(ภาพยนตร์มี 12 บท อารัมภบท และปัจฉิมบท)
เราจะผ่านชั้นหนังกำพร้า ชั้นผิว เข้าไปถึงชั้นกล้ามเนื้อ
(อารัมภบท)
ยูเลียผิดหวังในตัวเอง เรื่องพวกนี้มันเคยง่าย
เธอยังจัดอยู่ในกลุ่มหัวกะทิ
แต่เธอถูกสิ่งเร้ารบกวนมากเกินไป ด้วยเรื่องใหม่ๆ
ฟีดข่าว
ปัญหาโลกที่ไร้ทางแก้
เธอรู้สึกถึง…
ความอึดอัดใจที่เธอพยายาม กดเก็บไว้ด้วยการท่องจำ
ด้วยการจมจ่อมอยู่ในโลกดิจิตัล
มีบางอย่างที่ผิดไป นี่มันไม่ใช่ตัวเธอ
เธอเลือกแพทยศาสตร์
เพราะมันสอบเข้ายาก
ทั้งยังเป็นที่ซึ่งพิสูจน์ว่า คะแนนอันเลอเลิศของเธอมีความหมายอยู่
บัดดลดวงตาเธอเบิกเนตร
ความสิเน่หาของเธออยู่ที่วิญญาณ
จิตใจ มิใช่เลือดเนื้อ
การผ่าตัดมันเป็นงานฝีมือเกินไป
อย่างกับทำงานช่างไม้น่ะ
แต่ตอนนี้
ฉันชอบอะไรที่อยู่ข้างในมาตลอด ความคิด ความรู้สึก
ราวกับหน้าต่างบานใหม่ถูกเปิดออก
ไม่ใช่กายวิภาค
ถ้าจิตวิทยาเรียนแล้วมีความสุข ก็เรียนไปเถอะ
แกแม่งแน่ว่ะ
ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันไม่อยากอยู่กับเธอ
เธอทิ้งเขา
แม้ว่าเขาจะใจสลาย
เขาก็ต้องเคารพ การตัดสินใจในชีวิตของเธอ
เธอพินิจเหล่าเพื่อนนักเรียน
เหล่าที่ปรึกษาด้านจิตวิทยา ของนอร์เวย์ในอนาคต
ส่วนใหญ่เป็นพวกสาวๆ ที่มีพฤติกรรมการกินผิดปกติ
นึกภาพว่าเราอยู่ที่งานเลี้ยง
เธอยังรู้สึกติดกับอยู่กับ ภาพลักษณ์ของนักเรียนดีเด่น
การยัดเยียดท่องจำ
ชีวิตของฉันเองจะได้เริ่มเมื่อไหร่
เธอชื่ออะไร
- ยูเลีย - ยูเลีย
เอาละ คนนี้ชื่อยูเลีย
สมมุติว่ายูเลียกับผมเจอกันที่งานเลี้ยง
เรารู้สึกคลิกกัน
สมมุติน่ะนะ
จริงๆ แล้ว เธอเป็นคนจำอะไรด้วยภาพ
ตอนนี้หนูรู้แล้ว
ว่าอยากจะเป็นช่างภาพ
ช่างภาพเหรอ
เข้าใจละ
ยูเลียใช้เงินกู้เพื่อการศึกษา ไปกับกล้องและเลนส์
ตราบใดที่ยังจริงจังกับมันน่ะนะ
ทำไปโดยไม่ยั้งคิด ไม่มีทางถอยกลับ
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
เธอทำงานชั่วคราวอยู่ที่ร้านหนังสือ
แล้วก็เริ่มเรียนถ่ายรูป
โคตรเฟี้ยว
รู้จักกับเพื่อนใหม่
รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน
บัดดล เมืองออสโลก็เปลี่ยนไป
ที่ใหม่ หน้าใหม่
- สวัสดี - ไง ผมอักเซล
อ๋อใช่
คุณคือนักวาดการ์ตูนนี่นา
เธอได้ยินมาว่าเขาเป็นผู้สร้างบ๊อบแคต
(บ๊อบแคต)
(โทษทีว่ะ ข้ามันร้าย)
คุณอ่านมันรึยัง
อ่านแล้วสิ
เป็นไง
เธอแกล้งทำเป็นว่าอ่านมัน
เธอจำได้แค่ว่ามันกึ่งๆ จะเหยียดเพศอยู่ช่องหนึ่ง
ผมเข้าใจที่คุณพูดนะ
ไม่เคยมีอะไรดีพอ
ในบรรดาไอ้โง่ทั้งหมด ที่แย่ที่สุดดันเป็นเราเองนี่แหละ
แต่…
ถ้าเรายังไปกันต่อ ผมคงจะหลงรักคุณ จะถอนตัวก็ไม่ขึ้น
คิดว่าเราน่าจะ…
ไม่ต้องมาเจอกันอีก
ก็ได้
อายุเราต่างกันเกินไป
ผมกลัวว่าจะหลุดเข้าไปในวัฏจักรเลวร้าย
คุณเด็กกว่าผมมาก
แล้วคุณจะเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง
ผมเลย 40 มาแล้ว นี่เป็นช่วงใหม่
ขณะที่คุณยังต้องการเวลาเพื่อหาตัวตน
คุณไม่ควรมีผมคอยถ่วง
คุณต้องการอิสระ
ผมกลัวว่าเราจะทำร้ายกันไปเปล่าๆ
ต่อมาเธอกล่าวว่า ณ ขณะนั้นเอง
ที่เธอตกหลุมรักเขา
จะให้ผมเอากระเป๋าเข้าห้องให้ไหม
ค่ะ
ฉันซื้อหนังสือมาซ้ำ
หา
จริง
ทิ้งเล่มนึงไปละกัน
ขอชั้นวางหนังสือสองชั้นได้ไหม
จะเอาตู้เสื้อผ้ากี่ตู้ล่ะ
แล้วมีได้กี่ตู้
ไม่นะ มันไม่ใช่แบบนั้น
กระจกบานนี้ของโบราณนะ เห็นรอยคลื่นนี่ไหม
ไม่ อย่าทำอย่างนั้น ไม่ใช่
อย่า
ยกตรงนี้ขึ้นนะ
ตกใจหมด นึกว่ามันจะแตก
ผมชอบมองผ่านกระจกนี้
- โม้น่า - นี่พูดจริง
นี่แหละ ความสัมพันธ์
นางเมินใส่ฉันละ ไม่เคยเจอมาก่อน
เหรอ ทำไมคิดงั้นล่ะ
ค่อนข้างน่าอายนะ ถ้าจะพูด
เราอยู่กันแบบโสดๆ ทั้งคู่
ก็อยู่กันแบบนั้น
แล้วจู่ๆ ฉันก็ย้ายมาอยู่กับคุณ
- แล้วมีความสุขไหม - มีสิ
ไม่นะ ไม่ ไม่
เคยคบกับหมอนี่เหรอ
อืม ขำๆ น่ะ
เข้าใจละ
หยุดน่า
เดาง่ายเหลือเกิน
ขอเอาหน่อยดิ
ว่าไง
(บทที่หนึ่ง - คนอื่นๆ)
- ดีใจที่ได้เจอนะ - เหมือนกันเลย
- สบายดีนะ - สบายดี
ไง มาร์ติน
ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณที่มานะ
พ่อออกแบบมัน
อยากปรับปรุงบ้าน แต่เราไม่อยากเปลี่ยนอะไร
สวยมากเลยนะคะ
ใช่ แต่มันก็มีความชื้นขึ้นน่ะ
เราได้ห้องนี้เพราะเราไม่มีลูก
ฉันจองเตียงชั้นบน
ฉันรู้สึกว่าโทนาไม่ชอบฉัน
เธอแค่ขี้อายน่ะ
นั่นเป็นคำที่คุณใช้ เวลาอธิบายพวกคนน่าเบื่อนะ
- ตาฉันบ้าง - ได้เลย
ขอบคุณค่ะ
ไวน์ไหม
ไวน์ขาวมั้ย
ขอบคุณ
เพื่อนๆ มีลูกกันบ้างรึยัง
