Powiedziałeś, że nie się nie najesz
martwicą mózgu, bo jest jak biały piach?
Co?
Powiedziałeś, że się nie najesz
martwicą mózgu, bo jest jak biały piach.
Co to znaczy? Nic takiego nie mówiłem.
Mówiłeś. Może przez sen?
Pytałem, czy masz ochotę na śniadanie.
Czy wstajemy i idziemy coś zjeść?
Ale słyszałam...
Czemu tu jesteśmy?
To w niczym nie pomaga. Ostatnio jesteś tak apatyczny,
że nie potrafię odróżnić, kiedy śpisz, a kiedy nie.
Chodź do mnie.
Nie. Chodźmy na śniadanie.
Darujmy sobie.
Nie chcę przegapić szwedzkiego stołu.
Wstawaj, może zdążymy na omlety.
Panie i panowie, proszę o chwilę uwagi.
Wkrótce na wyspie Li Tolqca rozpocznie się pora deszczowa.
Okres poprzedzający ją tubylcy nazywają
„Umbramaq”, czyli „przywołaniem”.
Świętuje się go tradycyjnymi pieśniami i ucztami w doborowym towarzystwie.
Zainaugurujmy więc Umbramaq
poprzez namaszczenie farbą „fet yegga”,
w barwach wybrzeża.
Symbolizuje łączącą nas przyjaźń
i wspólne pożegnanie obecnej pory roku.
Jeśli ktoś z państwa chce kupić maski „ekki”,
są dostępne w sklepie z pamiątkami.
Dziękuję.
Gdzie my jesteśmy?
Ty chciałeś tu przyjechać.
Odnalazłeś inspirację?
Dziękuję.
Ponoć byłaś głodna.
Po południu jest wycieczka, zwiedzanie archipelagu Tra-kla.
Może się wybierzemy
i zarezerwujemy stolik na kolację w miasteczku?
Wypróbujmy tę chińską restaurację.
Nie przetrwam kolejnej kolacji w tej norze.
Nie chcę o tym myśleć. Ciężko to w ogóle nazwać miasteczkiem.
Po co tu komu chińska knajpa?
Mogę jechać sama? Spotkamy się na plaży.
- Jasne. - Dobra.
Cholera!
Co się dzieje?
Ktoś wyraża sprzeciw.
Pewnie jeden z tubylców.
Hej, ty chuju.
Jaki jest przekaz?
Chce wbić długi nóż, o tutaj.
Powiesi twoje zwłoki na lotnisku, żeby odstraszyć innych turystów.
Lekka przesada.
Li Tolqanie lubią melodramatyzm.
Uwielbiam pańską książkę.
Słucham?
James Foster, prawda?
Uwielbiam pańską książkę.
Popełniłam gafę?
- Nie chciałam pana zawstydzić. - Ależ nie. Dziękuję.
Po prostu niewiele osób ją czytało.
Jestem Gabi Bauer.
- James Foster. - No tak.
Alban.
To James Foster.
- Alban Bauer. Miło cię poznać. - Wzajemnie.
To autor znakomitej Zmiennej Powłoki.
Pamiętam.
- Była genialna. - Tak.
James, dasz się namówić na wspólną kolację?
Od kilku dni mijamy się w kurorcie
i chciałabym cię poznać.
Mamy rezerwację na dziś w Yangs.
- Tak, to była dla mnie cenna lekcja. - Proszę.
Życzą sobie państwo coś jeszcze?
Chyba nie.
W porządku.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Jeśli mogę uczynić państwa wieczór jeszcze lepszym, proszę dać znać.
Osobliwy gość.
Tak.
W przewodniku napisali, że czeka nas kosmopolityczne doświadczenie kulinarne.
To unikalne doświadczenie, fakt.
Czym się zajmujesz, Albanie?
Jestem emerytowanym architektem.
W Los Angeles jestem redaktorem magazynu Szklana Tafla.
Jesteś francuzem?
Szwajcarem, urodzonym w Genewie. Potem mieszkałem w Paryżu i Los Angeles.
Pochodzę z Londynu. Przeprowadziłam się do Paryża.
Tam się poznaliśmy.
