Zgodnie z ustawą o upadłości Beckera uznano winnym czterech zarzutów...
Trzykrotny mistrz Wimbledonu spędzi dwa i pół roku...
Trafił prosto za kratki. Co za historia.
Boris Becker w pace.
Pozwolę sobie powiedzieć, że to był syf za syfem.
I znów go to spotkało.
Ale mogę się założyć o cokolwiek, że wyjdzie z nauczką na przyszłość
i będzie takim samym Niemcem jak wcześniej.
Więzienie w Wandsworth nie rozpieszcza.
Narkotyki i przemoc są tu na porządku dziennym.
Boris przebywał tu tylko parę tygodni, nim trafił do więzienia dla obcokrajowców,
ale i tak zdążył odczuć ogromną ironię płynącą z tego miejsca.
Niecałe pięć kilometrów stąd odnosił swoje największe sukcesy.
Udało mu się!
Boris zdobywa mistrzostwo.
Meczowa dla Beckera!
MISTRZOSTWA KORTÓW KRYTYCH
Nie wierzę.
ŚWIAT KONTRA BORIS BECKER
CZĘŚĆ DRUGA KATASTROFA
W 1991 roku miałem za sobą trzy najlepsze lata mojego życia.
Ale nie zaznałem spokoju.
Zacząłem być przygnębiony w wynajmowanym w Wimbledonie domu.
Pierwszy raz myślę o sportowej emeryturze.
Przez głowę przetaczały mi się dziwne myśli.
„Masz 25 lat”.
Moim bohaterem był Björn Borg. Kariera ułożyła mi się podobnie.
Gem, mecz i mistrzostwo dla McEnroe’a.
Boris myślał o tym, jak Borg zakończył karierę w wieku 25 lat.
Po przegraniu finału US Open z Johnem McEnroe’em
Borg spakował rakiety, opuścił kort i stadion,
i od razu zakończył karierę, szokując swoich rywali.
Mimo przegranej Björn Borg to nadal wielki mistrz.
Przykro nam, że nie może odebrać nagrody...
Również współczuję Björnowi,
bo uważam go za wielkiego mistrza i...
To przez psychikę.
Na to wygląda. Potem się to potwierdziło.
Szkoda.
Nie potrafię wkładać w tę grę tyle samo wysiłku.
Robiłem to przez wiele lat.
A teraz ciężko mi trenować przez cztery godziny dziennie.
Będę nadal grał dla zabawy,
ale nie zamierzam próbować znów być pierwszy w rankingu.
Nadal szło mi dobrze, ale pojawił się pewien problem.
Nie ogarniałem tego psychicznie.
„Czy tenis sprawia mi frajdę?” No już nie sprawiał.
Tu się to zaczęło.
To miejsce...
wzbudza u mnie wiele emocji.
Zastanawiam się, co będzie, jeśli w tym roku mi się nie uda?
Boję się tego.
No i zależy to, z kim bym przegrał.
Jeśli ze Stefanem, to spoko. Jeśli z Lendlem, to będzie katastrofa.
Jeśli przegrasz z dupkiem, czujesz się z tym naprawdę źle.
Chryste, przecież to żaden aut!
Bez jaj!
0:15.
Cały czas pilnował jego.
Patrzyłeś na niego.
Zamknij się.
Zaczynałem ten Wimbledon, będąc chyba siódmy w rankingu.
Byłem rozstawiony z szóstką. Wiedziałem, że dobrze mi idzie na trawie.
Lubiłem tę powierzchnię i styl, w jakim mogłem na niej grać.
Rywal mistrza ma cztery piłki meczowe.
Gem, set i mecz.
W 1991 roku Boris zagrał w finale Wimbledonu ze Stichem.
W przeciwieństwie do Borga Boris chciał odejść po zwycięstwie.
Pokonanie wschodzącej gwiazdy z Niemiec było idealną okazją.
Brytyjskie gazety od razu podłapały temat, pisząc o niemieckim finale Wimbledonu.
Z jednej strony był mistrz, który czuł się tam jak u siebie.
Z drugiej - młody Niemiec, który niespodziewanie był w finale.
Boris był pierwszy i wygrał Wimbledon w wieku 17 lat,
więc był bohaterem.
Znów byłem pierwszy w rankingu i miałem wygrać Wimbledon po raz czwarty.
W sobotę zacząłem płakać, zamiast skupić się na meczu.
Powiedziałem sobie: „Przecież się znam. Jeśli pokonam Sticha, kończę karierę”.
Udowodniłem, że jestem jednym z najlepszych graczy w historii.
Koniec kropka.
Jeśli wygram, od razu zakończę karierę.
FINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1991 STICH KONTRA BECKER
Miałeś taktykę na finał z Borisem?
Planowałem wygrać.
Starałem się wygrać.
Nie starałem się nie przegrać.
Gem i pierwszy set dla Sticha. Wynik to 6-4.
Byłem faworytem i prawdopodobnie lepszym graczem,
ale podświadomie bałem się tej chwili.
Cała ta sytuacja była dla mnie bardzo niekomfortowa.
Gem i drugi set dla Sticha. Wynik to 7-6.
Gdy przegrał drugi w tie-breaku, zrozumiał, że przed nim długa droga,
by wygrać ten mecz.
Zaczął narzekać i wręcz biadolić.
A to dodało mi sił.
Aut!
Nigdy nie zachowałem się tak żenująco.
Oglądało to 800 milionów ludzi. Albo i miliard.
Kurwa!
Byłem rankingową jedynką.
I pokazałem antyprzykład sportowego zachowania.
Meczowa. Boris serwował.
Byłem pewny,
że zaserwuje na mój forhend, który miałem słabszy.
Udało mu się!
Michael był szczęśliwy.
Udałem się równie szczęśliwy do szatni, bo nie zakończyłem kariery.
Powiedziałem sobie: „Kurwa, prawie zakończyłem karierę”.
Michael świętował wygraną.
Mieliśmy w Niemczech drugiego mistrza Wimbledonu.
Ale nadal byłem dobry.
Natomiast potrzebowałem...
znaleźć sobie kobietę.
Kochałem tenisa, ale czegoś mi brakowało, gdy wracałem do domu.
Chciałem założyć rodzinę.
Jadłem kolację ze znajomymi. Wtedy do restauracji weszła Barbara.
Spojrzałem na nią i zamurowało mnie.
Powiedziałem: „Wiem, że to już przesadna pewność siebie,
ale chyba nie musimy za wiele gadać.
Myślę, że będziesz moją żoną”. Przysięgam, że tak było.
Tak wtedy powiedział, ale nie do mnie, tylko do mojej znajomej.
Ale rzucił też jakże oryginalnym tekstem,
którego oczywiście nigdy nie słyszałam w stylu...
Oznacza to: „Idziemy do mnie czy do ciebie?”.
A ja na to: „Dopiero się poznaliśmy. Nie ma takiej opcji”.
Szliśmy do baru. Wszyscy się na nas patrzyli.
Gadali, wskazywali palcem.
Wtedy zrozumiałam, o co mu chodziło z tym pytaniem.
Nie chciał mnie uwieść, tylko raczej ochronić.
Niczego nie planowałam. Zakochiwałam się w nim.
I tyle. Nie myślałam o tym,
co oznaczałoby to w przyszłości ani jak miałaby ona wyglądać.
Żyjesz chwilą i sądzisz, że tak to będzie wyglądać.
Boris musiał wtedy być bardzo sławny w Niemczech.
Ubóstwiano go.
Otaczała go pewna aura.
Zmieniał energię w pomieszczeniu.
Potrafił od razu polepszyć atmosferę wokół siebie.
Świetnie też rozumiał metody działania prasy.
Był podejrzliwy i opiekuńczy.
Ale to, że ten blondwłosy i niebieskooki bohater z Niemiec
wybrał sobie na żonę czarną kobietę było czymś poważnym.
W Monachium zakochałem się w czarnej kobiecie i tyle.
Nie zwracałem uwagi na to, że ma ciemniejszą karnację.
Zakochałem się w kobiecie.
Oboje słyszeliśmy o niej takie rzeczy, że aż trudno dać im wiarę.
SKOŃCZCIE Z NAZISTOWSKIMI TEKSTAMI WOBEC BABS
„CZARNA WIEDŹMA”
„ZOSTAWCIE JĄ W SPOKOJU” BORIS Z APELEM DO RASISTÓW
ZWIĄZEK BECKERA BUDZI NA NOWO NAZISTOWSKIE MARZENIA O RASIE PANÓW
DZIEWCZYNA BECKERA
GWIAZDA TENISA WŚCIEKŁA NA NAZISTOWSKICH PRYMITYWÓW
Na początku w Niemczech...
W CZYM PRZEBIJA KAREN?
...ludzie byli zaskoczeni.
RASIZM!
PARTNERKA BORISA OBRAŻANA
Chodziło typowo o kolor skóry. „Wracaj do siebie”.
WRACAJ DO BUSZU
Rasizmu nie da się wykorzenić. Już wcześniej miałam z nim do czynienia.
Ma swój zapach. Można go wyczuć w pokoju.
Czujesz, że jesteś jego przedmiotem.
Że nie możesz usiąść obok kogoś.
Czuć to z odległości. Tak to już działa.
Każdy ma czarnego znajomego.
Ale czy twoja córka będzie mogła go poślubić?
To coś innego. Wkraczamy tu w sferę osobistą.
KŁOPOTY NAS NIE ZRAŻAJĄ
DZIEWCZYNA BECKERA OBAWIA SIĘ ŚMIERCI Z RĄK RASISTÓW
Boris Becker jeździ na hamburski Rothenbaum,
by tam trenować, zawsze mając przy sobie ochroniarzy.
Ochrona zawsze czuwa, odkąd pojawiły się groźby.
POLICJA BARDZO NAS NARAŻA
Dziesięć lat temu było lepiej.
A teraz stało się to dla nas normą.
Ciągle musimy z tym żyć.
Wyglądam na Niemca, ale nie prowadzę niemieckiego życia.
Rozmawialiśmy o rasizmie w Niemczech w połowie lat 90.
„To wy się wstydźcie”.
To oni byli temu winni.
Udzieliliśmy kilku wywiadów, a raz pojawiliśmy się nadzy na okładce.
Po paru tygodniach staliśmy się „złotą parą”,
która pokazywała, że w Niemczech pary mieszane mogą być czymś pięknym.
Może i było to kłamstwem, ale zaczęto nas trochę szanować.
A zmiana w niemieckiej prasie?