ไม่ค่อยนะคะ มีคนเดียว
ฉันเดาว่าคงรู้สึกไม่ชินเนอะ
- เด็กๆ น่ารักมากค่ะ - ขอบคุณนะ
แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ ยูเลีย
อักเซลบอกว่าคุณเริ่มงานเขียนเหรอ
คงเรียกว่าเป็นงานเขียนไม่ได้หรอก
ถ่อมตัวจังเนอะ
เปล่านะ
แต่ดูเป็นงั้น
มีอะไรอยากทำอีกไหม
อาชีพน่ะ
คารีแอนชอบถามคำถามน่ะ
คำถามนี่หยาบมากนะ สมัยเราเรียน
คุณนี่โชคดีนะ
ใช่ เราโชคดี
จริงนะ เราอยากทำอะไรก็ได้
แต่เด็กสมัยนี้ไม่ใช่
ความกดดันมันมหาศาล
ไม่มีเวลาให้นั่งคิดเลย
มีอะไรเด้งบนจอตลอด
ดูอย่างวิลเลี่ยม
ถ้าเราไม่ห้ามนะ เขาคงได้นั่งจ้องจอทั้งชีวิตเลย
ใช้ได้
เอาละ
ยังไม่ใช่ตาของคุณนะ
ตาของมาร์ติน
ยูเลียยังใกล้สุดอยู่
ได้เวลานอน
- เธอหมดแรงแล้ว - ไม่นะ
ไม่
- เข้านอน - ไม่
ไม่อยากไปนอน
หนูไม่อยากไป
เอวาอย่าเล่นใหญ่นะ มานี่
ไม่เอา ไม่ไป
ไปได้แล้ว
- เด็กบ๊องนี่ - ไม่อยากไป
แต่แม่อยากให้ลูกไปนอน
ไม่เอา ไม่ไป
บางทีเด็กก็ขึ้นง่ายน่ะ
ปกติแหละ
- มีลูกก็สนุกงี้ - ใช่
เราแค่สนุกกับมันไม่ได้เหรอ
อย่าชวนทะเลาะได้ไหม
ที่นี่มีเด็ก แล้วก็วุ่นวาย
แค่ลอง
พยายามเล่นกับพวกเขาหน่อย หรืออะไรก็ได้ โอเคไหม
ขอละ
ฉันไม่อยากพูดเรื่องเด็ก
ขอโทษด้วย แต่ผมไม่ใช่คนเริ่ม
คุณอยู่กับคนที่เด็กกว่า มันมีช่องว่าง
คุณอายุเกือบ 30 นะ เป็นเวลาใช้ได้ถ้าอยากมีลูก
ผม 44 แล้ว ผมอยากไปต่อ กับคุณ
เพื่อนผมไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
เหมือนคุณรออะไรอยู่ ซึ่งผมไม่รู้ว่าคืออะไร
ฟังอยู่ไหม
ให้ตายเถอะ
อย่าให้ฉันเริ่มเลยดีกว่า
พูดจริงๆ นะ
ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับคุณ
คุณลาได้ เราก็เลยมีวันหยุด
แต่เราตกลงกันนี่
พองานคุณได้ตีพิมพ์ คุณก็เริ่มเบื่อ แล้วก็เริ่มพูดเรื่องลูก
นั่นไม่ใช่…
พอคนอื่นมี มันก็เลยเป็นประเด็น
ไม่จริง
จริงสิ
แล้วอยู่ๆ
คุณก็คิดอะไรออก
แล้วก็หายตัวไปนั่งวาดงาน
นี่คุณพูดอะไร
อย่าเริ่มได้ไหม มันไม่เข้าท่าเลย
ช่วยเงียบหน่อยเหอะ ขอละ
แน่นอนว่าผมจะอยู่ด้วย ถ้าเรามีลูก
คุณก็รู้นี่ ว่าผมอยากมีลูก
ใช่ ฉันก็คงอยากมี ถ้ามันถึงจุดหนึ่งน่ะ
แต่ไม่รู้สิ
ฉันไม่มีสัญชาตญาณความเป็นแม่เลย
ไม่หรอก คุณจะเป็นแม่ที่ดี
ผมมั่นใจ
ฉันก็อยากมีลูกเหมือนกัน
ถ้ามันถึงเวลา
งั้นเรารออะไรกันอยู่ ต้องทำอะไรก่อนเหรอ
ฉันไม่รู้หรอก
ฉันมีอะไรต้องทำอีกตั้งเยอะแยะ
โอเค เช่นอะไรล่ะ
อะไรที่ขวางเราอยู่
ไม่รู้สิ มาถามทำไมล่ะ
แนวคิดคุณมันเพี้ยน
คนส่วนใหญ่มีลูก โดยไม่ได้จัดการชีวิตตัวเองก่อน
- พวกเขาก็หาทาง - เพี้ยนเหรอ
คนส่วนใหญ่เขาก็ทำกันแบบนั้น
แต่ฉันไม่ได้อยากให้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณ
ยึดสิ่งที่คุณต้องการ
เอาละ เข้าใจแล้ว งั้นคุณต้องการอะไร
ขอล่ะ เราพอเถอะ
ฉันอยากนอน ต้องรับมือกับคนพวกนั้น
มีเพื่อนคนหนึ่งมีทฤษฎีว่า
เขาว่าเราเนี่ยมีจำนวนน้ำเชื้อจำกัด
สมมุติมีสามพันล้านตัวในช่วงอายุของเรา
แล้วเราชักว่าวมากไป
น้ำเชื้ออาจจะหมดได้จริง
ใจเย็นนะ พอร์ตนอย
นี่มันยอดมากเลย
โดยส่วนตัวเหมือนกับว่าฉันน่ะ
ฉันรู้ปัญหาทุกอย่างของเหล่าหนุ่มๆ
ปัญหาไม่แข็ง
เสาตั้งตอนตื่นนอน ไปติดเด็ก
หลั่งเร็ว
เจ๋งนี่หว่า อักเซล
มันอยู่ในหนังสือกับหนังน่ะ
แล้วปัญหาแบบประจำเดือนล่ะ
จุดสุดยอดของผู้หญิง หรือความปรารถนาของเราไปไหนหมด
น่าสนใจ เล่ามาสิ แบบสนุกๆ หน่อย
ไม่ ประเด็นคือ
มันไม่ควรเป็นสิ่งต้องห้ามน่ะ
ลองให้ผู้ชายมีประจำเดือนสิ รับรองได้นั่งฟังทั้งชาติ
ช่วยอธิบายแบบสตรีรู้ดีทุกเรื่องทีสิ
ฟังดูใช้ได้ไหม
หมายถึงยังไง
แบบชายผู้รู้ดีไง แต่เป็นสตรีผู้รู้ดีแทน
ยังไงนะ
ชายผู้รู้ดีก็คือ…
เวลาที่ผู้ชายอายุ 45 พยายามอธิบาย
ให้ผู้หญิงที่เด็กกว่าฟังว่าชีวิตเป็นยังไง
โห ตรงเป๊ะเลย
ด้วยความยินดี
เอ้าชน
ใครเอาวิสกี้ไหม
คลับคนชราเป็นยังไงบ้าง
ลืมกินอาหารเสริมรึไง
มาเร็ว
ดูสิใครมา
คุณไหวไหม
ไม่ค่อย
ขอดูหน่อย
อย่า
ขอดูหน่อย
พอผ่านไปมันจะกลายเป็นเรื่องตลก มันแค่แผลเล็กๆ
คารีแอนก็เล่นใหญ่ไป
ความผิดฉันเอง
ไม่นะ ยูเลีย
ใช่สิ ฉันมักจะทำเรื่องบานปลาย
เข้าใจนะว่าอยู่นี่มันไม่ง่ายสำหรับคุณ
ผมก็ไม่ค่อยเข้ากับสังคมแบบ "บ้านแสนสุข" เหมือนกัน
ผมดีใจที่คืนนี้มันกลายเป็นปาร์ตี้
ฉันหวังว่าคุณจะสนุกนะ
เป็นอะไรขึ้นมา
สนุกนิดหน่อยๆ มันผิดตรงไหน
แต่ฉันไม่สนุก
ขอโทษด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้น
คุณไม่ได้แยแสด้วยซ้ำ!
