Gördüğünüz bütün bu muhteşem Miami,
hepsi uyuşturucu parasıyla başladı.
Bu şehrin temelinde…
…kokain parası var.
Her bir tuğlasında.
1980'lerde Amerika'da kokain kullandıysanız
o kokainin Miami'den geçtiği kesin denebilir.
Miami kokain şehri. Amerika ana karası ve Bahamalar arasında
ana kokain geçiş noktası.
Sadece bu adam ülkeye milyonlarca dolarlık kokain soktu.
Seyahat başına 500.000 dolar kazandım.
Daha azı için yapmazdım.
Rakip çeteler uyuşturucu kârından pay almak için savaştı.
Bu da Miami'yi Amerika'nın cinayet başkenti yapıp
çocukken en sevdiğim diziye ilham verdi.
KANUN NAMINA
Bu, yeraltı kokain dünyasını ilk görüşümdü.
Beni büyüleyen şey para, şiddet
ve abartılan karakterlerdi.
Bir de tabii Crockett'in moda tercihleri.
Hiç bilmezdim ki 10 yıllar sonra
Miami kaçakçılık ortamı yine kızışacaktı.
Eller yukarı!
Kaçakçıları kovalayan da ben olacaktım.
Eski rotaları geri döndürmeye başlıyorlar.
Bütün Orta ve Güney Amerika'daki bağlantılarla.
Bu hikâye dünyadaki en kötü şöhretli
ve en izlenemeyen kaçakçılık rotalarından biriyle ilgili.
Ne kadar uyuşturucun var?
Kokain bu ülkeyi ayakta tutan şeylerden biri.
Hepsi uyuşturucu kaçakçılığı yapıyor.
Uyuşturucuya karşı milyarlarca dolarlık savaşla geçen 40 yılın sonunda
kokain nasıl hiç olmadığı kadar ucuz ve bol olabiliyor?
Polisler kimseyi yakalamaz dostum. İnsanlar konuşur.
Gidelim. Bizi gördüler.
Peki Amerikalılara parti için tercih ettikleri uyuşturucuyu
teslim etmek için hayatını tehlikeye atanlar kimler?
Korunma için. Bu el bombası.
5.000 km'lik bir yolculuğa çıkıyorum.
Yeşil yapraklardan beyaz çizgilere giden yolu öğreneceğim.
"Dur. Machente zorunlu kontrol noktası."
Polis kontrol noktası.
Merhaba efendim. Günaydın.
-Kimliğinizi görebilir miyim? -Tamam.
Selam. Her şey yolunda mı?
Bir dakika. Aracınızı arayacağız, tamam mı?
Tamam.
İşiniz karaborsalarda haber yapmak olunca
birkaç kontrol noktası şaşırtıcı değil.
Ne taşıyorsunuz?
Çekim ekipmanı.
Ama hiçbir şey insanın karnında
son kontrol noktası gibi kelebekler uçuşturmaz,
denetimsiz bir bölgeye adım atmadan önceki son kontrol noktası.
-Tamam, devam edin. -Teşekkürler.
Yani uyuşturucu kontrolü yapıyorlar.
Uyuşturucu için, evet.
Film ekibi olduğumuzdan detaylı bir arama yapmadılar.
Genelde her şeyi kontrol ederler mi?
Her şeyi. Lastikleri, her şeyi. Arabayı komple sökerler.
-Hep oradalar mı? -Evet.
-Hep buradalar. -Hep buradalar.
Kontrol noktasını geçtikten sonra kanunsuz bir bölgeye giriyoruz.
Bu bölge dünya kokaininin kabaca beşte birini üretiyor.
VRAEM bölgesi.
VRAEM APURIMAC, ENE
VE MANTARO NEHİRLERİ VADİSİ
Bununla gurur duymuyorum
ama biz kokain üretecileri arasında en iyilerdeniz,
sebebi de ürün için kullanılan hammadde olan
koka yapraklarının bolluğu.
Yani buradan gelen kokainin kalitesi çok mu iyi?
Mükemmel.
Bu dünya için rehberim arkadaşım Ceviche,
kendisi VRAEM'de yıllarca yaşamış.
Koka yapraklarını kurutuyorlar.
-Gerçekten mi? -Evet.
Koka yapraklarını hemen şurada kurutuyorlar.
Koka.
Yaklaşmak istiyorum.
VRAEM'deki yerli halk
binlerce yıldır koka yetiştiriyorlar.
Ama bu alışıldık bir tarım topluluğu değil.
Tüfek omza!
Burada suçla savaşıyoruz.
Hırsızlara, çalanlara ve suçlu hayatı yaşayanlara karşı.
Santa Rosa'da kanunu kim uygular?
Öz Savunma Komitesi!
Vadi boyunca adalet savaşçısı bu tür milisler
bu ülkenin fiilî kanunu.
MAZÁNGARO: SALDIRILARIN DAİMÎ HEDEFİ
Askere dönüşen bu koka çiftçileri, toplumlarını korumak için eğitiliyor.
Ekinleri de tabii.
Koka bu.
Koka yaprağı yani. Tamam.
-Bunları böyle ağzına mı atıyorsun? -Evet.
-Yapabilir miyim? -Tabii.
Bu normal.
Sadece çiğne, yutma.
Sadece çiğniyorum. Hayır.
Yutmadan çiğnememi söylüyorlar.
Yaprak gibi tadı var.
Ağzı biraz uyuşturuyor, değil mi?
Evet.
-Çünkü uyuşturucu var. -Evet.
Tadı güzel. Biraz acı ama iyi.
Peru'da koka yaprağı yetiştirmek ve satmak aslında yasal.