Myślę, że to dzięki niemu u mojego boku. I temu wrażeniu, że nic nas nie rozdzieli.
Stało się to normą.
Dziennikarze szybko pogodzili się z tym, że ona się nigdzie nie wybiera.
A potem mnie zaakceptowali.
WSPIERAM CIĘ, BABS
Boris Becker i Barbara Feltus faktycznie wzięli ślub.
Dziennikarze i gapie musieli czekać całe popołudnie
na pojawienie się pary roku.
Setki stoją pod ratuszem.
Wszyscy chcą zobaczyć parę, której za miesiąc urodzi się dziecko.
Ślub był ogromnym wydarzeniem. Byłam w ciąży.
Media oszalały na naszym punkcie.
Jeden z fotografów przebrał się za kelnera.
Paparazzi próbowali przekupić znajomych.
Może to będzie „Babs” albo „Boom Boom Baby”.
Nadal jednak nie znamy imienia dziecka Borisa Beckera i Barbary Feltus.
Ludzie spali pod domem.
Rano przynosiłam paparazzim kawę.
Pytałam, co ciągle tam robią. „Przecież nie urodzę go na ulicy”.
Udaliśmy się do prywatnego szpitala.
Próbowali się tam dostać ludzie przebrani za pielęgniarki i pielęgniarzy.
- Do pani Feltus. - Nie mogę pana wpuścić.
- A dokąd pani szła? - Proszę się rozejrzeć i wyjść.
Przykro mi.
Chciałbym tylko przekazać,
że moja żona urodziła syna i oboje dobrze się czują.
Poród trwał krótko, a nasze dziecko waży 3180 gramów.
To też był głośny temat. Chcieli zobaczyć nasze dziecko.
Nasz synek był idealny. Coś wspaniałego.
Jest z nami Ross Feltus, fotograf i dziadek dziecka.
No tak.
Zostanie dziadkiem to coś niesamowitego.
Cieszyłem się, że mogliśmy do nich rano wejść.
W studiu też się cieszymy.
Chętnie zerkniemy na pańskie zdjęcia.
Gdy mnie poznał, chciał kończyć karierę.
Nie chcę powiedzieć, że namówiłam go, by grał dalej,
ale powiedział, że będzie, jeśli będę przy nim.
I pograliśmy jeszcze parę lat. My.
Zwłaszcza ja.
Czyli byłaś...
- W zespole. - I jeździłaś z nim.
Tak. Ale byłam częścią zespołu.
Wspierałam go,
ale też podziwiałam jego dokonania.
Za to, że wychodził na kort i wygrywał.
FINAŁ ATP WORLD TOUR, ROK 1992 JIM COURIER KONTRA BORIS BECKER
Patrzyliśmy, jak dokonuje cudów.
Pokochałam pracę w jego zespole.
Cudownie się patrzyło na jego rozwój i sukcesy.
Tiriac był z nami na początku.
Lubiłam jego towarzystwo.
Dobrze chronił Borisa i bardzo mi się to podobało.
Ale nie był moim menedżerem, więc nie ja decydowałam w jego sprawie.
Gdy doszło do zmiany, wszyscy nie czuliśmy się w pełni pewnie.
Rozeszliśmy się przez dzielące nas różnice.
Jako jedyny potrafiłem być w kontrze do niego.
MENEDŻER BORISA
„Ion, wszyscy mówią, by mi pomóc, a ty jesteś przeciwko mnie”.
A ja na to: „Nie rozumiesz. Ja cię nie potrzebuję.
A ty pewnie nie potrzebujesz mnie. Inni cię tylko wychwalają.
Mówią, jaki to jesteś cudowny i tak dalej.
Do tego zarabiasz sporo kasy.
Dlatego uważaj sobie, bo ja cię nie potrzebuję”.
Podaliśmy sobie ręce, a w ramach rozstania poszliśmy na piwo.
Nowe osoby, które zatrudnił, były zupełnie inne niż ja.
Gracz jest tak dobry, jak dobry jest jego zespół.
Z właściwą ekipą sięgasz nieba, z niewłaściwą czeka cię piekło.
Prokuratura cieszy się, że oskarżony przyznał się do winy.
Następnie Boris zmierzył się z serią pozwów i śledztw.
Po przyznaniu się do unikania płacenia podatków w Niemczech
Boris zdecydował się zaufać nowemu partnerowi biznesowemu:
Hansowi-Dieterowi Clevenowi.
Cleven, prywatnie fan Beckera, pomógł mu w ugodzie z rządem Niemiec.
Przekonał Borisa, by ten przeniósł się do atrakcyjnej podatkowo Szwajcarii,
w której Cleven założył kilka spółek, aby promować Borisa jako markę.
Po zakończeniu przez Borisa kariery Cleven stał się jego zaufanym doradcą,
który wykładał pieniądze Borisa na różne działalności,
aby Boris mógł poduczyć się inwestowania.
Strona Sportgate została pozwana i zbankrutowała po zaledwie roku.
OSKARŻONY
Promował ekologiczną żywność i bandaże dla sportowców.
Spółka Boris Becker Marketing nie przyciągnęła klientów i upadła.
Dzięki ulgom podatkowym dorobił się na współpracy z dealerami Mercedesa z NRD.
Borisowi szło najlepiej, gdy trzymał się sportu.
Cleven i Boris mieli równe akcje w spółce Völkl Tennis.
Ale nie wypadł za dobrze jak twarz firmy oferującej grę w pokera przez Internet.
Boris postawił tenisowe wygrane na kilka złych koni.
Po zakończeniu kariery chciałem mieć dobre życie,
ale zarabianie pieniędzy tak, jak każdego dnia robi to 99% ludzi,
nie interesowało mnie.
Było tak od początku.
Mając 17 lat, zdobyłem pierwszy milion i szybko go roztrwoniłem.
Tracisz wtedy poczucie wartości. Nie wiesz, czym jest milion.
Nie wiesz, że 99% ludzi nigdy nie zarobi miliona.
W karierze zawsze motywowały mnie tytuły, a nigdy pieniądze.
Chciałem być najlepszy na świecie. Liderem rankingu.
Dlatego chciałem grać.
To było chyba w 1993.
Boris zadzwonił i zapytał, czy potrenuję go na Wimbledon i US Open.
Powiedziałem, że spoko.
Wiesz, czym był dla mnie zakup biletów do Montrealu?
Pierwszą stratą.
Nadal czekam na zwrot kosztów lotu.
NUDZIARZ BECKER
Boris nie trenował zbyt intensywnie.
Nie był gotowy.
Zgodził się na moją propozycję zaczęcia od kilku próbnych meczów.
Dzwonię do dyrektora turnieju w Los Angeles.
„Ile możesz mi dać za dziką kartę dla Borisa?”
Zadzwoniłem do Borisa i przedstawiłem mu sprawę.
Zgodził się.
Potwierdziłem jego udział.
A po chwili słyszę od niego, że rezygnuje.
Zadzwoniła Barbara, mówiąc, że przyjął dziką kartę w Indianapolis.
„Indianapolis? No dobrze”.
A ona: „Chce, byś tam był”. I tak dalej.
No to mówię: „Jeśli tego chce, to niech sam do mnie zadzwoni”.
I nie zadzwonił.
Miałem własne problemy. Przechodziłem przez paskudny rozwód.
Miałem dzieci na głowie.
Musiałem wynająć mieszkanie.
Powiedziałem, że mogę z nim pograć w Hamptons.
„Dobra, niedługo będę”.
No spoko. A po dwóch godzinach: „Nie zjawię się”.
No to życzyłem mu powodzenia.
„Powodzenia, stary”.
Miałem dwadzieścia parę lat i szykowałem się do powrotu.
Chciałem mieć wokół siebie najlepszych ludzi.
Uważałem, że Nick był wtedy jednym z najlepszych trenerów.
Świetnie wyglądasz.
Z kim masz następny wywiad?
Jutro rozmawiamy z Bollettierim.
- Z Nickiem? - Tak.
- Uwielbiam go. - Tak?
Zastanawiam się, czy coś dla niego mam.
Może wyślę mu wiadomość głosową?
To biografia Borisa.
Cieszę się, że bierzesz w tym udział,
bo byłeś ważną częścią naszego życia.
I tęsknię za tobą. Super, że się zobaczymy.
- Pa. - Ale miło.
Boris był kimś innym.
Jednym z najbardziej nietypowych z moich podopiecznych.
Pamiętam, że nie lubił zbytniego gadania na temat swojej gry.
Mówił, że im więcej się gada, tym więcej ma się do udowodnienia.
I że większość trenerów za dużo gada.
Nick Bollettieri zostawił Agassiego dla Beckera i od razu widać rezultaty.
Rozstanie Agassiego z Nickiem było szeroko opisywane w mediach.
A gdy ja się z nim skontaktowałem, pewnie dotarło to do obozu Agassiego.
AKADEMIA TENISOWA
Poleciałem na Florydę gdzie dostałem najlepszych trenerów Nicka.
Byli to Mike DePalmer i Red Ayme.
Uderzający, przerzucajcie głębiej.
Sidney, bliżej siatki. Bliżej!
Freddy, podejdź i dokończ sprawę.
Dalej!
Pod siatkę i przepuszczaj!
TRENER MOBILNY
Tak lepiej, Sidney.
Gdy jesteś mistrzem pokroju Borisa, wygrywanie wchodzi ci w nawyk.
Czasami może tak być także z przegrywaniem.
Boris ponownie się zmotywował.
Mało kto na tak późnym etapie kariery potrafił się wykazać tak mocną psychiką.
Dorobił się fantastycznej kondycji.
Zrzucił jakieś 12 kilo.
Wrócił na kort lekki i wysportowany.
Na początku miał trochę tłuszczyku. Bez dwóch zdań.
Ale pozbyliśmy się go.
Nie sądzę, bym wywarł duży wpływ na jego sposób gry.
Ale Boris zrezygnował z cząstki tego, kim wcześniej był i co czuł.
A ja uważam, że jeśli coś mi się udawało,
to sprawić, że dana osoba czuła się jak zwycięzca.
Pomagałem każdemu wydobyć z siebie jak najwięcej talentu.
Podobało mi się podejście Nicka Bollettieriego.
Było uproszczone i skupione na wygrywaniu.
Przez długi czas byłem żądny zwycięstw.
Znów zacząłem w sobie czuć to coś.
Czułem, że mogę coś jeszcze pokazać.
Nowością było dla mnie to, że można coś udowodnić poprzez pracę.