เงียบนะ เงียบไปเลย
คุณไม่เคยสนใจฉันเลย
ปั๊มลูกกันไหม
แม่งเอ๊ย
- สวัสดีค่ะ - อรุณสวัสดิ์
มีกาแฟนะ นี่ถ้วย
(วัยเยาว์)
(บทที่สอง - การนอกใจ)
โทษทีนะ ผมลืม
คุณทำงานอะไร
ฉันทำงานในร้านหนังสือ
ร้านไหนเหรอ
นูลี่ ติดกับมหาวิทยาลัย
ขอตัวแป๊บนะ
ช่วยเซ็นหน่อยได้ไหมครับ
ได้เลย
มีบ๊อบแคตเล่มใหม่จะวางขายบ้างไหม
ผมไปทำเรื่องอื่นแล้วล่ะ
คุณทำงานที่นั่นเต็มเวลาเลยเหรอ
หรือไปทำแค่ช่วงสุดสัปดาห์
(วัยเยาว์)
- โทษที - ลาก่อน
คือฉันว่าจะกลับบ้าน
เอาสิ
- สนุกไหม - สนุก
- แน่ใจนะ - อืม ฉันโอเค
- ฉันอยู่ต่อได้นะ - ไม่เป็นไร
- ผมต้องอยู่ต่ออีกหน่อย - แหงละ
เอาละ เจอกันที่บ้านนะ
ขอบุหรี่มวนนึงได้ไหมคะ
ได้สิ
ฉันมีลูกคนที่สองตามมาในอีกสิบปีให้หลัง
สมัยนี้เราควรเริ่มให้ลูก กินอาหารแข็งตอนอายุสี่เดือน
ทำไมกุมารแพทย์ถึงเปลี่ยนคำแนะนำนะ
- คุณกอดลูกบ้างไหม - บ่อยเลยละ
พวกเขาจะติดยา
พวกเขาจะติดยาเพราะฉันกอดเขาเนี่ยนะ
อืม ตามผลการวิจัยล่าสุดนะ
ผลวิจัยบอกว่าเราไม่ควรกอดลูกเหรอ
ฉันรู้ว่ามันอาจจะขัดกับ ความรู้สึกของคนเป็นแม่
แต่ความเป็นแม่เนี่ย มันจะไปก่อกวนระบบลิมบิก
ลูกฉันก็เลยจะเป็นขี้ยาเหรอ
ไร้สาระน่า คุณมีลูกไหม
ไม่ค่ะ แต่ฉันเป็นหมอ และมีมุมมองทางการแพทย์
ทารกแสดงออกด้วยการร้อง
เป็นปกติที่พ่อแม่จะเข้าไปปลอบ
- ไง - ไง
ไม่ถามคำถามทั่วไปหน่อยเหรอ
- แบบไหน - ฉันเป็นใคร ทำงานอะไร
คุณเป็นใคร ทำงานอะไร
ฉันเกลียดคำถามพวกนี้
คงแย่เนอะ โดยเฉพาะเมื่อคุณเป็นหมอ
คุณเป็นหมอเหรอ
ไม่ คุณสิ
งั้นผมควรถามอะไร
ลองถามว่าฉันรู้จักใครที่นี่
- คุณรู้จักใครที่นี่ - ไม่มี
เข้ามามั่วปาร์ตี้
เข้ามาตีเนียนเนี่ยนะ
โอเค
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
แน่นอน
ฉันอยู่กับคนรัก
ผมเหมือนกัน
ผมไม่อยากนอกใจ เคยทำแล้ว จะไม่ทำมันอีก
- ใช่ นอกใจมัน… - ไม่ดี
แต่คุณขีดเส้นไว้ใช่ไหม
คุณจะรู้เอง
ถ้างี้ล่ะ
นี่นอกใจไหม
ไม่
งั้นนี่ล่ะ
- ไม่ ก็ทำได้อยู่นะ - งั้นเหรอ
แล้วทำร้ายคนที่ไม่ใช่คู่ของคุณล่ะ
- คุณทำร้ายคู่ของคุณเหรอ - นั่นนอกใจไหม
เจ็บไหมล่ะ
เจ็บปะ
- รู้สึกดีปะ - ดี
โอเค
ขอดมเหงื่อหน่อย
- ไม่ - น่า
- เอาจริงเหรอ - ใช่ มันทำได้นะ
- เหม็น - ใช่สิ
เหม็นแบบลืมไม่ลง
ขอดมมั่ง
อย่าเลย เริ่มจะรู้สึกผิดแล้วเนี่ย
มาดมหน่อย
หอมดีนะ
ไม่รู้ว่า…
นี่มันทำได้ไหม
เอาสิ
ได้เลย
คุณเปิดเดี๋ยวผมตาม
จริงๆ แล้วฉันคิดว่าเซ็กส์จะดีที่สุด
ตอนที่จู๋ไม่แข็งไป
เพราะว่า…
ฉันจะได้เป็นคนที่
ทำให้มันแข็งไง นึกออกไหม
ความลับผมแม่งกระจอกไปเลย
ผมว่าผมคงเข้าใจผิด
ผมจะบอกว่าผมชอบโครงการบาร์โค้ด
มันดูสวยเวลาเดินบนสะพาน ตอนผมไปทำงาน
ฉันบอกด้านมืดสุดๆ ส่วนคุณ…
ผมบอกว่า "ความลับ" ไม่ใช่ "ด้านมืด"
อ้าว งั้นมันจะลับไปทำไมล่ะ
เพราะทุกคนคิดว่ามันน่าเกลียดไง
โทษที เรา…
เอาละ
- ผมกระซิบได้ไหม - เอาสิ
อะไรล่ะ
โทษที เหมือนผมนั่งทับมันหมดเลย
ผมผิดเอง
ไม่มีอะไรเย้ายวนสักหน่อย
ไม่มีเลย
แม้ว่าคุณจะชอบจู๋นิ่มๆ ก็เถอะ
ใช่
เอาละ ตาคุณแล้ว
ไม่ออกอะ
ผ่อนคลาย
ผมต้องไปทางนี้
ได้
คุณชื่ออะไรนะ
ยูเลีย
- ผม ไอวิน ไอวิน… - อย่าพูดนะ
ทำไมล่ะ
ไม่งั้นฉันจะไปส่องคุณบนเฟซบุ๊ก
คิดได้ดีนี่
- โอเคนะ - ตามนั้น
- ลาก่อน - ลาก่อน
- เราไม่ได้นอกใจใช่ไหม - ไม่
- สักนิดก็ไม่เหรอ - ไม่
ไปละ
(บทที่สาม - โอษฐกามในยุคพลังหญิง)
อักเซล
อักเซล ฉันมีเรื่องจะบอก
อักเซล
"เพื่อนบอกฉันว่าเธอไปร่วมรักกับผู้ชาย
ที่กระแทกไอ้จู๋เข้าปากเธอ โดยจับหัวเธอไว้
เธอสับสนเพราะรู้สึกชอบ
มันปลุกเร้าอารมณ์เธอ
เฟมินิสต์ชอบโดนเย่อปากได้ไหม
ผู้หญิงส่วนใหญ่สับสนเมื่อทำรักด้วยปาก
พวกเธอต้องแสร้งทำเป็นชอบ เป็นความคาดหวังที่น่าสังเวช
ว่ามันจะเร้าอารมณ์พวกเธอได้
ฉันชอบตอนมันอ่อนนุ่ม
ฉันจะได้เป็นฝ่ายทำให้มันแข็ง
แทนที่จะปล่อยให้มันมากระแทกฉัน"
เจ๋งนะ
- เหรอ - มันสุดโต่ง
ผมไม่ได้เห็นด้วยทั้งหมด แต่มันเขียนออกมาได้ดี
มีเอกลักษณ์ และดีมาก
จะทำอะไรกับมันล่ะ
ไม่รู้สิ
คิดว่ามันดีจริงๆ เหรอ
แน่นอน มันยอดมาก
แน่ใจนะ
ใช่สิ ผมไม่โกหก
เหรอ
แน่ใจนะ
ถามเซ้าซี้จัง
บทความมันฉลาดดีนะ
แต่อ่านแล้วอยากเลย
- เหรอ - ประมาณนั้น
เขียนเพราะเหตุผลนี้เหรอ
ไวอากร้าทางสติปัญญา
- ใช่สิ - มันได้ผล
งานเขียน "โอษฐกามในยุคพลังหญิง" ของเธอ
ได้เผยแพร่ในเว็บไซต์ ยูเบล.โน
มันถูกแชร์ไปทั่ว และเกิดการโต้เถียงบนเฟซบุ๊ก
กินยาแก้ปวดขนาดนี้ พ่อขับรถไม่ได้
(บทที่สี่ - ครอบครัวของเรา)
โธ่ น่าสงสารจัง
พ่อก็หวังว่าจะไปได้นะ แต่…
ปวดหลังอย่างนี้ พ่อนั่งรถบัสเป็นชั่วโมงไม่ไหว
ไม่ต้องห่วงค่ะ
ลูกมาที่เฮอเนฟอสสัปดาห์หน้าได้ไหม
เราจะได้ฉลองด้วยกัน
นาทาเลียฝากสุขสันต์วันเกิดด้วย
ฝากทักทายเธอด้วยค่ะ
- เดี๋ยวพ่อบอกให้ - โอเคค่ะ
- ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอเธอ - เช่นกันครับ
- นานมากแล้วนะ - นานเกินไป
แต่ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ
ขอบคุณค่ะ
โอเค
ผมผอมไปเหรอ
- เธอทำงานมากไป - ใช่ครับ
ไว้คุยกัน
- ไงจ๊ะ - หวัดดีค่ะ
สุขสันต์วันเกิด
- ทำไมฉันต้องเป็นคนถ่อไปหาเขาด้วยนะ - พ่อไม่มาเหรอ
เขาปวดหลัง