Ancak o yaprakları işleyip
kokain yaptığınız zaman yasa dışı oluyor.
Bu, enerji mi veriyor?
Enerji, cesaret.
Cesaret.
Güç.
Aslında milisler Aydınlık Yol'a karşılık olarak kurulmuştu.
Aydınlık Yol, 1980'lerde gücü ele geçiren acımasız bir komünist örgüt.
Üyeleri, Peru hükûmetini devirmek üzere 10 yıllar süren
bir iç savaş çıkardı.
Düşmanlarımız hemen orada, dağlarda.
Aydınlık Yol orada.
Aydınlık Yol, kilit kaçakçılık rotalarını kontrol ediyor
ve bölgesini genişletmek için topluluklara saldırdığı biliniyor.
Örgüt şöyle para kazanıyor.
Koruma ve güvenli geçiş için yetiştirici, üretici ve kaçakçılardan haraç keserek.
Aydınlık Yol'un uyuşturucu kaçakçılığıyla ayakta kaldığı sır değil.
Bir bakıma VRAEM'deki herkes öyle yapmıyor mu?
Nüfusumuz çoğunlukla koka yapraklarının satışıyla yaşıyor.
Başka bir mahsul yok.
VRAEM'deki tek geçim kaynağımız.
VRAEM'deki politikalar karmaşık.
12 numaralı hedef talimi!
Aydınlık Yol'a karşı savaşlarını fonlamak
ve ailelerini desteklemek için
bu çiftçiler koka hasadını satıp
alıcının amacına dair asla soru sormuyorlar.
Sıradaki, çık. Koruyun onu.
Yaralı var!
Güzel.
Ama gerçek şu ki VRAEM'deki koka yapraklarının yüzde 94'ü
uyuşturucu kaçakçılarına gidiyor.
Burada uyuşturucu ticareti küçük aşiretler tarafından kontrol ediliyor.
Bağımsız hareket ediyorlar.
Hepsi de yabancılara şüpheyle yaklaşıyor.
Yerliler bir grup gringo görünce bizi Amerikan polisi sanıyorlar.
İşte bu yüzden Ceviche'ye bel bağlıyorum,
bu süreçteki bir sonraki adımı atmama yardımcı olması için.
Eskiden taksim vardı, insanları kasabadan kasabaya götürürdüm.
Bazen insanlar malzemeleri yanlarında taşırlardı.
Malzeme mi? Kokaini mi diyorsun?
Hayır, kokain malzemeleri.
Asit. Koka yaprağı.
Ama kokain üreteceklerini biliyordun.
Beş şişe çamaşır suyu mu alıyorsun? Ne için? Çok mu çamaşır yıkıyorlar? Hayır.
Öyle durumlarda ne yapıyordun? Taşıdığını bildiğin zaman…
Onları bırakıyordum sadece.
Meğer Ceviche'nin eski yolcularından biri
kokain ticaretinde hâlâ aktifmiş.
UYUŞTURUCU TİCARETİNİN CEZASI 35 YILA KADAR HAPİS
Kendisi, koka yaprağı alıp kokain macunu hâline getiren
bir aşiretin üyesi.
Karmaşık bir durum.
Yalnızca güvendiklerinde gösterirler.
-Daha ne kadar sürecek? -Bir saat.
Tanıdığı temasa geçmeyi kabul etti ama bize çok az bilgi verdi.
Şehirden çıkan tek yoldan gitmemiz
ve talimatları beklememiz söylendi.
Dağın tepesinde, bu toprak yollarda bir saattir arabayla gidiyoruz.
Dueño ile yani uyuşturucu operasyonunun sahibiyle buluşmaya gidiyoruz.
Bize ormandaki laboratuvarını çekmemiz için yeşil ışık verdi.
Tek bildiğim burayı göreceğime söz verildiği,
yani kokainin Amerika'ya olan 5.000 km'lik yolculuğunun başladığı yeri.
Ama şimdilik herkes oraya varma konusunda gergin.
Bize söylenene göre ne zaman bir araba yaklaşsa
ya da ışıkları olan şehirlerden geçerken
yüzümüzü saklamamız gerek çünkü bu bölgede gringo
görmek istemiyorlar, şüphe yaratıyormuş.
Kamerayı indir.
Bu bölge oldukça tehlikeli.
Bu kokain laboratuvarını görmek için izin almış olsak da
oraya ulaşmak için kim olduğumuzu veya neyin peşinde olduğumuzu hiç bilmeyen
diğer aşiret ve milislerin kontrol ettiği topraklardan geçmemiz gerekiyor.
Bir dakika burada dur.
Farlarını kapat.
O yüzden biraz ürktüm çünkü ıssız bir yolun ortasında…
Zifirî karanlıkta.
…bir anda karanlıktan bir adam çıktı.
Bu adamın kim olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Bizimle mi geliyorsun?
-Evet. -Tamam.
-Orada ne iş yapıyorsun? Pardon. -Kimyacıyım.
Tüm operasyondaki en kilit kişi olan kimyacı
bir dağ yolunda, zifirî karanlıkta duruyordu.
Bazen böyle şeyleri uydurmak imkânsızdır.
Bölgede her şeyin güvenli olup olmadığını kontrol ediyorlar.
-Hazır. Gidelim. -Tamam, ışıkları kapat.
Ve işte, ormanın girişi.
Orası bizim kasaba, hiç ışık olmaması lazım.
Burada kasaba halkı birlikte çalışıyor. Eğer bir şey olursa
tüm kasaba organize olup hepsi geliyor.
Kasabanın yakında olduğunu söylüyor.