Cudownie się patrzyło na to,
jak przyswaja sobie jakiś pomysł i go urzeczywistnia.
Słyszeliśmy, gdzie mieszkamy, ale tak naprawdę nie mieliśmy domu.
Mieszkaliśmy w samolotach i hotelach.
Teraz mam ogród z ziołami i bananami.
Wtedy nie było na to szans.
Była to ciągła ucieczka. Przez kolejne dni, a potem wręcz lata.
Wszystko w biegu.
Czułam, że...
żyliśmy w biegu.
Emocje dawały się nam we znaki.
Sporo fajnych chwil i bardzo złych.
Czułam się, jakbym pędziła przez życie.
- Zasuwała. - No tak.
Ale było to pozytywne. Coś jak przygoda.
Jak wielka przygoda. Nie zrezygnowałabym z ani jednego dnia.
PIŁKA MECZOWA: BECKER
FINAŁ EUROCARD, 1996 SAMPRAS KONTRA BECKER
Becker gra o wszystko z otwierającym ranking Pete’em Samprasem.
Zawsze ciężko mi pokonać Borisa, gdy gram z nim w Niemczech.
Dopinguje go tutaj 9000 fanów, co sprawia, że jest to bardzo trudne.
Gdy wszędzie cię zapraszają, a ty wpadasz, dbając o karierę i zarobki...
To twoja praca.
Najtrudniejsze jest utrzymywanie formy.
Gdy masz około 25 lat, nadal jesteś mocny,
ale twoi rywale są mocniejsi.
Jak ich pokonywać?
Moim największym atutem zawsze była moja siła.
Ale w drugiej połowie kariery stała się nim moja psychika.
Potrafiłem przechytrzyć przeciwnika i jak nikt inny odczytać jego zamiary.
ĆWIERĆFINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1993
Zawsze targały mną emocje.
Gdy byłem spokojny i czułem się dobrze, grałem najlepszego tenisa.
Ale jakość mojej gry spadała, gdy coś mnie zirytowało.
Pokonałem go na Wimbledonie w 1991 roku.
Dwa lata później byłem pewny siebie.
Udałem się na Wimbledon, czując, że nikt nie odbierze mi wygranej.
To był ciężki pięciosetowiec.
W piątym secie Boris miał break pointa.
Faul!
Szykowałem się do drugiego podania.
A Boris podniósł rękę, jakby nie był gotowy.
Chciał cię zdekoncentrować?
Tak.
- Faul! - Znów podwójny.
To zaważyło na meczu.
Przy zmianie stron powiedziałem mu coś niemiłego.
Powtórzysz to teraz?
Nie.
Zapytaj go, czy pamięta.
Nie pamiętam. Chyba byłem za bardzo skupiony na grze.
Cokolwiek by nie powiedział, pozostałbym skupiony.
To nie było sportowe zachowanie.
Może z jednej strony to niesprawiedliwe,
ale z drugiej strony była to moja wina, bo źle na to zareagowałem.
- I wkurzyło cię to. - Wkurza mnie to do dziś.
Niesamowite, że pamięta o tym po 30 latach.
Może być sobie zły na to, że odwróciłem się i zrobił podwójny błąd.
Nie był przyjemniaczkiem.
Żadnych uśmiechów ani miłych słów.
To był biznes.
Dzięki Nickowi stałem się silniejszy.
Jego rozstanie z Agassim było szeroko komentowane.
A ja prędzej czy później musiałem zagrać przeciwko Agassiemu.
Miał jeden z najlepszych returnów.
Bez problemu reagował na mój potężny serwis.
Daje z siebie wszystko.
Ale ciężko jest mierzyć się z Agassim, gdy ten jest w takiej formie.
Był to już późny okres w mojej karierze.
PÓŁFINAŁ WIMBLEDONU, ROK 1996 AGASSI KONTRA BECKER
Był lepszy i młodszy. Zaczął się ze mną bawić.
0:15.
Andre zatrudnił mnie jako trenera w 1994 roku.
Nick był wtedy trenerem Borisa.
Andre spędził z nim wiele lat. Możliwe, że był na niego zły.
Odpuściłem własną taktykę na mecze przeciwko Borisowi.
Grałem przeciwko niemu wiele razy, ale Andre zagrał z nim zupełnie inaczej.
Gem dla Agassiego.
Atutem Borisa był jego serwis.
Potrafił kończyć akcje po pierwszym serwisie.
Należało przejąć inicjatywę i wytrącić Borisa z jego taktyki.
Andre zdecydowanie pokonał Borisa.
Boris nigdy nie dostał takiego lania na żadnej powierzchni,
a co dopiero trawie.
Pierwszego seta wygrał chyba 6-1.
Potem prowadził 4-1 i zwyczajnie się śmiał.
Bawił się mną na Korcie Centralnym Wimbledonu.
W moim domu.
Przy każdym meczu z Andrem było nam bardzo ciężko,
bo buzowały w nas emocje.
To mogła być wielka wygrana albo katastrofalna porażka.
Jakimś cudem potrafił returnować nawet najbardziej niemożliwe piłki.
Genialne!
Zaczyna mi być żal Borisa Beckera.
Wszyscy wieszczyli mu koniec.
- Pan też tak sądził? - Nie.
- Naprawdę? - Naprawdę tak nie sądziłem.
Szukałem na niego sposobu.
Idzie za ciosem. Wygrywa.
Jak to zmienić?
Wznowienie.
Chcę o coś zapytać, bo każdy przedstawia inną wersję.
Pewnie też mam własną.
Nie chcę wracać do wiadomej kontrowersji z Wimbledonu.
To była wielka lekcja pokory. Nie wolno odpuszczać bez względu na wynik.
Coś mu powiedziałem.
Wolę nie mówić, co dokładnie.
Ale wiedziałem, że musieliśmy dokonać rewolucji.
Dać znać Adremu i jego zespołowi, że znaleźliśmy na niego sposób.
Ładnie.
Andre był za słaby psychicznie. Pozwolił, by to wpłynęło na jego grę.
Był wtedy zaręczony z Brooke Shields.
Rzuciłem kilka miłych tekstów do jego narzeczonej i zespołu.
Uczyniłem z meczu przedstawienie.
I Agassi zareagował.
Boris twierdzi, że przyjaźnie machał do Brooke,
aby zdekoncentrować Andrego.
Słyszałaś o tym?
Nie. I pewnie bym wiedziała, gdyby tak było.
Wszyscy byliście w boksach.
Może myślałam, że macha do mnie.
By go rozproszyć, Boris zaczął posyłać Brooke całusy.
Pamiętasz to?
Nie pamiętam.
Ale skoro tak twierdzi.
To mogłoby być wkurzające,
gdyby machał do niej albo robił coś równie głupiego.
Mogłoby to zirytować Andrego.
Ale równie dobrze opadające piórko też mogłoby kogoś zdekoncentrować.
Może nawet wielkiego Andrego Agassiego.
Ale mógłby być też niewzruszony, gdyby z dachu spadł samochód.
To zależy. Przez co wtedy przechodził?
Małżeństwo z Brooke nie okazało się zbyt udane.
Ale na korcie robi się wszystko, aby wygrać.
Gem dla Beckera.
Było to widać w jego oczach. Powiedzieliśmy sobie:
„Możemy wracać do domu. Wygra”.
Gem dla Beckera.
Tak!
Gem, set i mecz dla Beckera.
Wynik to 2-6, 7-6, 6-4, 7-6.
Oczywiście odpłacił mi się. W tenisie nigdy nie gra się ze sobą raz.
Andre chciał pokazać, że dojrzał jako zawodnik
i nawet Nick Bollettieri nie nauczy nikogo grać przeciw niemu.
PÓŁFINAŁ US OPEN, ROK 1995 ANDRE AGASSI KONTRA BORIS BECKER
Spotkaliśmy się znowu parę tygodni później.
Czuć było ten brak sympatii.
Łagodnie mówiąc.
W tym meczu zagrał perfekcyjnie.
- Znów spróbowałem z Brooke. - Tak jest!
Zwróciłem uwagę całego boksu, ale ona nie zareagowała tak samo.
A on ciągle mnie atakował.
Oczywiście na korcie.
Musiałem zdywersyfikować swoją grę.
Co by było, gdybym grał jednokierunkowo? Serw, wolej, pierwszy i drugi serw?
Agassi dałby mi łupnia.
I tak się stało.
Gem i mecz dla Agassiego.
Trzy sety do jednego.
Wynik to 7-6, 7-6, 4-6, 6-4.
Narzuciłem mu mój styl gry.
Są pewne taktyki, o których nie chcę rozmawiać.
Ale od razu można powiedzieć, że musiałem utrzymać dobry return.
Zawsze chcesz odczytać podejście serwującego rywala.
Agassi w jakiś sposób przejrzał moje.
Boris potrafił się zdradzić.
Gdy byliśmy w Monachium dwa i pół miesiąca przed końcem jego kariery,
wybraliśmy się na Oktoberfest.
Boris wpadł po nas i był już trochę wstawiony.
I zapytał Andrego:
„Jak udało ci się tak dobrze odczytywać moje serwy?”.
W odpowiedzi Andre wstał.
Odprawił całą tenisową ceremonię.
A następnie wyciągnął język i skierował go w lewo.
I mówi: „Wtedy serwujesz w prawy kort serwisowy.
Jeśli język jest pośrodku, celujesz w środek.
A jeśli wystaje dalej, to w lewy”.
Faul!
Równowaga.
Boris był zdewastowany,
gdy usłyszał to wszystko o swoim języku.
Powiedziałem Andremu, że nigdy mi o tym nie mówił.
A on na to: „Gdybym ci powiedział, nie uwierzyłbyś”.
Chyba już ani razu nie przegrał z Borisem.
Sezon tenisowy daje w kość.
To mnóstwo emocji. Nieustanne podróże.
Liczne treningi i rozczarowania.
Większość graczy częściej przegrywa.
Zazwyczaj wyjeżdżasz jako przegrany.
- Witamy, Boris. - Dzięki.
Panie i panowie, oto „Na żywo z Borisem Beckerem”.
Za dwa dni święta.
Załóżmy, że odgrywam kolędę
i spełniam twoje trzy życzenia na rok 1996.
Moim największym życzeniem sportowym byłoby zdobycie Wielkiego Szlema.
W 1996 roku zagrałem w Australii,
raz jeszcze pokazując, że potrafię być naprawdę dobry.
FINAŁ AUSTRALIAN OPEN, ROK 1996 MICHAEL CHANG KONTRA BORIS BECKER
Była tam Barbara. I nawet Noah.