Nie mogłam znaleźć pracy, więc się przeprowadziliśmy.
Czym się zajmujesz?
Jestem aktorką, rzecz jasna.
- Tak? - I to znakomitą.
Gram w reklamach.
- Tak? - Współpracuję z agencją w LA.
Dbają o moją karierę. Specjalizuję się w wiarygodnej nieudolności.
Co to dokładnie znaczy?
Wiarygodnie wcielam się w wyjątkowo nieudolne osoby.
Moje postaci to takie łamagi,
że tylko reklamowany produkt może je uratować.
Bez niego są bezużyteczne.
No ładnie.
- Zademonstruj im. - Nie.
- Śmiało. - Tak.
- Proszę. - Naprawdę
- chcecie zobaczyć? - Bardzo.
Proszę.
Jest niesamowita.
Co jest?
Nie potrafię.
Jak to się...
To niemożliwe.
- Nie da się przekroić nożem. - Absolutnie.
Potrzebny mi BułoCiach.
Racja.
- Nie potrzebujesz BułoCiacha, James? - Przyda się.
Bez dwóch zdań.
Aby ponieść porażkę, konieczna jest umysłowa i fizyczna przeszkoda.
Od sześciu lat czekam na twoją kolejną książkę.
To prawda.
Ukaże się niebawem?
Zobaczymy.
Popełniłam faux pas?
Nie, po prostu od dawna nic nie napisał.
Pracuję nad tym.
Blokada twórcza?
Zaczynam myśleć, że jestem beztalenciem.
- Nie. - Tak.
Proszę, nie mów tak.
Przyjechałem tu szukać inspiracji.
Do kurortu. Żałosne.
W takim razie, jak zarabiasz?
Nauczasz czy...
Ma dzianą żonę.
Dobre!
To dobrze, jeśli artysta ma patrona.
- Prawda. - Jasne.
Grozi mi, że stanę się organizacją charytatywną.
Coś cię gryzie?
Po prostu...
nie rozumiem, po co jedziemy. Ledwo ich znamy.
- Spędziliśmy miły wieczór. - Wiesz, co mam na myśli.
Nie powinniśmy opuszczać kurortu.
To ubogi kraj. Mają wysoką przestępczość,
a w przewodniku napisali, że głównymi ofiarami są turyści.
Może terapeutyczna napaść zrobi mi dobrze na kręgosłup?
Daj spokój. Gdyby było niebezpiecznie, Bauerowie by nie jechali.
Przylatują tu co roku.
Cieszysz się, bo spotkałeś fan klub.
Wiedziałem, że gdzieś musi istnieć.
No chodź. To tylko jeden dzień.
Przełamiemy rutynę. Będzie fajnie.
Dobrze to zabezpiecz, żeby nie zniszczyło się w bagażniku.
Cześć!
- Jesteście! - Tak.
Jak się macie?
Dobrze.
- Wyspaliście się? - Tak.
Miło was widzieć.
To pan Thresh.
Zgodził się pożyczyć nam auto.
Zatrzymajmy się tam.
Stop.
- Pomóc ci? - Dziękuję.
Pięknie, prawda?
Kurwa. Przepięknie.
Chcesz parasol, kotku?
Dziękuję.
- Weź wino. - Chodź.
- Zanieść? - Tak. Dziękuję.
James.
Kiełbaskę z bizona?
Zwymiotuję, jeśli zjem kolejną.
To zwymiotuj i zjedz.
Są idealne.
Usiłujesz mnie zabić?
Tuczę cię przed kolacją.
Będziesz głównym daniem.
Gdy tłuszcz zacznie wypływać ci z oczu,
usmażę cię z rozmarynem,
a Em zje twoje jądra, jak żona z prawdziwego zdarzenia.
A może już zjadłam?
Bardziej by się ciebie słuchał.
Gab?
Kiełbaskę z bizona, kotku?
Nie.
Też się mnie nie słucha. I nie ma jąder, które moglibyśmy zjeść.
Mogę spytać, czemu go wybrałaś?
Jest bez grosza przy duszy.
Nie wiem.
Pewnie przez problemy z tatusiem.
- Tak? - Mój ojciec go nienawidzi.