เขามักจะมีปัญหาเสมอแหละ
หวัดดีค่ะ
เขาไม่มาเหรอ
ไม่ดีเลยนะ
พ่ออยากมา แต่ปวดหลัง
แล้วเขารู้ไหมว่าลูกรู้สึกยังไง
- เขาเนี่ยนะ - พ่อปวดหลังน่ะแม่
โทษที
งั้นก็ทานกันเลยนะ
ขอบคุณครับ น่าทานมากเลย
หวังว่าจะชอบนะ
รีบร่าเข้ามาสุขสันต์
ถึงยามความสุขแด่เธอ
ด้วยวัย 30 เอวา แม่ของยูเลีย
ได้หย่ามาแล้วสองปี เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
และพนักงานบัญชีในสำนักพิมพ์
เรามากระโดดโลดเต้น
หวังว่าจะได้ความสุขกลับมา
ตอนนี้เวลาแห่งการฉลอง
ยินดีด้วย
ขอบคุณค่ะ
อ่านบทความของยูเลียหรือยัง
แน่นอน
- เป็นไงบ้าง - ยอดมากเลย
แม่อ่านยัง
ยัง
บทความของยูเลียยอดมากเลย
ในวัย 30 ยายของยูเลีย มีลูกสามคน
เธอแสดงเป็นรีเบกกา เวส ในเรื่องโรสเมอฮอล์ม ที่โรงละครแห่งชาติ
ในวัย 30 อัสตริด ยายทวดของยูเลีย
เป็นแม่หม้าย กับลูกสี่คน
ยายเทียดของยูเลียมีลูกเจ็ดคน
สองคนตายด้วยวัณโรค
แม่ของยายเทียดของยูเลีย ฮาร์ต้า เป็นภรรยาของพ่อค้า
ที่มีลูกหกคน
มีชีวิตคู่ที่ไร้ซึ่งความรัก
ทวดของทวดของยายเทียดของยูเลีย ไม่ได้อยู่จนถึงอายุ 30
อายุขัยสูงสุด ของผู้หญิงในยุคนั้นคือ 35 ปี
(อักเนส - 1757 ถึง 1786)
พ่อไม่อยากบอกให้กวนใจนะ
แต่มันจะเริ่มฉี่ยากขึ้น
พ่อเคยกลัวว่ามันจะเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก
แต่ก็ไม่ใช่
- ก็แปลว่าดีใช่ไหมล่ะ - ใช่
แต่ก็นะ
พ่อเข้าห้องน้ำตลอดเวลา
แล้วก็…
มีอาการฉี่เล็ด
ขอบคุณสำหรับเสื้อสุดเท่นะคะ ได้ใช้พอดีเลย
ว่าจะไปเดินป่าพอดี
- หวัดดีค่ะ - ไงจ๊ะ
ขอโทษด้วยค่ะที่เรามาช้า
- หวัดดีค่ะ - ไม่เจอกันนานเลย
คุณไม่ได้ชงกาแฟให้พวกเขาเหรอ
ไม่เป็นไรครับ
เดี๋ยวฉันจัดการให้
- เป็นไงมั่ง - เยี่ยมเลย
- ป้องกันได้กี่ลูก - เยอะ
เก่งมาก
สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังค่ะ
อายุ 30 ค่อนข้างสำคัญเนอะ
เสียดายที่เราไม่ได้ไป
มีงานแข่งทั้งวันเลย
ก็เลยไปไม่ได้
ไม่เป็นไรเลย จริงๆ นะ
น้องเป็นผู้รักษาประตู ลูกน่าจะได้เห็นนะ
ไม่หรอก มันไม่ขนาดนั้น
น้องยอดมาก
พ่อจะบอกลูกรอบหน้าก็แล้วกัน
ได้ค่ะ ช่วยบอกหน่อยละกัน
ดีเลย
พ่อได้บทความที่ส่งไปให้ไหม
เออว่าจะถาม พ่อกดแล้วมันไม่ไปน่ะ
คอมพ์พ่อมันรวนๆ
รู้เรื่องคอมพิวเตอร์บ้างไหม
ผมช่วยดูได้
ทำไมไม่ลองให้เธอส่งเมลไปอีกรอบล่ะ
ไม่ใช่ว่า…
เธอส่งมาทางอีเมลเหรอ
ไฟล์แนบไปกับอีเมล
ไม่นะ พอกดปุ่มที่เมาส์
แล้วก็กดลูกศรไปที่สี่เหลี่ยม
กดอยู่สองครั้งแล้วมันก็หายไปเลย
น่าจะเป็นที่หนูเอง
หนูอาจจะส่งไปผิดก็ได้นะ
เดี๋ยวเราจัดการให้ คุณพ่อต้องได้อ่านบทความนั้น
มันดีมากเลย
มันช่าง…
เขียนได้ดีมาก แล้วก็…
สาวฉลาดนี่นะ
เมื่อไหร่คุณพ่อจะมาเยี่ยมพวกเราบ้างล่ะครับ
เราอยากให้มานะ มาดูที่อยู่ของลูกสาวคุณพ่อหน่อย
ไปแน่นอน
แต่ไปจอดรถในใจกลางออสโลมันยากนะ
พวกเขามี…
ผู้พำนัก…
ที่จอดรถของผู้พำนัก
ใช่ครับ
มันทำให้หาที่จอดรถง่ายขึ้นมาก
แค่ต้องจ่ายเงิน
แล้วก็เลื่อนรถทุกครึ่งชั่วโมง
- นั่นคือเหตุผลที่ไม่มาเยี่ยมเราเหรอครับ - อักเซล…
- เพราะขับรถในเมืองมันยากเหรอ - อักเซล…
ไม่ใช่นะ
งั้นเพราะอะไรล่ะครับ
คืองี้นะ
พอกินยาแก้ปวด หมอก็ไม่ให้ขับรถ
นั่นน่ะแหละ
ก็ยังดีนะที่เขาพูดตรงๆ
เขาป่วย แล้วก็เรื่องต่อมลูกหมาก
เธอต้องสร้างครอบครัวของตัวเองแล้วล่ะ
(บทที่ห้า - จังหวะไม่ดี)
ขอโทษนะคะ
- ไงคะ - หวัดดี
คุณมีหนังสือ โยคะธรรมชาติ ไหม
ขอดูแป๊บนะคะ
- หนังสืออะไรนะคะ - โยคะธรรมชาติ
จัดพิมพ์ปีที่แล้ว
ไม่มีค่ะ ต้องสั่งก่อน ไม่มีในสต็อก
ใช้เวลานานแค่ไหน
สองสัปดาห์ค่ะ
งั้น ไม่เป็นไรค่ะ
พวกเขาก็ไม่มีเหมือนกัน
โอเค
ลองไปดูที่ร้านอาร์คก็ได้
ขอบคุณค่ะ
- ไง - ไง
ผมบอกเธอไปว่าลืมแว่นกันแดด
ผมแค่มาบอกว่า…
ผมรู้ว่าเราคุยกันไว้ว่ายังไง
แต่ผมนึกถึงคุณบ่อยมาก
แล้วก็…
ผมไม่อยากมากวน ถ้าคุณมีความสุข
คุณมีความสุขไหม
- ฉันไม่รู้จะพูดอะไร - ไม่ต้องพูดละกัน
ผมอยากมาเจอคุณอีก แค่มาคุยเฉยๆ
หมายถึง ผมไม่อยากที่จะ…
แต่ก็ยังอยากมาเจอ แค่จะ…
ผมอยู่ที่ร้านอะเพน เบเกอรี่ ในโครงการบาร์โค้ดเกือบทุกวัน
ผมทำงานที่นั่น คือถ้าคุณอยากมานะ
ก็…
- นี่ไอวิน - ครับ
แว่นคุณ
เออว่ะ ลืม
ภาษาคือประตูสู่โลกของจิตใต้สำนึก
ฟรอยด์เป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยม
เขาเป็นพวกวิพากษ์ตนเอง
เขาไม่ลังเลที่จะรื้อทฤษฎีของเขา
เขาพิจารณาคนไข้แต่ละคน เหมือนเป็นหัวข้อวิจัย
ฟรอยด์ไม่แยกการบำบัดออกจากการวิจัย
ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจ
โดยเฉพาะสมัยนี้
เมื่อวิธีการทางวิทยาศาสตร์ถูกนำมาใช้
แม้แต่กับในมนุษย์เอง
พอเรื่องฟรอยด์เถอะ ว่าแต่หนังที่ทำถึงไหนละ
ใกล้เสร็จยัง
อ้อ ดูแล้วล่ะ แต่ว่า…
- ดูแล้วเหรอ - ใช่
มันไม่ใช่หนังผมแล้ว
มันแย่อย่างที่คิดไว้งั้นเหรอ
ที่แย่ที่สุดคือพวกเขา ทำให้บ๊อบแคตกลายเป็น "แมวบ้าน"
มันโดนล้างซะเอี่ยมเลย
ผมมีอะไรให้ดู
ตัวอย่างโปสเตอร์หนัง
ต้องยอมรับว่า
ผมค่อนข้างอายที่มีชื่อบนนั้น
เฮ้อ
พูดเป็นเล่น
นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม
นี่โปสเตอร์ของจริงนะ
ดูสิ
นี่มันชิปแอนด์เดล
พับผ่าเถอะ
ผมควรหัวเราะหรือร้องไห้วะ