Po raz pierwszy patrzył, jak jego ojciec wygrywa.
A ja patrzyłem, jak życie zatacza krąg.
Myślę, że pewnie chciał, aby jego syn zapamiętał go
jako takiego macho.
Boris nie odpuszcza.
Miałem 29 lat.
Od 14 lat grałem zawodowo.
To szmat czasu.
Można powiedzieć, że 29 lat to wciąż młody wiek.
Ale w moim przypadku?
- To cała wieczność. - No tak.
To była niesamowita chwila. Po prostu niesamowita.
Płynęła z tego czysta radość.
Australijczycy to fantastyczni kibice.
Był bardzo lubiany i zagrał świetny mecz. Bardzo mi się to podobało.
- Koniec. - Gem, set i mecz.
Becker drugi raz wygrywa Australian Open.
Świętowaliśmy przez jakieś dwie minuty.
Mistrz gry pojedynczej w 1996 roku: Boris Becker z Niemiec.
Ostatnio mogłem tak przemówić pięć lat temu.
Nie spodziewałem się jeszcze jednego tytułu wielkoszlemowego.
Ale...
Ale dzięki mojej żonie,
na której miłość i wsparcie mogłem liczyć przez tych pięć lat,
udało mi się wygrać.
Dziękuję też trenerowi za podsycanie we mnie tego ognia.
Za to, że po dłuższym czasie znów uwierzyłem w siebie.
Dziękuję oczywiście sponsorom, czyli firmie Ford i stacji Channel 7,
którzy zainwestowali w ten turniej.
Oby była pełna.
Ten turniej to wspaniałe wydarzenie.
Mimo że często odpadałem z niego w pierwszej rundzie,
to nadal oglądałem go w telewizji i dobrze się bawiłem.
Znowu zamarzyła mi się pozycja lidera albo wicelidera rankingu.
Miejsca te zajmowali Pete i Andre. Rzucałem im wyzwanie.
Przystąpiłem do Wimbledonu już jako numer dwa.
Byłem jednym z faworytów.
Nadeszła trzecia runda.
Spóźniłem się z returnem z forhendu.
- Uszkodził nadgarstek. - Złamałem go.
Wygląda na to, że Boris...
Tak, kreczuje.
Tak jest. Dramat byłego mistrza.
Co dalej?
Rehabilitacja, lekarze, zastrzyki, tabletki i tak dalej,
by móc wrócić na kort.
Chciałem sam zakończyć karierę.
Uważam, że aby zachować zdrowy umysł, nie mógłbym zakończyć jej przez kontuzję.
ĆWIERĆFINAŁ WIMBLEDONU, 1997 SAMPRAS KONTRA BECKER
Rok później spotkałem się z Pete’em Samprasem w ćwierćfinale.
Wiedziałem, że może być dla mnie za dobry.
Ale szło mi bardzo dobrze i pomyślałem, że może to idealna chwila.
Grając na Korcie Centralnym Wimbledonu przeciwko jednemu z najlepszych graczy.
Na moim najdroższym turnieju.
- Wyszła! - Mecz dla Samprasa.
Sampras w półfinale.
To pewnie mój ostatni mecz na Wimbledonie.
- Świetnie się z tobą grało. - Z tobą również.
Powiedziałem mu, że to mój ostatni mecz i że kończę karierę.
Nie wiedziałem, że w pobliżu były mikrofony.
Na pewno tak powiedział. Możliwości jest kilka.
Może poniosło go przez przegraną.
Z wiekiem kondycja mimo starań spada.
Niektórzy nie dają już rady mentalnie.
Ciągła wiara w siebie wymaga wysiłku.
U każdego.
Będąc najlepszym, sam o sobie decydujesz.
Kończysz karierę albo grasz dalej.
Albo zajmujesz się czymś innym.
A on osiągnął sporo.
Boris zrealizował cały swój potencjał?
Nie.
Nie. Ani trochę.
Nadchodziła już ta chwila.
Chciałem zagrać po raz ostatni na Wimbledonie.
I w kretyński sposób doznałem kontuzji prawej kostki przy grze w piłkę.
Lekarz powiedział mi, że to wyklucza mnie z Wimbledonu.
Powiedziałem, że nieważne, co mi da i jak będzie bolało,
ale przed zakończeniem kariery zagram tam ostatni raz.
Prosimy pilnować swoich rzeczy.
Prosimy też o nieużywanie telefonów komórkowych
w pobliżu kortu w trakcie trwania gry.
Należy je wyłączyć. Dziękujemy.
Ogłosiłem, że to mój ostatni turniej.
I nigdy nie chciałem zakończyć kariery na korcie numer dwa.
Musiał to być Centralny.
W rankingu nie byłem już w czołówce, więc musiałem zaakceptować każdy kort.
Ale w Wimbledonie kryje się magia. Dotarłem do czwartej rundy.
I spotkałem się na Korcie Centralnym z Patrickiem Rafterem.
CZWARTA RUNDA WIMBLEDONU, ROK 1999 RAFTER KONTRA BECKER
Uznałem, że mam z nim szanse. Myśli szalały mi po głowie.
Ale po chwili pomyślałem sobie: „O czym ja mówię?
Cieszę się, że gram przeciwko komuś, kogo bardzo szanuję.
W dodatku na Korcie Centralnym”.
To jak w filmach. Chcesz mieć scenariusz.
- Ale skupienie. - Rywal z meczową.
- Aut! - Mecz dla Raftera.
Rafter wygrywa 6-3, 6-2, 6-3.
Pora na nowe pokolenie.
Myślę, że pierwsze piwo otworzyłem zaraz po meczu.
Potem wjechało kolejne i zacząłem nieco przesadzać.
Chciałem pożegnać się z trenerem, fizjoterapeutą
i naciągaczem rakiet na kolacji, którą przygotowałem w Nobu.
Wróciłem do hotelu. Czekała tam na mnie matka z moją żoną.
Barbara drugi raz była w ciąży. Znów syn.
Powiedziałem: „Od jutra jestem mężem, ojcem i kimś obecnym w domu,
ale dziś chcę świętować”.
Żona była lekko wkurzona.
„Zakończyłeś karierę, więc teraz masz obowiązki”.
„Tak, i z rana z tym działam, ale dziś jeszcze mi odpuść.
Dziś ostatni raz jestem tenisistą. Jutro się to kończy”.
To była dla ciebie przełomowa chwila?
Tak.
Ale również dlatego, że dopiero co stracił ojca.
Matka była ubrana na czarno, bo dopiero co straciła męża.
A on zostawiał nas, by iść imprezować.
To był dramatyczny okres.
Nie znałam go od tej strony.
Poczułam się trochę jak członek zespołu, który został zwolniony,
bo robota się skończyła.
Odbyłem długą rozmowę z matką na balkonie.
„Nie, mamo, nie rozumiesz.
Chcę po raz ostatni poimprezować z kumplami”.
A ona na to: „Boris, tylko nie zrób niczego głupiego”.
Świętowaliśmy i trochę jeszcze wypiliśmy.
I wtedy wpadłem na Angelę.
Poznałem ją dwa tygodnie wcześniej właśnie w Nobu.
Wiele się o tym mówiło.
Nie chcę wdawać się w szczegóły,
ale poszliśmy do pomieszczenia na tyłach.
Nie, nie była to komórka. Nie zmieściłaby się w Nobu.
W komórkach nie da się realizować żadnych cielesnych czynności.
Uprawialiśmy seks.
Nie miałem do niej numeru. Zero kontaktu. I na tym się to skończyło.
Wróciłem do mojej ekipy.
Zapłaciliśmy rachunek i wróciłem do siebie.
Rano wróciliśmy do domu w Monachium.
To był ciężki okres w moim życiu z wielu powodów.
Wcześniej tego samego roku zmarł mój ojciec.
To on decydował o wszystkim w rodzinie.
I przez to, że zmarł, zanim zakończyłem karierę,
nadal jest mi ciężko.
Chciałbym, by nadal żył.
Co jeszcze?
Sam fakt zakończenia kariery.
Nagrałeś się, ale nadal jesteś młody.
Masz całe życie przed sobą. Nie wiesz, co będzie dalej.
To jak wejście do ciemni.
Nie wiesz, co cię spotka.
Meczowa na Wimbledonie.
Chyba nigdy już nie będę na takim haju.
Gdy tenis już całkowicie pójdzie w odstawkę,
nie będę szukał nowych możliwości do przeżywania takich emocji.
Będę tego szukał w moim prywatnym życiu.
Ciężko jest zaraz po zakończeniu kariery.
Często rozmawiałem o tym z Borisem.
Trochę minie, zanim się dostosujesz.
Zanim zapomnisz o ścisłych harmonogramach. O tym, co możesz i czego nie możesz.
O wychodzeniu na kort, treningach, meczach i wygrywaniu.
Czeka cię zupełnie inne życie.
Od czasu zakończenia kariery życie Borga potoczyło się bardzo źle.
Bycie numerem jeden na świecie
zamienił na dekadę nieudanego małżeństwa, walkę o opiekę nad dzieckiem,
milionowe straty w biznesie i podobno także problem narkotykowy.
Jego życie wygląda teraz naprawdę źle.
Dla mediów losy Borga po skończeniu kariery były jak telenowela.
Niemal dekadę później próbował odzyskać chwałę i powrócić do tenisa
ze starym wyglądem i drewnianą rakietą.
Ale świat tenisa się zmienił.
Takie byłe gwiazdy jak Borg czy Becker
muszą zacząć żyć w prawdziwym świecie, w którym się ich nie dopinguje.
Może być ciężko, gdy przywykłeś, że jesteś traktowany w pewien sposób,
a potem nagle się to zmienia.
Zwłaszcza gdy coraz częściej przegrywasz,
a potem przestajesz grać, masz kryzys tożsamości i takie tam bzdety.
- No, może nie bzdety. - Właśnie.
Ale tak mają sportowcy. To ciężka przeprawa.
Jego życie gwałtownie się odmieniło.
Chyba nikt nie jest na to gotowy. „Co dalej?”
„Będziesz teraz w domu?” „Ale jakie mamy plany?”
Myślę, że wtedy nasze drogi rozeszły się.
Osiem miesięcy później przyszedł faks.
W większości pamiętam jego treść.
„Możesz mnie nie pamiętać.
Owoc naszego ostatniego spotkania dojrzewa już od ośmiu miesięcy.
To mój numer. Zadzwoń”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Tydzień później spotkałem się z Angelą w Londynie i wynająłem...