Pytam poważnie.
Mówi poważnie.
Tata prowadzi wydawnictwo.
Ostrzegał mnie, żebym nigdy nie wychodziła za pisarza.
Oczywiście.
Ale mój tata jest potworem,
więc wyszłam za pierwszego biednego pisarza, który oblał mnie kawą.
- Naprawdę? - Tak.
Zaraz kończę.
Śpię z tyłu z Em.
Kurwa, ale się naprułem.
Mogę prowadzić.
Na pewno?
Dam radę.
W porządku, dzięki.
W drogę.
Zapalcie się.
Nie!
Co to, kurwa, było?
James?
Zostańcie w aucie.
Coś ty narobił?
Boże!
Kurwa, James!
Kurwa!
Nie widziałem go.
Nie widziałem!
- Musimy kogoś powiadomić. - Kogo?
Kogoś z kurortu. Powiadomią konsulat.
Nikt nas nie znajdzie.
Znacie numer na policję?
Żadnej policji.
Wracajcie do auta. Nie dzwonimy na policję.
Chwila.
Słyszałeś o tutejszych więzieniach?
To prymitywy. Sama przemoc i syf.
Nie damy się za to zamknąć. Do auta!
To był wypadek.
Ma racje. To byłoby niebezpieczne.
Boże! Tak nie można.
Jak myślisz, co ci zrobią?
Policja cię zgwałci i zabije.
Nie zdam się na pastwę tych zwierząt.
Wracamy do kurortu i idziemy spać.
Rano zrekompensujemy szkody panu Threshowi. Jedziemy!
Ale już! Alban prowadzi!
Halo?
Dobry wieczór.
Nie mamy jak wejść.
Kim jesteście?
Mieszkamy w kurorcie Pa Qlqa, ale zgubiliśmy się.
Jak wyszliście poza ośrodek?
Przepraszamy za kłopot. Wracaliśmy z dyskoteki
i jakimś cudem opuściliśmy teren kurortu.
Pomyliliśmy drogę.
Proszę zobaczyć. Moja karta do pokoju.
Nie wiemy, jak to zrobiliśmy.
Może ogrodzenie też się upiło.
Masz swoją kartę, James?
Goście nie mogą wychodzić poza teren kurortu.
- Wiemy. - Przepraszamy, to się nie powtórzy.
Dziękujemy.
Wszystko będzie dobrze.
Widzimy się na śniadaniu.
Już idę.
Idę!
Pan James Foster?
Tak.
Pójdzie pan z nami.
POLICJA
Przepraszam.
Przepraszam, dokąd jedziemy?
Nie!
- James! - Jesteśmy razem!
- James! - Chcę iść z nią!
Znajdę cię, Em!
Halo?
Może mnie ktoś stąd wypuścić?
Halo?
- Przykro mi, że musiał pan czekać. - Gdzie moja żona?
Jest bezpieczna.
Rozmawiałem z nią w pokoju na drugim końcu korytarza.
Urocza kobieta.
Farciarz z pana.
Papierosa?
Nie, dziękuję.
Nazywam się Iral Thresh, jestem detektywem.
Nazwisko brzmi znajomo, bo spotkał pan mojego wujka, Dro Thresha,
który pracuje w kurorcie Perłowa Księżna Pa Qlqa.
Podobno wczoraj rano pożyczył panu auto.
Zanim potwierdzi pan, czy to prawda,
proszę mieć na uwadze, że jeśli tak, mój wujek
będzie miał poważne problemy. Mając na uwadze jego dobro,
czy zgodzi się pan oświadczyć, że nie pożyczył panu auta?
Czy to zmieni moją sytuację?
Nie.
Biorąc pod uwagę okoliczności, będę za to wdzięczny.
Zgoda.
Dziękuję.
Panie Foster, czy pracownik kurortu Perłowa Księżna PaQlqa
pożyczył panu wczoraj rano swoje auto?
Nie.
Dobrze.
Gabi i Alban Bauer zeznali, że po tym, jak ukradł pan auto
pracownika kurortu Perłowa Księżna PaQlqa, Dro Thresha,
zabrał pan żonę na przejażdżkę nad wybrzeże.
