Eli, colega.
Eli?
Eli.
Óesme, colega?
Voulle subir o osíxeno.
Inspira forte.
Vas sentir algo un pouco frío.
EPISODIO TRES: CORRE, RAPAZ, CORRE
Benvido ó mundo real, colega.
Como vas?
Auga.
- Onde estou? - No Royal Brisbane.
- Puideron poñerme o dedo? - Síntoo.
Seica non foi posible.
E mamá?
A policía interrogouna.
Se estivese preocupada pola saúde do seu fillo…
E Lyle?
Esquécete de Lyle. Preocupémonos de túa nai.
Pode que a metan na cadea.
Por que? Canto tempo?
Tráfico e posesión. Catro ou cinco anos.
Non. Ela non fixo nada. Fomos Lyle mais eu.
Pois non é o que di ela.
Mamá non fixo nada. Debería ir eu á cadea.
Ten coidado co que desexas.
E os tipos que levaron a Lyle?
Eu non sei nada diso e aconsélloche dicir que ti tampouco.
- Contareino todo… - Eli!
Que Bich Dang pasa heroína en toda a vila e suborna a policía.
Cala a puta boca!
- Contarei… - Baixa a voz. Cala!
…que Ivan levou a Lyle e me cortou o dedo.
Esa non é a versión de túa nai.
Que lles contou?
Ti e Gus andabades a xogar cunhas figuriñas de Star Wars
e decidistes partir a Darth Vader cunha brosa.
Gus deu unha brosada,
levouche o dedo,
túa nai desmaiouse do susto e deu na cabeza.
Mi madriña, Slim.
Xa, pois esa é a súa versión e non a cambiou.
Por que?
Supoño que para protexerte. Agora, tócache a ti protexela.
Asine aquí.
Se falas de xa sabes quen, pásanche cousas malas.
E non só a ti, senón tamén á xente que queres.
Non, iso non está ben. Temos que contarllo a alguén.
E a quen llo contamos? A policía está no allo, colega.
Non che importa Lyle ou que?
Abofé que si, pero importádesme máis ti, Gus e túa nai.
Vouche dicir algo…
Que alguén chame a policía!
Lyle meteuse en algo e o último que quere é que ti tamén te metas.
A mellor maneira de axudarlle é non dicir nin chío.
Vai vir unha señora, a Dra. Brennan. Preguntarache a túa versión.
Decide decontado o que lle vas contar.
Se elixes mal, non só perderás a Lyle, tamén a Gus e a túa nai a un tempo.
Ten o letreiro do revés.
E que túa nai estea no cárcere
non implica que estea a salvo, entendes?
Dixéchesme que querías ser boa persoa.
Aquí tes unha proba.
Se unha proba é doada, non serve para nada.
Esta é a túa.
E Gus? Quero falar con el.
Está con Robert.
Con Robert? Que fai alí?
É o voso pai. É con quen tedes que estar.
O carallo! Levamos anos sen falar!
- Eli! - Quen di que temos que quedar alí?
Podes obedecer por unha vez?
Esa tose non soa ben. Víñalle ben mirala.
Diso nada, os doutores só queredes evitar que morra.
Son Halliday, amigo da familia.
Ben. Eli ten a onde ir cando lle deamos a alta?
- Non. - Ten, queda con seu pai.
Teño elección?
Bo rapaz. Moi ben, mira…
Aquí tes algo de roupa.
Vinte dólares para un taxi.
E chegou unha carta do teu amigo de Boggo Road.
Se queres falar comigo, chama a Gill da tenda de licores.
Dille que tes unha mensaxe para Slim.
Entendido?
Perfecto.
- Slim Halliday, non será… - O que?
- O asasino do taxista? - Non o matou el.
Tanto ten, ti dille que precisa unha radiografía do peito.
Moi ben, a ver como vai esa man.
Disque perdiches o teu dedo especial.
A ver como vai curando esa ferida, si?
- Por que non mo coseron? - É complicado.
É moi difícil volver unir os nervios,
e aínda que se consiga que volvan medrar,
o dedo adoita adormecer mentres tanto.
Ó final rematas por ter un ganchiño inútil e entumecido.
Engánchase na roupa, molesta.
