NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
„Niszczysz życie Alberto
i tych, którzy go naprawdę kochają.
Mogłabyś zniknąć na zawsze.
Pogódź się z tym, Beatriz. Alberto cię nie kocha.
Gdybyś wiedziała, jak dobrze się bawimy,
trzymałabyś się z daleka. Współczuję ci.
Zrobiłabym wszystko, żebyś umarła”.
Nie zabiłam jej.
Jest kilka takich maili.
Chciałaś, żeby Beatriz Prats umarła?
Nie.
Nie wysłałaś ich i nie usunęłaś.
Dlaczego?
Zmieniłam zdanie po napisaniu.
Myślałaś, że Torres będzie twój, jak się jej pozbędziesz?
Nie.
Nie chciałam jej krzywdy. Nikomu źle nie życzę.
Nienawidziłam jej, bo go nie doceniała i nie wspierała, ale jej nie zabiłam.
Eli, spójrz mi w oczy.
Chcę ci pomóc, ale powiedz prawdę.
Zabiłaś Beatriz Prats?
Nie! Nie zabiłam! Przysięgam, że nie!
Chcę zadzwonić do ojca.
Zabierz ją.
Nie podchodź.
- Mónico. - Nie dotykaj mnie.
Jestem idiotką.
Wyjaśnię to.
Powiedz to policji.
Mónico.
Cholera!
Cholera, Dani.
Nie wiem, czemu odbieram. Czego, kurwa, chcesz?
Inspektor González ma nas dość.
Ale ciebie nie lubi bardziej.
Błąd proceduralny? Musimy przerwać śledztwo,
- bo tak mówi prawnik Rosjanina? - Maxim zeznawał pod przymusem.
- Chce krótszy wyrok. - Ale...
Przyprowadzimy go na przesłuchanie.
Tracimy czas, wysoki sądzie. Natalię Saldañę zabrali do portu
- w Algeciras. - Ale...
Nie skończyłam.
Nie zamknę portu przez bezprawne zeznania.
Nie wierzę.
Rozmawiamy i tracimy czas,
a dupek w porcie pomaga gangom
szmuglować kobiety. Rozumie pan?
Spokojnie. Pomówię z prawnikiem i przyśpieszę sprawę.
Teraz nic nie zrobię.
Dziękuję, wysoki sądzie. Naprawdę.
Cholera.
Mónico. Jak się masz?
Chcę porozmawiać.
Pewnie, ale nie mamy nic nowego. Czekamy.
- Naprawdę. - Nie,
chodzi o coś innego. Co masz na myśli?
Myślałam, że przesłuchujecie Rosjanina i robicie postępy.
To skomplikowane. Sprawdzamy to, co nam powiedział.
- Więc nic nie macie? - Nie całkiem. Mamy trop,
ale czekamy na sędziego.
Przykro mi, ale te procedury trwają.
Na sędziego?
Życie mojej córki zależy od biurokracji?
Rozumiem, naprawdę. Działamy tak szybko, jak się da.
Zaufaj mi.
Chciałaś mi coś powiedzieć?
Tak.
Ale... muszę już iść.
- Halo. - Mónica.
Álex.
Masz wieści o Natalii?
O Natalii?
Rosjanin coś powiedział? Mają nowy trop?
Nie, Rosjanin nic nie powiedział i nie mają tropu.
Mónico,
- co się stało? - Nic.
Chodzi o to, że...
Czuję się samotna od zniknięcia Natalii.
Wiem, że mnie wspierasz,
ale się oddalasz.
Powinniśmy porozmawiać. Co ty na to?
Oczywiście, ale nie wiem, kiedy będę miała czas.
Muszę kończyć.
Obyś miał dobry powód na spotkanie.
Jak długo służysz w policji?
Niepotrzebnie przyszedłem.
Jak długo?
Do rzeczy.
Natalia Saldaña. Co powiedział Rosjanin?
Gówno cię to obchodzi.
Ana wyraziła się jasno.