Prowadząc po pijaku, potrącił pan farmera Myro Myrona, który zginął na miejscu.
Uciekł pan z miejsca wypadku bez poinformowania władz.
Rodzina pana Myrona znalazła jego ciało wczoraj nad ranem.
Pańska żona potwierdziła tę historię.
Naprawdę?
Chętnie zeznawała.
W przypadku zabójstwa, również w rezultacie wypadku,
zgodnie z prawem Li Tolqi, najstarszy syn ofiary
odbiera życie winowajcy, w imię honoru rodziny.
Odbędzie się to u nas, w skrzydle B.
Co...
Jak...
Co takiego?
Gdy ofiara nie ma syna, karę wymierza przedstawiciel władz.
Na szczęście, pan Myron miał dwóch synów, dziewięciolatka i trzynastolatka.
Ale to nie...
Przepraszam.
Proszę. To...
Spokojnie, prawdopodobnie pan przeżyje.
Słyszał pan o znowelizowanej ustawie dot. sobowtórów
międzynarodowych gości oraz dyplomatów?
Mowa o identycznych kopiach.
Aby nasz kraj był bardziej przyjazny turystom,
rząd oferuje układ obcokrajowcom w pańskiej sytuacji.
W zamian za sowite wynagrodzenie, rząd stworzy pańskiego sobowtóra,
który zostanie ukarany za pana.
Ustawa wymaga, aby sobowtór miał pańskie wspomnienia,
aby w trakcie egzekucji był świadomy popełnionej przez pana zbrodni.
Jamesie Williamie Fosterze, czy zgadza się pan na wykonanie
sobowtóra i wniesienie opłaty, aby zamknąć tę sprawę?
Przepraszam, ale nie rozumiem.
Mamy wykonać egzekucję na panu?
Proszę o podpis.
Nie.
Proszę się rozebrać.
Proszę wejść.
Dłonie do góry.
Nic ci nie jest?
Em? Gdzie jestem?
Nadal na posterunku. Dochodzisz do siebie.
Boli cię?
Głowa mi pęka.
Podobno sobowtór wyszedł idealnie.
Jest gotowy.
Sobowtór?
Twój substytut.
Czekają na nas na dole.
Często powtarzamy zabieg kilka razy.
Nawet najmniejsza skaza uniemożliwia wykonanie wyroku.
Ale ten sobowtór...
wyszedł perfekcyjnie za pierwszym razem.
Jak to możliwe?
Potworność.
Jest identyczny.
Musicie uczestniczyć w egzekucji.
- Nie chcę tego oglądać. - To nie podlega dyskusji.
Boże!
O mój Boże!
Proszę.
Proszę. James.
Nie!
Proszę.
Czekaj. Ja...
Nie rób tego. Ja nie...
Nie!
Pomocy!
Em!
Em, pomóż mi!
Em!
Proszę, ratuj! Em!
Pomóż mi! Em, Ratuj! Pomocy!
Nie! Em, pomóż!
Możecie zabrać prochy.
Niech to będzie pamiątka.
Kierowca czeka, żeby odwieźć was do kurortu.
Kurwa, możesz mi pomóc?
Za 15 minut mamy autokar na lotnisko.
James?
Tak? Już.
Ja pierdolę.
Gdzie...
Co?
Paszport...
Nie mogę znaleźć paszportu.
Jak to?
- Powinien być w bagażu podręcznym. - Co się z nim stało?
Nie mam pojęcia. To...
- Musimy się wynosić. - Rozumiem, ale nie wiem,
- gdzie... - Wynośmy się stąd! Kurwa!
Zrozumiem, jeśli polecisz beze mnie.
Wrócę tak szybko, jak to będzie możliwe.
Em?
To obrzydliwe.
Co?
To obrzydliwe, że mogłeś spokojnie siedzieć
i oglądać własną śmierć.
Jak robot.
Co z tobą nie tak?
Pójdę do recepcji.
Może ktoś mi pomoże.
Dobrze?
Zaraz wracam.
Tak, rozumiem.
Dziękuję.
Dziękuję za cierpliwość, panie Foster.
Chcą państwo wydłużyć pobyt?
Proszę pana?
Przepraszam. Nasz pokój jest nadal wolny?
Do przyszłego miesiąca. Wtedy zamykamy kurort.
Zbliża się pora deszczowa i mamy niewielkie obłożenie.
Dobra, na początek wydłużmy pobyt o tydzień.
Pani Em Foster opłaca pobyt?
Tak.
Znakomicie.
Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Wyjeżdżacie?
Tak szybko, jak się da.
Szkoda.
James, przepraszam.
Chodź na drinka, to wszystko wytłumaczę.
Proszę.
Gdy przyjechaliśmy tu po raz pierwszy, Alban konsultował budowę nowego kurortu.
Bot Vre 2. Kojarzysz go?
Nie.
Jest niedaleko, na północ stąd.
Budowali basen bez krawędzi, który zaprojektował Alban.
Miał szklane dno, żeby ludzie w barze mogli podglądać pływaków.
Tafla szkła pękła i spadła z dźwigu, zabijając dwóch robotników.
Właściciel kurortu obwinił Albana,
więc nas aresztowali i skazali na śmierć.
Wtedy dokonaliśmy tego samego odkrycia, co ty.
Odkrycia?
Gniewasz się? Pomyśl o tym jako o darze.
Mówiłeś, że szukasz inspiracji.
To było wyjątkowe doświadczenie, prawda?
Po wszystkim poczułeś...
Trudno to wyjaśnić, ale po twoich oczach widzę,
że chyba wiesz, o czym mówię.
Wpadniesz do nas wieczorem?
Na przestrzeni lat poznaliśmy kilka osób, które przeżyły to, co my.
James, dotarłeś.
Przeszedłeś przemianę. Wyglądasz przepięknie.
Wprost promieniejesz.
Proszę, na raz.
- Dzięki. - Pij.
Właśnie tak.
Jeszcze trochę. Zapraszam.
- Dziękuję. - Śmiało.
Proszę o uwagę.
To nasz nowy przyjaciel, o którym opowiadałem.
Jamesie, to Charles, Jennifer, dr Modan
i prześliczna Bex.
Miło was poznać.
Ojciec Bex jest producentem filmowym.
Może zekranizuje twoją książkę?
Jesteś pisarzem?
Tak jakby.
Tak jakby?
Co to znaczy?
Napisał genialną powieść, którą uwielbiam.
W porządku.
O czym jest?
Nie maltretuj go. Miał ciężki dzień.
- W porządku. - Ciekawi mnie nasz nowy żywy trup.
Nie musisz się bać, James. Też jesteśmy żywymi trupami.
- Lubisz kawał mięcha w buzi, co? - Daj spokój.
Drogie panie.
Jesteś wśród swoich, James.
Jeszcze nie rozumiesz tubylców.
Są bardzo wyrozumiali. Szczególnie jeśli masz pieniądze.
Poza kurortem są konserwatywni
i bardzo religijni.
Zabiją cię za narkotyki, obrazę uczuć religijnych i sodomię.
Zgadniesz, które z nas zabito za sodomię?
Niewiarygodne, że w tym kraju nadal ktoś jeszcze żyje.
Cieszę się, że do nas dziś dołączyłeś, James.
Przybyłeś w idealnym momencie.
Dr Modan pisze pracę
o tradycji tworzenia sobowtórów.
Proszę, mów mi Bob.
Chciałbym cię o coś zapytać, gdy przeżycie jest wciąż świeże.
Jasne.
Martwi cię, że pomylili osoby?
Boże!
Nie gnębi cię obawa, że zabili prawdziwego Jamesa?
Ta myśl nie dawała mi spokoju.
Budzisz się w tym pokoiku i nie masz pewności, czy was nie pomylili.
Gdy spałeś, wszystko mogło się wydarzyć.
Jakie to ma znaczenie?
Musisz odpuścić jak ja.
Niby jak?
Do końca życia będę żył w niepewności, czy jestem sobą.
Właśnie. Po co się zastanawiać?
Jak myślisz, James?
Martwisz się, że doświadczyłeś własnej śmierci?
Mam nadzieję.
EM POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Dobrze się czujesz?
Tak.
Po prostu...
trochę za dużo wypiłem.
Chodzi o coś innego.
Pierwszy dzień zawsze jest trudny.
To jakby nowa skóra jeszcze idealnie się nie dopasowała.
Widzę, że to doświadczenie było dla ciebie wyjątkowe.
Czuję...
ucisk w głowie.
Przejdzie.
James.
Zaufasz mi dziś?
Załatwił go od jednego ze sprzątaczy. Nie bój się. Chodź.
Działa?
Świetny strzał.
James, podejdź na chwilę.
Mam dla ciebie propozycję.
Nie przejmuj się gnatem.
Zgubiłeś paszport, prawda?
Na tej wyspie może oznaczać to spore kłopoty.
Skontaktuję się z moim człowiekiem w urzędzie emigracyjnym,
żeby ci pomógł.
O ile zagrasz dziś z nami w małą grę.
Zaplanowaliśmy coś ciekawego, James.
Zabawimy się.
Powiedz o naszej misji.
- Misji? - Tak.
Na początku tygodnia, właściciel kurortu Bot Vre 2
otrzymał order za zasługi w rozwoju Li Tolqi.
Urządzili mu ceremonię na plaży.
Odkryliśmy, że mieszka nieopodal, w domku na górze.
Uznaliśmy, że medal należy się nam.
Taka zabawa.
To dla nas ważne, James.
Przez niego skazali nas na śmierć.
Jeśli nie zareagujesz na taką obelgę,
stajesz się tchórzem, który pada
i już nigdy się nie podnosi.
Co ty na to?
A może po prostu cię załatwimy, żebyś nas nie wydał?
Dreszczyk emocji.
Idealne podobieństwo.
Puszczajcie!
Łapy precz!
Znaleźliśmy go!
Kto chce się zabawić?
Strzelałeś kiedyś z pistoletu?
To takie proste.
Mało kto ma taką możliwość.
Co kombinujecie, dzieciaki?
Gramy w cykora.
Widzieliście, co on tu ma?
James, uczcij to drinkiem i cygarem.
Ma pan znakomity gust.
Zaczynam pana lubić.
HINDUSKI TANIEC Z BOLLYWOOD
Musimy natychmiast wnieść go do środka.
Tak.
Mam pokój w budynku za rogiem.
W prawo.
Prawo.
Ostrożnie.
Co my tu mamy?
- To ja, kochanie. - Ręczniki!
- Ręczniki, szybko! - Co się dzieje?
Nie!
Powinni mieć tu wodę.
- Charles, masz wodę? - Skonfiskowali mi torbę, kochanie.
Czemu nie ustąpisz Gabi miejsca?
Bo jestem stary.
W zeszłym miesiącu miałem kolonoskopię
i czułem się jakbym oglądał obraz Jacksona Polipa.
James, wiesz, co wyróżnia Li Tolqańskie sobowtóry?
Zaczynam myśleć, że ich poetyckość.
Latami usiłowaliśmy rozpracować proces w laboratorium,
ale podchodzimy do tego zbyt dosłownie.
Nie bierzemy pod uwagę...
- Wreszcie! - ...wewnętrznych powiązań i...
Siedzimy tu kilka godzin.
Macie zastrzeżenia do sposobu traktowania?
Cóż...
Nasz kraj to nie plac zabaw dla zagranicznych dzieci.
Czasem o tym zapominamy.
Ale nie dziś.
Poddaliście testowi granice naszej gościnności.
Zainspirowaliście mnie, by wreszcie zaprotestować.
Co wy na to?
Ależ proszę.
Co wy wyprawiacie?
- Musicie nas szarpać? - Tam!
- Ruchy! - Dobrze.
Spokojnie.
Charles.
Dobra, rozumiemy.
Jezu.
Gdzie nas zabieracie?
Gdzie jesteśmy?
Panie detektywie? Proszę powiedzieć, dokąd idziemy?
Możemy zapłacić.
Co się dzieje?
Zapłacimy.
- Dokąd nas prowadzicie? Zapłacimy! - Charles!
Panie władzo, zapłacimy.
Alban!
Charles, co się dzieje? Czemu nas...
Jestem tu, kochanie.
Alban!
