrz. Już.
Halo?
Anne.
Anne?
Hanneli?
Hanneli, to ty?
Hanneli?
Anne?
Hanneli?
Co tu robisz?
Co ty tu robisz?
- Nie byłaś w Szwajcarii? - Nie.
W aneksie.
Mieliśmy was zabrać,
ale z Gabi i nowym dzieckiem było to niemożliwe.
Jak się czuje dziecko?
Masz brata czy siostrę?
Hanneli?
Nadal tam jesteś?
Margot i ja jesteśmy same.
Muszę iść.
Bardzo za tobą tęskniłam, Hanneli Goslar.
- Bóg nam pomoże. - Czekaj.
Kiedy to zrobi? Posłuchaj, Margot i ja…
jesteśmy chore i…
od wielu dni nic nie jadłyśmy i nie piłyśmy…
Mówią, że nas przeniosą, ale…
Masz coś do jedzenia? Przyniesiesz jedzenie?
Muszę już iść.
Jesteśmy głodne i nic nam nie dają, Hannah.
- Nie, ale Anne… - Jutro, dobrze?
Anne.
Jutro oddają nas na wymianę.
Co ja bym zrobiła?
Dahlio, muszę iść teraz do ojca.
Zaczekaj. Wybrali cię na wymianę. Pakuj się.
To dla ciebie. Wszystko.
Jeśli zaprowadzisz mnie do taty. Muszę iść do ojca.
- Czekaj. - Nie.
Proszę. Jeśli zaprowadzisz mnie do taty.
Muszę zobaczyć się z ojcem.
- Pakuj się. - Wyrwę wszystkie.
Muszę iść do ojca.
To wszystko, co mam.
Muszę iść do ojca.
Wiesz, co powiedziała? Że jesteś wariatką.
Pakuj się na wymianę. Jeśli pójdę, też będę wariatką.
Masz mnie za wariatkę?
- Stać. - Proszę. Jest chora.
Ślicznotko.
Dziś będzie wielkie przyjęcie.
- Musisz przyjść. - Dobrze.
- Otwórz bramę. - Tak.
Przepuść je.
Z drogi. Szybko.
Wnieście go.
Co się stało?
Wnieście go. Do tyłu. Szybko.
Tato, posłuchaj.
Anne jest w obozie obok.
- Razem z Margot. - Co tu robisz?
Muszę zanieść im jedzenie. Nie możemy zostać?
Nie.
Mamy tylko jedną szansę. Musimy dziś wyjść.
Wkrótce nas wyzwolą.
Kto tak mówi?
Anne. Wkrótce nas wyzwolą.
Nikt nie wie, co będzie.
Ale Anne i Margot…
Nie idę.
Idę do Anne.
- Ci, którzy pyskują ojcu… - Tak, pyskuję ci.
Nie idę. Idę do Anne.
Nie bądź głupia.
Chodź.
Nie. Gabi, zostań z tatusiem. Zostań z tatą. Tak?
Niedługo wyjdziecie.
Już niedługo.
Anne to moja przyjaciółka.
Do środka, szybciej.
- Daj mi. - Nie.
- Paczka. Daj. - Nie.
- Daj mi. - Nie.
Nie.
Jedzenie jest tylko dla słabych.
- Nie, to dla Anne. - Anne? Kogo? Jakiej Anne?
Anne jest najsłabsza ze wszystkich.
Zaniosę jej dzisiaj jedzenie.
Nie, dziś wychodzisz. Z ojcem i Gabi. Wymiana.
Nie.
Zaniosę Anne jedzenie.
Nie. Niebezpieczeństwo. Dla wszystkich kobiet.
Nie porzucę Anne. Nie mogę. Już nie.
To moja przyjaciółka.
Muszę iść.
Później jest za późno.
Powiedziałam: „Ratuj przyjaciółkę”.
A ona co powiedziała?
Idź, Hannah. Do przyjaciółki.
- Anne? - Halo?
- Gdzie Anne? - Tutaj.
Anne.
- Hanneli? - Anne.
- Szybko. - Masz jedzenie?
- Jestem. - Udało się. Rzucam.
Anne?
Nie.
Hanneli?
Muszę iść.
Odepchnęła mnie i nie chce oddać.
- Muszę iść. - Możesz wrócić jutro?
Wytrzymaj, Anne.
Hanneli?
Hannah?
Chodź.
Szybko.
Był zbyt słaby, żeby podróżować. Ale chciał was zobaczyć.
Był zbyt słaby.
Tato, jestem.
Tato?
Obudź się.
Gabi, tatuś jest bardzo zmęczony.
Tata troszkę pośpi.
Powiedz: „Pa, tato”.
Nie.
Powiedz: „Pa, tato”.
Anne?
Hannah.
Anne.
Fritz.
Mój ukochany.
Zatańcz ze mną.
Jesteś tu w środku nocy? Cudownie.
Brzydka jak zawsze.
Gdzie twój biust?
To nie byle co.
Anne.
Hanneli? Jesteś.
Anne.
Anne,
widzę cię.
Cześć,
Hannah Elisabeth.
Cześć, Anne Frank.
- Moje włosy… - Ładnie ci.
Niedługo nas wyzwolą.
Zwiedzisz świat?
Tak.
Zostaniesz pielęgniarką?
A jak myślisz?
Myślę…
że powinnaś robić to, co cię uszczęśliwia.
Więc jeśli…
- Nie. - …chcesz być pielęgniarką…
Pojadę z tobą.
Twój pierścionek.
Na zdrowie.
Od mnie dla ciebie?
Chcę tu zostać na zawsze.
A ja chcę wyjechać. Najpierw do Hollywood.
A jeśli będą tam tylko gwiazdy filmowe?
To pojedziemy gdzie indziej.
Do Paryża.
- Dużo dalej. - Do Indii.
- Albo Chin. - Do Chin?
Tuż po spotkaniu Hannah z Anne naziści uciekli.
Każdy, kto mógł chodzić, musiał odejść.
Hannah nigdy więcej nie widziała Anne.
Anne i Margot zmarły na krótko przed wyzwoleniem.
Hannah została pielęgniarką w Palestynie.
Ale w myślach wciąż podróżuje po świecie. Z Anne.
Obiecały sobie, że będą co noc spoglądać na Małą Niedźwiedzicę.
Hannah wciąż to robi.
Hannah i Gabi miały łącznie siedmioro dzieci,
38 wnuków i 27 prawnuków.
Nazywają to zemstą na Hitlerze.
Anne zyskała światową sławę, tak jak chciała.
Hannah wie, że przez jakiś czas były szczęśliwe.
Dla Hannah Anne na zawsze pozostała jej najlepszą przyjaciółką.
Anne i Margot ukrywały się w aneksie od 6 lipca 1942 roku.
Odkryto je 4 sierpnia 1944 roku.
Od października 1944 roku były głodzone w obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen.
Od lutego 1944 roku Hannah i Gabi były w obozie pobytowym,
skąd mogły być wymienione na niemieckich jeńców wojennych.
Nie było w nim aż tak źle, jak w obozie, w którym zmarły Anne i Margot.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz