MISTRZ
REKORD BORISA
OSZUST
OWOC MIŁOŚCI
BANKRUT
KŁAMCA
WSPANIAŁY BORIS
Kim jest Becker?
Boris Becker to dziecko, które ma przed sobą płomień.
I ciągle wychyla rękę, by sprawdzić, czy zostanie poparzony.
Czy Boris Becker trafi za kratki, czy może...
Ludzie z całej Europy żywo interesują się tą sprawą.
W sądzie słyszeliśmy o człowieku,
który nie może pokazać trofeów potwierdzających jego sukcesy.
Człowieku o problemach finansowych i zszarganej reputacji.
Po odczytaniu wyroku ciężko się czeka na wymiar kary.
Dowiem się o tym za dwa dni. To dla mnie naprawdę ciężkie chwile.
Mój stan jest tragiczny.
Nie wiem co o tym sądzić.
Ale przyjmę to. Nie zamierzam ukrywać się ani uciekać.
Zaakceptuję każdy wymiar kary.
Mamy dziś środowe popołudnie. W piątek poznam resztę swojego życia.
Boris!
PIĄTEK 29 KWIETNIA 2022
- Tutaj! - Jesteś pewny decyzji sądu?
Masz wiadomość dla fanów? Pewnie masz sporo na głowie?
Powiesz coś, zanim wejdziesz? No to zobaczymy się w sądzie.
Przyjął karę z czerwoną, ale jak zwykle pozbawioną emocji twarzą.
Spojrzał przed siebie i...
Nigdy już nie zarobi dużych pieniędzy ani nie znajdzie pracy.
Boris Becker stracił całą fortunę przez swoją niegospodarność.
A teraz został skazany na dwa i pół roku więzienia.
Wimbledon to jedyne miejsce, które kocham i mogę nazywać domem.
FINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1985 KEVIN CURREN KONTRA BORIS BECKER
Usłyszałem, że mój przeciwnik, czyli Kevin Curren,
zawsze siada na pierwszym krześle.
Trener powiedział mi: „Bądź szybszy i zajmij pierwsze krzesło”.
Był jednoznacznym faworytem, ale wydawało mi się, że się stresuje.
Uznałem, że rzut monetą pozwoli zacząć mecz od moich serwów.
Chciałem zadać pierwszy cios.
Wygrałem gem serwisowy, a potem go przełamałem.
Boris Becker zachowuje stoicki spokój.
Gem i pierwszy set dla Beckera.
Ale wtedy Kevin przejmuje inicjatywę.
Ciągle mnie wyrzuca.
Ale udało mi się go przełamać.
Gem dla Beckera.
Podreperował się mentalnie.
I setowa.
Gem dla Beckera.
W czwartym secie przełamałem go w pierwszym gemie.
Usiadłem i myślę sobie: „Wystarczy, że utrzymam podanie”.
Stresuję się i nie wychodzi mi nawet odbijanie piłki.
Jakby przykleiła mi się do dłoni.
Podwójny błąd. Na trybunach jęk zawodu.
0:15.
Dawaj, Boris!
Piłka meczowa. Myślę: „Boże, daj mi ten jeden serw.
Wystarczy jeden”.
34 LATA PÓŹNIEJ
Rozmowa z Borisem Beckerem. Czy jest pan bankrutem?
Jak można tak skończyć po tylu triumfach i sukcesach w życiu?
Becker, trzykrotny triumfator Wimbledonu, ma dziś rozprawę w londyńskim sądzie.
Dzień dobry.
O to grają.
Proszę się odwrócić.
To „Jeżeli”, słynny wiersz Rudyarda Kiplinga.
Tutaj się czeka przed wejściem na Kort Centralny.
Patrzy się w górę i czuć lekki stres.
„JEŻELI TRIUMF I PORAŻKĘ W ŻYCIU SPOTKANE JEDNAKOWO PRZYJMIESZ OBA TE ZŁUDZENIA”
Wielu sportowców sądzi, że pieniądze, które zarabiamy w karierze,
płyną takim samym strumieniem po jej zakończeniu.
Obwiniam siebie.
- I już. - Dzięki.
Zorientowałem się bardzo późno.
Wierzę, że nic nie dzieje się bez powodu.
Ale jaki tu był powód? Co zrobiłem, by zasłużyć na coś takiego?
I... tak jak mówiłem... Nie zwykłem...
Nie zwykłem rozklejać się przed kamerami i ogólnie nie lubię narzekać.
Akceptuję to, co mnie spotyka w życiu. Ale ta sytuacja jest ciężka.
Ciężko mi zrozumieć, dlaczego mnie to spotkało.
Kiedyś się dowiem. Ale na razie zwyczajnie nie wiem.
Udało mu się!
Wygrywa...
Becker!
Oto i on. Gratulacje dla mistrza.
- Dziękuję. - Jak się czujesz?
Po prostu wspaniale.
Teraz będę musiał wykazać się ogromną odpowiedzialnością,
bo wygrać Wimbledon w moim wieku
to coś wyjątkowego.
Wygrano go kiedyś na kolanach?
Nie wiem.
Gdyby dwa tygodnie temu ktoś ci powiedział, że wygrasz Wimbledon,
co byś odpowiedział?
Że to idiota.
Całe Niemcy Zachodnie radują się ze zwycięstwa Beckera.
Prezydent przesłał mu gratulacje tuż po zakończeniu meczu.
W rodzinnym mieście Beckera pod Heidelbergiem
jego krewni oglądali finał przed telewizorami.
Co za powrót do domu.
Wąski uliczki Leimen pękały w szwach.
Powitajmy Borisa Beckera.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Boom Boom! - To...
- Nie tak się nazywam. - Dobrze, pogadajmy o tym już teraz.
Wylądowało to też w Sports Illustrated.
„Baby Boomer i Boom Boom Becker”.
Gdy się urodziłem, moja matka wołała na mnie Boris, a nie Boom Boom.
Dlatego tego nie lubię.
Czy młode damy...
Poznajesz teraz więcej młodych dam niż cztery czy pięć miesięcy temu?
Po Wimbledonie pojawiło się ich więcej.
Więcej? No proszę.
ŚWIAT KONTRA BORIS BECKER
CZĘŚĆ PIERWSZA: TRIUMF
SUKCES BECKERA MŁODY KRÓL
BECKER WYGRYWA WSZYSTKO BORIS PRZYĆMIŁ RESZTĘ
MISTRZ W WIEKU 17 LAT REKORD BORISA
17-LATEK Z RFN NAJMŁODSZYM MISTRZEM W SINGLU MĘŻCZYZN PO WYGRANEJ Z CURRENEM
Wynik meczu tenisowego może wiele powiedzieć.
Przegrany jest zdeklasowany.
Zwycięzca miał słabe dwa pierwsze sety,
ale mimo tego udało mu się wygrać.
Ale za wynikami kryje się historia poszczególnych zdobytych punktów.
To nie tylko uderzenia i skopane woleje, ale też zmiany w psychice graczy.
Decyzje o zachowawczej grze albo próbie przełamania.
Pewność siebie mija i powraca, ale dlaczego?
Strach przed przegraną? A może nieszablonowe myślenie?
Jak najlepsi gracze wmawiają sobie, że mogą wygrać,
nawet w złej sytuacji?
Wynik nie udzieli tu odpowiedzi.
BORIS ROZBIJA RODZINĘ
Wynik to nagłówek.
BECKER BEZRADNY W GRZE SĄDOWEJ
Co czuje?
KŁAMLIWY BORIS
Wygrywa czy przegrywa?
MISTRZ ZA KRATAMI ZA OSZUSTWA
MISTRZ WIĘZIENIA
W przypadku Beckera nagłówki zakryły prawdę.
To były dwie rundy rozmów.
Najpierw w 2019, gdy zaczynały się jego problemy,
a potem w 2022 roku, trzy dni przed rozpoczęciem odsiadki.
W drugiej rozmowie przewijał się motyw czasu.
Odliczanie do niepewnej przyszłości i mierzenie się z przeszłością.
Boris, gdyby to było możliwe, co byś powiedział swojej młodszej wersji?
Co za zbieg okoliczności z tym pytaniem.
Niedawno mój najstarszy syn był na moim procesie.
Zapytał, czego się nauczyłem, patrząc na to z perspektywy czasu.