Charles.
Zostaw ją.
- Nie! - Nie, kurwa!
Łapy precz!
Nie podchodźcie!
James!
Nie! Wynocha!
James!
Brawo!
Dobra robota, James!
Masz w sobie ducha walki.
Pięknie!
Em?
Co z tobą?
Ze mną?
Odchodzę.
Nie mam paszportu.
No to musisz tu zostać.
Pobrali opłatę z mojej karty.
Czy to sen?
Miałoby więcej sensu.
W twoich oczach coś się zmieniło. Masz wzrok jak krab na półmisku.
Dobrze, odejdź.
Zmykaj do tatusia.
Czekaj...
Em mnie zostawiła.
Może to i lepiej.
Byliśmy razem dziesięć lat.
To nie moja sprawa, ale nie pasowała do ciebie.
Przez kobiety jak Em, mężczyźni czują się słabi.
Niełatwo to zmienić.
Czasem trzeba przelać krew.
Sam nie wiem.
Nadchodzi pora deszczowa.
Pójdziemy na spacer?
Co to?
Nazywają to bramą ekki.
Tradycyjny naturalny narkotyk Li Toqlan. Kupiłam go od jednego ze strażników.
Jakie są efekty?
Halucynogenne.
To też afrodyzjak.
Jest surowo zakazany, ale tubylcy korzystają z niego
do obrzędów religijnych.
Pokaż mi swoją siłę.
Obrzydlistwo.
Z czasem polubisz.
Kiedy zacznie działać?
Idziemy.
Żałosne.
Nie hałasujcie.
Wiesz, James,
rozmawiałem z zięciem o paszporcie.
O czym?
O załatwieniu nowego paszportu.
Mówi, że nie mogą go wydać przez detektywa Thresha.
Utrudnia ci wylot.
Pewnie ma nadzieję,
że będzie mógł wydoić cię z kasy.
Li Tolquan przekonuje tylko jedno.
Musisz mu pokazać, kto tu rządzi.
Racja.
Są jak pawiany.
Dokładnie! Ale mamy rozwiązanie problemu.
Tak?
Neuralgia nerwu trójdzielnego.
Dziś wieczorem detektyw ma mieć zastrzyk glicerynowy
na oddziale neurologicznym.
James.
Stań na straży.
Zaraz wracamy.
Coś nie tak?
Policyjna furgonetka.
Prawie mnie potrąciła.
Zdradzili swojego szefa. Pewnie się upili, żeby było łatwiej.
Pokaż mu swoją siłę, James.
- Dobrze! - Pokaż mu, James!
No dawaj.
Tak.
Tak jest, James!
Niech gnój wie, kto tu rządzi.
Tak!
James!
James.
Daj spokój. Chyba się nie wkurzyłeś?
To tylko taki żarcik.
Zapłaciliśmy detektywowi za sobowtóra, żeby zrobić ci psikusa.
Otwórz, James.
Przyprowadzę sobowtóra i mnie wyruchacie. Próbowałeś kiedyś czegoś takiego?
Nie rób dramatu, James.
To mało seksowne.
Cześć.
James!
No wychodź!
Po coś tam wsiadł, James?
Dokąd się wybierasz, dzieciaku?
James!
Pasażerowie autobusu.
Wydajcie tchórza, Jamesa Fostera, albo was pozabijam.
To glista i siusiumajtek.
Sprzedałby matkę na mielonkę, żeby ocalić swoje dupsko.
Tak, Jamesy.
Chodź tu! Chodź, dzieciaku.
No chodź. Do nogi!
Jesteś żałosny, James.
Mazgaj z ciebie.
Mam nosa do mazgajów.
Jesteś do niczego.
Cały czas laliśmy z ciebie.
Dostarczyłeś nam wakacyjnej rozrywki.
Jesteś beznadziejnym kierowcą.
Nie wierzę, że potrąciłeś tego typa.
Pamiętasz to?
Chcieliśmy cię w coś wrobić.
Jesteś takim kretynem, że nie musieliśmy.
Szybciej!
Nie czytałam twojej książki.
Uwierzyłeś mi?
Dobra ze mnie aktorka.
Trudno było cię wyszukać w necie.