ทุกอย่างโดนหั่นหมด ทั้งเรื่อง หรือรายละเอียด
พวกนั้นเอาปลาดาวออก
โทษทีค่ะ ฉันไม่เข้าใจ
ปลาดาวอะไร
มันคือ…
รูตูดน่ะ ทวารหนัก
ตูดเขาในหนังเกลี้ยงเกลาเลย
ไม่มีไอ้เนี่ย
สำหรับผม นี่มันแย่มากนะ
การ์ตูนใต้ดินเนี่ย คุณขี้
อ้วก ปี้ ทุกอย่างเลย
บ๊อบแคตเป็นแมวเถื่อนในหมู่แมวบ้าน
เขาเป็นกบฎต่อความฟุ้งเฟ้อ
เป็นหนึ่งในรูตูดน่าจดจำที่สุด
กาแฟไหม
เอาสิ
ผมไม่รู้ว่าเราควรทำยังไงดี
ฉันต้องไปแล้ว
อักเซล
เราต้องคุยกัน
ได้สิ
มีอะไรเหรอ
ยูเลียพูดในสิ่งที่เธอคิด
ไม่ใช่ความผิดของเขา และไม่มีอะไรที่เขาเปลี่ยนมันได้
มันไม่เกี่ยวกับเรื่องที่คุณทำนะ
ไม่ใช่ความผิดของคุณ แต่ฉันรู้สึกว่า…
มันเกี่ยวกับการโต้เถียงเก่าๆ
สิ่งที่พวกเขารู้กันดี
มันเป็นจังหวะที่ไม่ดี
พวกเขาพบอีกฝ่ายในช่วงวัยที่ต่างกัน
ต้องการในสิ่งที่ต่างกัน
เราต้องการในสิ่งที่ต่างกัน
คุณจะทิ้งผมใช่ไหม
ใช่
ฉันอยากให้มันจบ
โอเค
คุณแน่ใจว่ากำลังมีสติใช่ไหม
คุณหมายถึงอะไร
คือเข้าใจไหมว่า…
คุณเข้าใจไหมว่ากำลังทำอะไร
กำลังจะทำลายอะไร
เข้าใจสิ
มันถึงได้ยาก
แล้วจะไปอยู่ไหน
ฉันไม่รู้
คุณไม่รู้เหรอ
ไม่รู้ คงไปอยู่กับแม่
ย้ายไปอยู่กับแม่เหรอ
ใช่ จนกว่าฉันจะหาที่อยู่ใหม่ได้
เข้าใจละ
ไม่เอาน่า…
มันจบแล้ว
ฉันพอแล้ว
จะให้พูดอะไรอีก
มีอะไรกวนใจคุณแล้วมาลงที่ผมรึเปล่า
ไม่มี
ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว
รู้สึกว่าต้องทำ
คุณเจอคนอื่นเหรอ
เปล่า
ยูเลีย ผมเบื่อเรื่องพวกนี้
โคตรเบื่อเลย
แต่ก็ได้
ไปเลย ถ้าคุณอยากไป
ผมจะออกไปเดินระหว่างที่คุณเก็บของ
ยูเลียบอกว่า เขาควรได้เจอผู้หญิงที่ติดดินกว่านี้
พร้อมจะมีลูก
คนที่พึ่งพาได้
ไม่ใช่พวกไม่อยู่กับร่องกับรอยทุกหกเดือน
แต่ผมชอบนะ
อักเซลบอกว่าชอบที่เธอไม่ค่อยปกติ
เขาต้องการคนแบบนั้น
คนที่สามารถดึงเขาออกจากกระดานวาดได้
ส่วนเรื่องมีลูก…
เขาบอกว่าไม่มีลูกกับเธออาจจะดีกว่า
ดีกว่าไปมีลูกกับคนอื่น
นั่นไม่ใช่แค่ปัญหาเดียว
- คุณก็รู้ - งั้นมันคืออะไร
หลายเรื่อง ไม่ใช่แค่เรื่องนั้น
ผมว่าคุณกำลังมีปัญหา
ซึ่งผมเข้าใจได้
แต่ถ้าคุณรักผม
เราจะเคลียร์กันให้หมด
ใช่ ฉันรักคุณ
แล้วก็ไม่รักด้วย
ยูเลียรู้สึกว่าประโยคนี้
ในวิธีที่เธอเอ่ย
การเน้นย้ำแต่ละคำของเธอ
ได้สรุปความเป็นไปไม่ได้ไว้ทั้งหมด
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชมในชีวิตตัวเอง
เหมือนฉันได้บทตัวประกอบในชีวิตของฉัน
ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกตีบตัน
คุณต้องการเปลี่ยนแปลง
แต่นี่คือทางแก้เหรอ
นั่นแหละคือประเด็น
ฉันกำลังพยายามบอกคุณถึง ความรู้สึกของฉัน
แล้วคุณก็จำกัด ความความรู้สึกของฉันอีก
ผมเห็นว่าคุณกำลังจะทำอะไร
ฉันกำลังทำอะไร ไหนบอกมาหน่อยซิ
หุบปากซิ แล้วจะบอกให้ฟัง
คุณกำลังแสดงออกในสิ่งที่ คุณไม่เคยกล้าทำกับพ่อของคุณ
- ก็เลยมาลงที่ผม - อย่างนั้นเหรอ
แล้วคิดว่าไง
นี่คือปัญหาของความสัมพันธ์คู่เราไม่ใช่เหรอ
อะไรที่เรารู้สึก ต้องระบายออกมาเป็นคำ
แต่บางครั้ง ฉันแค่อยากใช้ความรู้สึกสัมผัสเอา
แล้วคุณก็ยืนหยัด ทำเป็นแข็งแกร่งตลอดเวลา
สำหรับคุณแล้ว
การทำตัวแข็งแกร่ง ก็เพื่อจะใคร่ครวญเรื่องต่างๆ
ถ้าคุณพินิจพิเคราะห์ทุกอย่าง ด้วยจิตวิทยาทุกระดับ
คุณคิดว่าคุณแกร่ง
เพราะฉันวิเคราะห์ได้น้อยกว่า คุณก็คิดว่าฉันอ่อนแอกว่า
เธอบอกว่ากลัวที่จะโดดเดี่ยว
หวาดกลัวที่จะอยู่โดยไม่มีเขา
นั่นคือตอนที่เธอจากไป
เธอจะเป็นเหมือนกวางน้อยบนผืนน้ำแข็ง
และนั่นแหละคือเหตุผลที่เธอต้องทำ
อักเซลกล่อมคำหวาน แต่เธอไม่ได้ฟัง
เธอกำลังคิดว่า
ทำไมในวัย 30 เธอถึงเปรียบตัวเองกับกวางน้อยไปได้
แย่จริง
ผมมันน่าสมเพช
ไม่หรอก ไม่ใช่เลย
ไม่เลยเหรอ
อักเซล…
นี่
ที่พูดไปน่ะไม่ได้ตั้งใจ
ไม่เป็นไร
ฉันก็พูดอะไรไปไม่น้อย
อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะ
คุณจะเสียใจนะ
ฉันจะเสียใจแน่ๆ
ที่น่าเศร้าที่สุดคือ
วันหนึ่งคุณจะอยากมีลูก
และด้วยอะไรก็ตาม คุณจะมีความสัมพันธ์อื่น
แล้วจะตระหนักได้ว่า สิ่งที่เรามีมันไม่เหมือนใคร
ฉันรู้
คุณไม่เข้าใจหรอก แต่ผมเข้าใจ ผมผ่านมาเยอะ
ผมรู้ว่ามันยาก
ไม่มีใครสื่อสารแบบเรา หัวเราะแบบเรา
ใครจะรู้ สักวันเราอาจจะกลับมาหากันอีกก็ได้
ฉับพลันนั้นเอง
เธอหมายความอย่างนั้นจริงๆ
ฉันพูดจริง
(บทที่หก - ที่ราบสูงฟินน์มาร์ก)
- หนาวไหม - หนาว
- ตอนดูยูทูบมันเหมือนง่ายเลย - บอกแล้วว่าเราน่าจะซ้อมก่อน
แป๊บนะ…
อันนี้ก่อน
- แน่ใจเหรอ - ใช่ อันนี้อยู่ข้างบน
แต่อันแรกเลยเหรอ
ไม่ใช่อีกอันก่อนเหรอ
- ไม่ใช่ อันนั้นอันบนสุด - โอเค
ไอวินเปลี่ยนเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก ตอนเล่าให้ทุกคนฟัง
แต่สำหรับเธอ มันมีความหมายลึกซึ้ง
ปลุกบางสิ่งในตัวเธอให้ตื่นขึ้น
เธอค้นหาชื่อตระกูลตัวเอง
ปู่ของเธอมาจากภาคเหนือแดนไกล
ตัวอย่างดีเอ็นเอที่เธอ ส่งไปตรวจที่อเมริกายืนยันชัดเจน
ไอวินไม่เข้าใจว่า ตัวตนใหม่ที่เธอเพิ่งค้นพบ
ว่ามีเชื้อสายซามิ 3.1 เปอร์เซ็นต์
เกี่ยวข้องกับยาหลอนประสาท และพิธีกรรมแปลกพิสดารยังไง
แต่ก็พยายามสนับสนุนเธอ
ในขณะที่เธอจริงจังขึ้นเรื่อยๆ
เธอเห็นว่าโลกร้อนทำร้ายชาวพื้นเมือง