Słuchaj, Velasco, nie próbuję wtrącać się do waszej pracy,
ale też tam pracowałem.
Jasne.
Mówiliśmy rodzinom, że najważniejsze jest pierwszych 48 godzin,
bo potem pochłaniają nas głupoty.
Co powiedział?
Coś mówił, ale zajmuje się tym sędzia La Piedra.
Wszystko zahamował?
Błąd proceduralny na przesłuchaniu.
- Co zrobi twoja pani inspektor? - A co ma robić?
Czekać i kląć albo kląć i czekać. Do wyboru.
Mogę pomóc.
Chodzi o życie młodej kobiety.
Daj mi coś. Nazwisko, miejsce, cokolwiek.
Dotrę tam, gdzie ty nie możesz.
Jeśli dostaniecie zielone światło, wycofam się
i Ana się tym zajmie.
Mogę prosić piwo?
Przeszmuglowano ją w kontenerze z portu w Algeciras.
Mam coś dla ciebie.
Naprawdę?
STRASZLIWA ZBRODNIA W POLANCO ŚMIERĆ W POLANCO
ZBRODNIA W POLANCO
Nie zabiłem jej.
- Czemu mam ci wierzyć? - Nie musisz.
Nie powiedziałeś, że byłeś w to zamieszany.
Ty skurwysynu.
Sypialiśmy ze sobą! O czym jeszcze kłamałeś?
To było ponad 20 lat temu w Meksyku. To głupie!
Mówimy o morderstwie!
A nie o mandacie!
Byłem oskarżony o coś, czego nie zrobiłem.
Cholera, Lauro.
Wysłał ci to ktoś, kto chce się ukrywać.
Ta sama osoba, która namalowała celownik na moim zdjęciu.
Nie widzisz tego?
Chcą mnie wrobić.
Mónica.
Mónico.
Nie do wiary.
Mónica? Naprawdę?
Jesteś dupkiem. Wiedziałeś, że ją znam.
Inaczej nie chciałabyś mnie znać.
Skończyłem z Mónicą.
- Zerwiemy. - Słuchaj.
Masz dwa problemy.
Przekonaj mnie, że nie jesteś kłamcą.
I przekonaj sędziego, że twoja córka nie zabiła Beatriz Prats.
- Co? O czym ty mówisz? - Jest na posterunku.
Teraz mi to mówisz? Czemu nie dzwoniła?
Bo jej zabroniłam.
Chciałam patrzeć ci w oczy, kiedy ci to powiem.
To było zanim dowiedziałam się, co jest w kopercie.
Moja córka nie ma z tym nic wspólnego!
Tato! Tato!
Eli! Cześć, kochanie.
Przysięgam, nic nie zrobiłam.
Spokojnie. Uspokój się. Wszystko będzie dobrze.
Macie pięć minut.
- Nic nie zrobiłam. - Wiem. Spokojnie.
Siadaj.
Spokojnie. Usiądź. Spokojnie.
Eli, spójrz na mnie. Czemu tu jesteś?
Byłam w związku z Alberto.
Co? Nie rozumiem. Z Alberto Torresem?
Myślałam, że łączy nas coś wyjątkowego,
ale nie wiem...
Napisałam maile do Beatriz, ale ich nie wysłałam.
Jasne.
Pisałam w nich, że chcę, żeby umarła i inne takie.
To złe, ale bym jej nie skrzywdziła.
Chodź, kochanie.
Obiecaj, że będziesz silna. Wszystko się ułoży, dobrze?
Winny na pewno się znajdzie. Szybciej niż myślisz.
Skończmy z tym szaleństwem.
Eli na pewno nie zamordowała Prats!
Może kłamie jak jej tata.
Dobra, źle zrobiłem, że nie powiedziałem o Mónice,
ale to nie dotyczy Eli.
A koperta?
Anonimowy list
winiący mnie za coś, co było wieki temu.
Co to ma wspólnego z Eli?
Wypuścili cię przez błąd
przy zbieraniu dowodów, nie dlatego, że byłeś niewinny.
Spójrz na mnie.
Zabiłeś tę kobietę?
Nie skażą cię dwa razy za to samo, mów.
Nie.
Ale ją znałem.
Coś nas łączyło. Zakochaliśmy się.
Dobrze się bawiliśmy, ale jej nie zabiłem.
- Ile byliście razem? - Tyle, ile byłem w Meksyku.
- Ile? - Dwa, trzy miesiące. A co?
W kopercie są mocne obciążające dowody.
Nie było procesu, więc mam przed sobą mordercę.
Ważne jest tylko to, co myślisz.
Myślę, że jesteś jebanym kłamcą.
Sam wyciągnij wnioski.
Ktoś mnie obwinia
i zrobi wszystko, by cię przekonać.
Byłeś zakochany i zrobiłeś coś głupiego, tak?
Dopadły cię twoje problemy i obsesja na punkcie śmierci.
Mylę się?
Jesteś gliną i wiesz, że nie będą mnie znowu sądzić,
więc nie wiem, czemu tak naciskasz.
Skoro
rozmawiam z kobietą, która ze mną sypiała,
wiem, że mi wierzysz.
Jeśli nie znajdziemy innego podejrzanego, Eli będzie mieć kłopoty.
Niemożliwe!
Mieszkam z nią i ją znam.
Nikt, absolutnie nikt,
a zwłaszcza ona, by tego nie ukrył.
Jeśli tego nie zrobiła, to się uspokój. Nie zamykamy niewinnych.
Gdzie idziesz?
Zatrzymasz mnie?
Boisz się mnie?
Myślisz, że jestem do tego zdolny?
Nie lubię takich gierek.
Myślę, że lubisz.
Czego chcesz?
Porozmawiać.
Dzwoniłem, ale nie odbierałaś.
Możesz mnie posłać do diabła, ale mnie wysłuchaj.
Mam wieści o Natalii.
Zabrali ją do portu w Algeciras, żeby przeszmuglować.
Wiem, że nie chcesz mi ufać,
ale nie masz wyboru.
Gdzie ją zabrali?
Nie wiem.
Wiem, że mają kogoś w porcie,
kto przymyka na to oko i to ułatwia.
Dlaczego? Kto porwał moją córkę?
Nie wiemy.
Mafia zajmuje się między innymi handlem ludźmi.
Musimy tam jechać.
Policję obowiązują procedury, ale mnie nie.
Jadę do Algecires. Zadzwonię, jak się czegoś dowiem.
Kto kazał ci mnie zabić?
Nie wiem.
Zatrudnił mnie pośrednik. Nie mówił, kto zatrudnił jego i po co.
Nikt nie przychodzi mi do głowy.
Ten, kogo się bałam, nie żyje.
Danielu,
jadę z tobą.
Poczekam w aucie.
MEKSYK
Wybacz za wczoraj.
Ale sprawiałaś problemy.
Jeśli to ci pomoże.
Co to?
Zachowaj.
Powiem, kiedy przyjdzie czas.
Czas na co?
Słuchaj.
Chcesz stąd uciec?
Ja też.
Ale ja pomagam tobie, a ty musisz pomóc mnie.
Wchodzisz w to?
PILNE – ZAGINĘŁA
Poprowadzę.
Chuchniesz alkoholem.
Mogę prowadzić.
Są kontrole. Daj kluczyki, bo nie pojadę.
Elisabeth Molina, stażystka w PSD i córka
znanego fotografa, Álexa Moliny,
jest przesłuchiwana w sprawie Prats.
Ta wiadomość pojawiła się parę dni po wyrzuceniu jej...
Co może spowodować, że 19-latka robi coś tak potwornego?
Uważa się, że to zbrodnia w afekcie,
ale nie zapominajmy, że wiadomość pojawiła się niedawno.
Po wycieku informacji
do prasy.
Kto to wypuścił?
Nie mam pojęcia.
Cholera!
Daleko jeszcze?
Nie.
Zasnęłam.
Na ponad dwie godziny.
Sprawdzisz adres hotelu w telefonie?
Hotelu? Nie, jedźmy prosto do portu.
Jest późno. Pewnie już zamknięte. Pojedziemy z samego rana.
Nie chcę siedzieć i czekać w hotelu.
Proszę, jedźmy do portu.
Tylko zwrócimy na siebie uwagę.
Posłuchaj mnie.
Właź, nie stawiaj się.
- Nie! - Nie, nie!
- Co robisz? Rzuć to! - Nie!
Powiedz coś, a sam cię zabiję! Wsiadaj!
Czyje to ostrze? Skąd to masz?
Zabierzcie go i opatrzcie!
PORT W ALGECIRAS
Co teraz?
Nie wiem. Co robimy?
Nie możemy teraz iść.
Jutro zobaczę, czego się dowiem.
Ty? Nie zostanę w hotelu, kiedy tu będziesz.
Tego nie powiedziałem. Daj mi działać po swojemu.
Jutro będzie łatwiej. Będzie tłum, nie będziemy się wyróżniać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mogę w czymś pomóc? - Nie, dziękuję.
Muszę prosić, żebyście państwo odjechali.
Tak, już jedziemy. Dziękuję. Miłego dnia.
POLICJA PORTOWA
Nie ruszaj się.
Głęboka rana, szefie.
Wyjaśnicie mi, co się stało?
To nóż Diego.
Chyba go ukradła.
Gówno prawda!
Załatwiła cię dziewczyna, która waży mniej niż 50 kilo?
Za co ci płacę?
Musi jechać do szpitala.
- Gdzie dziewczyna? - Z Manuelem. Pilnuje jej.
Hugo ją naprostował.
Bardzo dobrze.
Działamy zgodnie z planem. Nie chcę więcej błędów.
Szefie,
jedziemy we dwóch?
Ktoś musi prowadzić.
Mogę jechać.
Więcej nie nawalę.
Dziewczyna sprawia problemy. Przyda się dodatkowy człowiek.
Mogę tylko prowadzić.
DO PORTU
Proszę.
Dziękuję.
Proszę się zatrzymać.
W porządku, Isabel. Znam go.
Dlaczego moja córka jest przesłuchiwana w sprawie
- morderstwa twojej żony? - Nic na nią nie mają.
Dlaczego ją przesłuchują? Kto o niej powiedział?
Nikt. Zanim powiesz coś więcej,
pamiętaj, że była tu stażystką,
bo mnie o to prosiłeś.
Wyświadczałem ci przysługę. To, co było później, to nie moja wina.
Ty tak na poważnie, skurwysynu?
Wykorzystałeś naiwną 19-latkę,
spałeś z nią i jesteś niewinny?
Álex, dowiedziałeś się, że nie znałeś swojej córki.
Rozumiem, że to okropne,
ale nie możesz negować tego, co ci o niej powiedzieli.
Przykro mi, ale mało jeszcze wiesz.
Nie była taka niewinna.
Nie przesłuchują jej bez powodu.
Myślisz, że wiesz wszystko o śmierci swojej żony?
Z kim spała, kiedy miała cię dość?
W czyj rękaw płakała, kiedy odkryła, że sypiasz z młodszymi?
Nigdy tak nie było.
Było.
To był mój rękaw, Alberto.
Żaliła mi się.
Szkoda, że nie umiałeś docenić takiej kobiety. Była świetna w łóżku.
Nie wierzę.
Powiem to tylko raz, więc słuchaj mnie uważnie.
Eli nie zabiła twojej żony.
Wiem, kto to zrobił.
Można tu palić?
- Nie w tym barze. - Nie?
- Nie. - Dobra.
PORT W ALGECIRAS
Zdrowie!
Jeszcze kolejkę dla mnie i dla tego pana.
- Prosisz się o kłopoty. - Wszyscy kiedyś umrzemy.
Masz rację.
Twoje zdrowie.
Zdrowie!
- Kurwa! - Cholera! Co się stało?
Kurwa, przepraszam. Czekaj.
Wytrę cię.