Sześć lat temu napisałeś gównianą książkę, której nikt nie czytał.
Krytycy ją zjechali.
Musisz być tak próżny, skoro uwierzyłeś, że ją czytaliśmy.
To jest trochę śmieszne, ale bardziej przygnębiające.
Wydrukowałam jedną z recenzji, Jamesy.
Może ją kojarzysz?
„Zmienna powłoka, książka tak zła jak jej tytuł.
Autor James W. Foster zdaje się mieć świadomość
swojego braku talentu i usiłuje zatuszować to pretensjonalnością
i nieudolnym pozerstwem, lecz w ten sposób
uwypukla beznadziejność swojego debiutu.
To powieść pozbawiona przekazu, z czego autor nie zdaje sobie sprawy.
Trudno się nie zastanawiać, czy książka trafiła do druku
jedynie za sprawą wpływowego teścia Fostera,
potentata medialnego Edwarda Serveka.
Bohaterka, Maurice Tate, to przerysowana urolożka,
uwikłana w nieprzekonujące problemy małżeńskie...”
Nie. Alban, moje wino.
Jamesy. Tylko nie to.
- Co ty wyprawiasz? - James!
Nie!
Nie! James!
Wracaj.
James.
James!
James.
Pomocy.
Nie, proszę...
Pomóż mi, Em.
Em, pomóż, proszę.
Halo?
Halo!
Wielkie przebudzenie!
Zmartwychwstał!
James, podejdź.
Chodź.
Wszystko gra.
Chodź ze mną.
Dziś cię naprawimy, James.
Wiem, że jest ci trudno.
Ale zaufaj mi, gdy mówię, że kieruje nami miłosierdzie.
Czas, by twój umysł wykluł się z tej obrzydliwej, larwalnej powłoki.
Przekonaj się, kim naprawdę jesteś.
Dawać tu kundla.
Chodź.
Pomoże ci ukończyć transformację.
Tylko przelewając krew uwolnisz się od przeszłości.
Złóż kundla w ofierze, James.
Zabij kundla!
Pierdol się.
Pierdolcie się wszyscy.
Podnieś nóż, James.
To dla twojego dobra.
Sama go podnieś.
No dalej!
Aport!
Już dobrze, chodź.
Tak.
Ląduję o 10.00. Będę w domu między 11.00, a 11.30.
Przepraszam, kochanie.
Z całego serca.
Tak.
Tęsknię za tobą.
Dobrze.
Muszę kończyć. Nie chcę przegapić autokaru.
Niebawem się widzimy.
Dobrze?
Kocham cię.
Pa.
Dziękuję.
Dzięki.
Proszę.
Charles, mówiłeś Stacy, że klucz jest pod donicą?
Tak, wczoraj.
Ta dziewucha jest tak niekumata.
Co planujecie po powrocie do LA, Gabi?
Alban musi wracać do pracy, prawda?
Niestety tak.
Wkrótce wypuszczamy nowy numer, a jestem z wszystkim do tyłu.
Znów czekają mnie posiłki w samotności i przestawianie mebli.
Tylko nie to.
Albana wkurza, gdy z nudów przemeblowuję mieszkanie.
Nie gadaj.
Ty i Bex jesteście chyba spokrewnione.
Lubię też przemalowywać ściany.
Nie prowokuj jej.
Właśnie, musimy zapłacić Jonahowi za remont garażu.
- Zapłaciłem w zeszłym miesiącu. - Przed wylotem wysłał mi fakturę.
Pasażerowie lotu LT 907 do Los Angeles proszeni są do odprawy.
Osoby potrzebujące pomocy,
podróżujące z małymi dziećmi
i w klasie biznesowej proszeni są o zgłoszenie się do Bramki C.
Pora na nas.
Cieszę się, że cię poznaliśmy, James.
Mam nadzieję, że widzimy się za rok.
Udanej podróży.
Nawzajem.
Pasażerowie lotu LT 606 do Melbourne, to ostatnia chwila, aby wejść na pokład.
Prosimy kierować się do bramki numer jeden.
Powtarzam, pasażerowie lotu LT 606 do Melbourne...
Napisy: Karol Gajos