Odpowiedziałem: „Synu, pamiętaj, by pilnować swoich spraw”.
Ile zarabia menedżer Tiriac?
- Za mało. - Za mało?
MENEDŻER BECKERA
Moim menedżerem był Ion Tiriac.
Miałem 15 lat. To był juniorski turniej w Monte Carlo.
Trener kadry narodowej, Günther Bosch...
TRENER BECKERA
...pochodził z Rumunii.
Bosch i Tiriac byli przyjaciółmi od dziecka.
Günther powiedział Ionowi, że pokaże mu młodego i szalonego Niemca.
No i zerknąłem na niego.
Zaintrygował mnie.
Był trochę pyzaty.
Ion Tiriac zawsze miał te potężne wąsy.
Był trenerem Guillermo Vilasa, a ja się strasznie stresowałem.
Vilas.
Nie miał za grosz talentu.
Ale harował jak wół.
Najlepszy gracz w historii, biorąc pod uwagę tamte czasy.
A Boris Becker robił wszystko, co powinien robić.
Zaproszono mnie na tydzień na treningi z Vilasem w Hamburgu.
Nikt nie starał się w tenisie tak jak on.
Tiriac chciał zobaczyć, jak długo wytrzymam.
I jak poszło?
Bolało po paru...
Był cały pokryty mączką. Miał ją w oczach. Krwawił.
Interesujący chłopak.
Dawał z siebie wszystko. Mało brakowało, by złamał sobie bark.
Boris to młody i zdeterminowany człowiek.
Chyba nikt w tym sporcie nie haruje tyle co on.
Uwielbiałem grać i trenować.
A przede wszystkim wygrywać.
- Wygrałem pierwszy turniej, mając 6 lat. - Sześć?
Tak, sześć.
Pamiętam to. Miałem sześć lat. Trzymałem ten mały puchar.
Mało już z tego pamiętam, ale był bardzo mały.
Przed nami finał. Rainer Martinell kontra Boris Becker.
- Gem, set, mecz! - Tak!
Pomyśl o tym. Borg był tu siedem lat temu.
Życzę ci tego samego sukcesu.
Powodzenia!
Chodź, Boris.
Gdy wygrywasz, mając 6, 7 i 8 lat, a potem masz trenera,
to grasz coraz więcej.
- Ile macie lat? - Jedenaście.
A kogo lubicie najbardziej?
- Borga! - Borga?
Za dzieciaka uwielbiałem Björna Borga.
Uwielbiałem go i chciałem być taki jak on.
Nigdy się nie poddaję.
Nieważne, jaki jest wynik. Dopiero ostatni punkt kończy mecz.
Gdy zaczynasz grać w tenisa, mając pięć lat, chcesz wygrywać.
Po to trenujesz.
Starasz się to robić przez całe życie.
Oglądając Björna Borga, myślałem: „Muszę zacząć grać tak jak on”.
W telewizji transmitowano tylko Wimbledon.
Gdy zagrał w słynnym finale z 1980 roku,
młody Boris oglądał ten mecz z moimi rodzicami w RFN.
Gdy osiągasz pewien poziom,
pojmujesz, że to też walka psychologiczna.
Mają po dwa sety.
Po przegranym secie w tie-breaku nie miałem sił i byłem pewny, że przegram.
Niesamowite.
Co musi myśleć sobie Borg?
Myślałem, że wygram.
Nie mógł chcieć tego bardziej niż ja.
- Piłka mistrzowska. - Ale wbił jeszcze wyższy bieg.
Mistrz!
Podziwiałem go za tę wygraną.
Graliśmy juniorskie turnieje, udając, że jesteśmy Björnem Borgiem.
Wtedy źle zachowywałem się na korcie.
Wściekałem się, łamałem rakiety.
Wtedy po trzech godzinach treningu zawsze czekała mnie kara:
kolejna godzina ze Steffi Graf.
Dwóch najlepszych niemieckich tenisistów dorastało paręnaście kilometrów od siebie.
22 TYTUŁY WIELKOSZLEMOWE
W wieku 12 lat byłem najlepszy w kategorii do lat 14.
W wieku 14 lat zacząłem grać z seniorami.
I właśnie wtedy zostałem mistrzem Niemiec w mistrzostwach kortów krytych.
W tamtych czasach w tenisie działały tylko trzy agencje menedżerskie,
które się liczyły.
Wszystkie odwiedziły mojego ojca.
Zarówno Mark MCormack, jak i Donald Dell szybko zaoferowali pieniądze.
Mój ojciec czuł się urażony propozycją „sprzedania” syna,
więc grzecznie kazał im wyjść.
Tiriac w ogóle nie wspomniał o pieniądzach.
Powiedział: „Masz utalentowanego syna. Chcę go trenować.
Zajmę się nim jak własnym dzieckiem”.
Pogadałem z jego rodzicami. To byli prości i normalni ludzie.
Wręcz uroczy. Wszystko rozumieli. Zawarliśmy umowę.
Mieli zostać w domu. Ewentualnie gdyby awansował do finału,
to wtedy czasem bym ich zaprosił, bo nie lubię, gdy rodzice się wtrącają.
Mama do dziś twierdzi, że największym błędem w jej życiu było to,
że pozwoliła mi urywać się ze szkoły.
Ale mój ojciec stwierdził: „Dajmy młodemu Borisowi szansę”.
I wtedy, w wieku 16 lat, zostałem zawodowym tenisistą.
Byłem siłowym graczem.
Miałem mocne uderzenie i wbiegałem ostro w pole.
Taktyka nie była zbyt złożona.
Podświadomie wiedziałem, że kluczem jest siła.
Siłowa przewaga nad przeciwnikiem.
Gdy inni padali, ja się nie męczyłem.
Jesienią 1984 roku byłem w okolicach 100. miejsca w rankingu.
Przez cały wrzesień i październik odpadałem w pierwszych rundach.
Przegrałem tak sześć czy siedem razy. Dla tenisisty to naprawdę zła passa.
Tracisz pewność i wiarę w siebie.
Byłem załamany, ale był przy mnie Tiriac.
Zaczął płakać.
„Nie dam rady. Próbowałem już wszystkiego”.
Odpowiedziałem mu: „Boris, wszystko gra. Pomyśl o tym. Nic się nie dzieje”.
Mówię mu: „Ion, mogę jeździć po świecie, ale czasami muszę coś wygrać”.
Dla mnie najważniejsze było wygrywanie.
Powiedział mi: „Boris, gwarantuję ci,
że jeśli wytrzymasz jeszcze trzy miesiące,
to czeka cię wiele wspaniałych sukcesów”.
I od początku 1985 roku wygrywałem z najlepszymi na świecie.
Awansowałem do pierwszej trzydziestki. Zakwalifikowałem się do Italian Open.
Dotarłem do półfinału, co dało mi 20. miejsce w rankingu.
W świecie tenisa można by powiedzieć: „Ten młody Niemiec jeszcze coś pokaże”.
Ludzie zaczęli mówić o Borisie Beckerze z Niemiec.
„Zobaczcie, jak ten dzieciak gra”.
W lutym albo marcu 1985 zagraliśmy mecz pokazowy.
Narzekał na wszystkie decyzje sędziów.
- Nie! - Ostatnie ostrzeżenie.
Gładko wygrałem ten mecz, a w szatni powiedziałem mu:
„Boris, posłuchaj”. „Wygraj coś, a potem narzekaj.
Ale zanim wygrasz, przestań się tak zachowywać”.
Nawet nie wyobrażałem sobie,
że cztery miesiące później wygra Queen’s i Wimbledon.
Queen’s to turniej na trawie poprzedzający Wimbledon.
W finale walczyłem z Johanem Kriekem.
W finale miałem się zmierzyć z jakimś młodzikiem z Niemiec.
Myślę sobie: „Tytuł mam już w garści”.
Nabrał pewności siebie i zaczął mocno serwować.
- Tak! - Gem, set i mecz.
Gdy pokonał mnie w finale, prasa pytała:
„Panie Kriek, co pan sądzi o tym młodziku?”.
Mówię: „Z takim serwisem wygra Wimbledon”.
Jak widać, rodzice Beckera szaleją ze szczęścia.
Gratulacje!
Gratulacje. Dzień dobry.
Dołączasz do słynnego grona zwycięzców.
To takie legendy jak Laver, Hoad, Sedgman i oczywiście McEnroe.