ชาวอินูอิตอดอยากเมื่อแมวน้ำหายไป
หิมะละลาย ทำลายทุ่งหญ้าอาหารของเรนเดียร์
ชาวอะบอริจินเป็นมะเร็งผิวหนัง เพราะช่องโหว่ในชั้นโอโซน
ไอวินลืมเรื่องการบินไปนิวยอร์กได้เลย
หายใจเข้าไปให้สุด
เธอทำให้พวกเขาใช้ชีวิต
อย่างยั่งยืนมากขึ้น
เขาพยายามกว่านี้ได้
เช่นใส่ใจรายละเอียดวัตถุดิบมากขึ้น
คิดถึงผลกระทบของสภาพแวดล้อมก่อนซื้อ
พลาสติกกำลังทำลายทะเล
ปลาคอดนอร์เวย์ถูกส่งไปจีน แล้วก็กลับมา
เหมืองแร่โคบอลต์กำลังทำลายคองโก
แบตเตอรี่ทำให้มือพวกเขาเปื้อนเลือด
ผลรวมตราบาปคนขาวอยู่ข้างเขาบนโซฟา
และเข้านอนกับเขายามค่ำคืน
ทุกอย่างถูกนำมาชั่งน้ำหนัก เทียบกับความเจริญองค์รวม
เขารู้สึกเหมือนทรยศซุนนิวาและชาวซามิ
รู้สึกเหมือนเป็นคนเฮงซวยที่สุด แต่ก็อดใจไม่ไหว
ผมลืมแว่นกันแดดน่ะ
โอเค
เดี๋ยวมานะ
(บทที่เจ็ด - เรื่องราวบทใหม่)
ไอวินก็ไม่อยากมีลูกเหมือนกัน
นักวิจัยสภาพอากาศคาดว่า คนในรุ่นต่อไปจะอยู่อย่างยากลำบาก
จำนวนประชากรล้นโลก คือต้นเหตุที่ทุกอย่างเสื่อมลง
ยูเลียรู้สึกว่าการมองโลกในแง่ร้ายนี้
ทำให้ด้านอ่อนโยนของเขาดูลุ่มลึก
แต่เป็นไปได้ว่ามีอีกสาเหตุที่เขาเป็นอย่างนี้
พ่อของไอวิน เหมือนพ่อของยูเลีย
จงใจลืมวันเกิดลูก
ไอวินมักจะพูดว่า
"ตามปฏิทินของพ่อแล้ว…"
ผมอายุแค่ 12
นี่ยังไม่สุกเลยนะ แข็งโป๊กทุกลูก
มีคนขาดน้ำตายที่ชิลี
เพราะอะโวคาโดต้องการน้ำเยอะมาก
ยังตามซุนนิวาบนอินสตาแกรมอยู่เหรอ
ใช่ เธอโพสต์ลิงก์น่าสนใจ เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมน่ะ
เราไม่ได้คุยหรืออะไรกัน
เธอมีคนตามกว่าสามหมื่นคนเลย
ตามดูตูดเธอน่ะเหรอ
เธอไม่ได้โชว์ตูดนะ เธอฝึกโยคะ
ตามเพราะโยคะ
โอเค มันก็มีบ้างนิดๆ หน่อยๆ
ฉันไม่ว่าหรอกที่ตามเธอ
ไม่ใช่ปัญหา แต่…
ฉันก็ไม่อยากที่จะ…
เป็นตัวเลือกที่มีเหตุผล ส่วนเธอเป็นแบบเซ็กซี่
สำหรับคุณมันไม่เกี่ยวกับเรื่องเหตุผลนะ
- ฉันหมายถึง… - ใช่
- ดูมุมของเอวเธอสิ… - นั่นโยคะ
นั่นไม่ใช่โยคะ
โยคะ
คุณกดไลก์ไปแล้วเหรอ
ไม่อยากจะเชื่อ
- ไม่ได้นะ - ผมต้องกดน่ะ
นั่นแหละ
นี่แหละ
(บทที่แปด กายกรรมแห่งความหลงตัวเองของยูเลีย)
ที่ฉันอยากให้คนอื่นดูฉันเต้น
มันน่าหงุดหงิดมากเลยนะ
เราทำอะไรโง่ๆ บนฟลอร์เต้นรำก็ได้ แต่มันยังดูเจ๋ง
จริงสุดๆ ผมก็คิดงั้นเหมือนกันตอนเราเต้น
คุณเธอยึดเวทีไปเลย
ใช่ แต่มันก็แบบว่า
"ทุกคนดูฉันสิ"
นั่นแหละประเด็น เธอชอบทำตัวลึกลับตลอด
ขณะที่ฉันออกจะจืดจางกลืนไปกับพื้นหลัง
นายยังเก็บมันไว้อีกเหรอ
อะไรน่ะ
ไปเอามาจากไหน
อะไรน่ะ
เห็ดเมา
คุณลองหรือยัง
ลองแล้ว
เอ้า
คุณทำอย่างนั้นทำไม
แหวะ
เหมือนกินดิน
ใครเอาไหม
ไม่รู้สึกอะไรเลยว่ะ อาจจะเก็บนานไป
ต้องไปแล้วว่ะ
แน่ใจเหรอ อาจจะไม่ปลอดภัยนะ
ไม่เอาน่าพวก
ไม่ใช่ครั้งแรกนะ
- ไว้คุยกันพรุ่งนี้ - โทรมา
อะดิล
พูดได้ไหมวะ
เขาเริ่มดีดแล้ว
ยูเลีย
ของคุณมาหรือยัง
คุณต้องดื่มน้ำ
ช่วยได้เยอะ
คุณต้องดื่มน้ำเยอะๆ
เอ้า
ดื่มให้หมด
คุณจะไม่เป็นไร
ผมยังอยู่กับคุณนะ
ยูเลีย
ดื่มน้ำ
ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่นี่
ยูเลีย ไหวไหม
พ่อนึกว่าจะไปได้
คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
คิดว่าเราน่าจะดื่มกาแฟกันซะหน่อย
ไม่เอาอีกแล้วนะ
คุณควรอาบน้ำ
ตัวเหม็นเหรอ
- นั่นมัน… - แย่ล่ะ
แย่ล่ะ ฉันต้องไปอาบน้ำ
ไม่ต้องรีบก็ได้ ไม่ใช่เรื่องด่วน
ให้ผมทำข้าวเช้าให้ไหม
ฉันรู้สึกว่าพออยู่กับคุณ ฉันได้เป็นตัวเอง
แบบเต็มเปี่ยม
ก่อนหน้านี้ไม่เป็นตัวเองเหรอ
ก็เป็น แต่มันเหมือนกับว่า
ฉันจะต้อง
แบบว่า…
เป็นเหมือนตอนเราเจอกันครั้งแรกนิดนึง
ขอบคุณที่อดทนกับฉันได้
ผมรักคุณ
(บทที่เก้า - บ๊อบแคตถล่มคริสต์มาส)
(บ๊อบแคตถล่มคริสต์มาส)
พออายุมากขึ้น คุณได้กลับไปอ่าน บ๊อบแคตตอนเก่าๆ บ้างไหมคะ
เพราะในยุคปัจจุบันของเราเนี่ย
เนื้อหามันรับไม่ได้ แล้วก็ต่ำมาก
จนเรารู้สึกอยากจะอ้วก
ตอนที่อ่าน
มันน่าสะอิดสะเอียนที่รู้ว่า คุณสร้างตัวละคร
ที่ได้รับความนิยม ด้วยการใช้สตรีเพศเป็นวัตถุ
โอเค ผมเข้าใจแล้ว
คุณจะบอกว่า ศิลปะควรจะน่าอภิรมย์ใช่ไหม
แล้วคุณคิดว่ามันเป็นศิลปะไหมล่ะ
ฉันเอาการ์ตูนช่วงแรกๆ ของคุณมาด้วย
บ๊อบแคตก็เรื่องนึง แต่คุณมีหมาป่าโคนพี่เบิ้ม
นกแก้วล่อลวงเด็ก…
ใช่ ผมไม่คิดว่ารายการนี้จะเป็นช่องทางที่เหมาะ
ในการอธิบายอารมณ์ขันของหนังสือการ์ตูน
คุณเคยคิดบ้างไหมว่าผู้อ่านของคุณบางคน
อาจเคยเป็นเหยื่อของการข่มขืน ทั้งในหรือนอกบ้าน
แม่งเอ๊ย
เราควรจะหยุดสร้างสรรค์ เพราะมีคนรู้สึกไม่ดีเหรอครับ
ศิลปินมากมายถูกฆ่า เพราะวาดสิ่งที่ทำให้คนขุ่นเคือง พวกเขาถูกยิง
นี่คุณกำลังเปรียบเทียบภาพล้อนบีมูฮัมหมัด
กับรูปวาดผู้หญิงอกบึ้ม
หรือการร่วมประเวณีกับญาติสนิทเนี่ยนะ
คุณพยายามจะบอกอะไร
คือมันใช่ แล้วก็ไม่ใช่ด้วย
นี่มันปัดความรับผิดชอบไปหน่อยนะ
ถ้าจะอ้างเสรีภาพในการพูด ตอนที่คุณโดนวิจารณ์น่ะ
ตอนนี้เรากำลังถกกันเรื่องงานของคุณอยู่
เพราะงั้นไม่มีใครเซนเซอร์งานของคุณ
พูดในฐานะผู้หญิง ฉันหงุดหงิดนะ
มันเหมือนโดนละเมิดเลย ถึงเราจะไม่ควรพูดแบบนั้นก็เถอะ
คุณมีทางเลือก ไม่เห็นจะต้องรู้สึกว่าถูกละเมิดเลย
มันไม่ใช่ทางเลือก