Sinceramente, estás mellor sen el.
Un corte limpo perfecto.
Si que debía estar afiada a brosa…
Estamos ocupados, Christopher. Que queres?
O Tang está moi suave.
Imposible. Onte dobreiche a dose.
Está suave, hostia! Estou morrendo e dásme Tang suave?
Marcha, Christopher,
pecha a cortina e voute ver despois.
- Que lle pasa? - Un tumor cerebral.
- Vaia merda. - Xa, a el tamén llo parece.
Non poden operalo e punto?
Non estou segura.
Antes queremos intentar encoller o tumor.
Moi ben.
Que me dicías?
Do accidente coa brosa cando teu irmán che cortou o dedo.
Verás, decidimos
executar a Darth Vader en vinganza por matar a Obi-Wan Kenobi.
Que? Pensas que Obi-Wan Kenobi está morto?
A ver, déronlle cun sabre láser e desapareceu, así que…
Desaparecer non é morrer.
Exactamente.
Perfecto.
Moi ben, podes ensinarme
como collías a Darth Vader?
Así.
Moi ben, e teu irmán
botou ben a brosa cara a atrás,
cortouche o dedo, limpamente, xusto no artello,
e nin che tocou os demais dedos?
Supoño.
Vaia! Si que atinou ben.
E logo entrou túa nai, esvarou co sangue e quedou inconsciente?
Se iso é o que lle dixo á policía, si.
O que quero dicir, Eli, e se che apetece reconsiderar
a historia que me acabas de contar.
Non, non me apetece.
Ben. Perfecto.
Pasarei verte de novo máis tarde
e pode que a policía veña mañá.
O inspector Tim Cotton quere falar contigo.
Pois moi ben.
Vaise declarar culpable, así que non temos problema.
Tódalas probas suxiren que a súa parella fuxiu
Mañá irei visitar o cativo.
Asegurareime de que sabe estar calado.
Ola! Bo día, ruliña.
Aquí non hai naiciña que che axude.
Querido Alex: Desculpa a mala letra.
En resumo, hai dous días acabei no hospital
tras unha disputa cunha brosa.
A doutora cre que estou a curar rapidísimo.
Debe ser polo corte limpo.
- A quen lle escribes? - A un amigo.
Na prisión de Boggo Road?
- Paréceche algo malo? - Por que o apresaron?
Era sarxento dunha banda de moteiros.
Entendo. É un psicópata e agora sabe onde vives.
- Ti es parvo. - Por carta é simpático.
- Se é moteiro, é un psicópata fixo. - Moito sabes ti de moteiros.
Eu non, pero miña nai si.
- A Dra. Brennan di que tes un tumor. - E?
Tamén queres cartearte con cancerosos?
Se son idiotas coma ti, non.
- Chámome Christopher. - Eli.
É un nome de nena?
Non tal, meu pai sacouno dun libro.
Pedinlles Arnold, pero hai máis nenos pequenos que maiores
e vemos esta merda.
Estes mocosos teñen toda a puta vida para ver o que queiran,
e eu, que morro en tres meses, non podo ver Arnold cando me peta.
En tres meses? En serio?
Se non poden operar, si. E a ti que che pasou na man?
A verdade?
Non, mellor sóltame putas trolas como fan todos aquí.
Meu padrasto pasa cabalo
e o sicario da súa banda
cortoume o dedo cun coitelo de caza criminal.
Por que ía facer iso?
Pensa que meu padrasto garda heroína.
E gárdaa?
Nin idea.
E onde está agora o teu padrasto?
Non sei.
Petáronlle na cara, sacárono a rastro da casa
e despois pegáronlle a miña nai e deixárona inconsciente.
Durísimo, meu.
Xa.
Só teño que saír de aquí decontado
e negociar cos secuestradores.
- Riste de min? - De ti? Para que?
Só es un psicópata que morrerá en tres meses.
E como planeas fuxir?
Esperarei polo carriño da merenda das 15:00
e cando abran a porta, distraereinos.
Como os vas distraer?
Cando o meu amigo Slim tentaba fuxir de Boggo Road,
queimou unhas fibras de colchón para distraer os gardas.
Planeaba escapar polo tellado e saltar o muro.