- I ostatnio Connors. - Tak.
No tak. Mamy tu nową osobę.
Między Connorsem i McEnroe’em. Nie mogę w to uwierzyć.
- A masz 17 lat. - No tak.
- To dość szybki sukces. - Tak.
Poczułem nadciągające tsunami. Porwała mnie pewna fala.
Grałem normalnie i zacząłem wygrywać.
KORT TRENINGOWY
W tygodniu między Queen’s a Wimbledonem
trafiasz na lepszy i oblegany kort treningowy.
Wiedziałem, że ludzie na mnie patrzą i dobrze się z tym czułem.
Byłem gotowy pokazać, jak dobrze gram.
Nie myślałem o wygraniu Wimbledonu, tylko cieszyłem się tą chwilą.
Byłem jak mały chłopiec w sklepie z zabawkami.
Myślę, że opanował grę na trawie na swój sposób.
Nikt do końca tego nie opanowuje.
Każdy, kto twierdzi, że jest specem od gry na kortach trawiastych,
musiałby żyć w latach 60. i pochodzić z Australii.
Poza Australią nie ma takich kortów.
No i jeszcze nurkowanie.
To było po prostu obłędne.
Na trawie? Może i da się.
Ale on robił to na mączce.
Czasami musiałem nurkować.
Myślę, że przede wszystkim robiło to wrażenie na przeciwniku,
który widział, z jakim poświęceniem gram.
Że ból nie jest mi straszny.
Wznowienie.
To było w 1985 roku na Wimbledonie.
Mecz czwartej rundy z Timem Mayotte'em. Wygrywał w setach 2-1.
Skręciłem sobie kostkę.
I po zawodach.
- Rety. - 30:15.
Tim był przy linii końcowej.
Gdyby był przy siatce, podalibyśmy sobie ręce i zakończyli mecz.
I po Wimbledonie.
Chciał kreczować.
No to mówię: „Bosch, krzyknij na niego”.
Zobaczyłem kątem oka, jak Bosch i Tiriac machają do mnie.
Nagle usłyszałem, jak Tiriac krzyczy: „Poproś o przerwę!”.
Mogę prosić o trzy minuty?
Tylko ją nadwyrężyłem.
Prosi o przerwę medyczną, która może potrwać do trzech minut.
Trener przygotowania fizycznego przybiegł z szatni na kort numer 14.
Całe szczęście nie grał na Centralnym.
Lekarz pojawił się po około 20 minutach.
To nie były trzy minuty, ale dobrze, że już tu jest, John.
Kostka była poczerniała i sina, ale byłem w stanie wznowić mecz.
Po 15 minutach wyglądał inaczej. Był emocjonalnym wrakiem.
Prawie nie podał mi ręki.
Od razu opuścił kort, ale nie winię go.
Później musiałem wszystko pozmieniać,
bo zamiast 30 dziennikarzy pojawiło się 130.
- I pan Arthur Ashe. - Dobrze.
Boris, jesteś zaskoczony awansem do ćwierćfinału w wieku 17 lat?
Na pewno.
A co z kostką?
Nie jest tragicznie, ale nie jest też dobrze.
Wszyscy mówią o tym, że w takim wieku to ogromna presja.
Ty i parę innych osób nadal gracie, mimo że nie byliście faworytami.
Radzisz sobie z presją?
Cóż... Chyba tak. Staram się.
Becker to chwilowy mistrz? Czy może zagości w czołówce na dłużej?
Może zostać najmłodszym mistrzem.
Nie tylko tutaj, ale ogólnie w Wielkich Szlemach.
Myślę, że ma talent i zostanie z nami dłużej.
Jak trudno jest takiemu 17-latkowi zachować kontakt z rzeczywistością?
Każdy tenisista kiedyś go traci.
Udało mu się!
Trofeum...
zgarnia Becker!
Po Wimbledonie Tiriac zabrał mnie do Monako, gdzie mieszkałem.
Powiedział: „Nie wracasz do mieszkania.
Zameldujemy się w hotelu przy plaży,
a ja powiem ci, co właśnie się stało”.
Zapytałem: „Co masz na myśli?”. A on na to: „Powiem ci, czego dokonałeś.
Pokażę ci teraz, jak będzie wyglądać twoje życie”.
Chodziło o skutki tego, że po raz pierwszy ten turniej
wygrał Niemiec, a także najmłodszy i nierozstawiony gracz.
Omówiliśmy oczekiwania w świecie tenisa i w Niemczech.
A także oczekiwania ze strony mediów.
Mówiliśmy o łączeniu brązowych butów z brązowym paskiem,
a nie z czarnym, albo o koszulach i krawatach.
Było to przygotowanie pod budowę wizerunku
i zostanie sportową gwiazdą.
Mówił: „Tenis jest fajny, ale wiesz, kim jesteś poza kortem?
Kimś rozchwytywanym”.
Niczego nie zrobiłem. Facet miał to coś.
Miał charyzmę i wszystko, co było potrzebne do sukcesu.
I został absolutną gwiazdą.
Boris!
Co byś mu powiedziała?
Że chciałabym z nim zagrać.
Jesteśmy dumni z Borisa Beckera. Cały świat usłyszał o Leimen.
Leimen jest sławne!
Jesteśmy przeszczęśliwi.
Lubię Borisa.
To dobry gracz. Ma fajny charakter i jest młody.
- I Niemiec. - No.
Sio, Jacksonie i Madonno. Nastolatki mają nowego idola.
I to właśnie Ion Tiriac potrafił najlepiej wykorzystać tę sławę.
Urodził się w Transylwanii i porzucił pracę w fabryce łożysk,
aby stać się zawodowym tenisistą i hokeistą.
Po upadku komunizmu w Rumunii
Tiriac kupił kilka państwowych spółek za bezcen i został miliarderem.
Był znany z kolekcji 500 zabytkowych samochodów.
KOLEKCJA TIRIACA
Jako menedżer i biznesmen
wzbogacił młodego Beckera wielomilionowymi umowami sponsorskimi.
Tylko Coca-Cola!
Może nie wiedzą, że mój sprzęt produkuje Puma.
Ion Tiriac potrafił sprzedać wizerunek.
Zajmował się umowami i rachunkami bankowymi.
W bardzo profesjonalny sposób zarządzał moim życiem.
Nie było innego sposobu.
Wpajałem mu, by nie miał karty kredytowej.
By nie nosił przy sobie pieniędzy.
Bo inaczej ludzie wokół niego chcieliby na nim zarobić.
Było tak, gdy miał 17 lat, więc był jeszcze bardzo młody.
Podczas kariery chyba ani razu nie skorzystałem z bankomatu.
Wtedy chyba nawet nie wiedziałem, ile mam pieniędzy na koncie.
Ale nie brakowało ich.
O której masz samolot?
Sportowcy nie studiują.
Nie znają się na prawie ani biznesie.
Naszym biznesem był sport.
Dlatego gdy kończymy karierę po trzydziestce,
nie wiemy, co jest grane.
Panie Becker!
Prosimy o komentarz po angielsku.
ROK 2002 TRZY LATA PO ZAKOŃCZENIU KARIERY
Borisowi Beckerowi, byłemu mistrzowi Wimbledonu,
grozi trzy i pół roku więzienia za unikanie płacenia podatków.
Miał nie zapłacić milionów funtów na przestrzeni lat 90.
GROZI MI WIĘZIENIE
Do zrozumienia jego historii potrzebne są przeskoki w czasie.
Długo przed wyrokiem w Londynie
miał problemy z prawem w Niemczech.
Ze względu na pieniądze, jakie zarobiłem,
Niemcy zaczęli być nieco... zazdrośni.
„Ten młodzieniec robi, co chce, no i zarabia kupę kasy.
Na pewno coś kombinuje”.
Tacy zwykli ludzie jak ja są rozczarowani,
że gwiazdy pokroju Borisa Beckera są praktycznie bezkarne.
Porusza się w świecie show-biznesu i sportu.
Powinien ponieść karę.
Oskarżyli mnie o uchylanie się od płacenia podatków.
Rząd to poważny przeciwnik, jeśli chodzi o walkę sądową.
Rząd skupił się na początku kariery Borisa,
kiedy jego menedżer, Ion Tiriac, doradził mu, by osiadł w Monako,
słynnym raju podatkowym, gdzie Boris mógł zatajać zarobki przed niemiecką skarbówką.
Gdy prokuratora zaczęła badać jego finanse,
Becker nie współpracował już z Tiriakiem i mieszkał z młodą żoną w Niemczech.
Byli na wakacjach w Miami, gdy do ich mieszkania zapukała skarbówka.
Rano zadzwonił do mnie mój prawnik, mówiąc, że policja...
wraz ze skarbówką próbują dostać się do naszego mieszkania.
A w szczególności do sejfu.
To była trzecia albo czwarta rano. Za pierwszym razem podałem zły kod.
Nie spodziewałem się, że wejdą do mojego mieszkania w Monachium.
Po tym incydencie nie byliśmy już niczego pewni.
Ciągle myślałam sobie: „Jak to możliwe?”.
Jak mogli ot tak nas najść?
I potraktować go jak przestępcę.
Bardzo to przeżył, zwłaszcza że nie było nas na miejscu.
Nie mogliśmy niczego zrobić. Całkowicie nas to zaskoczyło.
Poczuliśmy się, jakby w naszym domu pojawili się intruzi.
Powiedziałem, że jest tam biżuteria i dokumenty,
ale także nagie zdjęcia mojej żony w ciąży.
Prosiłem, by to uszanowali.
Ale zabrali wszystko i nigdy nie oddali tych zdjęć.
Pamiętam, że często wisiał na telefonie i nie mógł zrozumieć tej sytuacji.
Był skołowany i zaskoczony.
I smutny.
Twierdzili, że utrzymywałem fikcyjną rezydencję w Monachium,
mieszkając oficjalnie w Monako.
Becker spędził 72 dni w Monako w ciągu dwóch lat
i 139 dni w swoim monachijskim apartamencie.
Moja siostra Sabine miała u siebie pokój dla gości.
Gdy odwiedzałem znajomych w Monachium,
nocowałem u niej, a nie w hotelu, i dlatego ogłoszono mnie przestępcą.
...ale formalnie mieszkał jednak w Niemczech.
I właśnie dlatego,
działając w sposób umyślny, by nielegalnie płacić mniejsze podatki,
zataił ten fakt w zeznaniach podatkowych.
Sam oskarżony przyznał, że działał umyślnie.
Podczas procesu oskarżyciel wnioskował u sędziego
o trzy lata i dziewięć miesięcy za kratkami.
Byłem wściekły.
Wcześniej chciałem podejść do niego i zapytać,
czy jest zdrowy na umyśle, ale to wystarczyło, żebym się zamknął.
Dostałem dwa lata w zawiasach.
Dołożyli też 250 000 marek grzywny i sprawa została zamknięta.
Boris Becker przekazał w swoim oświadczeniu:
„To moja najważniejsza wygrana. Zachowałem wolność”.
Wyobraźcie sobie niemieckie nagłówki.
LEKCJA POKORY
BECKER DOSTAJE ZAWIASY
Nawet najmniejszy wiatr w moim życiu przemienia się w istne tornado.
Redaktor naczelny najbardziej poczytnego niemieckiego dziennika
wspaniale mi to wyjaśnił.
Jego gazeta zawsze się sprzeda dzięki trzem tematom.
Adolfowi Hitlerowi, zjednoczeniu Niemiec
i Borisowi Beckerowi.
WIEM, ŻE MUSZĘ ODPOKUTOWAĆ
I z tymi nieprawidłowościami mierzę się już od 35 lat.
Mówiłem mu: „Musisz być mistrzem zarówno na korcie, jak i poza nim.
Nie zmuszaj mnie, bym złoił ci skórę, bo zrobię to na oczach wszystkich.
Nieważne, ile zarobisz na swojej grze.
Najwięcej zarabiasz dzięki mnie i to już się dzieje”.
Największe gwiazdy zarabiają 10-20% na korcie,
a resztę poza nim.
TO NOWA ROZGRYWKA
Tiriac przygotował nową kampanię dla swojej nowej sportowej gwiazdy.
Załatwił topowe umowy sponsorskie od najważniejszych firm i korporacji.
Ale warunkiem były zwycięstwa młodego Borisa Beckera.
Gdyby przestał wygrywać, plan by się posypał, prawda?
Czasem się przegrywa.
Albo sobie z tym radzisz, albo nie.
Jeśli Boris ma być liderem rankingu, musi stać się solidnym tenisistą.
Nie mogłem przejść ćwierćfinałów
w pięciu kolejnych turniejach.
Co chwila kończyłem na ćwierćfinale.
To też dobry wynik, ale nie wystarczał.
A przed Wimbledonem pojawił się spory kryzys.
Coraz większa presja.
„Czy Boris obroni tytuł, czy może okaże się tymczasową sensacją?”
Gem, set i mecz. Becker!
Wygrałem ćwierćfinał do zera, a potem półfinał.
I zacząłem czuć się bardzo pewny. Czułem narastającą we mnie siłę.
Wszyscy też zaczęli to dostrzegać.
Zauważyli, że czuję ten turniej.
W finale czekał na mnie Ivan Lendl.
Był wtedy liderem rankingu.
Świetne zagranie!
Chyba nikt inny nie dysponował zarówno takim forhendem, jak i serwisem.
Nie okazywał zbyt wiele emocji. Był niczym maszyna.
Nie potrafił jakoś specjalnie porwać tłumu.
Nie był żadnym showmanem.
Dla mnie był pierwszym tenisowym zawodowcem.
Gem dla Lendla.
Przed tym Wimbledonem odbyłem długą rozmowę z Tiriakiem i Boschem.
Powiedziałem, że zrobiłem wszystko, czego chcieli.
I zapytałem: „Czy teraz mogę zagrać po swojemu?”.
Zostałem mistrzem dzięki mojej sile.
15:0.
Gem dla Beckera.
Chyba nigdy nie widziałem tak zdeterminowanego tenisisty jak Becker.
Proszę o ciszę.
Gem, set i mecz dla Beckera.
To było dla mnie niesamowite, że znów wygrał mimo tak ogromnej presji.
Dwukrotne wygranie Wimbledonu przed 19. urodzinami to coś obłędnego.
Moim największym triumfem chyba była obrona tytułu na Wimbledonie.
Można powiedzieć, że wtedy dorosłem.
Dojrzałem na tyle, by wiedzieć, że mogę polegać na instynkcie.
I na moich mocnych stronach.
Po wygranej porozmawiałem z ojcem.
Powiedziałem mu: „Tato, nie organizuj kolejnego przejazdu przez Leimen”.
Ale i tak zorganizował. Pokłóciliśmy się i odmówiłem udziału.
A on powiedział: „Jeśli odmówisz, narobisz mi tam wstydu”.
A ja na to: „Powtarzam ci po raz ostatni. To moje życie.
To moja wygrana i moja decyzja.
Zrobię to, bo kocham cię i szanuję, ale ostatni raz decydujesz za mnie”.
Gdy za młodu zostajesz rzucony rekinom na pożarcie,
trudno jest nauczyć się pływać.
Ale gdy już się nauczysz,
czujesz się niepokonany, a to oznacza, że często wygrywasz.
Jesienią tamtego roku zrobiłem coś, czego nikt nigdy nie zrobił.
Wygrałem trzy turnieje rangi Masters w trzy tygodnie na trzech kontynentach.
Nie pytajcie, kiedy spałem.
Bo nie spałem.
Wygrałem niemal każdy kolejny turniej.
Nikt nie miał ze mną szans.
Czy dla wielu Niemców małoletni zawodowy tenisista
uosabia to, co dla wielu zostało stracone?
Walecznego ducha, silną wolę i bezkresną pewność siebie?
PSYCHOLOG
W pewnym sensie tak. Nasz naród sporo przeszedł.
Dlatego słusznie cieszymy się,
patrząc na każdą osobę, która odnosi międzynarodowy sukces.
Był pierwszym Niemcem, który odniósł taki sukces po wojnie.
Był niczym młody Zygfryd.
NIBELUNGI: ŚMIERĆ ZYGFRYDA (1924) REŻYSERIA: FRITZ LANG
Był młodzieńcem, który sam sobie radził.
Wokół niego czuć było aurę wielkiej gwiazdy.
A ludzie go pokochali.
Becker spełnił swoje marzenie.
Spotkał się z papieżem w Watykanie.
Dwukrotny triumfator Wimbledonu wręczył Janowi Pawłowi II rakietę.
Papież sam gra w tenisa, a także regularnie pływa.
Zresztą to właśnie on zaprosił Beckera na spotkanie już parę miesięcy temu.
Wygrał trzy turnieje na trzech kontynentach.
W pojedynkę i na trzech różnych nawierzchniach!
Dziękujemy, że dziś z nami jesteś. Chcę zapytać o paru tenisistów.
McEnroe powróci?
Brał udział w tych trzech ostatnich turniejach.
Myślę, że przed nim jeszcze długa droga, ale w końcu może powrócić.
Grałeś później z McEnroe’em?
Tak, po jego powrocie zmierzyliśmy się w Stratton Mountain w Vermont.
Faul!
McEnroe trafia z bekhendu w siatkę.
Co niby jest nie tak?
Na początku roku miałem przerwę.
W Stratton Mountain byłem rozchwiany emocjonalnie,
bo czułem, że muszę coś udowodnić.
Dopiero co wrócił po przerwie i chciał dać nauczkę młodemu Niemcowi.
Chciałem dać temu upust. Nie żebym wcześniej miał z tym problemy.
Ale bardziej niż zazwyczaj.
Aut!
- Utrzymał serwy. 1-0. - Mac wrócił.
Wtedy na kortach nie było jeszcze mikrofonów.
Nie było słychać, co mówili zawodnicy.
Chciałem go trochę nastraszyć.
Pocisnąć go w tenisowym stylu.
Przy pierwszej zmianie McEnroe pogadał z Beckerem o szacunku.
Niestety nie dosłyszeliśmy wszystkiego.
Powiedział: „Boris, zajebię cię, chujku”.
Wyobraźcie sobie, że ktoś mówi tak teraz. Od razu kara finansowa.
Byłem zszokowany i zastraszony. Co mogłem z tym zrobić?
Nauczyłem się wielu angielskich słów przez te dwie i pół godziny.
Słów, których wtedy nie znałem i po które rzadko sięgam.
Mówił, że byłeś niemiły.
Owszem, ale średnio mi to pomogło.
Pierwszego seta wygrał 6-3. To była prawdziwa bitwa.
Stęskniliśmy się za McEnroe’em.
Nigdy nie widziałem, by ktoś lepiej czuł piłkę.
Znajdował takie kąty do odbicia i trafiał z precyzją,
jakiej nie można wyćwiczyć ani nauczyć kogokolwiek.
Każdy miał problemy z grą przeciw niemu ze względu na jego osobliwy sposób gry.
Dawał z siebie wszystko, więc i ja musiałem.
Zawsze podejmuję rękawicę.
Świetnie grał.
Nurkował po całym korcie. Cudownie się to oglądało.
Miał energię młodego chłopaka, który miał już ciało mężczyzny.
Pomyślałem: „Nikt w historii tenisa nie miał tak potężnego serwisu”.
Wygrałem drugiego seta.
A trzecim był tie-break, w którym miał cztery piłki meczowe.
TIE-BREAK, TRZECI SET
8-7 dla McEnroe’a.
Co jeszcze pamiętasz?
Że oszukano mnie na piłce meczowej.
- Aut! - No nie!
Miałem parę piłek meczowych i przy pierwszej nagle słyszę, że był aut.
Że co?
W końcu karma wróciła do mnie.
I akurat ta decyzja sporo mnie kosztowała i totalnie zdekoncentrowała.
Niedobrze.
Skąd wiesz?
Wygrywa młody i genialny Boris Becker.
John pewnie myślał sobie:
„Ten drań naprzeciwko mnie jest tak samo zdeterminowany.
Nie zamierza odpuścić”.
Myślę, że wtedy zaczął mnie szanować.
Sprechen Sie English?
Mecz stawał się coraz bardziej siłowy.
Przy swoim serwisie wyrzucał mnie za linię.
PUCHAR DAVISA, ROK 1987 USA KONTRA NIEMCY
Po pięciu godzinach rozegraliśmy dopiero trzy sety.
Boris wydawał się niewzruszony.
Koniec na dziś.
Moje wyniki przeciwko niemu były tak samo złe jak u większości.
Chciałbym się z nim zmierzyć, gdy byłem u szczytu formy.
Parę razy pewnie i tak by wygrał, ale na pewno wypadałbym lepiej.
Potrafiłem zaleźć każdemu za skórę.
PÓŁFINAŁ PARIS OPEN
I wtedy przeciwnik dawał z siebie wszystko.
Mogłem pozwalać, aby szli w rozsypkę, ale nie potrafiłem się powstrzymać.
Ale zrobiłem tak podczas meczu z Borisem w Paryżu.
Zawsze udawał, że kaszle.
Udawał, że to prawdziwy kaszel.
Zawsze tak robił...
Pomagał tak sobie przy break pointach. „Boris, przecież nie jesteś taki”.
Udawałeś kaszel?
Ano.
Miałem tego dość, więc za każdym razem go naśladowałem.
A gdy to robił, ja robiłem to jeszcze częściej.
I to był zacny mecz.
- Proszę o spokój. - Kaszel ma wywrzeć presję.
Aut!
0:15.
Po dziesięciu takich akcjach ludzie nie wiedzieli, co o tym sądzić.
A mnie sprawiało to frajdę, bo ujawniłem jego ściemę.
Ten kaszel.
W końcu Boris mówi: „John, weź już mi trochę odpuść.
Przeziębiłem się”.
A ja na to: „Chyba pięć lat temu”.
Nie wierzę, że nadal chorujesz.
Tylko od czterech lat.
Widać, że robi to celowo.
Widzowie obrócili się przeciwko mnie.
„Dlaczego to robią? To on odwala te dziwne akcje”.
Nadal uważasz, że to w porządku?
Widzowie są bardzo ważni podczas tenisowej rozgrywki.
Mogą zapewnić nam energię albo nam ją odebrać.
Albo stoją za tobą murem, albo są przeciwko tobie.
Unosi rękę.
Boris Becker z gestem zwycięstwa!
Podnosi palec.
Był dziś lepszy.
Pod koniec powiedziałem: „Boris, zwyczajnie cię przepraszam”.
A on odpowiedział: „Spoko, to nerwy. Wszystko między nami gra”.
Podziękowałem mu.
Wydaje mi się, że to ja wygrałem ten mecz.
Lend na pierwszym miejscu i zaraz po nim Becker.
Czy w przyszłym roku będziesz rankingową jedynką?
- O rety. - Nie będzie to łatwe.
4. RUNDA AUSTRALIAN OPEN
- Gem. - Łatwo mu idzie.
Pan w dresie to Günther Bosch.
Naruszenie zasad u pana Beckera. Ostrzeżenie za kontakt z trenerem.
Ciekawe.
Przecież nawet pan nie wie, gdzie jest mój trener.
Wiem, panie Becker.
Chce mnie pan wyrzucić z turnieju, ale się nie dam.
Potyczka słowna między Beckerem i sędzią.
Aut! Linia.
- Poprawka. Piłka w polu. 4-2. - Proszę tylko posłuchać.
Na pewno była w polu.
Wybuch złości u Borisa.
Zniszczył własną rakietę.
- Milcz! - Proszę o ciszę.
Proszę o ciszę.
Dwa dni po odpadnięciu z Australian Open
dziewiętnastoletni Becker nie może już liczyć na Günthera Boscha.
Becker powiedział mu, że nie potrzebuje już jego rad.
Co się z panem dzieje dziesięć dni po rozstaniu z Beckerem?
Nie jest lepiej niż dziesięć dni temu.
Jeszcze nie do końca to sobie przepracowałem.
Myślę, że minie jeszcze trochę czasu, zanim pozostawię to za sobą.
Boris milczał, ruszając z Melbourne do Brisbane z Benny.
Jakoś sobie poradzę.
Nie miałem trenera, bo nie chciałem go mieć.
Nikt już nie miał mi mówić, co mam robić.
Ale wtedy może jednak kogoś potrzebowałem.
Na Wimbledonie byłem rozstawiony z jedynką.
Miałem być następnym Borgiem i wygrać ten turniej pięć razy.
DRUGA RUNDA WIMBLEDONU PETER DOOHAN KONTRA BORIS BECKER
Nie!
Przecież był aut!
Przegrałem i ludzie byli w szoku. „Boże, co się stało?”
- Co się stało? - No cóż, przegrałem tenisowy mecz.
Nie przegrałem wojny ani nikt nie zginął. Przegrałem mecz.
Nie byłem już niczego pewny.
Myślałem o presji i zobowiązaniach.
Zastanawiałem się nad życiem.
Sądziłem, że mam je poza tenisem.
Utknąłem i nie potrafiłem się z tego wyrwać.
Tabloidy nie zawodzą.
„Wypukany! Kobiety niszczą karierę”.
Boris Becker już wie, dlaczego ostatnio niczego nie wygrywa.
Twierdzi, że to skutek zbyt częstego seksu.
„Dlaczego nie wygrywasz?” „Bo przesadzam już z tym pukaniem”.
WYPUKANY! BORIS ZA BURTĄ
CÓŻ ZA POCZĄTEK BORISA
WYPUKANY Z TURNIEJU
BORIS POKONANY PRZEZ SEKS
BORIS PYTA O PUKANIE
„NIE ZNAM TEGO SŁOWA”
„TŁUMY MNIE PRAGNĄ”
RYWALE WALCZĄ O WZGLĘDY STEPH
„ZALEŻY MI NA MIŁOŚCI, NIE SEKSIE”
BORIS: MOJE PROBLEMY Z KOBIETAMI
CZWARTA RUNDA US OPEN BRAD GILBERT KONTRA BORIS BECKER
Gem dla Gilberta.
Każdy tenisista próbuje ustalić, na co może sobie pozwolić z rywalem.
Ja zawsze myślałem o przeciwnikach.
W tamtym przypadku o Borisie. Był już wielką gwiazdą.
Nie mogłem odpuszczać. Musiałem ciągle grać zawzięcie.
Może udałoby się go wkurzyć skuteczną grą.
Miałem okazję, by wygrać.
Gilbert wygrywa czwarty set 7-5.
Gdy udało mi się go odłamać, Boris zaczął na siebie krzyczeć.
Scheissei tak dalej.
Nie powiem, że nie dało mi to satysfakcji.
Widzę spuszczone głowy u niemieckich komentatorów.
Boris jest dziś w niezłych tarapatach.
I Günther Bosch, który do niedawna był trenerem Beckera.
TELEWIZJA NIEMIECKA
To jego wina.
Tak, to przez samolot.
Przeleciał przed chwilą nad nami.
- Becker zrobił sobie przerwę. - Ale zbyt długą.
Musi już serwować, bo inaczej wypadnie z rytmu.
Przerwa trwa już zbyt długo.
Nie do wiary.
Każdy ma etap, gdy czuje presję ze słusznych lub niesłusznych powodów.
Tkwiłem między młotem i kowadłem. Dlatego presja tak dała mi się we znaki.
Byłem zmęczony.
Miałem za sobą tydzień ciężkich meczów. Nie było mi łatwo.
Taki wysiłek po jakimś czasie nadwyręża organizm na dłużej.
W 1987 roku miałem już dość tej presji.
Oczekiwano, że będę wygrywał. Nie mogłem przez to spać.
Dobijał mnie jet lag. Nie mogłem uspokoić myśli.
Po dwóch ciężkich latach byłem wyczerpany.
Lekarz z niemieckiej drużyny powiedział: „Są takie łagodne tabletki na sen.
Możesz je brać i po sześciu godzinach budzisz się wypoczęty”.
Ale okazało się, że są silne i uzależniające.
I nie budzisz się wypoczęty, tylko z zamglonym umysłem.
Po jakimś czasie nie mogłem zasnąć bez nich.
Nie brałem ich po turniejach.
Ale jeśli jesteś uzależniony, to nie zaśniesz bez takich tabletek.
Nie spałem przez całe noce.
Rozmawiałem z ludźmi. Wychodziłem na drinki.
Nie był to styl życia godny sportowca.
Udawałem, że normalnie gram i że wszystko jest w porządku.
Ale nie wiedziałem, jak z tego wyjść.
Mamy w Hamburgu dość nietypową sytuację na Rothenbaum.
Wiele osób nie mogło znaleźć miejsca mimo posiadania biletów.
Zamieszanie dało się odczuć na korcie centralnym,
gdzie Becker został przechytrzony w każdy możliwy sposób.
Nie ma co obwiniać kortu albo ludzi. Trzeba powiedzieć, że kiepsko zagrał.
A on nie chce tego przyznać.
Po Wimbledonie w 1985 roku nie grałem ani razu w Niemczech.
Nie wiedziałem, że mam tylu fanów.
Chciałem być potraktowany jak inni.
W Niemczech nie jest to możliwe,
bo niektórzy mają mnie za kogoś wyjątkowego.
Boris i Steffi Graf rozpropagowali tenisa w Niemczech.
To był prawdziwy boom.
Zainteresowanie było niesamowite.
W Niemczech traktowano go jak Jordana.
Ja pewnie byłem gwiazdą w Stanach, ale nie wielbiono mnie na każdym kroku.
A on się z tym mierzył.
- Zostaje pan na 14 dni? - Nie, na około miesiąc.
- Miesiąc? - Tak.
- Mogę poprosić o autograf? - Pewnie.
„Dla Vela”.
- Przez „V”? - V-E-L-A.
Na początku Niemcy byli bardzo dumni z Borisa.
Był dla nich wielkim bohaterem.
Ale chyba miał problemy z zazdrością. Miałem tak samo w Szwecji.
Nie ma sprawy.
- Wszystko mam... - Jeszcze nie.
...pod kontrolą.
Gdybyś nie był tenisistą, mógłbyś zostać modelem, co nie?
- Czemu nie grasz w tenisa? - Dobre pytanie.
Dostaje listy od dziewczyn.
- Björn? - Tak. A ja je otwieram.
KOCHAM BJÖRNA BORGA
Nie mam na to czasu. I nie pozwala mi ich otwierać.
I co piszą w tych listach?
„Chcę cię poznać”. I podają numery.
Wysyłają też swoje zdjęcia. A to są te nieszkodliwe listy.
Są też poważniejsze rzeczy, ale nie wyjawię ich.
Serio?
- Dobrze, dobrze. - Super.
Wynoszą ciebie jako sportowca na pewien poziom.
A gdy jesteś już na tym poziomie, czasem chcą cię z niego lekko ściągnąć.
I tak stało się z Borisem w Niemczech.
W swojej ojczyźnie jest ikoną. Zawszą nią był i będzie.
Nie da się porównać Borisa z kimkolwiek.
To pierwszy niemiecki tenisista, który osiągnął wielki sukces.
My mieliśmy Björna Borga, który przetarł szlaki w Szwecji.
Kiedyś mieliśmy tę samą fryzurę. Nosiłem opaskę, aż brat zapytał mnie:
„Po co ci ta fryzura?” A ja na to: „Nie wiem”.
Ale Boris nie mógł nigdzie się pojawić.
Bycie niemiecką gwiazdą tenisa oznaczało wielką presję.
Myślałem, że mam zobowiązania wobec turnieju czy sponsorów w Niemczech.
Czułem się osaczony i chyba nie potrafiłem powiedzieć:
„Dość tego. Robię sobie przerwę”.
Nie czułem się spełniony w życiu prywatnym.
Miałem niewłaściwych znajomych i być może także dziewczynę.
Nie spełniałem się w takim otoczeniu i nie otrzymywałem właściwych odpowiedzi
jako młody chłopak, który dorastał w Europie.
I wtedy zmieniłem kilka rzeczy.
Pojawił się trener, którego ja wybrałem, a nie Tiriac czy Bosch.
Był to Bob Brett z Australii.
Ion mówił, że mnie nie wybrał.
GŁOS BOBA BRETTA
Pasowało mi to.
Boris decydował za siebie.
Ion mówił, bym go nie brał. Że to zły wybór.
Im częściej tak mówił, tym bardziej chciałem Boba.
Kolejna moja typowa reakcja.
Chciałem znów udowodnić Tiriacowi, że różnie patrzymy na pewne sprawy.
Był moim mentorem i kierował moją karierą,
ale czułem, że muszę podążać inną drogą do ziemi obiecanej.
FINAŁ MASTERS, ROK 1988 IVAN LENDL KONTRA BORIS BECKER
Piłka mistrzowska dla Borisa Beckera.