นี่มันเรื่องความต่างของวัยชัดๆ
จะโทษผู้แต่งฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ
ผมคิดว่าศิลปะต้องยุ่งเหยิงและมีอิสระ
มันต้องห่ามๆ หน่อยถึงจะสนุก
ผมอยากให้ศิลปะเป็นการบำบัดรูปแบบหนึ่ง
ที่ผมสามารถแสดงออกและจัดการ
ผ่านความคิดซึ่งไม่เป็นที่ยอมรับของผม
ทุกแรงผลักจากด้านมืดของผม
แต่คุณใช้อภิสิทธิ์ของผู้ชาย
ล้อเลียนคนที่อ่อนแอกว่าคุณ
มันแทบไม่ใช่ศิลปะและไม่ใช่เรื่องตลกด้วย
โทษนะ มันไม่ฉลาดพอจะเป็นตลกเสียดสีด้วยซ้ำ
แต่นี่มันไม่เกี่ยวกับผมนะ
เวลาผมสร้างอะไรขึ้นมา
มันไม่ใช่แค่ผมที่เป็นคนพูด
- อันนั้นฉันรู้ค่ะ - งั้นเหรอ
สมมุติว่าผมวาดสัมภาษณ์วันนี้เป็นการ์ตูน
ตัวผมที่เป็นการ์ตูนอาจเรียกคุณว่าอีกะหรี่
นั่นไม่ได้แปลว่าผมคิดงั้น
มันอาจจะเป็น
การล้อเลียนผู้ชายที่มีปมบางประเภท…
คุณพูดว่า "อีกะหรี่" เหรอ
ใช่ ผมพูดว่า "อีกะหรี่"
คุณไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยใช่ไหม
คุณไม่รู้เหรอว่า มันเป็นคำจำกัดทางเพศที่หยาบคายมาก
ฉันคิดว่าเรากำลังหลุดประเด็นแล้วล่ะ
พวกคุณเป็นพวกบรรลุสิทธิสตรี มั่นหน้าว่าตัวเองถูกต้องมากเนอะ
ขอบคุณมากค่ะ มาร์เธ เรฟสตัด และอักเซล วิลมานน์
เดี๋ยวนี้เขาใช้คำว่า "พนักงานบริการ" กันแล้ว จำไว้นะคะ
(บทที่สิบ - อารยธรรมและความไม่พอใจ)
(ฉันยินดีช่วยเหลือ)
ไง
ไม่เจอกันนานเลยนะ
- นั่นสิ - เป็นไงบ้าง
ดีนะ คุณล่ะ
ผมสบายดี
ได้คุยกับอักเซลบ้างไหม
เขาเป็นไงบ้าง
ใช่ คือว่า…
ฉันได้ฟังสัมภาษณ์ทางวิทยุ
อ้อใช่
เขาทำเกินไปหน่อย
เขาไม่ค่อยสบาย
คุณรู้หรือเปล่าว่าเขาป่วย
อักเซลน่ะนะ
ได้ข่าวบ้างไหม
เขาเป็นมะเร็ง
โทษที ผมนึกว่าคุณรู้
มันกระจายไวมาก
พวกเขาเจอมันช้าไป
มะเร็งเหรอ
ที่ตับอ่อน
แต่…
เขารับมือมันได้ไหม
ก็ถือว่าพอไหวนะ สำหรับเหตุการณ์แบบนี้
แต่มันก็ยาก
การพยากรณ์โรค…
การพยากรณ์โรคไม่ค่อยดี
ไม่มีทางรักษา
ขอบคุณที่บอกนะ
ผมนึกว่าคุณรู้
ไม่ ฉันไม่ได้ข่าวอะไรเลย
ก็แค่…
ฉันไม่รู้เลย
อันนี้เขียนเมื่อไหร่น่ะ
คุณได้อ่านหรือยัง
ผมกำลังจะแยกกระดาษไปรีไซเคิล
มันดีมากเลยนะ
คิดงั้นเหรอ
ใช่ วางไม่ลงเลย
คือมันดีมากเลยนะ
หมายถึง…
มันเหมือน…
อะไรล่ะ
คือ…
ผมต้องบอกว่า
มันดีจริงๆ ที่ได้อ่านอะไรเกี่ยวกับคุณ
แต่มันไม่เกี่ยวกับฉันนะ
ยูเลีย แต่นี่คือครอบครัวคุณไม่ใช่เหรอ
ใช่ แต่มันเป็นเรื่องแต่ง ไม่เข้าใจเหรอ
ฉันแต่งมันขึ้นมา
โอเค มันเป็นเรื่องแต่ง
- แต่เป็นเรื่องที่ดีนะ - เพราะมันเป็นฉันเหรอ
เปล่า เพราะมันสละสลวย
"สละสลวย" เหรอ
ใช่ สละสลวย ดี เขียนได้เยี่ยม
วิธีที่คุณเขียนมันยอดมากเลย
อย่างตรงนี้
"ความทรงจำมากมาย ทับซ้อนกลืนกันจนพร่าเลือน"
มันก้องอยู่ในหัวผม เขียนได้ดีมากจริงๆ นะ
มันไม่ดีหรอก
เป็นอะไรไป
อยู่ๆ คุณก็ชอบงานเขียนเนี่ยนะ
หนังสือเล่มสุดท้ายที่คุณอ่านคืออะไร
- คุณเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไร - ทำไม
คุณบ่นทุกเรื่องที่ผมทำช่วงนี้
โทษนะ แต่มาค้นขยะฉันนี่เกินไปหน่อย
- ไม่เข้าใจเหรอ - เบาหน่อย
- "เบา" เหรอ - ใจเย็นๆ
ใจเย็นมันเอกลักษณ์ของคุณนี่นา
คุณไม่สนหรอก ถ้าต้องเสิร์ฟกาแฟจนถึงอายุ 50
แต่ฉันต้องการมากกว่านั้น!
โห เจ็บนะ พูดไม่ออกเลย
แน่ละ
(บทที่ 11 - ผลเป็นบวก)
หวัดดี
นี่…
กินอะไรหรือยัง
กินแล้ว แต่ผมทำพาสต้าให้ได้นะ ถ้าคุณอยากกิน
ไม่ละ ถ้าคุณกินแล้วก็ไม่ต้องหรอก
ขอโทษที
- ไง - หวัดดี
ไง
มันเริ่มที่อาการปวดหลัง
ผมเคยปวดหลัง ก็เลยไม่ค่อยกังวล
ผิวผมเหลืองจนเกือบจะเป็นสีทองเลย
ผมว่ามันดูดีนะ
กลายเป็นว่ามันคือโรคดีซ่าน
แม่บอกว่าตอนเกิดผมก็เป็นดีซ่าน เขาเอาผมเข้าตู้อบ
มันเจ็บไหม
ไม่นะ ไม่เลย
ปกติดี
พวกเขาปิดกั้น วีถีประสาทบางส่วนด้วยโบท็อกซ์
ก็ดีนะ
ใช่ มันทำให้ผม ไม่ต้องกินยาแก้ปวดมากเกินไป
ครอบครัวคุณเป็นไง
ก็ดีมั้ง ฉันว่า
แม่ฉันก็ยังติดตามคุณทุกฝีก้าว
พ่อคุณล่ะ
ฉันเลิกคุยกับเขาแล้วละ
ดี
ถ้าเขาอยาก ก็มาหาฉันเอง
เขามาไหม
ไม่มา
กาแฟสองแก้วครับ
พวกเขาคิดว่ามันตลกดี
ก็ใช่นะ ในบางบริบท
อารมณ์ขันป่วยๆ มันตลก
นับเรื่องโดนอัดตูด ในงานบาร์มิตซวาห์ด้วยเหรอ
ผมขำนะ แต่ตอนนี้ผมเป็นตาแก่แล้ว
ไม่หรอก
คุณก็รู้…
ผมพอจะเดาได้อยู่แล้ว
ผมเลิกเขียนไปนานแล้วก่อนจะป่วย
จริงๆ นะ ผมแค่ดูหนังเก่าที่ชอบไปเรื่อยๆ
ทั้งเรื่องลินช์ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาคสอง
คุณดูเรื่องนั้นได้กี่รอบกันนะ
ด็อก เดย์ อาฟเตอร์นูนน่ะ
- หลายรอบเลย - โอเค
ก็ควรอยู่หรอก
แน่นอน
บางครั้งผมฟังเพลง
ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
แต่…
มันก็เป็นเพลงเก่าเหมือนกัน
เพลงที่ไม่เคยได้ฟัง แต่มาจากช่วงวัยรุ่น
ผมรู้สึกเหมือนว่าผมยอมแพ้ไปแล้ว
ผมโตมาในยุคที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต กับโทรศัพท์มือถือ
นี่ แต่พูดจริงๆ นะ…
ผมฟังดูเหมือนตาแก่น่าเบื่อ แต่ผมนึกถึงมันอยู่บ่อยๆ
โลกที่ผมรู้จัก…
หายไปแล้ว
สำหรับผม ทุกอย่างคือการไปที่ร้าน
ร้านขายแผ่นเสียง
ขึ้นรถราง ไปที่ร้านว้อยซ์ที่กรึยเนอร์ล็อคคา
ย่องเข้าไปใน ร้านการ์ตูนมือสองที่พริตตี้ไพรซ์
ผมหลับตาก็ยังเห็นทางเดิน ที่ร้านวิดีโอโนว่าในเมยอร์ชตัว