Chyba wynająłem całe piętro w hotelu.
Czułem ogromną presję.
Pojawiła się Angela. Miała na sobie duży płaszcz.
Zdjęła go. Była w zaawansowanej ciąży.
I poinformowała mnie, że jestem ojcem tego dziecka.
Powiedziałem, że jej wierzę. W końcu uprawialiśmy seks.
Ale dodałem: „Proponuję, byś je urodziła,
a wtedy pójdziemy do lekarza i wykonamy test DNA.
Jeśli okaże się, że to moje dziecko, to oczywiście się nim zajmę”.
Boris opowiadał o tym w sposób przekonujący i szczery.
Ale historia ta okazała się nieco bardziej skomplikowana.
Zwłaszcza po narodzinach dziecka.
Gdy miałem już pewność...
Gdy wiosną 2000 roku miałem już pewność,
że mam inne dziecko, córkę,
wiedziałem, że muszę porozmawiać z Barbarą.
Musiała dowiedzieć się o tym ode mnie.
Gdyby to był film,
to ktoś by krzyczał, ktoś inny trzaskałby drzwiami.
Jakby to była dobra chwila na przedstawienie tej historii.
Ale ja tak tego nie widzę, bo było wiele sytuacji,
kiedy można było zmienić wszystko i dla mnie to nie była ta jedna chwila.
Dla mnie to było ciągłe oddalanie się. Nieustanna separacja.
Emocje powoli biorą górę, ale mówię prawdę.
Powiedziała mi: „Nadal cię kocham i nadal chcę z tobą być.
Spróbujmy to jakoś przepracować”. Odparłem: „Dziękuję”.
Przez wiele miesięcy ludzie o tym nie wiedzieli.
Ale przy każdej najmniejszej dyskusji miała ten uniwersalny argument w stylu:
„Stul pysk, bo byłoby po tobie, gdyby świat się o tym dowiedział”.
Mówiłem: „Masz rację, ale nie potrafię żyć w takim związku”.
Powiedziałem, że musimy zrobić sobie przerwę.
BECKER ROZSTAJE SIĘ Z ŻONĄ PRZEZ JEGO TAJEMNICZY ROMANS
Gdy Beckerowie ogłosili separację,
Angela, czyli matka najmłodszego dziecka Borisa,
ujawniła sprawę mediom.
- Przepraszam. - Bez komentarza do końca rozprawy.
Ale wbrew temu, co mi mówił, Boris przeciwdziałał temu.
NIEŚLUBNE DZIECKO BECKERA?
Był to szereg niebywałych opowieści, w których opisywał siebie jako ofiarę.
BECKER: TO NIE MOJE DZIECKO
BECKER SUGERUJE NIEPOKALANE POCZĘCIE
DZIECKO SPRAWKĄ MAFII
„ROSYJSKA MAFIA WYKRADŁA MOJĄ SPERMĘ” ANGELA ZARĘCZA O ROMANSIE
SEKS W KOMÓRCE W NOBU
BECKER ZGODZI SIĘ NA TESTY DNA, BY ZAKOŃCZYĆ AFERĘ
TEST MOŻE KOSZTOWAĆ GO KOLEJNE MILIONY
Zgodził się na test dawno temu, przed narodzinami Anny.
Gdyby zrobił go od razu...
ANGELA ERMAKOWA
...sprawa nie ujrzałaby światła dziennego,
bo mógłby sam to kontrolować.
Nikt nie musiał wiedzieć, jak i kiedy do tego doszło.
BORIS KŁAMCĄ
Nie ja go pogrążyłam. Zrobił to sobie sam.
MATKA SPOTKAŁA GO PRZED PIĘCIOSEKUNDOWYMI FIGLAMI
To program specjalny: „Wojna państwa Rose: Becker i Becker”.
Łączymy się z Miami, gdzie jest Christof Lang.
Znajduje się on przed tamtejszym sądem.
W Niemczech puszczano relację na żywo.
- Na żywo? - Tak.
Relacjonowano na żywo mój rozwój z Barbarą.
Wczorajszy dzień był emocjonujący.
Nie zabrakło też dramatyzmu. Rano Boris zjadł śniadanie
i odbył rozmowę z prawnikiem w miejscu za mną.
Następnie udał się na Fisher Island na spotkanie z Barbarą i jej prawnikiem.
Po raz pierwszy, odkąd się rozstali, porozmawiali prywatnie.
Wydawało mi się, że przed nim nie lada mecz.
PROCES POKAZOWY
Niemiecka intercyza ograniczała kwotę orzeczenia rozwodowego.
Barbara uznała, że więcej może zyskać w sądzie w Miami.
Zjawiła się z naszymi synami w naszym mieszkaniu w Miami Beach.
Powiedziała, że ma najlepszych prawników.
Zaczęła być agresywna, więc powiedziałem, że załatwię sobie drugich najlepszych.
Ona miała najlepszych, a ja prawie najlepszych.
PRAWNIK BARBARY
Jesteśmy rozczarowani zagrywkami prawnymi,
które sugerują próbę rodzicielskiego porwania.
Sam Burstyn był miejscową legendą.
Był znany z głośnych spraw narkotykowych.
Zdecydowanie zreturnował serw Borisa, ośmieszając jego twierdzenia,
że Barbara porwała dzieci, zabierając je do Miami.
Ale Boris nie pozostał dłużny i zagrał niemiecką kartą.
Usłyszałem, że to agresywny gość.
Że jest bardzo sprytny i muszę na niego uważać.
Poprosiłem o tłumacza. „Chciałbym mówić w swoim języku”.
To trochę wkurzyło Sama, bo wytracił przez to swój impet.
Nie było szans na szybkie przepytywanie.
Tłumacz wszystko spowalniał.
To pomieszało mu szyki.
Zeznania będą...
Zapytaliśmy, czy Barbara powinna otrzymać więcej pieniędzy w USA
mimo niemieckiego aktu małżeństwa.
I 24% ludzi odpowiedziało, że tak,
ale aż 58% uważa to za niesprawiedliwe.
Batalia sądowa trwała.
Burstyn groził, że zapyta Borisa
o te z jego interesów, które mogą być nieetyczne albo i gorzej.
Wtedy Boris zaręczył, że jego prawnicy będą maglować Barbarę całymi godzinami.
Zadzwoniła do mnie Barbara. „Załatwmy to, bo nie chcę wracać do sądu”.
Ale robiłem dalej swoje.
Powiedziałem: „Słuszność jest po twojej stronie.
To ja zjebałem sprawę, ale minęło pół roku,
twoi prawnicy chcą mnie zniszczyć, a ty niesłusznie ciągasz mnie po sądach.
Powiedz, czego oczekujesz, a ja ci to dam”.
BECKER FINALIZUJE ROZWÓD, ALE ZAPŁACI MILIONY
Negocjowaliśmy.
Ustaliliśmy, że nie upublicznimy kwoty, ale uwierzcie, że jest bogatą kobietą.
NAJDROŻSZE PIĘĆ SEKUND MOJEGO ŻYCIA
Rozwód i alimenty rozwadniały majątek Beckera.
BORIS TRACI I PRZYZNAJE SIĘ
Potem doszedł wyrok za unikanie podatków. Czekały go też spore grzywny.
BECKER MOŻE PÓJŚĆ SIEDZIEĆ
To była prawdziwa seria dramatów, ale Boris chciał wyjść z tego z twarzą.
On i Barbara mogli wyciągnąć wnioski
z cytatu Kiplinga przy Korcie Centralnym Wimbledonu:
„Jeżeli triumf i porażkę w życiu spotkane jednakowo przyjmiesz oba te złudzenia”.
Niszczysz mnie przed kamerą.
Ostro.
Nie można mieć obu rzeczy.
Mam piękną rodzinę, dzieci i życie,
ale wiąże się to z cierpieniem, na które jestem skazana.
To dla mnie nie tylko nauczka, z której wyciągam wnioski,
ale coś, co musiało się stać, abym mogła żyć tak jak teraz.
Abyśmy mogli rozmawiać. Abym miała to życie i te dzieci.
Patrzę na to całościowo.
Tak też patrzę na związek z Borisem.
Jestem wdzięczna za to, co było, i za to, co mogę mieć teraz.
Patrzę na to z miłością.
Muszę o tym rozmawiać tylko na wywiadach.
Bywa. Trzeba żyć dalej.
Ważne, by zadbać o dzieci.
Ale jako dorośli musimy żyć dalej.
Ja miałem jeszcze jedno wyzwanie. Jak postąpić w sprawie córki?
Powiedziałem: „Angela, nadeszła pora, by Anna poznała swoich braci”.
Mam posiadłość na Majorce. Urządziłem rodzinne spotkanie.
Anna i Angela spotkały się tam z moją matką, siostrą i synami.
To były cudowne chwile.
Na początku tej całej sprawy zaręczałbym, że coś takiego nie będzie możliwe.
Ale niezależnie od tego, co mówią media, jest to normalna sytuacja rodzinna.
Przebywałem w Miami Beach.
Potem leciałem do Zurychu w Szwajcarii i później znów do Miami Beach.
Noah dał się namówić na pizzę w lokalnej włoskiej restauracji.
Do baru podeszła kobieta.
W życiu nie widziałem równie pięknej kobiety.
Największą zaletą Lilly było to,
że potrafiła się zająć moimi dziećmi, w tym także córką.
To najważniejsze osoby w moim życiu, więc jeśli cię polubią,
to już zdobyłaś moje serce, bo ich dobro jest dla mnie tak ważne.
Powiedziałem jej: „Powinniśmy się pobrać.
Przeprowadźmy się do Europy”. A ona to to:
„Jasne. Kocham cię, więc weźmy ślub”.
W dzisiejszym programie: wymarzone wesele Borisa w Sankt Moritz.
Próba to pierwsze, co zrobią po wylądowaniu w przepięknym Sankt Moritz.
Dotarli tu w czwartek prywatnym odrzutowcem.
Wszyscy wydają się mocno podekscytowani.
I panna młoda.
Przed autem pracownicy hotelu i ochrona robią wszystko,
aby chronić pannę młodą przed ciekawskimi fotografami.
- Cofnąć się! - Jazda.
„Ja, Boris, biorę ciebie, Sharlely, na swoją żonę”.
„I przysięgam, że od dziś”...
„Na dobre i na złe”...
- „W dostatku i biedzie”... - „W dostatku i biedzie”...
Ale by im szło w deblu.