PIŁKA MECZOWA
Do finału Masters awansuje ośmiu najlepszych tenisistów świata.
W 1985 roku przegrałem w finale w Lendlem.
A z kim przegrałem w 1986? Też z Lendlem.
I kto znów czekał na mnie w finale?
Piąty set, zaciekły tie-break. Żaden z nas nie chciał przegrać.
Miałem piłkę meczową.
I była to najdłuższa wymiana w historii podczas piłki meczowej.
Wygrany punkt to wygrany mecz.
Trafiłem w siatkę.
Piłka spadła. Obaj nie byliśmy pewni, po której stronie.
Czekaliśmy na sędziego.
Gdy zakończył grę, obok mnie pojawił się ktoś z niemiecką flagą.
Potem poszło z górki.
Wygrałem US Open, pokonując Ivana.
BORIS BECKER ZWYCIĘZCA US OPEN 1989
Bywałem coraz rzadziej w Europie.
I coraz częściej w Ameryce Północnej i Australii.
Z dala od wszystkiego, co wiązało się z byciem Borisem Beckerem.
Współpraca z Bobem układała się. Sporo wniósł do moich treningów.
Tenis znów zaczął sprawiać mi frajdę,
ponieważ nie był jedyną rzeczą, którą robiłem.
Trzy godziny gry i potem do łóżka to dla mnie za mało.
To byłoby coś strasznego.
Dlatego muszę pobudzać umysł innymi rzeczami.
I szukać inspiracji.
Panie Bosch, zna pan Borisa od dekady albo i dłużej.
Nieco dłużej.
Jakie są jego największe mocne i słabe strony?
Opisałem to w mojej książce.
Podczas turniejów Becker nie walczy z Edbergiem czy Lendlem.
Becker walczy z Beckerem.
I jeśli pokona tego wewnętrznego rywala, to wygra mecz.
To już za wiele.
Stefan Edberg był najtrudniejszym rywalem.
Nikt nie wyprowadzał takich wolejów zaraz po serwisie.
Porównywałem go do Barysznikowa.
Sunął gładko po korcie niczym Barysznikow po scenie.
Poruszał się bardzo swobodnie. Zachowywał równowagę i nie gubił pozycji.
Gra z Edbergiem wszystko nakreśla.
Jeśli wygram z nim 6-4, 6-4, to jestem w dobrej firmie.
Jeśli skopie mi tyłek, to wiem, że przede mną sporo pracy.
FINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1988 STEFAN EDBERG KONTRA BORIS BECKER
Starcie z Edbergiem w 1988 roku. Na Centralnym, czyli jak u mnie w domu.
Edberg zaliczył piękny powrót.
Becker dominował, ale Edberg wytrzymał.
Komu kibicowałeś jako Szwed?
Kibicowałeś...
Oczywiście musiałem kibicować Stefanowi.
Piłka mistrzowska.
Grali na Wimbledonie trzy razy. Rywalizacja to wspaniały aspekt tenisa.
Wygrywa Edberg.
Becker raz jeszcze dotyka największego tenisowego trofeum.
Trzeba potrafić przyznać się do porażki i błędu.
Przegrywanie to część tej gry, niewątpliwie trudniejsza.
Bo będzie kolejny mecz.
- I musisz go wygrać. - Tak.
FINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1989 STEFAN EDBERG KONTRA BORIS BECKER
Zawsze miałem Edberga z tyłu głowy.
Stefan Edberg w szoku.
Piłka mistrzowska dla Beckera.
Wygrywa Becker.
Wspaniały występ Borisa Beckera.
Właśnie rzucił rakietą w tłum! Nikt chyba nigdy tak nie zrobił.
- Czuć tę atmosferę, prawda? - Fakt.
Młodzi gracze się tego obawiają.
Nie radzą z tym sobie. Nie mogą tego ukryć.
Analizujesz sukcesy i porażki, a potem tracisz odrobinę motywacji.
I chcesz coś robić poza tenisem.
Novak wrócił rok temu przygotowany pod kątem fizycznym i mentalnym.
W końcu jest najlepszy na świecie.
Ja też bym sobie poradził. W końcu ze mną było tak samo.
Boris, Mac, bardzo wam dziękujemy. Na korcie pojawi się Roger Federer...
Media i dziennikarstwo zawsze mnie ciekawiły.
Ale musiałem długo piąć się do momentu,
w którym udzielałem wywiadów o tenisie.
Zostałem nawet jednym z komentatorów finału Wimbledonu.
Walka na forhendy.
Kto ma więcej siły?
Federer unika bekhendu i skupia się na forhendzie.
Witamy w Daily Serve.
Jestem Adam Peacock. Są ze mną Boris Becker i Kim Clijsters.
Chyba dałem radę.
Przegrana to element wygrywania i nieodzowna część tenisa.
Jeśli się na czymś znam, to na tenisie.
Sprawdził się jako komentator nie tylko dzięki wiedzy.
To dobry gawędziarz. Między innymi dlatego mnie zainteresował.
Traktuje zawodników jak bohaterów filmowych.
Komentuje w sposób zabawny, czarujący i wręcz uwodzicielski.
Czasami trudno mi uwierzyć, że tak fajnie to wyglądało.
Dwa, potem bez dwóch. I kolejny.
Finał, finał, finał i finał.
Stefan wygrał z Borisem, a potem Boris ze Stefanem.
Za trzecim razem rozegrali pięć setów. To był wspaniały pojedynek.
Peter.
Czterdzieści sekund.
W 1990 roku wciąż byłem uzależniony od tabletek nasennych.
Ostatnią brałem o piątej rano przed finałem Wimbledonu.
To był błąd.
Trening zaczynał się o 11.00, a mecz o 14.00.
Wybudziłem się zamroczony o 11.30.
Zjadłem coś na szybko i pognałem do klubu.
Zapytałem, czy mogę szybko potrenować i robiłem to do 12.30 albo 13.00.
Zacząłem mecz.
Byłem powolny jak żółw i nie dobiegałem do piłek.
Nie wiedziałem, co robię.
Przegrałem dwa pierwsze sety.
Pot się ze mnie lał i wtedy się przebudziłem.
I powróciłem.
W piątym secie prowadziłem 5-1.
I pojawił się stres.
Gem dla Edberga.
Mowa ciała to sposób chodzenia po korcie.
Widać ją po wyprostowanych barkach albo lekkim garbieniu się i tak dalej.
Sam tego u siebie nie obserwujesz, ale twój rywal widzi to albo wyczuwa.
I gdy ty choćby na chwilę tracisz pewność siebie,
to twój przeciwnik z miejsca to wykorzystuje.
Tego uczucia nie da się opisać.
Jedna szybka myśl albo spostrzeżenie
i mecz może się zupełnie odwrócić.
Wygrywa Edberg.
Wygrał 6-4.
Mówiłem sobie: „Ty kretynie. Mogłeś go pokonać wcześniej.
Rzuć w końcu te tabletki, bo niczego z nimi nie osiągniesz”.
Dlatego bardzo dobrze, że przegrałem ten mecz.
Wkrótce potem wyrzuciłem przez okno ostatnie pudełko.
- Powiedziałem sobie, że z tym kończę. - To dziwne.
Boris powiedział, że wyrzucił je zaraz po przegranej z Edbergiem w 1990,
ale w książce twierdził,
że ostatnie tabletki wyrzuciła jego żona całe dwa lata później.
Czyżby po prostu źle to spamiętał?
Nie miałam żadnych przygód z lekami.
Uważałam to za zło.
Nie rozumiałam, dlaczego je bierze.
Ale wiedziałam, że chce to rzucić, bo miały na niego zły wpływ.
Dlatego spłukałam je w toalecie.
On opowiedział to jakoś inaczej?
Tak to już bywa, gdy ktoś jest ważną osobą w moim życiu.
A ona z pewnością była, podobnie jak niektórzy moi przyjaciele.
Czasami pamiętasz niektóre rzeczy w swój subiektywny sposób.
I wierzysz, że tak było.
A skoro to ja musiałem brać te tabletki,
to raczej wiedziałem, kiedy je brałem, a kiedy nie.
I raczej robiłem to sam.
Będąc sami, snujemy historie.
Pamiętamy coś nie tak, jak to wyglądało, tylko jak chcemy to pamiętać.
Skoro Boris mówi mi, że było tak, to dlaczego mam podawać to w wątpliwość?