Bizi görürlerse hepimiz için sorun yaratabilirmiş.
Bu laboratuvarlar, yerel toplulukların ekonomik lokomotifi.
Onlar olmasaydı koka yapraklarına çok az talep olurdu.
Köylüler bu yüzden bu kadar korumacı.
Onların geçim kaynakları için bir tehdidiz.
Kimyacı, yeri açıklamayacağıma söz vermemi istedi.
Sorun olmadığını söyledim.
Ayaklarımı bile zor görüyorum.
Göremiyorum.
İyiyim. Teşekkürler.
Burada mı?
Vay canına, işte bu. Burası.
O ne? Bunu bana açıklayabilir misin?
Uyuşturucuyu çıkarmak için koka yapraklarına basıyor.
Yalan söylemeyeceğim,
bu gizli dünyalara ulaşmak her zaman bir heyecan yaratıyor.
Kokain çukuru,
yani meşhur yasa dışı ticaret ögesinin başlangıç noktasının heyecanı da yüksek.
Ama gazeteci sarhoşluğunun etkisi azaldıkça
tüm sürecin kaba güç
ve basit kimyadan ibaret olduğunu anlıyorum.
Bütün bu süreç ne zaman başladı?
-Üç gün önce. -Üç gün.
Bu işi üç gündür yapıyorlarmış,
son aşama da bu. Onu da tuzla karıştırıyorlar.
Bir kilogram kokain yapmak için 400 kilogram
koka yaprağı gerekiyor.
Su, asit ve çamaşır suyuna batırılıyorlar, bu uyuşturucuyu yapraklarından ayırıyor.
Şimdi de küçük kaplarda laboratuvara taşınmaya hazır.
Buradan laboratuvara gidecekler.
Bu derme çatma laboratuvarda arındırma işlemine başlayacaklar.
Uyuşturucuyu seyreltmek için çimento kullanacağız.
-Çimento mu? -Evet.
Araştırmacılar koka yapraklarından
kokain elde etmeyi 150 yılı aşkın süre önce keşfettiler.
Amerikalılar da bu uyuşturucuyu ilk kez 19. yüzyılda
Coca-Cola ile tattı.
Sonra 1914'te federal hükûmet tarafından yasaklandı.
Çok yoğun bir koku.
Benzin mi?
-Evet. -Evet mi?
Benzin uyuşturucuyu çekecek.
Peru ormanlarının ortasında kokaini arındırmak için
basit ev kimyasalları
ve bol bol benzin kullanarak uyuşturucuyu çıkarmanın yolunu buldular.
Bu laboratuvardaki her parti için 265 litre gerekiyor.
Sıradaki adım ne?
Asiti hazırlayacağız.
Sadece yarım kapak.
Bu çok güçlü bir asit.
Amonyak, çamaşır suyu, çimento, misket limonu, benzin.
Her zehirli katkı maddesiyle
uyuşturucu gitgide konsantre hâle geliyor.
Yaptıkları şey şu, tepesindekini alıyorlar,
yani yakıt kısmını.
Alt taraf ise şeffaf bir sıvı gibi, uyuşturucu da orada kalıyor.
Görüyorsunuz, hayli koyu.
Tüm benzin bu.
Alt taraftaki şeffaf kısım.
-O ne? -Uyuşturucu.
Evet, işte uyuşturucu bu.
Bu şeffaf sıvıya "çorba" diyorlar.
Suyu deneyebilirsin.
Ağzını nasıl uyuşturduğunu gör.
-Hissetmek ister misin? -Hayır, sağ ol.
Denemek isteyip istemediğimi sordu. Hayır dedim.
-Ama dokunabilir miyim? -Dokun. Bunda yanlış bir şey yok.
-Olmaz… -Sana bir şey yapmaz.
Soğuk. Şuna bak. Bu harika.
Sadece birkaç hafta sonra bu orman çorbasının
bir Amerikalının burun deliklerinden geçeceğini düşünmek çılgınca.
Şimdi de son adım.
Uyuşturucuyu katılaştırmak için biraz amonyak.
Acele etmeliyiz.
Çabuk.
Tamam, hızlanmaları gerekiyor.
Bu laboratuvar bir sürü kişinin geçim kaynağı olduğundan
Ceviche'nin arkadaşı perdenin arkasını bize göstererek çok büyük risk alıyor.
O yüzden kimyacı bir süreliğine kaybolunca endişelenmeye başlıyorum.
-Gitmemiz gerek. Hemen. -Neden?
Çünkü insanlar bizi gördü.
-Bizi kim gördü? -Köylüler.
Gözcülerimiz söyledi, köylüler burada olduğumuzu öğrenmiş.
Hemen gitmemiz lazım.
Çocuklar, hemen gitmeliyiz.
-Gidelim o zaman. -Gidelim.
-Çabuk. -Hadi.
Gidelim.
Yoldaki biri tarafından görüldük.
Arabaya binip buradan gitmemiz gerektiğini söylediler.
Tamam. Hızlı olmalıyız.
-Tamam mıyız? -Hayır. Herkes içeride mi?
Neyse ki olaysız kaçtık.
Ama uyuşturucunun kuzeye doğru uzun yolculuğu daha yeni başlıyor.
VRAEM'de yeni bir gün.
Dün geceki koka macunu tuğla oldu.
Sıradaki zorluk ne mi?
Onları vadiden çıkarmak.
En kolay yolu uçakla.
Ama Peru ordusunun artık şüphelendikleri
uyuşturucu uçaklarını vurup düşürmeye izni var.
Kokaini arabayla çıkarmak da işe yarardı
ama yollar polis kontrol noktalarıyla dolu.