Saíulle ben?
Déixame, fillo de puta!
Esa vez non, pero faltoulle ben pouco.
Eu sei como distraelos. Dáme un minuto.
Peli de terror na miña tele!
Christopher, tranquilo.
Díxenvos que quería ver Arnold.
Solta o televisor agora mesmo.
Fríteme os miolos!
De onde saíu iso?
Alí, onda os nenos.
Hai un televisor no meu coche.
Que espectáculo tedes aquí montado?
DEPUTADO DESESTIMA CORRUPCIÓN POLICIAL
POR CAITLYN SPIES
O vindeiro bus vai a Darra?
Darra…
Róeme a man.
Veña, róeme a man tan forte como poidas. Dálle!
Só un bocadiño. Veña, róema.
Os forenses non paran de ir e vir da vosa casa,
así que unha violación de morada non parece a mellor opción.
Ola, Gene.
É que teño que coller algo.
Vaia escena se montou a outra noite.
Que pasou?
Eu e Gus decidimos partir unha figuriña cunha brosa
e levoume o dedo sen querer.
Xa.
Porque cando mirei pola ventá
vin que dous tipos arrastraban a Lyle para metelo no maleteiro dun coche.
Dixéchesllo á poli?
- Pois claro. - E que dixeron?
Que non contase nada pola miña seguridade.
Xa, ten sentido.
Sabes algo de Lyle?
Non, pero vouno atopar antes de que lle pase algo malo.
Creo que xa é tarde, rapaz.
É, si.
Pero unha vez mandoume quedar coa chave da porta de atrás.
Por se chove, díxome.
- Pero non chove. - Meu rei…
Polo que vexo, caen chuzos de punta.
Eu non te vin, vale?
Grazas, Gene.
Lyle!
Mamá!
Non.
Non!
Quen é?
Que fas ti aí?
- Busco o alixo secreto de Lyle. - Como sabes que ten un?
Ivan Kroll pensaba que o tiña.
Por iso me cortou o puto dedo,
porque nos quere a todos acolloados.
E por iso ningún adulto axuda
e nin sei onde buscar a Lyle
nin con quen estou a falar!
Imaxina que atopas o alixo, que vas facer con el?
Ofrecereillo a Ivan Kroll se deixa marchar a Lyle.
E con quen vas falar para atopar a Ivan?
- Non sei. Coa poli? - Cavila.
Ou con Bich Dang?
- Cóidate, Eli. - Non!
Agarda! Veña…
Si, quen é?
Está Bich?
Son Eli Bell, un amigo de Darren.
Un segundo.
- Boas. - Ola.
Zapatos.
Acompáñame.
Aquí chega Troy, que manexa a ruleta coma ninguén.
Moitas grazas. Benvidos á Ruleta da fortuna!
Volvemos con grandes premios
e cuns concursantes marabillosos que os levarán todos para a casa.
Encántanos regalar…
Eli Bell.
Que queres?
Díxome que podía volver e falar con vostede.
- Pódeme axudar? - Estás todo porco. Queda aí.
Por que ía falar contigo?
Traizoáchesme.
Non tal. Como que a traizoei?
Ti e Lyle, vendendo heroína de merda e dicindo que era miña.
A heroína de Bich Dang era pura ó 100 %.
Lyle arruinou a miña reputación.
Dustin Vang pensa que pode recuperar o mercado.
Seguro que Lyle non planeou iso.
Ninguén planeou a guerra de Vietnam, pero pasou.
Ninguén planeou que o barco de meus pais afundise, pero tamén pasou.
As putas desgrazas non fai falla planealas.
- Por que non marchas? - Quero falar con Ivan Kroll.
Pode poñerme en contacto con el? Estivo na súa festa.
Non é asunto meu.
E tampouco teu, se non queres rematar coma Lyle.
- Espere, que lle pasou a Lyle? - Non sei o que pasou.
Ti debías axudarme, pero fodíchelo todo.
Marcha á casa, vaite lavar.
Non teño casa.
Non é problema meu.
…un coche con moito donaire, vai polo vento e vén polo aire!
Quererá telo sempre á beira. É unha máquina de primeira.
Gus?
Ola, Eli.