Sześciokrotny triumfator Wimbledonu Boris Becker
dołączył do zespołu wicelidera rankingu Novaka Đokovicia.
Đoković nazywa Beckera „prawdziwą legendą”.
- Nie śpiesz się. - Zerknijmy.
- Już. - Może od początku.
Dlaczego odezwałeś się do Borisa?
Mocna psychika.
Tak opisałbym Borisa.
Pogadaliśmy.
Powiedziałem mu: „Za stary jestem, by ci tu ściemniać.
Obserwowałem twoją karierę. Widziałem to wojownicze nastawienie”.
„Ale dochodzisz do finału i zawalasz sprawę.
Przegrywasz i odpadasz. Powiedz, dlaczego tak się dzieje”.
A on na to: „Przez tę całą frustrację”.
Powiedziałem, że musimy omówić, skąd się ona bierze.
„Dlatego musisz mi uwierzyć.
To moja opinia o twoim forhendzie i serwisie.
O bekhendzie i nastawieniu.
Działasz zbyt pochopnie. Sporo o tobie słyszałem”.
I po sześciu godzinach zapytał, czy chcę zostać jego trenerem.
Boris odwalił kawał dobrej roboty z Novakiem.
Choć czasami mogło to wyglądać tak:
„Masz i graj sobie”.
W końcu to Novak Đoković. Okazało się, że potrafi grać, co nie?
Na pewno mieli też swoją taktykę.
W końcu Boris zna się tym sporcie. Ale chodziło tu o warstwę mentalną.
Gdy twoim przeciwnikiem jest Nadal,
to nieważne, ile forhendów ci wyjdzie albo ile winnerów zdobędziesz.
Musisz dobrze zacząć sety.
A to jest możliwe wtedy, gdy nie tracisz wiary w siebie.
Wierzysz, że zdobycie przewagi w meczu jest tylko kwestią czasu.
Myślę, że z Borisem rozwinął się w tej kwestii.
To osobiste.
Chcesz, by twoja matka płakała czy jego matka?
Jesteś dumnym Serbem. Dumnym mężem i ojcem.
Dla rodziny zrobiłbyś wszystko.
I tak masz grać. Z takim nastawieniem.
Bo Rafael, Roger i Andy chcą dokładnie tego samego.
Chcą zadbać o swoją rodzinę. Ruszaj na kort i zrób to”.
Musieliśmy też pokonać parę demonów, o których nie mogę wspominać.
Dlaczego zawodził w końcówkach.
Boris odkrył, że Novak ma problem z czymś poza kortem,
przez co podświadomie karał się na korcie, przegrywając w ostatnich rundach.
Powiedział Novakowi, że aby wygrywać, musi uporać się z tymi demonami.
Rozmawialiśmy o działaniach poza kortem,
które mogłyby mi pomagać,
a także o tych, które tylko rozpraszają.
Pytał mnie, czego oczekuję od tenisa.
„Masz jasny cel?” Odpowiadałem, że oczywiście.
„Chcę przejść do historii tego sportu i chcę to zrobić z tobą”.
Od razu między nami zaskoczyło.
Taki układ zawiera się po to,
aby wygrywać.
Będę zadowolony dopiero na widok wiadomego trofeum.
FINAŁ WIMBLEDONU, ROK 2014 ROGER FEDERER KONTRA NOVAK ĐOKOVIĆ
Niewiarygodne.
Tak.
To był obłędny mecz.
Roger na trawie zawsze wymaga,
abyś dał z siebie wszystko, jeśli chcesz mieć szansę.
Coś się zmieniło.
Darmowa lekcja pokory.
Roger Federer zmienił styl gry.
Pozostaje przy linii.
Odbija piłkę o wiele szybciej. Returnuje i rusza do przodu.
Zaskakuje wszystkich, bo dysponuje właśnie taką techniką.
Coś takiego musi być instynktowne.
Novak potrafi szybko uderzać z półwoleja.
Musiał dostosować się do gry Rogera.
To bitwa.
Dzieją się nieprzewidywalne rzeczy. Wypadasz ze strefy komfortu.
- Tak jest! - Đoković szaleje.
Novak to emocjonalny gracz.
Zawsze jest wybuchowy, gdy publiczność jest po stronie rywala.
I wykorzystuje to, by pokazać, często właśnie kibicom,
że został przebudzony i teraz pokona swojego przeciwnika.
Ale czasami skutek jest odwrotny.
Wścieka się i traci panowanie nad sobą.
Przestaje myśleć i przegrywa.
Kluczem jest tu równowaga.
Boris był całkowicie spokojny.
Był silny i niezłomny.
Doskonale wiedział, co czuję.
„Dobra, wróciłem na właściwe tory i skupiam się na najbliższym punkcie”.
Przez cały mecz sytuacja była często niepewna.
W tych najważniejszych chwilach
obecność Borisa dodawała mi sił
i pozwalała przezwyciężyć dany problem.
Wspaniałe.
Đoković wygrywa turniej.
- Wynik to 6-7, 6-4, 7-6... - 6-4 w piątym secie.
Zespół się uściskał, podobnie oni. Co za wspaniały mecz.
Novak podchodzi do przyjaciół i członków rodziny.
Świetna robota, Boris.
W roku 2014 wszystko ruszyło z kopyta.
To było wielkie otwarcie i dodało nam to sił
podczas trwającej dwa i pół roku cudownej passy.
FINAŁ AUSTRALIAN OPEN, ROK 2015 ANDY MURRAY KONTRA NOVAK ĐOKOVIĆ
WORLD TOUR FINALS, ROK 2015 ROGER FEDERER KONTRA NOVAK ĐOKOVIĆ
Đoković wygrał dwa kolejne ATP Finals
i pięć z kolejnych siedmiu szlemów, w tym French Open.
FRENCH OPEN, 2016 MURRAY KONTRA ĐOKOVIĆ
Ale latem 2016 roku ciągłe skupienie i presja
w końcu dały o sobie znać.
Jeśli chcesz być mistrzem, wszystko spoczywa na tobie.
Przechodziłem przez pewien okres,
podczas którego dbałem o siebie poza kortem.
Spadła intensywność jego gry. Osłabła motywacja.
To naturalne, bo jak długo można wygrywać?
To była trzecia runda Wimbledonu.
Kilka razy przerywano przez deszcz. Siedziałem w pomieszczeniu.
Siedziałem tam i nagle powiedziałem mojemu zespołowi:
„Możecie wyjść? Chcę zostać sam”.
I później patrzyłem się tępo w ścianę.
Nie czułem w sobie ani grama motywacji.
Wtedy już wiedziałem, że chce mi o czymś powiedzieć.
Powiedział: „Szefie, jestem trochę zmęczony.
Nie chcę grać tak jak wcześniej”.
Mówię: „Po pierwsze, uwielbiam cię i szanuję.
To, czego dokonaliśmy, było dla mnie niesamowitą podróżą.
Dowiedziałem się czegoś o sobie, o tenisie i może trochę także o tobie.
Nie jestem dobry w przegrywaniu.
Jeśli chcesz polecieć do Szanghaju albo Paryża,
i będziesz tam szczęśliwy, to nie jestem dla ciebie odpowiedni.
I pora się rozstać”.
Nawet po rozstaniu utrzymywaliśmy kontakt.
Nie zerwaliśmy go. Zawsze mnie wspierał i nadal wspiera.
Boris jest dla mnie jak rodzina.
- Jak leci? - W porządku.
- Miło cię widzieć. - No to chodźmy.
- Idziemy. - Fajna sprawa.
- To ważne. - No dobra...
- Dobrze to wygląda. - Też tak uważam.
U mnie też dobrze.
Widzę, że jesteś trochę bardziej...
Bardziej skupiony.
- Przecież wiesz. - To dobrze.
Dobrze.
Chcę pouczyć się od mistrza.
Jak returnować i poruszać się.
Podejdę do siatki.
Tenis to bardzo zero-jedynkowa gra.
Mierzona w uderzeniach i błędach. Jedynkach i zerach.
Na korcie Boris wiedział, jak się poruszać w tych liczbach.
Poza nim nigdy nie wiedział, jak się wśród nich obracać.
Może spróbuj najpierw to wyjaśnić.
Bo ja na pewno tego nie rozumiem i wiele osób chyba też.
Co doprowadziło cię do bankructwa?
To dobre pytanie.
Tak naprawdę niewiele osób mi je zadało.
Spróbuję to wyjaśnić najlepiej, jak potrafię.
Bardzo dziękuję. Z Bogiem.
Super.
Wielu z nas sportowców sądzi, że ilość pieniędzy,
jakie zarabiamy w trakcie kariery, nie zmieni się po jej zakończeniu.
Nie dostosowujemy stylu życia dostatecznie szybko.
Dalej wydajesz pieniądze, ale już ich nie zarabiasz.
Wydajesz to, co zarobiłeś wcześniej. Dlatego tak, obwiniam o to siebie.
- Dziękuję, Boris. - Boris!
Boris!
Mówiłem mu: „Boris, wsadź kasę do banku.
I tak nie dasz rady wydać tych dwóch, trzech czy pięciu procent odsetek”.
A on na to: „Nie, potrafię to zainwestować”.
No to mówię mu: „Dobra. Zagramy w Monopol?
Weź pięć procent z tego, co masz. To nadal całe miliony.
I zagraj tym.
I gdy już wszystko przegrasz, powiedz, że wyciągnąłeś z tego wnioski”.
Ale to jak z tym dzieckiem, które ma dłoń nad płomieniem.
I przede wszystkim ludzie w jego otoczeniu...
żerowali na nim.
Ktoś taki jak Boris musiał przyciągać takich ludzi.
Jest uroczy i być może nieco naiwny.
Pogodny, charyzmatyczny, no i bardzo sławny.
Jest przepisem na dobrze spędzony czas.
Żyje tak, jak grał w tenisa.
Szarżuje, ryzykuje, stawia na szali wszystko.
I przez wiele lat za sprawą interesów
z Hansem-Dieterem Clevenem mógł żyć niczym gwiazda rocka.
Cleven był niczym producent.
Opłacał rachunki, zawierał umowy na chusteczkach
i zajmował się księgowością.
Cleven zawsze dbał o to, by Borisowi starczyło na bogate życie.
W zamian pobierał nawet połowę zysków Borisa z działań marketingowych
i mógł się ogrzewać w jego blasku.
Był na ślubie Borisa z Lilly i wyprawił im prywatny Oktoberfest
z prawdziwymi strojami.
Boris i Lilly spotykali się z miliarderami
takimi jak Brytyjczyk John Cauldwell, potentat rynku operatorów komórkowych.