Bu da tercih edilen nakliyat yöntemini ortaya çıkardı.
Sırt çantası.
Laboratuvarı işleten adamlar kasabanın dışında And Dağları'na giden
bir patikanın başında onlarla buluşmamızı istiyor.
Anlaşıldı. Konvoyu takip ediyoruz.
Diğer iki aracın hemen arkasındayız.
Burada mı? Tamam. Tamam, geldik.
Tamam.
Kafa lambamı çıkarayım.
Onlara "mochilero" deniyor. İspanyolcada "sırt çantalı" demek.
Sırt çantaları tuğla ve tozla dolu.
Kokain dünyasının Şerpaları onlar.
Dün geceki kimyacının da bir mochilero
olduğunu öğrenince şaşırdım.
Yani uyuşturucunun nakliyatı üretiminden daha mı tehlikeli?
Nakliyat tabii ki daha tehlikeli.
Rakım 1.800 metreden fazla.
Bunu hissedebiliyorum.
Daha 15 dakika önce başladık ve şimdiden yoruldum.
Sırtımda 10 kilo da taşımıyorum.
Saat kaç? Saat sabah 3.30.
Burada duracağız.
Nefeslenmek için. Dinlenmek için. Ne taşıdığını söyleyebilir misin?
Korunma için bunu taşıyorum.
Tüfek mi?
Korunma için başka neyin var?
-Ananasım. -Buna ananas mı diyorsun?
El bombası.
Bu işlere bulaşan herkes silahlıdır.
Rakip aşiretler, yozlaşmış polisler, her türlü hırsız.
Patikadaki hayat vahşi batı.
Saldırıya uğrarlarsa ne olacağını sordum.
Savaş olur. Kan akar.
Kendi hayatını kurtarmak için düşmanlarını vurursun.
Peru dağlarından Miami'deki
gece kulüplerine uzanan "kokain otobanını" takip ediyorum.
Saat sabah 4.00 ve ben bir grup genç adamın ortasındayım.
VRAEM Vadisi'nden 30 kilo çıkarmak için hayatını riske atan adamlar.
Başlıca aldıkları şey bu. Bir kutu ton balığı. Tuzlu kraker.
Yağmur yağar diye üstlerini örtmek için kullandıkları bir plastik var.
Sonra da alkol var, irtifa hastalığına iyi geliyor, diyorlar.
Dağda yukarılara çıktıkları için.
Bu da uyuşturucu, tabii.
Bunun değeri 900 dolar.
ABD'de işlendikten sonra her bir kilo 25.000 dolar ediyor.
-Kaç kilo uyuşturucun var? -25, 30 kilo.
-Toplamda. -Evet, hepsi.
Yani bu adamlar
750.000 dolarlık ham kokain taşıyor.
-Uyuşturucu burada. Taş. -Taş.
Taş gibi.
Kokain çukurundan bunu alıyoruz.
Toz bundan yapılıyor.
Peru kokain macunu.
Dünyanın en çok rağbet görenlerinden.
Escobar'ın toz hâline getirmek için
Kolombiya'ya uçurduğu kokain tuğlaları.
Koklayabilirsin.
-Olur mu? -Evet.
İstersen deneyebilirsin.
Teşekkürler.
Çok gösterişsiz duruyor.
Ardında bıraktığı şiddet izlerini hayal etmek zor.
Başına gelen en tehlikeli şey ne?
Pusuya düşürüldük.
-Kim tarafından? -Hırsızlar.
-Kaç kişi vardı? -10 falan.
Hepsi silahlıydı.
Dehşete düşmüştüm.
Kimseye zarar verdiler mi?
Evet. Bazıları öldürüldü hatta.
Arkadaşların mı? Kaç tane?
-Üç kişi. -Gerçekten mi?
Ölenler kaç yaşındaydı?
20, 19 civarı. O yaşlarda.
-Gençlermiş. -Evet, gençlerdi.
Bu işi yapanlar hep bu kadar genç mi?
-Evet. -Evet?
Bunu ilk yaptığında sen kaç yaşındaydın?
-15. -15 yaşında mı?
Ya sen?
16.
Daha ne kadar bu işi yapmaya devam etmeyi düşünüyorsun?
Bu yıl son. Seneye bırakacağım. Üniversiteye gidiyorum.
-Ne okumak istiyorsun? -Dişçi olmak istiyorum.
-Dişçi mi? -Evet, doğru.
Neden?
Arada televizyonda reklamlar görürdüm.
Şu gülümsemeli olanları.
Dişlerin böyle görünsün istersin.
Hayalim bu.
-İnsanları mutlu etmek istiyorsun yani? -Onları gülümsetmek istiyorum.
Ne kadar güzel.
Tamam. Endişelenmeye başladılar, toparlanıyorlar.
Bu genç adamların toplanmasını izlerken karmaşık duygular içerisindeyim.
Yaptıkları işin yasa dışı olduğunu biliyorum. Taşıdıkları uyuşturucu da
dünya çapında milyonlarca aileye acı çektirdi.
Ama onlarla iki gün geçirdikten sonra
güvenlikleri için kaygılanmadan edemiyorum.
Onlar daha çocuk.
Kendi oğlumdan sadece birkaç yaş büyükler.
VRAEM'de imkân olmadığı için sırf Amerikalılar ucuz yoldan
kafayı bulabilsinler diye
hayatlarını riske atmaları hiç adil değil.
Tamam, dikkatli olun. Teşekkürler.
On iki saat daha yürüyeceklermiş.
Sonra dinlenip bir buçuk gün daha devam edecekler.
O zaman pazar görüşür müyüz?