- Sabía que virías nalgún momento. - Aínda falas.
Iso está ben.
Canto levas na casa de Robert?
Un par de días.
- Está dentro? - Vai con ollo.
Non é moi predicible cando lle dá ó alpiste.
- E ese barullo infernal? - É el cantando.
Oh, ven comigo ti tamén…
Ven comigo. Si, si, si.
Si, si, si.
Papá?
Vamos!
Dáme un pouco…
Hostia.
Hostia bendita.
Estás ben, papá?
Son eu, Eli.
Papá?
Cabrón.
Papá! Papá, para! É Eli!
Tranquilo, non era el, era esa cervexa forte que bebe.
Non sabía nin quen eras. Cando está sobrio, é un sol.
- Axúdame a arrastralo ata aí. - Vale.
Atopei un cadeado vello no soto.
- Hai algo de comer? - Gasta todo o paro en bebida.
Eu non comería nada de aí.
- Cagaches por ti ou só é barro? - Só é barro.
Estaba no túnel de Sandakan Street buscando o alixo de Lyle.
Se o entregamos, seguro que liberan.
É xusto.
Creo que os criminais non pensan así.
Déixame poñercha ben.
Que tal a man?
Está ben. Dóeme un pouco.
Sinceramente, xa matarían a Lyle.
- Tirarían o corpo por aí. - Veña, Gus.
Non podemos abandonar a Lyle sen máis.
Escribiu algo no aire antes de que o levaran.
Que che escribiu?
"Quérovos, QADC."
Que carallo é QADC?
Aí zoscáronlle e mesturaría as letras.
Síntoo, Eli.
Queres ver o resto da casa? Ensínocha agora.
Claro.
A súa biblioteca.
Di que os leu todos, e pode ser,
xa que o único que fai é ler e beber
e ver Sale of the Century.
Lémbrome deste.
Non temos mantas, pero usa este abrigo.
Chamarei á fábrica de próteses. Se lle amañaron a cara a Ivan Kroll,
saberán onde vive, non?
É mellor falar antes con Slim.
A ver se nos deixa quedar con el.
- Que che parece? - De acordo.
Non deixes de falar, Gus.
Ola?
Gussie!
Gus!
Gus?
Slim!
Home! Eli, Gus. Que facedes aquí?
Eli cre que debemos atopar a Ivan Kroll e chegar a un trato.
Nin de broma e xa che dixen por que.
Que bo oírte falar.
- Fustes ver a vosa nai ó cárcere? - Non aínda.
Temos que ir cun adulto responsable.
- Ide con Robert. - Pero ti coñécelo?
Robert é un borracho e vive nun cortello.
Pois aquí non ides quedar.
Por que non? Non somos amigos?
Somos. Pero se vos pillan, mándanvos a un centro
coma a min de cativo. Xa vedes o resultado.
E se nos agochamos aquí ata que…
Ata que? Hanvos pillar.
Un delincuente perigoso, polis corruptos e o Departamento de Educación.
Sábeno todo e son implacables, hostia.
- Que ten de malo a casa? - Todo.
Sinceramente, é inestable.
Confundiu a Eli cun ladrón e atacouno cun pau.
Obrigádeo a deixar o "bebercio". Que non probe nin gota.
Sentade, prepárovos unha torta e té e lévovos de volta.
Ó carallo, xa nos amañamos nós. Gus, marchamos.
Eli.
Baixa os fumes. Só intento ser práctico.
Es un covarde.
Só che digo como vai o sistema.
Se segues así, túa nai non volverá ver a luz do sol e ti tampouco.
Acabaredes os dous nun centro e eu no rexistro de pedófilos.
Toma, levade cartos polo menos.
Méteos polo cu! Gus, veña.
Agora que falas, dille que teña sentidiño.
Vou ir ó xornal.
Voullo contar todo a Caitlyn Spies.
Equivócaste, colega. Só vas empeorar as cousas para todos.
Como van empeorar, Slim?
Apresaron a nosa nai por algo que non fixo,
un puto psicópata asasino secuestrou o noso padrasto,
a policía quérenos mandar a un reformatorio
e meu pai case me rebenta os miolos co mango dunha brosa!
