- Cabaleiro. - Grazas.
Queren asinar o libro de condolencias?
Asinarei eu.
Slim sostivo durante toda a súa longa condena
que era inocente do crime do que o culparan.
Porén, tamén cría que merecía esa sentenza
por mor de anteriores delitos que non foran castigados.
"Se ti non as pagas, págachas o tempo"
é o epitafio que el mesmo escolleu.
Creo que nos quería transmitir que ningún de nós pasa pola vida
sen cometer certos actos dos que podemos avergoñarnos.
Porén, mentres vivamos, teremos tempo
para corrixir ditas transgresións.
Agora reproduciremos unha das cancións favoritas de Slim.
Se te necesitase,
virías canda min?
Virías canda min
e aliviarías esta dor?
Non verás as raiolas do sol
se pechas os ollos
e iso partiríame o corazón.
EPISODIO CINCO: RAPAZ PILLA VOO
"NATUREZA MORTA" CON FLORES
Perdón?
- Vostede é George Masoumi. - Iso xa o sei. E ti?
Son Eli Bell. Slim díxome que me podería axudar.
Slim está morto. Axudarche con que?
Cun paquete para miña nai á prisión de Boggo Road.
Perdoa, pero non che sei nada diso.
Só son cousas que necesitará polo Nadal.
Son froiteiro, rapaz. Entrego froita.
Podo pagar ben.
Pois se necesitas froita, xa sabes onde atoparme.
Eli.
Oh. Ola.
Estiven intentando contactar contigo. Supuxen que te atoparía aquí.
Levabas razón co da tatuaxe.
Sei que teu padrasto desapareceu e túa nai está presa.
Dixéchesme que tiñas unha historia.
Homes que fixeron cousas horribles.
Xa, pero cambiei de idea. Máis ou menos.
Todos me din que non debería contar certas… cousas.
Así que iso farei. Por agora.
Vale, pero sabes que se ninguén di nada os malos seguirán gañando?
Creo que seguirán gañando igual.
Talvez doutra volta, si?
Moi ben.
Pero podes chamarme cando queiras.
Déronme a súa foto.
Ei!
Bela Durminte, que merda é esta?
Devólvema, anda. É importante.
- Pásamo. - Soltádea!
Quérela?
- Reláxate. - Ei!
Devólvema, veña.
Era broma!
- Non! - Brutal.
- Pásao ben. - Deica.
Non.
Quere doar para a distrofia muscular?
Xa, e que máis?
Se recadamos 70 000 $, a escola instalará ramplas
e poderei ir á clase.
Como? 70 000? Moitas putas ramplas van facer.
É que hai moitos putos nenos que non andan.
- Canto levades? - Uns 2000, sobre todo da festa escolar.
Non levades un carallo entón.
Se nos dás 10, serán 2010.
Ah, sodes bos.
Veña, que é Nadal.
Ah, e podedes pasar da do número 14. É unha bruxa.
Por que o fas, Gus?
Porque me gustas.
Seguro que tes cousas máis divertidas que facer.
Rebentar marquesiñas de bus coma os máis?
E cambiar cueiros de adultos?
Porque vou directiña a iso, sabes?
Esperemos chegar aí.
E despois terás que verme morrer.
Todos morremos, Shells. Ti sempre fuches máis rápida en todo.
- Ti só queres deitarte comigo. - Non.
Vaime iso dos cueiros.
GEORGE MASOUMI FROITEIRO
George?
Os cartos que me deixaras.
Para miña nai.
Moi ben, toma.
Lisca, hostia.
Canto conseguistes?
Uns 200.
Estás a facer algo bo.
Cres que podería…
Tomábache o pelo.
- Non te esquezas dos deberes. - Non me esquezo.
E isto? Non hai novas de túa nai?
Non.
Sabes que vos levaría se puidese. De verdade, pero…
pasamos moito xuntos.
Aínda me culpa porque deixaras de falar.
- Non te culpa. - Si tal.
Eu tamén me culpo ás veces.
Pensa que che estraguei a cabeza.
Está perfecta.
Claro, xa o sei.
Sei que está perfecta.
Oxalá a miña tamén.
Cada un ten o seu.
Xa.
Frankie, un paquete para ti.
CANCIÓNS PARA MAMÁ
Ola, mamá: Levo moito intentando falar contigo,
pero creo que non che chegan as nosas cartas.
Espero que che vaia ben aí.
Gus e eu gravámosche unha cinta
para que a escoites polo Nadal.
Escribe para saber que a recibiches e que estás ben.
Bela.
Xa mo parecías.
Ola, Darren.
Que, a que andas?
Non me chamas. Non me escribes.
Ó de sempre. Intento que meu pai non beba.
Bobby Linyette segue a acosarme.
- Cacho de cabrón. - Non erades amigos?
É un cabrón igual.