-Evet, pazar. -Tamam.
Yolculuklarının sonunda buluşmak için plan yapıyoruz.
Ama endişeliyim.
Patikada her şey olabilir.
Bu işi yaparak hayatımızı riske atıyoruz.
Mochilero'lar vadiden çıkarken
kokain fiyatları da çıkıyor.
Onlarınki küresel bir dağıtım ağının yalnızca ilk ayağı.
PERU KİLO BAŞINA 900 DOLAR
Mochilero'lar bu yürüyüşten sağ çıkarlarsa yeni birine satacaklar.
O da uyuşturucuları arabayla Lima'ya götürüp kuzeye gidecek.
Uyuşturucu her el değiştirdiğinde fiyat artıyor.
Kaçakçılar nakliyat ve riskin asıl bedelini de hesaba katmak zorunda.
Ayrıca herkes kârdan kendi payına düşeni alıyor.
Nihayet kokain Ekvador'dan Kolombiya'ya geçiyor,
yani sonraki durağıma.
TURBO, KOLOMBİYA MİAMİ'DEN 1.997 KİLOMETRE UZAKTA
Turbo, ilk bakışta Karayipler'deki ortalama bir balıkçı şehrine benziyor.
Ama yüzeyin hemen altında…
…başka bir gerçeklik yatıyor.
Turbo'da hayat partidir, seks yapmaktır, derler.
Çok içersin, çok parti yaparsın ve bilirsin ki çok geçmeden
sokakta ölü bir adam olabilirsin.
Çünkü burada neredeyse herkes tehlikeli bir dünyada hayatını kazanıyor.
Turbo nüfusu başlıca balıkçılar.
Ama yine de ana iş kokain işi.
Oliver Schmeig Alman bir foto muhabiri.
Kendisi Kolombiya'daki uyuşturucu ticaretini onlarca yıl boyunca belgeledi.
Mariana, şunu anlamalıyız,
genellikle Kolombiya'dan ABD'ye giren uyuşturucular
Turbo'dan geçiyorlar.
-Okyanus üzerinden kaçakçılık için… -Evet.
…mükemmel bir yer.
Kargo teknesi kullanabilen insanları tutmak çok kolay.
Bu teknelerden birini görme veya hatta binme
şansımız nedir?
Ben 21 yıldır buradayım ve uyuşturucu kartellerine çok iyi erişimim var.
Bütün iş bize ne kadar güvendiklerine bağlı.
Oliver bağlantılarıyla temasa geçip
beni şehrin bir ucunda bir iskeleye yönlendiriyor.
Burayı da kamerayla göstermeme izin yok.
Ama söz verdiği gibi beni teknede iki kokain kaçakçısı karşılıyor.
Balıkçılar bu iş için neden en iyisi?
Tecrübelerinden dolayı.
Ayrıca kanun balıkçılarla uğraşmıyor.
Fark edilmeden geçebilirler.
Çok sayıda silahlı grup var. Hepsi de bizden hizmet alıyor
çünkü mallarını taşımak için sürat teknesine ihtiyaçları var.
Bu özel bir hizmet, özel uçak gibi.
Bugün tekneler hiç yük taşımıyor.
Kaçakçılar kendi işleri hakkında konuşmayı kabul ediyor
ama ürüne yaklaşmama izin vermiyorlar.
Taşıdıkları milyonlarca dolarlık yükler yabancı gazetecilere
gösterme riskine girilmeyecek kadar değerli.
Peki teknede uyuşturucu taşırken
onları saklıyor musunuz?
Balık ağlarıyla.
Uyuşturucu oraya gidiyor.
-Yani balık tutuyormuşsun gibi görünüyor. -Aynen. Evet.
-Ama aslında… -Uyuşturucu.
-Kokain. -Kokain.
Neden böyle panga teknelerinde uyuşturucu taşıyorsunuz?
-En hızlısı bu. -Kayıyor.
Su üstünde kayıyor.
Bir makine.
Fiberglas bu.
Sudaysan radar seni algılayamaz.
Kaçakçılar bu düşük teknolojili fiberglas tekneleri ile
Kolombiya ordusu ve müttefiki ABD Sahil Güvenlik'i atlatıyorlar.
Metalleri kolayca tespit eden radar dalgaları
fiberglaslardan sadece çok zayıf bir sinyal alabiliyor.
Bu da böyle tekneleri neredeyse görünmez yapıyor.
Yetkililer sizi fark ederse ne yaparsınız?
Ne mi yaparız?
Uyuşturucuyu suya atmaya başlarız.
Hepsini atarız.
Peki o uyuşturucu nereye gidiyor?
Kaybolur.
Bazen malın sahibiyle sorun yaşarız.
Hatta öldürülebiliriz.
Neden bu röportajı denizin ortasında çekiyoruz?
Bütün bu bölgeyi Clan del Golfo yönetiyor.
Orayı izleyen adamları da var.
Muhtemelen şu an bizi izliyorlar.
-Şu an mı? -Evet, saklanıyorlar.
Tanımadığın bir sürü balıkçı.
O yüzden mi bu kadar gerginsin?
Benim burada yaptığım şey öylece yapılmıyor.
Bize bilgi verdiğini düşünüyorlar diye mi?
El altından. Aynen.
Hepimizi öldürebilirler.
Tamam, şurada bir tekne var.
-Balıkçı mı? -Balıkçı teknesi.
Tamam, balıkçıymış.
Ama öncesinde diyorlardı ki eğer bir şey olursa,
bir tekne yaklaşırsa maskelerini hemen çıkaracaklar,
biz de kameraları indireceğiz.