Spędzali coraz więcej czasu na Majorce,
poszerzając swoją posiadłość z dziesięcioma sypialniami
na 21-hektarowej działce.
Dawny Bóg tenisa zawitał do telewizji.
Witajcie na mojej posiadłości na Majorce.
Zapraszam do Boris Becker TV.
Tutaj mamy przedpokój.
Na górze po prawej znajduje się sypialnia.
Oczywiście tam nie ma kamer.
Przejdźmy do salonu.
Może uda się zerknąć na kominek.
Sześciu Marokańczyków pracowało pół roku, wycinając indywidualne elementy.
Potrzebuję sportu do życia.
W moim wieku bieganie przestaje być dobrym rozwiązaniem.
Dlatego muszę częściej pływać. Mogę się tutaj także zrelaksować.
Dom w Hiszpanii był piękny, ale mieszkałem w Szwajcarii.
W 2012 roku Lilly zaskoczyła mnie propozycją zamieszkanie w Wimbledonie.
A jeśli jakieś miejsce mogę nazwać domem, to właśnie Wimbledon.
Nazwano mnie najpopularniejszym Niemcem na Wyspach.
Ale mogę tylko odpowiedzieć, że lista nie jest zbyt długa.
Czuję się tu jak w domu i od tamtej pory tu mieszkam.
Dzień dobry, Boris.
Boris opisuje to tak, jakby spokojnie tam osiedli.
Ale całe to luksusowe życie było drogie, a Boris przegrywał z dbaniem o finanse.
Gdy Lilly zachciała opuścić Szwajcarię, Boris rozstał się z Clevenem.
Ale ten biznesowy rozwód wiązał się z zapłatą trzech milionów euro podatku,
a on nie mógł jej uiścić.
Po odejściu Clevena Boris poprosił o pomoc brytyjskich bankierów z Arbuthnot Latham,
którzy zaoferowali wyjście.
Boris mógł pożyczyć 4,6 miliona euro.
Dług miał spłacić z przyszłych zarobków ambasadora marki i gwiazdy telewizji.
Boris Becker!
Wydawało się pewne,
że ulubiony Niemiec na Wyspach bez problemu się z tego wywiąże.
Problem pojawił się rok po wzięciu pożyczki,
kiedy nie mogłem spłacić ustalonej raty, bo straciłem część kontraktów.
Scheisse.
Gdybym był dupkiem, powiedziałbym: „Podpisaliście umowę i macie pecha”.
Ale że nie byłem, to wspomniałem, że mam posiadłość w Hiszpanii,
która jest wyceniana na dziesięć milionów euro.
„Mogę ją wam oddać w zastaw,
co da mi czas na spłatę pożyczki z przyszłych zarobków”.
Ale okazało się, że posiadłość jest obłożona opłatą,
która wynikała z kredytu pomostowego otrzymanego od Johna Caudwella.
- John. - Czołem.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też. Dzięki za spotkanie.
Nie kupiłeś tego w IKEA?
Jako że był to kredyt pomostowy, to odsetki wynosiły 25%.
Dlaczego były tak wysokie? Bo potrzebowałem szybko kasy.
I miałem sprzedać posiadłość w trzy miesiące.
Chcesz sprzedać dom, ale potrzebujesz pieniędzy na remont.
Bierzesz więc krótkoterminowy i wysoko oprocentowany kredyt.
Ale w przypadku posiadłości sytuacja była bardziej nagląca, niż mówił Boris.
Był winny wykonawcom ponad 500 000 euro i miał wiele innych długów i wydatków.
Czy pożyczka wystarczyłaby na wszystko?
Po co brałeś kredyt pomostowy na 1,2 miliona?
Nie pamiętam już wszystkich opłat, ale to nie były pieniądze dla mnie.
Musiałem opłacić rachunki.
Przypuszczam, że nadal prowadziłem zbyt drogi styl życia.
Wysyłałem pieniądze byłej żonie. Miałem czwórkę dzieci.
Nie zrobiłem tego dla siebie, tylko dla wysokich rachunków.
Nigdy jej nie wyremontował.
Gdy rozeszło się, że stoi pusta, wprowadzili się nieproszeni goście.
Dwadzieścia pięć lat A moje życie stoi
Próbuję się wspiąć Na to wielkie wzgórze nadziei
Prąc do celu
Ktoś ma ochotę na spacer?
No to dawaj.
- Cel osiągnięty? - Z pewnością.
Podobno robili to Marokańczycy.
Wszystko wykonali ręcznie.
Boisko koszykarskie Beckera!
- To kort tenisowy. - No tak.
Prawdziwa rakieta. Pewnie wygrał nią na Wimbledonie w 1985, 1986 i 1987.
Mamy tu część tortu urodzinowego.
Siedzimy w jacuzzi, z którego korzystał Boris Becker.
Media teraz o tym trąbią.
Ale żeby tak żyć i to zostawić?
To była posiadłość niegdyś bardzo bogatego człowieka.
Nawet w trakcie postępowania upadłościowego
nadal byłem milionerem.
A potem było za późno.
Musiałem opłacić podatki, alimenty i inne różne rzeczy.
Ciągle starałem się zdobywać pieniądze, aby móc to wszystko ogarnąć.
Ale kopano już mi grób.
A łopaty stawały się coraz droższe.
Przez 25% odsetki dług szybko wzrósł, a Boris nie mógł go spłacić.
Jego brytyjski bank z powodzeniem rozpoczął postępowanie upadłościowe.
Boris ciężko to przyjął.
Tu mamy dwa Puchary Renshawów. To repliki. Niedatowane, ale...
Sąd wyznaczył prawnika Marka Forda do zebrania połowy dochodów Borisa.
PUCHAR DAVISA
Miał sprzedać najcenniejsze rzeczy, by spłacić wierzycieli.
US OPEN, MISTRZ GRY POJEDYNCZEJ
Tak już jest z majątkiem podczas procedury upadłości.
KURATOR DS. UPADŁOŚCI
Składniki majątku mogą zostać sprzedane, by spłacić wierzycieli.
Przejmują je kuratorzy,
wynajmując potem specjalistów, którzy umożliwią sprzedaż.
MISTRZ GRY POJEDYNCZEJ
Jako gracz powiem coś niepopularnego. Samo trofeum znaczy bardzo niewiele.
Masz się w nie wpatrywać w wieku 17 czy 18 lat?
Co za nuda.
Nabierają znaczenia tylko wtedy, gdy jesteś starszy.
Naprawdę lubię je pokazywać moim dzieciom.
Nic na to nie poradzę.
Nagle nadeszła pomoc z zupełnie nieoczekiwanej strony:
Republiki Środkowoafrykańskiej.
Jej rząd zaoferował Borisowi ważną posadę, która mogła odmienić wszystko.
CO ZA ZASZCZYT!
Miał być specjalnym attaché ds. sportu oraz spraw humanitarnych i kulturalnych.
Boris zawdzięczał to Stephanowi Welkowi,
który załatwił mu specjalny paszport dyplomatyczny.
Welk podawał się za eksperta od dyplomacji.
Nie znaliśmy się, ale mówił...
WITAMY W SŁUŻBIE DYPLOMATYCZNEJ
...że prezydent i ambasador rozumieją moją sytuację.
BORIS BECKER: ATTACHÉ W BRUKSELI
„Masz mieszaną rodzinę,
więc rozumiesz pewne kwestie lepiej niż większość białych.
Myślą o oddelegowaniu cię do Nowego Jorku do Rady Bezpieczeństwa ONZ”.
Zabrzmiało to poważnie.
Stephan powiedział, że dzięki immunitetowi powstrzymam postępowanie upadłościowe.
Odpowiedziałem, że to dwie zupełnie różne rzeczy.
Ale sam powiedziałeś:
„Słusznie przyjąłem immunitet dyplomatyczny,
aby położyć kres tej farsie”.
Sam połączyłeś te dwie rzeczy.
Tak, ale jedna nie ma z drugą niczego wspólnego.
Byłem skołowany.
BECKER MA IMMUNITET
Z jednej strony prawnicy Borisa oświadczyli,
że jego immunitet dyplomatyczny chroni go przed upadłością.
Powiedział, że to prawda i jednocześnie nieprawda.
Że to dwie odrębne rzeczy.
Zastanawiałem się nad opinią Republiki Środkowoafrykańskiej.
Jeśli ktoś chce znaleźć Beckera w Republice Środkowoafrykańskiej,
najlepiej zacząć od lokalnego klubu tenisowego.
Monsieur?
Gdzie jest Boris Becker?
- Ambasador? - Tak.
- Ambasador dobrej woli. - Tak.
No tak.
Nie ma go w tutejszym klubie tenisowym.
Może znajdziemy go na przyjęciu dla dyplomatów?
Ciekawe, co myślą o Borisie jako dyplomacie?
- Krążą plotki. - Śmieją się z tego.
Serio?
Jestem Niemcem, ale nie poznałem w tym mieście żadnych Niemców.
Wiele osób zna go i szanuje.
I nagle słyszy się i czyta o różnych rzeczach.
I człowiek już nie wie, co myśleć.
- Masz paszport tego kraju? - Tak.
Rzekomo przedstawiono ten dowód w sądzie.
Prawnicy pana Beckera zrobili to, sugerując, że nie może być oskarżony.
A co ma do powiedzenia człowiek, który złożył ten podpis?
To fałszywka.
Czy pan Boris Becker jest przedmiotem pańskiego dochodzenia?
Tak. Próbował otrzymać paszport w sposób nielegalny.
Mam prawdziwy paszport.
Gdy ostatnio sprawdzałem, był w ambasadzie w Brukseli.
„Boże, dlaczego znowu ja?”
Uwierzyłem ministrowi spraw zagranicznych, a potem okazało się, że to ściema?
Pogadałem sobie ze Stephanem tak, że poszło mu w pięty.
ŚNIADANIE ZA 540 000 EURO
Welka aresztowano za oszustwo i podrabianie dokumentów.
WELK ARESZTOWANY POD KONIEC SIERPNIA
Paszport Borisa pochodził z serii, która została skradziona.
SPŁUKANY I Z FAŁSZYWYM PASZPORTEM
Sprzedano je dilerom i oszustom.
NARKOTYKI, FAŁSZERSTWA, UBEZPIECZENIA
Jeden trafił do syna szwajcarskiego milionera,
który wysadził własne ferrari, aby pobrać pieniądze z ubezpieczenia.