Ale nadal zastanawiam się, dlaczego zmienia wersje.
Czy opowiada historie inaczej ludziom z zewnątrz niż tym,
którym musi pokazać się jako tenisista, by zajść na sam szczyt?
Mówi się,
że czasami podczas gry celowo tworzysz pewne sytuacje.
Na przykład dążysz do piątego seta albo tie-break’u.
Chcesz przez to zapewniać sobie zastrzyk adrenaliny?
Czasami nie jest to takie oczywiste,
ale w głębi serca wiem, że mogę wygrać.
Nieważne, jeśli bolą mnie nogi.
Testuję swoje nastawienie. Sprawdzam, jak bardzo silny jestem.
Jeśli wiem, że mogę wygrać 6-2, 6-2,
to przyznaję, że czasem mnie to rozleniwia.
A gdy jest ciężko, muszę dać z siebie więcej.
To i dobre, i złe.
Może i tracę siły fizyczne,
ale wygrywam mentalnie.
Co?
Co takiego?
Przez to granie w styczniu Australian Open nigdy mi nie leżał.
W Australii jest upalnie.
Długo więc zajmuje mi dostosowanie się do innej pogody i strefy czasowej.
Bob Brett powiedział mi: „Boris, polećmy przed świętami.
Zaczniemy od turnieju w Adelajdzie i przywykniemy do tych upałów”.
Trochę mi smutno, bo jutro wracam do krainy śniegu i lodu.
W tutejszym ciepełku na pewno jest mi lepiej.
W Wigilię poszliśmy coś zjeść. Czułem się fatalnie.
Tęskniłem za rodziną.
Wszystkiego najlepszego
I szczęśliwego Nowego Roku
Aut!
TURNIEJ W ADELAJDZIE, 1991 M. LARSSON KONTRA B. BECKER
W pierwszym turnieju zmierzyłem się z Magnusem Larssonem.
Był koło 100. miejsca w rankingu. I przegrałem pierwszego seta.
Przegrałem pierwszego seta
Czasami robię tylko to, co jest akurat konieczne.
Wiem, że nawet jeśli będę przegrywał, to ostatecznie go zwyciężę.
W taki sposób testuję swoją psychikę.
...6-4, 3-6, 7-6.
Odpadłem od razu mimo najwyższego rozstawienia.
Jak wytłumaczysz przegraną z takim zawodnikiem?
Nie byłem odpowiednio skupiony.
Myślę, że to przez to.
Nadal walczyłem z własną głową.
Nie mogłem skupić się nawet przez cztery punkty,
grając przeciw niemu.
Po dwóch pierwszych już myślałem, że wygram cały mecz.
Uważasz się za tenisowego geniusza?
Czasami tak.
Czasami zastanawiam się, jakim cudem znów wydostałem się z tarapatów.
Przegrywam dwa pierwsze sety i nie wiem, skąd biorę siły na to,
by zachować spokój i zdobywać kolejne punkty.
Często to dla mnie również zagadka.
A potem zaczynam wierzyć, że robię to nieco lepiej niż inni.
Ale jest tak za rzadko.
Ten wywiad przypomniał mi o czymś innym.
Harry Houdini narażał własne życie,
aby zapewniać nam rozrywkę swoimi ucieczkami.
Boris Becker dostrzegł tajemnicę i geniusz kryjące się za jego talentem
do robienia czegoś podobnego.
Spycha się na trudną pozycję, by odnaleźć w sobie niezwyciężoną siłę.
Znając jego przyszłość, zastanawiam się, czy podświadomie nie nauczył się
dążyć do problematycznych sytuacji.
Nie mogła to być żadna filozofia życiowa.
Ale na korcie tenisowym zapewniało to emocje.
FINAŁ AUSTRALIAN OPEN, ROK 1991 IVAN LENDL KONTRA BORIS BECKER
Obaj wydają się nieco spięci.
Lendl zajął pierwsze krzesło.
Mecz rozpocznie Ivan Lendl.
Stawka była wysoka. Iwan był jedynką, a ja dwójką.
Pokonując go, zostałbym numerem jeden.
Aut!
Pierwszy punkt dla Lendla.
- Aut! - Gem dla Lendla.
Aut!
Piąty as.
I szósty.
- Gem dla Lendla. - Trzy asy z rzędu.
Piłka setowa.
PIŁKA SETOWA
Pierwszy set dla Lendla.
Niepokoi mnie to rozciąganie Beckera.
Może coś naciągnął. Ale dlaczego nie prosi o przerwę medyczną?
To będzie prawdziwa próba dla kondycji psychicznej Beckera.
Często słyszy się „o sile mentalnej”.
Jak byś to wyjaśnił?
Musisz pamiętać, kim jesteś.
Twoja wiara w siebie musi przewyższać potencjalne wątpliwości.
Musisz znać zarówno swoje dobre strony, jak i słabości i wady.
Chwile słabości również świadczą o sile.
Zwłaszcza w sportach męskich, gdzie płacz uważany jest za słabość.
Ja się z tym nie zgadzam.
My również tłumimy w sobie emocje, które mogą pojawić się podczas meczu.
Mamy lęki i wątpliwości. To zupełnie normalne.
Jeśli podczas długiego meczu pomyślisz sobie:
„Nie mam sił, by zaserwować”, to może być po wszystkim.
To dzięki kondycji psychicznej mistrzowie wygrywają turnieje wielkoszlemowe.
Nie pozwalają, by błędy albo różne myśli wpływały na ich grę.
Nawet przez chwilę. Gdy grają, skupiają się na wygranej.
Nie ma miejsca na wątpliwości.
Reszta z nas liczy na to, że znajdzie słaby punkt przeciwnika.
Ale Boris był skupiony tylko na sobie.
Wierzył, że w końcu osiągnie poziom,
na którym powinien grać każdego dnia i w każdym meczu.
Chyba myślał, że to kwestia czasu.
Mogło mu iść kiepsko. Mógł przegrywać mecze.
Ale potrafił to odwracać i sięgać po mistrzowskie tytuły.
Dobra kondycja psychiczna
może zaważyć na wygraniu albo przegraniu danego meczu.
Na jednym czy dwóch punktach albo na jednym gemie.
To pozwala nam rozpoznać prawdziwego mistrza.
Na korcie jesteś sam i jeśli masz jakieś wątpliwości,
możesz nawet nie wychodzić.
To samotne miejsce.
Boisz się gry przed tysiącami na korcie i milionami przed telewizorami.
Jako facet musisz mieć wielkie jaja.
Trzeba wyjść i pokazać wszystkim, że jest się gotowym do meczu.
Nie wiem, skąd biorę siły na to,
by zachować spokój i zdobywać kolejne punkty.
Często to dla mnie również zagadka.
A potem zaczynam wierzyć, że robię to nieco lepiej niż inni.
Za to go kochamy.
Lendl się wściekł.
Proszę o ciszę.
Set dla Beckera!
Trzy piłki mistrzowskie dla Borisa Beckera.
Pomyślałem sobie: „O w mordę”.
Mogłem to skończyć i mogło to być moje ostatnie uderzenie jako...
A raczej pierwsze jako rankingowej jedynki.
Co, jeśli się uda? Wtedy osiągnąłbym wszystko.
Becker zostaje mistrzem!
Poczułem, że mogę latać.
Nie mogłem ustać w miejscu. Musiałem się stamtąd wydostać.
Nie próbowałem się opanować, bo robiłem to przez cały mecz.
Wybiegłem poza kort i nie zatrzymywałem się.
Pobiegł za mną ochroniarz.
Powiedział, że cały świat na mnie czeka.
Oto podejście do podium, o którym marzył Boris Becker.
BORIS BECKER LIDER ŚWIATOWEGO RANKINGU
Chyba nie mogę znaleźć teraz zbyt wielu słów.
Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje.
Dziękuję i przepraszam. Bardzo dziękuję.
Trochę się bałem.
A potem poczułem, jak ogromny ciężar dosłownie spada mi z barków.
Podobnie było na Wimbledonie w 1985 roku.
Coś trwale się zmieniło w moim życiu. Tak się właśnie wtedy czułem.
Pełna wolność.
W 1991 roku Boris Becker został liderem światowego rankingu.
Wiele lat później przyczyny jego sukcesu doprowadziły także do jego upadku.
Napisy: Krzysiek Igielski