Dislle que me deixe en paz?
Dillo ti. Teño máis que facer.
- Sabes o de miña nai? - Non.
Deulle un derramo ou algo. Apenas pode camiñar.
Que mal, tío.
Está moi cabreada.
Por iso tomei eu o mando. E iso tamén a cabrea.
E que facedes na parte de atrás do FunWorld?
Dustin Vang é o dono.
Quere facerse á forza co negocio de miña nai.
Negocio de que?
De macetas ornamentais. Estás parvo ou que?
Aínda non sei como, pero quero acolloalo.
- E se negociades? - É un fillo de puta de moito nabo.
Estes cabróns só entenden a linguaxe da violencia.
Como Bobby Linyette.
- Ó final atopaches o alixo de Lyle? - Non.
Levouno alguén.
Non fun eu, se é o que pensas.
Túa nai díxoche que lle pasou a Lyle?
Por que ía sabelo?
Era a principal importadora e Ivan Kroll o seu gorila.
O que oín eu é que a teu pai delatouno o colega.
- E Ivan Kroll arranxouno. - O colega?
O que sempre anda tras da túa nai.
Teddy Kallas?
A rata sempre está preto do queixo.
Eli, chegamos tarde.
Eli!
- Creo que comezaron. - Xa vou.
Que mochiliña tan linda, Eli. Fíxocha túa nai no caldeiro?
Que boa! Diana!
- Non pode ser! - Eli zúrralle a Bobby!
Ou me deixas en paz ou te mato, entendes?
Estás morto, Bobby! En serio, voute matar!
Eli, veña. Déixao.
Sóltame!
- Hostia! - Sóltame!
Xa traguei dabondo.
O Eli boíño xa non existe.
- Xa non existe! - Veña, non paga a pena.
Xa non existe!
"Ó final, expulsáronme dous días por circunstancias especiais.
As vacacións de Nada están aí, non perderei moito.
Dixeras que querías facer un curso de psicoloxía.
Atopei un libro entre a morea que ten papá.
Estou moi preocupado por ti, mamá, non respondiches.
Por favor, dinos que estás ben. Querémoste, mamá.
Contamos os días que faltan para que volvas.
Aínda temos que durmir 1451 noites." Xa.
Frankie?
Escoitáchelo?
Frankie!
Avísame se necesitas un descansiño, Gus.
- Vale. - Moi ben.
Eli, cúbreme as costas. Grazas, colega.
Boteicho en toda a cara, escapóuseme.
O incendio produciuse onte á noite.
Pese á ausencia de vítimas, non se descarta a intencionalidade.
Temos que elixir moi ben onde poñelo.
Non lle poder dar moito o sol nin a corrente.
Por que non?
Porque Henry éche moi sensible. É un ficus chorón.
Se o molestamos, dará en chorar.
Prenderá a billa á primeira de cambio.
- Igualiño ca Eli. - Eu non fago iso.
- Veña, ho! Ben que bagoabas de cativiño. - Sorpréndeme que te lembres.
Xa, fantástico. Decorámolo ou que?
Isto é para ti.
Moi ben.
Iso é, veña.
Xenial. Deixádeme poñer isto aquí no alto.
Ala, xa queda bendito. Aí estamos. Fermoso. Que vos parece?
E poñemos os agasallos debaixo, coma nas pelis.
- Compráchesnos agasallos? - Pois non,
pero teño unha idea.
Esta tarde chega unha cesta de Nadal dunha ONG.
Trae cousas chulas. Unha lata de xamón, zume de piña,
lambetadas de regalicia…
E pensei que cada un podiamos elixir un libro da morea,
envolvelo e poñelo debaixo da árbore.
Pero non un libro calquera.
Talvez algo que estivestes lendo
ou algo que credes que nos gustará ó resto.
En fin, aquí puxen uns nomes. Elixide un.
Quen che tocou?
Moi ben, Gus elixe un libro para min,
eu elixo un libro para Eli e Eli un para Gus.
Sentamos, bebemos zume de piña,
talvez eu unha birra, e lemos xuntos.
Coma calquera outro día, queres dicir?
Non, é Nadal.
A que vén iso?
Vas quedar aquí, non? Si?
Claro. É Nadal. Por que non ía quedar?
Ese é o espírito.
Así me gusta.
Querido Alex: Xa case é Nadal
e non sabemos nada da nosa nai.
Decidín que non podo agardar máis. É hora de facer algo drástico.
Ola, George.
- Outra vez ti? - Recibiches algo de miña nai?
Síntoo, rapaz.
- Teño unha pregunta. - Pois bule, estou ocupado.
Que é o máis grande que coaches en Boggo?
En que tamaño pensas?
No meu.
Esquéceo.
A lei impide fuxir do cárcere, pero entrar?
Non o impide porque ninguén é tan parvo.