ผมโตมาในช่วงเวลาที่
วัฒนธรรมถูกส่งต่อผ่านสิ่งของ
มันน่าสนใจเพราะ…
เราได้ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรม
เราหยิบมันขึ้นมา ถือมันในมือได้
เปรียบเทียบมันได้
เหมือนหนังสือหน่อยๆ
ใช่ เหมือนหนังสือหน่อยๆ
นั่นแหละที่ผมมี ผมใช้ชีวิตทำแบบนั้น
สะสมข้าวของ การ์ตูน หนังสือ…
แล้วก็…
ผมยังสะสมต่อไป แม้มันไม่อาจทำให้ผมรู้สึกถึง…
อารมณ์อันทรงพลัง อย่างตอนอายุยี่สิบต้นๆ อีกแล้ว
ผมก็ยังทำต่อไปอยู่ดี
แล้วก็…
ตอนนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่
ความรู้และความทรงจำ ของสิ่งที่โง่เขลาและเปราะบาง…
ซึ่งไม่มีใครสนใจ
อย่าพูดอย่างนั้น
คุณมีการ์ตูนที่คุณวาดไง
ฉันอยากมีอะไรแบบคุณนะ
อยากวาดรูปได้
โดยที่ไม่ต้องสงสัยว่า กำลังทำในสิ่งที่ควรต้องทำหรือเปล่า
ฉันอยากเป็นแบบนั้นจริงๆ
ก็ใช่ แต่…
ผมเป็นมะเร็ง กำลังจะตาย
แน่สิ ผมกำลังระลึกถึงความหลังอยู่
ก็บอกเองนี่ว่าทำมาโคตรนาน
ก็ไม่นานขนาดนั้น
ไม่กี่ปีมานี้ผมมาถึงจุดหนึ่งในชีวิตที่จู่ๆ
มันก็เกิดขึ้น
เป็นตอนที่…
ผมเริ่มเทิดทูนสิ่งที่เป็นมาในอดีต
และตอนนี้ผมไม่เหลืออย่างอื่นอีกแล้ว ผมไม่มีอนาคต
ผมทำได้แค่มองย้อนกลับไป
แล้วก็…
ไม่ใช่ความคะนึงหาด้วยซ้ำ แต่เป็น…
ความกลัวที่จะตาย
เป็นเพราะผมกลัว
มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับศิลปะเลย
ผมแค่พยายามจะเข้าใจมัน
ผมมีผ่าตัดพรุ่งนี้ตอนเก้าโมง
ฉันรู้สึกว่า ฉันบอกคุณได้ทุกเรื่อง
คุณไม่ตัดสินฉัน
คุณคือคนที่ไม่ตัดสินคนที่สุดที่ฉันรู้จัก
ฉันไม่มีคนที่สามารถคุยด้วยได้…
แบบที่เราเคยคุยกัน
คุณช่วย… พูดสิ่งที่เคยบอกฉันทีได้ไหม
ตอนนั้นฉันไม่ชอบ แต่คุณช่วยบอกได้ไหมว่า…
ฉันจะเป็นแม่ที่ดีได้
คุณท้องเหรอ
ยินดีด้วย
คุณรู้สึกยังไง ดีหรือไม่ดี
ไม่รู้สิ
ฉันไม่แน่ใจ
ไม่ได้ตั้งใจ
ฉันอาจจะปล่อยตัวไปหน่อย ก็แน่ละ ฉันปล่อยตัว
ตอนนั้นคุณแน่ใจไหม
แน่ใจว่าคุณอยากมีลูกน่ะ
ผมก็กลัวนะ สงสัยในตัวเองเหมือนกัน
แต่ผมไม่อยากแสดงออกมา ไม่อยากให้คุณ…
ผมไม่สงสัยเลยสักนิด คุณต้องเป็นแม่ที่ดีได้แน่ๆ
ผมเห็นว่าคุณไม่มั่นใจ
ถ้าจะมีอะไรที่ผมเสียดาย ก็คงเป็นเรื่องที่ผมไม่เคย…
ทำให้คุณได้รู้ว่าคุณเป็นคนที่วิเศษแค่ไหน
คิดอะไรอยู่เหรอ
มันยากที่จะฟังน่ะ
แต่… คุณจะเก็บเด็กไว้ใช่ไหม
ฉันไม่รู้
ผมเสียเวลาไปมาก
มัวกังวลว่าจะมีอะไรผิดพลาดไป
แต่สิ่งที่ผิดพลาดจริงๆ กลับเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยกังวลถึงมันเลย
ถ้าเขาเป็นคนดี ก็เดินหน้าเถอะ
พ่อที่ดี กับแม่อย่างคุณ
ทุกอย่างจะดีเอง
เสียงของคุณติดอยู่ในหัวฉัน
เรายังคุยกันได้ถูกคอ
โม้น่า
เกี่ยวกับอะไร
ส่วนมากก็การ์ตูน
รสนิยมแปลกๆ
เหมือนกัน
ผมมีบทสนทนาทิพย์กับคุณ
ผมมั่นใจว่า ผมจำบางเรื่องของคุณที่คุณลืมไปแล้วได้
ก็เหมือนกันมั้ง
ใช่ น่าจะนะ
พอผมจากไปแล้ว
ทุกสิ่งเกี่ยวกับคุณจะติดตัวไปกับผมด้วย
ขอถามอะไรหน่อยสิ
ตอนที่เราเลิกกัน คุณเจอเขาหรือยัง
เจอแล้ว
ทำไมไม่บอกผม
ไม่รู้สิ
ฉันไม่กล้า
แล้วตอนนี้จะเลิกกับเขาเหรอ
ไม่นะ ทำไมพูดงั้น
คงเพราะคุณดูไม่มีความสุขที่มีลูก
และนั่นคือสิ่งที่คุณจะทำ เมื่อสถานการณ์มันยากขึ้น
ฉันดีใจที่ท้อง
โอเค
ผมขอโทษ
ไม่เป็นไร
คุณคือความสัมพันธ์ที่สำคัญที่สุด ในชีวิตของผม
คุณไม่ต้องพูดอะไร
ผมรู้ว่ามันไม่ใช่สำหรับคุณ
ซึ่งเข้าใจได้ คุณเหลือเวลาในชีวิตอีกหลายปี
ผมรู้ถึงความรู้สึกนั้น
และผมอยากให้คุณรู้
คุณคือรักแท้ในชีวิตผม
คุณเป็นคนดีโคตรๆ เลย
ฉันน่าจะบอกคุณก่อน
แต่ก็ไม่ได้บอก
ว่าฉันท้อง
รู้มานานแค่ไหนแล้ว
ฉันรู้ว่าเราไม่อยากมีลูก
ไม่…
ฉันไม่รู้ว่าฉันอยากมีไหม
ฉันรู้สึกเหมือน… ฉันเป็นพวกไม่เป็นโล้เป็นพาย
ฉันเปลี่ยนไปเรื่อย
ฉันต้องการเวลา…
เพื่อทบทวนเรื่องทั้งหมด
เรื่องของเรา
ไม่เป็นไรนะ
(บทที่ 12 - ทุกสิ่งเดินทางมาถึงจุดจบ)
นั่นบ้านเก่าผม
เราย้ายมาตอนผมอายุแปดขวบ
ลองเคาะประตูไหม
ไม่ละ อย่าเลย
คุณจำอะไรที่นี่ได้บ้าง
ผมจำสีพวกนี้ได้
ผมชอบใช้มันเป็นตัวอย่าง
เวลาวาดการ์ตูน
สีพวกนี้น่ะ
แล้วก็จำได้ว่า…
มีตาแก่ขี้เมาใจดี
ผมเบื่อที่จะแสร้งทำเหมือนว่า ทุกอย่างไปได้ดี
การต้องเจ็บปวดขนาดนี้ มันแย่มาก มันแย่จริงๆ
ทุกอย่างมันแย่
แล้วก็…
ผมไม่อยากกลายเป็นความทรงจำสำหรับคุณ
ผมไม่อยากกลายเป็นเสียงที่หลอนในหัวคุณ
ผมไม่อยากมีชีวิตผ่านงานของผม
ผมอยากอยู่ที่แฟลตของผม
อยากมีชีวิต…
ผมอยากมีชีวิตอยู่ที่แฟลตกับคุณ
อยากมีความสุขด้วยกัน
ไปก่อนนะ
เจอกัน
สวัสดี ยูเลีย
จู่ๆ อาการของอักเซลก็แย่ลง
เขาป่วยเกินกว่าจะรับการรักษาที่วางไว้
เขาอาจจะอยู่ได้ถึงแค่คืนนี้
ครอบครัวมาอยู่กับเขาแล้ว แต่ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้ไว้
(ปัจฉิมบท)
ไม่มีอะไรให้คุยแล้ว
คัต!
ขออีกเทค
ขออีกเทคสั้นๆ เปลี่ยนนิดเดียว
เศร้ากว่านี้หน่อย
ได้ค่ะ
แต่เขาลุกเร็วมาก
นี่!
เอาละ กล้องพร้อม
แอ็กชั่น!
ไม่มีอะไรให้คุยแล้ว
คัต! เยี่ยมมาก
ไปกันต่อเลย
อ้อ ใช่ ภาพนิ่ง
โทษทีนะคะ ฉันขอถ่ายรูปคุณหน่อย
- ได้ ตรงนี้นะ - ได้เลย
- ไง ยังไหวนะ - อืม
แต่ฉันว่า ฉันเล่นไม่ได้เรื่องเลย
งั้นเอางี้ รักษาอารมณ์นี้ไว้
ทำเป็นว่าคุณกำลังมองเขา