Turizmle ilgili bir program yapıyoruz, diyeceğiz.
Geri çek.
Çok rahat hissetmiyorlar.
-Ne peki, gidiyor muyuz? -Evet, çünkü balıkçılar var.
Bu balıkçılara güven olmaz.
Tamam. Maskelerini çıkaracaklar.
Gidelim. Fora et.
İki çok gergin kokain kaçakçısıyla beraber Kolombiya kıyısından açılan teknedeyim.
Geçen bir balıkçıdan ürktükleri için
beni daha açık sulara götürüyorlar, orada konuşmak daha güvenliymiş.
Yani diyordu ki bütün bu balıkçılar,
buradaki herkes aşiret için çalışıyor.
Bizimle konuştuğunu görürlerse gidip bilgi verirler.
Bu onlar için tehlikeli olabilir.
Görürlerse haber verirler ve bu da senin için sorun olur.
Sorun mu? Ölüm demek istiyorsun.
O insanlara bulaşılmaz.
Bu, kesin ölüm demek.
Nişan al, dikkat, ateş!
Clan del Golfo, Kolombiya'nın en büyük ve en güçlü uyuşturucu karteli.
Çoğunlukla acımasız paramiliter savaşçılardan ve aranan
savaş suçlularından oluşuyor.
Clan del Golfo tam olarak ne kadar vahşi?
Çok dikkatli olman lazım tabii ki.
En nihayetinde suçlularla uğraşıyorsun.
Bir buçuk yıl önce koca bir köyü kapattılar.
Yani çok güçlüler. Bir tür süper kartel gibi.
Meksika'daki gruplardan bile daha güçlü olabilir.
Kartel liderlerine ulaşmanın daha büyük bir istek olduğunu biliyorum.
Günler boyu bu iş olacak gibi görünmüyordu.
Sonra bir anda yeşil ışık yandı.
İlk sağa döndük millet.
Hepimiz birlikteyiz, gidelim.
Önümüzdeki arabada
Clan del Golfo'nun bu bölgedeki baş komutanlarından biri var.
Nereye gittiğimizi bilmiyoruz ama komutanı takip ediyoruz.
Birkaç tane…
-Milisler mi? -Evet.
Askerler var.
Bir polis de var.
Tamam, bu ne?
Sorun yok mu?
-Yok. -Tamam.
Ama ordu her yerdeyken hepimiz biraz gerginiz.
Hemen girmeye çalışalım.
-Tamam. -Lütfen.
İşte bu. Küçük bir çiftlik evi.
Tamam.
Bir, iki. Beni duyabiliyor musun?
-Bir, iki, üç, dört, beş. -Evet efendim. Tamam.
Burada sizinle olarak riske giriyoruz.
Bunu yapmak bizim için büyük risk.
Komutan ve koruması Oliver'a güvense de
biz ilk kez tanıştığımızdan bizden şüphe ediyorlar.
Çünkü kim olduğunuzu tam olarak anlayamıyoruz.
Kanun insanı falan mısınız?
Hayır, merak etme. Bize güvenmelisin. Bak.
Ona eski işlerimden fotoğraflar gösterip
bunun onu kolluk kuvveti olmadığıma ikna etmesini umuyorum.
Çünkü bence…
Röportajı sonunda kabul ediyorlar.
Tamam.
Peki söyle bana, kaç kişiyi kontrol ediyorsun?
Şu anda 300 kişiyi kontrol ediyorum.
-Çok, değil mi? -Evet, hep.
Kolombiya'daki Clan del Golfo ne kadar büyük?
Benim faaliyette olduğum tarafta
bize bağlı
2.500 adam var.
Geleneksel iş dünyasında, operasyon genel müdür yardımcısı olarak görülebilir.
Karmaşık, küresel bir suç ağını Kolombiya kırsalındaki
bir çiftlik evinden yönetmeye yardım ediyor.
Sence buradan ne kadar kokain geçiyor?
-Bilmiyorum. Ne kadar? -1.000 kilo.
-Her ay mı, yıl mı? -Her hafta.
Her hafta 1.000 kilo kokain taşınıyor. Ne yoluyla?
Deniz yoluyla.
Bu, Miami sokaklarında haftalık 25 milyon dolar değerinde
kokain sevkiyatı demek.
Grubu kim yönetiyor?
Grubumuzu kontrol edenin adı Otoniel.
Ben Dairo Antonio Úsuga David.
Kolombiya Gaitanista Öz Savunma Kuvvetleri'nin Genel Komutanıyım.
Clan del Golfo'nun başkomutanı Otoniel,
Kolombiya'nın bir numaralı halk düşmanı.
Başında beş milyon dolarlık bir ödül var.
Hükûmet yetkililerine suikast düzenlemekle ve bir gece kulübünün
orta yerinde el bombası patlatma emri vermekle ünlü.
Askerlerinden tam sadakat istiyor.
-Kim? -Komutanımız!
İstemediğimiz şeyleri yapmak zorunda kalıyoruz.
Kendi isteğimle olsa asla yapmayacağım şeyleri.
Emir olduğu için yapmak zorundayız.
Yapmazsak infaz ederler.
İnfaz edilmek değil, yaşamak istiyorum.
Konuştukça fark ediyorum ki
kartel besin zincirinin tepesine yaklaşınca bile
güvenlik garantisi yok.
Biz burada otururken bile o insanlar bizi fark edip öldürebilir.
Çünkü herkes bizi izleyip başkalarına ne yaptığımızı söyleyebilir.
Senin için çok tehlikeliyse neden buradasın?
Buradayız
çünkü bu savaştan bıktık.
Ülkemiz nasıl bir yer, insanlar bilsin istiyoruz.