E se alguén o fose?
Lisca. Non vou facer iso.
Débeslle unha a Slim.
Axudoulle a teu irmán nunha condena moi longa.
Non che mentiu.
Teu irmán só sobreviviu grazas a el.
Seguramente.
Agora está miña nai entre rexas
e preocúpame que non poida aguantalo, sabes?
Ó non vernos polo Nadal e iso.
E preocúpame que volva ó cabalo e lle dea unha sobredose.
Por iso preciso volver a vela, para demostrarlle canto nos importa.
Para dicirlle que todo vai saír ben.
- Non sei, rapaz. - Mira…
Sei que é moito pedir,
Pero non o farías por min, faríalo por Slim.
PARA: GUS DE: ELI
PARA: ELI DE: PAPÁ
A HISTORIA DE ELI BELL
Quedamos en que non ías facelo.
É por mamá, Gus. Teño que facelo.
E se te encerran?
Antes terán que collerme.
É a puta cadea, Eli.
O seu é coller xente que fuxe.
A non ser que partas o pescozo rubindo ó muro.
- Vai pasar iso? - Non sei.
Aínda así, paréceme unha estupidez.
Deséxame sorte.
Moi ben, pase o que pase,
non digas nin chío e agarda.
- Vale. - Vale.
Bo Nadal.
PRISIÓN FEMININA DA SÚA MAXESTADE
VISITANTES
Georgie!
Atentos, chega unha entrega de froita.
Aquí tes, amigo. Non me levarás a ninguén aí agochado, non?
Axente, revisa os baixos do vehículo?
Aí dentro, así.
Aguacates. Tócate o carallo.
Cereixas, melóns. Estas putas comen mellor cá min.
Para ser sinceros, tamén a comen mellor cá ti,
así que…
Georgie pode liscar.
- Mimá. - Veña, George.
Todo listo, amigo.
Perfecto, George, arreando. Podes marchar.
Axentes, abran paso.
Entras xustiño, eh!
- Queres saír de aí? - Si. Bótame unha man?
Son Bernie.
Eli.
George púxome ó tanto do teu.
- Coñéceo dende hai moito? - Supoño.
Non sei.
É a primeira vez que fai semellante parvada.
Penso que xa chochea.
- Aquí prepara a comida de mamá? - Casa Bernie.
Menú limitado, pero sempre hai clientes.
Podo ir xa ver a miña nai?
Rapaciño, aínda non sabes onde te metiches?
Estás nunha puta prisión feminina, non nun hotel.
Non podes chamar a alguén e que te espere na recepción.
O Exército de Salvación. Todas están a velos no comedor.
- Vostede non quere ir? - Non, ho!
Odio os cánticos. Crieime con misioneiros.
Ó carallo co Nadal e coas panxoliñas.
Que lles dean polo cu cos seus cantos de Nadal.
- Bernie! - Estamos aquí, Deb.
O fillo de Frankie?
Non sei. Teño un carro cheo de cativos aí atrás.
Tiñas que vir con Frankie, pailaroca.
Xa, pero volveu bloquear a porta.
A garda dixo que a deixemos aí cavilando.
Ola.
Son Debbie.
Mamá está enganchada outra vez?
Só che podo dicir que non está nada ben.
Ultimamente non come moito,
e non lembro a última vez que saíu no descanso das 15:00.
Para que o saibas.
Seguro que sae por min.
O Nadal é tempo de milagres, non? Lévame á súa cela.
En canto me oia falar, abrirá a porta.
Xa, e as gardas tamén, pero non é problema meu.
Non sexas lento, métete aí dentro.
Como? Con todo o lixo?
Ti métete e punto.
Agora caladiño e aguanta aí.
Antes de deixarte,
se te pillan, quen te trouxo ata aquí?
Non vin nada, soaba a unha muller branca.
- E como te coaches aquí? - Colgueime dos baixos dun camión.
Que camión?
Nin idea. Un que levaba prisioneiros.
Mallado.
Agora é cousa túa. Está a catro portas de aquí, na B25.
Mamá!
Mamá?
Mamá.
Son eu, Eli.
Mamá, abre a porta.
Non estás soñando.
Mamá. Abre a porta.
Adeus, Ruby Tuesday.
Quen te pode etiquetar,
se cambias cada día?
Aínda así, botareite de menos.
Mamá, abre a porta.
Bo Nadal, mamá.
Aperta grupal.
- Es real? - Claro que si, mamá.
Estás nos ósos.
Tes que deixalo. Todo vai mellorar, mamá.
Díxomo Gus e el sábeo todo.
Tes que aguantar.
Atoparemos o alixo de Lyle,
venderémolo e teremos a entrada
para comprarche unha casa mellor.
Non preciso nada diso.
Ti e Gus sodes o único que preciso.