- Muszę to uprać. - Tak.
W porządku.
Proszę podać drinki do tamtego stolika.
- Niezły z ciebie gość! - A z ciebie brzydal.
- Jak masz na imię? - Jak to, jak mam na imię?
Ziomeczek!
Tato, słuchaj uważnie.
Zabierz siostrę i wyjedź. Nie mogę wyjaśnić.
Jedź do wuja. Zadzwonię.
- Co tam? - W porządku.
Sprawa jest taka.
Chcę coś wywieźć z Hiszpanii przez port.
- Myślisz... - Co takiego?
Spokojnie, stary. Żartuję.
Ty skurwysynu!
- Ale miałeś minę. - Przestraszyłeś mnie.
O jakich rzeczach mowa?
Nic ważnego. Trochę kontrabandy, nic poważnego.
- Mógłbyś? - Oczywiście! Pomogę ci!
Sam nie mogę, ale przedstawię ci kogoś, kto może.
To pewne?
Ludzie o tym wiedzą, ale nic nie mówią.
A co mogą powiedzieć? Wszyscy są w to zamieszani.
Chodzi o duże interesy.
Wszystko musi iść zgodnie z planem.
Muszę siku.
- Czekaj. - Co?
Gdzie znajdę tych ludzi?
To proste. Szukaj Tano.
To jedyny oficer portowy z przypinką w kształcie rombu.
On i jego partner, inny oficer portowy,
załatwiają portowe interesy.
- Muszę siku. Wrócę. - Idź sikać.
Co znowu?
- Pójdę. - Nie, ja pójdę.
- Dasz radę? - Tak.
Kurwa! Pomocy!
Cholera!
Miałeś dać radę.
- Otwórz to. - Co? Pokaż.
Stój spokojnie.
- Spokojnie. - Ruchy.
- Masz. W porządku. - Przestań.
Rzuć to!
- Dalej! - Dobrze.
Rzuć.
Dalej! Jazda!
Szybko! Jazda!
I tak to jest.
To było...
Dokładnie.
Taki jest problem z piłkarzami.
Woskują sobie klaty.
Widziałeś kiedyś piłkarza z łysą klatą?
Nie. Nie tak powinno być,
a ludzie płacili, żeby patrzeć, jak trenuje.
Dobra, ale go nie było.
Czekaj.
Jak leci, Tano?
Załatwiłem klienta.
Dasz mi dobrą prowizję?
Zależy, czego chce.
Gdzie tamta kobieta?
Kobieta... Jest w barze.
O co chodzi?
Muszę przewieźć towar.
- Moi pracodawcy dobrze płacą. - Rozumiem.
Mówiłem, że można mu zaufać, no nie?
Miałeś rację, Pepe.
Coś tu śmierdzi.
Trzeba jakoś zarabiać.
- Ruchy, jazda. - Chwileczkę.
Dzień dobry.
Poddaję się.
Zabiłem Beatriz Prats.
Jeśli pojedziemy na policję, zamkną mnie i zabiją.
Co robimy?
Znajdź miejsce, w którym będę mógł usunąć kulę.
Znam takie miejsce.
Jeśli to glina, przyjdą następni.
To pozbądźmy się go. Martwy pies nie gryzie.
- Nie powinnaś przesłuchiwać Álexa Moliny. - Co się odpierdala, Velasco?
Jestem twoją szefową.
Jesteś świetną policjantką, ale masz jedną wadę.
Zostawiasz niedopałki tam, gdzie nie powinnaś.
Policja aresztowała mojego ojca.
Co zrobił?
Zabił Beatriz Prats,
a 20 lat temu kobietę imieniem Gloria.
Coś się nie zgadza.
Wszystkie zbrodnie mają motyw, powód.
Nie miałeś powodu, by zabić Beatriz Prats.
Kobiety, które kocham, tak kończą.
Ktoś zatrudnił Daniela parę miesięcy temu, żeby mnie zabił.
Kto to zlecił?
Myślałam o tym. Myślisz...
Myślisz, że to Álex.