Hayatımızın nasıl olduğunu dünya bilsin istiyoruz.
Dört yaşında bir kızım var.
Çocuklarımızın büyüdüğünü görmek istiyoruz.
Özgür bir hayat istiyoruz.
Hükûmet tehlikesinden uzak bir hayat,
kendi halkın tarafından öldürülme tehlikesinden uzak bir yaşam.
Özünde yeni bir hayata başlamak istiyoruz.
-Yeni bir hayata başlamak. -Evet.
Ülkemizde ve dünyada savaş var. Sebebi de kokain.
İşte bu yüzden dünya savaşla dolu.
Çünkü herkes ondan bir parça istiyor.
Son birkaç yılda
Kolombiya'daki kokain kaçakçılığı rekor seviyelere ulaştı.
Bu adamların dediğine göre bu yükseliş hiç tozpembe değil.
Yine de ülke, küresel kokain ticaretinin dağıtım merkezi.
Buradan, stokun kabaca yarısı
Avrupa, Afrika, Asya ve Avustralya'ya sevk ediliyor.
Diğer yarısı da ABD'ye gidiyor.
Tabii eğer kaçakçılar bu adamlardan kaçabilirse.
KARAYİP DENİZİ MİAMİ'DEN 227 KİLOMETRE UZAKTA
Az önce bilinen bir uyuşturucu kaçakçılığı bölgesinde güneyden kuzeye giden
bir tekne tespit ettik.
Genelde 12 metreden büyük böyle bir teknede
büyük miktarda narkotik madde saklayabileceğiniz kamara ve yerler olur.
SAHİL GÜVENLİK
Narkotik kaçakçılığı şüphesi olan bir tekneye çıkacağız.
Bir kaptanla karşılaşacaksınız. Silahlı olabilir de olmayabilir de.
Birbirinizi kollayın. İşinizi yapın, rıza göstermelerini sağlayın.
Ne yolla olursa olsun.
Son beş yılda
ABD Sahil Güvenlik denizde rekor miktarda kokain ele geçirdi.
Bugün 6.440 kg indirmeye geldik.
-10 ton -20 ton
-saf katkısız kokain. -değeri 190 milyon doların üzerinde.
Eller yukarı!
Teknenin önüne gel.
Aç! Dışarı çık!
Uyuşturucu kaçakçılığı örgütleri yaratıcı.
Her zaman yakalanmamak için yeni yollar arıyorlar.
Hızlı bir taşıt olabilir,
göze batmayan bir taşıt olabilir, yarı batan bir taşıt olabilir.
Tekneni durdur!
Tamamen batan bir taşıt
veya yasal ticari trafik olabilir.
Taşıta binin, sancak baş omuzluğa.
Biniş takımını birlikte hazırlayacağız.
Küçük bir tekneye binip ne olduğunu soruşturacaklar.
-Neler olduğuna bakacaklar. -Geri çekilin!
Fiziksel olarak neler olduğunu anlamak için yeterli değil.
Ta ki güverteye çıkana kadar.
Bir sahil güvenlik polisinin işinin en tehlikeli kısmı
uyuşturucu kaçakçısı bir gemiye bindikleri zaman oluyor.
Raporlar güvertede paketler olduğunu gösteriyor.
Tamam, devam.
Kaçakçılar bu durumda zor bir kararla yüzleşiyor.
Yüklerini atıp kartelin gazabıyla yüzleşmek
ya da kırmızı, beyaz ve maviden kaçmaya çalışmak.
ABD Sahil Güvenlik! Ellerini göreyim!
Uzanıp dokunmadan, taşıtta silah var mı?
Tamam. Taşıtınıza binip denetim gerçekleştireceğiz.
Bu boyutta bir taşıt için tüm federal kural ve yönetmeliklere uyduğunuzdan
emin olacağız.
Miami'den 225 kilometre uzakta
Sahil Güvenlik şüpheli bir kaçakçılık teknesinin önünü kesti.
40, 0-0, 10, 2, 0.
Karayipler'deki daha geleneksel uyuşturucu kaçakçılığı rotalarının
faaliyetlerinde artış var.
Kesintisiz tekne trafiği oluyor.
Bazıları gerçekten balıkçı
ama taşıtta uyuşturucu gizleniyor.
Kokain denizde ele geçirilen tüm narkotiklerin yüzde 94'ünü oluşturuyor.
Bindikten sonra fark ettik ki taşıt şüpheli bir bölgedeki
kiralık bir tekneymiş sadece.
Teknedeki herkes denilenlere uydu.
Böyle bir durumda güvenlik söz konusu olunca
alabileceğiniz en iyi sonuç.
Uyuşturucu bulunmadı. Sahil Güvenlik devam ediyor.
Açık denizde uyuşturucu kaçakçıları yakalamak tam bir kedi fare oyunu.
Kıta ABD'sinden daha büyük bir faaliyet gösteriyoruz.
Kıta ABD'sinde üç dört polis arabasının
devriye gezdiğini düşünün.
Sahil Güvenlik olarak gemilerimizle yaptığımız da bu.
Buradaki baskınlar, uyuşturucu ABD'ye ulaşıp farklı eyaletlere dağılmadan önce
büyük önem taşıyor.
Devriye gezecek bu kadar büyük bir alan varken hepsini yakalamak imkânsız.
Her gün onca çabaya, yapılan görevlere rağmen
ABD'ye taşındığı bilinen uyuşturucuların
sadece yüzde 10'unu ele geçiriyoruz.
Kokainin kalan yüzde 90'ı fark edilmeden geçiyor.