Con ese panorama, dime unha soa cousa que poida ir a peor!
Ola?
Pódoche axudar?
Veño ver a Caitlyn…
Pulsa o botón e fala, por favor.
Son Eli Bell, veño ver a Caitlyn Spies.
Quedaches con ela?
- Non, pero téñolle unha historia. - De que tipo?
De crimes.
- Es unha testemuña? - Non, unha vítima.
Caitlyn está cunha entrega agora mesmo.
Queres deixar o teu nome e teléfono? Xa te chamará ela.
E se puidese entrevistar a Slim Halliday?
Un segundo.
Ola, Caitlyn.
Teño aquí a un tal Eli Bell na porta.
Di que pode conseguir unha entrevista con Slim Halliday.
Moi ben.
Veña, pasa. Baixa nun segundo.
Podes sentar aí.
Courier-Mail, diga?
Brian chamarao logo.
Está na xunta de accionistas co señor Broz.
- Si. Ben. - Vou tomar un descansiño.
Fantástico. Falamos máis tarde. Adeus.
Estabas a agardar por min?
Son Caitlyn.
Eu…
Si, eu…
Para comezar, dime o teu nome.
Para que o necesita?
Quéroche tecer un cárdigan coas iniciais.
Son…
Christopher.
- Cerébrez. - Non es Eli Bell?
Dixéchesllo á recepcionista.
Si.
- Vou usar Eli Bell. - Non pode ser anónimo?
- Por que? - Teño xente que protexer.
Voulle contar cousas dun home que fixo cousas horribles.
Algún amigo de Slim Halliday?
Non. É moito peor.
Ten algo que ver coa túa man?
Si, pero para que o entenda ben, teño que empezar unhas semanas atrás.
Eli, non podemos ir directos ó gran?
Apareceu unha perna tatuada en Brighton Beach.
Teño que investigalo, pero…
Estás ben?
Que tatuaxe tiña?
- Deixádeme entrar! - Xesús!
Merda, é Raymond Leary. Helen, e o vixiante?
Está no descanso.
Señor Leary, afástese da porta de cristal.
Deixádeme entrar! Sei que Broz está dentro!
- Quero entrar! - Quen é Raymond Leary?
Un contratista. Seica un cliente non lle pagou,
foi á ruína, a muller deprimiuse e suicidouse.
Quere que contemos a historia.
Deixádeme entrar!
- Por que non a contan? - O cliente, o señor Broz, é un accionista
do que ten unha orde de afastamento.
Si, policía?
Estamos na oficina do Courier-Mail, no 2 de Holt Street.
Un home intenta derribar a porta.
- Vaise matar. - Non! Non lle abras!
Señor Leary,
Eli! Eli, volve aquí.
Así non está conseguindo nada. Esquézao. É inútil.
- Colega? - Saca de aí, rapaz.
Marche e escríbao nunha carta.
- É inútil. - Eli…
Saca de aí!
Helen, chama unha ambulancia!
Eli, estás ben?
Van escribir sobre el agora?
Sinceramente, non creo. Ten antecedentes psiquiátricos.
Esa perna que mencionou.
Era de home, verdade?
Co nome dunha muller.
A policía non desvelou detalles.
O nome é Frankie.
- Como vas saber ti iso? - É miña nai.
Móvanse. Todos atrás.
Non, Eli!
Courier-Mail, diga?
Perdoa por escapar.
Tanto ten.
Atoparon unha perna en Brighton Beach arrastrada polo mar
e cun nome tatuado.
Merda.
Pode non estar morto.
Pero seguramente si, tes razón.
Eli, aínda vas falar coa prensa?
Non, Slim ten razón.
Vou quedar calado e…
axudarlle a Robert
antes de que as cousas vaia aínda a peor.
Estamos sós, Gus.
Ninguén nos vai axudar.
- Brian? - Si?
Esta tarde pasou alguén por aquí cunha historia que me gustaría seguir.
Como queiras.
Antes de marchar, como vas co señor Perna de Quenlla?
O noso amigo do departamento forense
enviouche isto esta tarde.
HOME CAUCÁSICO, 30-40 ANOS, TATUAXE: "FRANKIE".
Subtítulos: Abraham Díaz López