Wyglądasz lepiej, Lilly. Dzięki, Boris.
To był ciekawy okres.
Wkrótce moja żona złożyła wniosek o rozwód.
LEGENDA ZAPRZECZA PLOTKOM O UPADŁOŚCI I 54 MILIONACH FUNTÓW
ŻONA BORISA O SWOICH CUGACH WÓDKOWYCH PARA W KRYZYSIE
KONIEC MAŁŻEŃSTWA BORISA POLICJA W ICH DOMU PODCZAS WIMBLEDONU
KONIEC PO 13 LATACH
Nadal nie dogadaliśmy się finansowo.
Nie jestem skąpym człowiekiem i chcę dla niej jak najlepiej.
Gdy stanę na nogi i zostawię te problemy za sobą,
porozmawiamy i znajdziemy rozwiązanie.
To właśnie na korcie Boris często znajdował rozwiązanie.
Wyglądało, że znalazł sposób na swoje problemy finansowe i prawne.
Bank zaakceptował posiadłość w ramach spłaty długu.
Wyglądało, że Boris wygrał.
Ale wtedy pojawił się nowy wróg: jego były wspólnik, Hans-Dieter Cleven.
Cleven, mający żal do Borisa za zerwanie współpracy,
oświadczył, że Becker jest mu winny ponad 40 milionów euro.
Boris temu zaprzeczył.
A potem dwukrotnie wygrał przed szwajcarskim sądem.
SĄD ODDALA APELACJĘ CLEVENA
Ale potem, ku zdumieniu Borisa, brytyjscy kuratorzy uwierzyli,
że dług wobec Clevena jest prawdziwy.
Sprawa miała być zamknięta.
I nagle kurator włączył ten rzekomy dług do postępowania upadłościowego.
Dlaczego miałbym płacić mu za coś, czego nie może dowieść?
I poza tym nie stać mnie.
To jaki mam wybór? I co z tego wynika?
Postępowanie upadłościowe toczy się od pięciu lat
z powodu roszczenia, którego nie udowodniono nigdzie,
w tym w Szwajcarii.
Czy to rozumiem? Nie.
Czy to się dzieje? Owszem.
Ciężko było to zrozumieć.
Chyba że potraktujemy to jak nieudane małżeństwo,
piękne na początku i zagmatwane pod koniec.
W ramach tego rozstania Cleven okazał coś, co wyglądało na listę długów.
Niejasne opłaty, koszty pożyczek, prywatne wydatki.
I zero pokwitowań.
WYDATKI? PARAGONY? PODATEK?
I choć szwajcarski sąd to odrzucił, to Becker podpisał pewien dokument.
Boris mówił, że to była przysługa pomagająca Clevenowi w ulgach podatkowych.
Treść dokumentu mnie zamurowała.
Co Boris sobie myślał?
Boris poleciał do Zurychu na ostateczne spotkanie.
W sali na zatłoczonym lotnisku
Boris i jego prawnik próbowali zawrzeć ugodę z Clevenem.
Po burzliwych negocjacjach Cleven złożył nietypową propozycję.
Zobowiązał się zrezygnować z wielomilionowych roszczeń,
gdyby Boris po prostu... wrócił do współpracy z nim.
Boris nie był skłonny tego zaakceptować, więc wrócił do Londynu.
A tam czekała na niego prawna pułapka.
Kuratorzy nie pozwolili Borisowi
na zatrudnienie prawników do pozwania Clevena.
Zamiast tego uwierzyli w roszczenia, które Cleven wysunął wobec Beckera.
Dwa miesiące później ruszyło postępowanie karne.
Pan Becker mówił: „Nie wiem”, „Źle mi doradzono”,
„Doradcy radzili mi to i odradzali tamto”.
PROKURATOR, CROWN INSOLVENCY
- Nie uwierzyła mu pani? - Nie. Dlatego rozmawiamy.
BECKER MIAŁ UKRYWAĆ TROFEA
Obrona po prostu zaakceptowała fakty.
Przelano pieniądze.
NIELEGALNE PRZELEWY
Nieruchomości istniały, choć zaprzeczał.
NIEZGŁOSZONA NIERUCHOMOŚĆ
A po drugiej stronie pan Becker mówił, o czym wiedział, a o czym nie wiedział.
Ja twierdziłam, że nie jest szczery, a on zaręczał, że mówi prawdę.
BECKER: NIE UKRYŁEM PRAWIE 2 MLN
W sądzie i wśród opinii publicznej
skupiono się na osobie Beckera.
Czy był tylko lekkomyślny i naiwny, a może był uprzywilejowanym graczem,
który uważał, że zasady go nie dotyczą?
Za nami akcja „Wzbogaćmy Borisa”.
Oto zebrana przez was kwota.
Udało się zebrać 541 euro i 11 centów.
Może przekażemy mu te pieniądze osobiście?
WZBOGAĆMY BORISA
Boris!
Mamy dla ciebie prezent od Olivera Pochera i jego fanów.
Przekazujemy ci 532 euro i 38 centów.
Boris!
Pomachasz? Pomachaj chociaż w stronę kasy!
SĄD KORONNY W SOUTHWARK
Becker odpowie dziś przed londyńskim sądem.
Kurator zarzuca mi brak współpracy. Myśli, że ukrywam trofea i inne rzeczy.
Zaczynam być traktowany jak przestępca.
I wtedy się biorą za człowieka.
Paparazzi czekają na Borisa albo jego dziewczynę Lilian.
Ruszył długi proces.
Dla przysięgłych od faktów w sprawie, ukrywania majątku i spłacania byłych żon
ważniejsze było rozliczenie przeszłości, teraźniejszości i przyszłości Beckera.
Czy w końcu mówił prawdę, czy nadal karmił samego siebie historiami
o 17-latku, który został mistrzem w zbyt młodym wieku?
Sześciokrotny mistrz wielkoszlemowy Boris Becker uznany winnym
czterech zarzutów w ramach upadłości zapoczątkowanej w 2017 roku.
STRACIŁ PAN KARIERĘ, PRESTIŻ I MAJĄTEK
Sędzia orzekł: „Rozumiem pańskie upokorzenie,
ale mimo tego nie okazał pan żadnej pokory”.
Pokora i upokorzenie. To chyba niesprawiedliwe,
że sędzia oczekiwał obu.
Tak samo my jako fani oczekujemy od sportowców,
by byli okrutni na korcie i wspaniałomyślni na konferencjach.
Jak ktokolwiek ma to zrozumieć? Nawet dziecko urodzone na Wimbledonie?
Rozmyślał o przeszłości. O tym, czego dokonał.
Aby być mistrzem, musisz wierzyć, że jesteś niezwyciężony.
Że nic cię nie powstrzyma i musisz walczyć do końca.
I prawdopodobnie musisz zrobić wszystko, by wygrać dany punkt albo mecz.
Albo dany set.
Dlatego uważam,
że przez to zaczynasz podejrzewać, że jesteś niezwyciężony zawsze,
także w prawdziwym życiu, ale tak nie jest.
27 KWIETNIA 2022 DWA DNI PRZED ORZECZENIEM KARY
Chciałem z tobą porozmawiać, bo później mogę już nie mieć okazji.
Za dwa dni usłyszę wymiar kary.
Codziennie modlę się o to, by była łagodna.
Marzę o wyroku w zawieszeniu.
Ale zaakceptuję każdy wymiar kary. Nie mam wyboru.
Tak to wygląda.
Mamy dziś środowe popołudnie. W piątek poznam resztę swojego życia.
Jak to sobie analizowałeś?
O czym ostatnio myślałeś?
Jest mi z tym ciężko.
Naprawdę ciężko.
Mój stan jest tragiczny.
Nie wiem, co o tym sądzić.
Ale przyjmę to.
Nie zamierzam ukrywać się ani uciekać.
Zaakceptuję każdy wymiar kary.
Wierzę, że nie dzieje się to bez powodu.
Moje życie zawsze było nieco inne niż życie większości ludzi.
Inaczej dorastałem. Wygrałem Wimbledon w wieku 17 lat.
Kolejne 36-37 lat było przez to inne.
Pozostaje mi tylko życzyć powodzenia w piątek.
Dziękuję.
Pomódlcie się wtedy za mnie.
Na Korcie Centralnym już pierwszego dnia zaszczyca mnie John McEnroe.
Trzeba się cieszyć każdym dniem.
Powiem krótko, ale miło. Boris, kochamy cię. Tęsknię za tobą.
Mam 54 lata. To jeszcze nie koniec.
Czeka mnie kolejny rozdział.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dziękuję. - Miłego dnia, Boris.
- Dziękuję. - Życzę miłej reszty dnia.
Czasami trzeba być wrażliwym. Przyznać się do ograniczeń i błędów.
Może to dla niego okazja, by pogodzić się z przeszłością,
która nawiedzała go bardzo długo.
To koniec długiej podróży, która rozpoczęła się wiele lat temu.
„JEŻELI TRIUMF I PORAŻKĘ W ŻYCIU SPOTKANE”...
Moje lata.
To wszystko prawda. Naprawdę się to wydarzyło.
Zawsze w lewo.
Tu się to zaczęło.
Boris Becker narodził się tamtego dnia w Londynie.
I dopiero wtedy Niemcy zaczęły się nim interesować.
Ładnie tu, prawda?
Zdaje sobie sprawę z tego,
że zabrzmi to bardzo podniośle, ale właśnie tutaj się narodziłem.
Dlatego nagrywamy ten film i rozmawiamy o Wimbledonie.
Ponieważ to tutaj wszystko się zaczęło.
Gdybym nie odwrócił losów tamtego meczu,
wszystko potoczyłoby się inaczej.
Nie byłem wtedy na tyle dojrzały,
by zmierzyć się z wieloma rzeczami, które mnie czekały.
Wszystko było wtedy takie surowe i poważne.
Dlatego mówiłem, że chciałbym pograć jeszcze parę lat.
Można rzec: „Mogłeś ułatwić sobie życie.
Mogłeś zgodzić się na to albo bardziej udawać”.
To nie ja. Nie kazano mi wygrać Wimbledonu w wieku 17 lat - po prostu to zrobiłem.
To tkwi w moim DNA i jestem z tego dumny. Taki po prostu jestem.
Po ośmiu miesiącach Becker wyszedł z więzienia
i został deportowany z Wielkiej Brytanii.
Zgodnie z prawem Becker może wrócić do Wielkiej Brytanii w listopadzie 2024.
PAMIĘCI NICKA BOLLETTIERIEGO
Napisy: Krzysiek Igielski