Karanlığın örtüsü altında Miami'ye gidiyor.
Kokain bu şehrin silüetini inşa ettikten 40 yıl sonra
uyuşturucu parası hâlâ yağıyor.
Bu araba çocukluk aşklarıma bir hürmet.
Crockett ve Tubbs.
Bir kokain satıcısıyla buluşmak için South Beach'e giderken
Kanun Namına'nın final bölümünü düşünüyorum,
uyuşturucuya karşı savaşın kazanılamayacağını
fark ettiklerinde rozetlerini teslim etmeye karar verdikleri bölüm.
Kokain otoyolunda 4.800 kilometre gittikten sonra
aynı şeyi merak etmediğimi söylemek yalan olurdu.
Yanında sattığın şeyden var mı?
-Evet, şurada var. -Cebinde var mı?
Evet. Yanımda birkaç poşet getirdim.
Normal toz gibi görünüyor. Sadece birkaç poşet.
Orada tut, tamam mı?
Puro kutusuna benziyor.
Evet, tabii. Ben orada tutuyorum.
Daha az göze çarpıyor.
Paramın çoğunu 20 dolarlık poşetlerden kazanıyorum.
South Beach'e gelip 20 dolarlık poşeti 40 dolara satıyorum.
Bunu da çarp işte.
İyi bir günde 55 gramı 2.000 dolara alırım.
Hepsini satarsan ne kadar para kazanabilirsin?
Yaklaşık 5.000. Neredeyse 6.000.
Onu satman ne kadar sürüyor?
Üç gün içinde bitmiş olur.
Yani üç günde 3.000 dolar kazanabilirsiniz
-Aslında günde 1.000 dolar. -Evet, o civar.
Saf kokain mi satıyorsun?
-Yani… -Sorun yok, evet.
Alınca insanları günlerce uyutmaz.
South Beach bayılıyor.
Kulüplerde, herkes.
South Beach kokaindir.
Bu yıl bu nesilde herkes bunu istiyor.
Herkes partilemeye bayılır, Miami'ye gelirler.
Şehirde partilemek isterler.
Hepsi bundan ibaret.
Saat gece yarısını yeni geçti,
satıcı da onu çalışırken izlememe izin veriyor.
Ama sadece onun kurallarına göre oynarsam.
Yani kameralarımız orada olamıyor.
Bunu çekmemizi kabul etmesinin tek yolu
arabada kalıp buradan filme almamızdı.
Satışı nasıl yapıyorsun?
Dikkat çekmeden yapmak gerek.
Bir adım önde olman gerek
çünkü insanlar sana tuzak kurmaya çalışır, farklı şeyler.
Mutlaka hazırlıklı olmalı.
Bazen üstüm daha ağırsa
yanımda tabanca falan götürmem gerekiyor
çünkü insanlar beni soymaya çalışıyor.
-Ne tür silahın var? -357 Magnum, 15 santimlik namlusu var.
En sevdiklerimden biri.
Hiç kullandın mı onu?
Bu konuda yorum yapmak istemem.
Tamam, ona bir telefon geldi.
Şimdi de bir yerlere yürüyor.
Dostum, şurada bir yere girdi.
Artık çoğunlukla her şeyi mesajlarla yapıyorum.
Tek kullanımlık telefonum var, izlenemeyen telefonlardan.
Tamam, bu tarafa yürüyor.
Gidip onu bir kontrol edeceğim.
Bu kadardı. Yarım gram aldı.
Kırk dolar.
-Pizzacının içinde mi? -Banyoda, evet.
Tuvalete gidip ona mı verdin?
Sana parayı verdi, o kadar.
O kadar. İki tane alabilirdi ama bilirsin,
-South Beach'te iki katına satılıyor. -Evet.
Kâr yapmak gerek.
Sence bir haftada aşağı yukarı kaç kişiye satıyorsun?
Bir haftada mı?
75 kişi falan.
Vay canına, çokmuş.
Ürün kendi kendini satıyor.
Yakalanmaktan korkmuyor musun?
Artık korkuyorum çünkü bir ailem falan var.
Ama yine de karınlarını doyurmam gerek, anlarsın ya?
Ne pahasına olursa olsun aileme bakmam gerek.
Küçük bir fedakârlık, değil mi? Bir tarafta kefaret parası tutarım.
Evet, ben hazırım, ne olursa.
Bir kilo kokainin ABD'ye ulaşmak için
nasıl bir yolculuktan geçtiğini
ya da yolda dokunduğu elleri çok az insan biliyor.
Ama baştan sona takip ettiği yolu
şekillendiren şey basit ekonomi.
Bu, Miami sokaklarında da Kolombiya'nın teknelerinde olduğu kadar bariz.
Veya Peru'nun patikalarında.
Buradalar.
VRAEM'de ise kimyacı ve dişçilik heveslisi
yeni teslimat yaptılar.
Bir 30 kilo daha kuzeye gidiyor.
-Diğerleri nerede? -Diğerleri gelemedi.
Biri yaralandı.
Diğeri hastalanıp geri döndü.
-Ulaştı mı, biliyor musun? -Henüz bilmiyorum.
Bu iş böyle.
Hayatını riske atarsın, bir şey olursa ölürsün.
Bunu tekrar ne zaman yapacaksın sence?
15 gün.
15 gün sonra tekrar mı yapacaksın?
Yaptığım tek şey bu.
Hayatımın sonuna kadar böyle para kazanacağım.
Dünyada para kazanmanın en kolay yolu. Kokain.
Kokain asla bitmeyecek.
Asla ama asla bitmeyecek.
Dünyanın sonu gelirse biter, tek yolu bu.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Ergün