Todo vai ser brillante, mamá.
Poderás volver á uni ou traballar no comedor da escola,
o que ti queiras.
Ai, Eli.
O neno máis bonitiño dos meus soños.
Non é un soño, mamá. Só tes que crer.
Tes que crer en nós.
Abofé que creo. Sempre crin e sempre crerei.
Mírame e dimo.
Hostias! Que cona?
Tranquiliña, Laura. Que pasa?
Agora temos gardería? A princesa Frankie ten visitas na cela?
- Que dis, Laura? - Teño que marchar, mamá.
Podemos con isto. Somos máis fortes ca eles.
Veña, ho! Está fuxindo!
Merda!
Cativo, volve aquí!
Ven aquí!
Cólleo! Vai por baixo da mesa!
Érguete, cólleo!
- Veña! - Deica!
Que veñas aquí!
Bo Nadal!
- Que fas? - Axudarlle a miña nai!
Marchou por aí.
Ven aquí agora mesmo!
Urxente! Fuga no acceso traseiro pola cociña B.
Vide aquí xa!
- Teño chave. - Próbaa xa!
- Dama a min! - Non sexas parvo, veña!
Vai pola cisalla!
- Veña! - Arrea!
Cabes por aquí? Tira iso ó chan!
Non vai funcionar!
- Non vas conseguilo. - É imposible.
- Imos por fóra. - Collédeo!
- Non sexas parvo, non termará de ti. - Baixa antes de matarte.
Rapaz, déixao. Es parvo ou que? Non vai aguantar.
- Baixa de aí. - Veña, neno!
Merda!
Slim!
Lyle!
Slim!
Lyle!
Se aínda non morriches, non te oen.
E por que te oio a ti?
Tampouco morrería aínda.
- Como está? - Non sabemos aínda.
Extubámolo e respira de forma espontánea.
Coñeceremos o dano cando recupere a consciencia.
Christopher?
Ti outra vez non.
Como te encontras?
Na merda, obviamente.
Podes mover a man dereita?
Sacáronche o tumor enteiro coma se fose a pebida dun aguacate.
Pode que te recuperes por completo.
En serio?
Debe ser un sinal de Deus.
Eu non creo en Deus.
Éche unha mágoa, vese que el si que cre en ti.
Bo Nadal.
ARNOLD
- Seica é fillo de Frankie Bell. - Deu na cabeza?
Tanto ten. O que importa é o que imos facer con el.
Como se saiba, as pagas extras van tomar polo cu,
incluídas as nosas.
Eu non vou dicir nada.
Máis che vale, hostia.
Sabes que facemos cos prisioneiros complicados?
Si, Slim Halliday contoume todo o que lle fixestes.
Malleiras, duchas frías coa mangueira,
mocos na comida,
confinamentos dunha semana no buraco negro sen manta…
E aínda así coácheste aquí.
Miña nai non recibía as cartas.
Vaia escusa de merda. E como entraches?
Coeime no bus do Exército de Salvación e dixen que viña co coro.
Entón… que ides facer comigo?
- Non o decidimos aínda. - Poderiades deixarme marchar.
- Poderías contalo. - É o código dos presos.
Os compañeiros non se delatan.
Pero ti non es un compañeiro.
De feito, só te collemos porque nos caíches enriba.
De verdade coñecías a Slim Halliday?
Coñecía. E ti?
Si, eu tamén. Lamento a súa morte.
Querías facer o Chimpo de Halliday.
Ese era o plan.
- E cal era o plan se te collían? - Chegar a un trato.
Deixádesme marchar, non digo nada, miña nai pode recibir visitas?
Que trato vas facer ti, mocoso?
Abonda.
É Nadal.
Déixame falar con Bernie e atoparemos algún xeito.
SEIS SEMANAS MÁIS TARDE
Estiven lendo no meu libro de psicoloxía
que é máis probable que namores do que coñeces.
Canto máis tempo pasas con alguén, máis probable é que che guste.
En serio? A min adoita pasarme o contrario.
Frankie Bell, tes visita agardando na sala.
Mesa nove.
Ola, Teddy.
Frankie.
Véxote ben. Vestido novo?
O farrapo este?
Estarías guapa ata cun saco de patacas.
Pouca diferencia hai.
Pódoche conseguir algo lindo para levares debaixo.
Sinto o de Lyle.
Non podías facer nada, Teddy.
Puiden resistirme máis ou simplemente resistirme.
É que non quería que che pasase nada, sabes?
Todo é cousa do pasado.
Moitas grazas por vir visitarme, Teddy.
Sempre che tiven cariño, Frankie.
Se podo facer algo para que esteas máis cómoda aquí,
ti dimo.
Creo que estou ben.
Poderías ir ver os rapaces de vez en cando.
Si, a verdade é que xa fun velos un par de veces,
pero non estaban.
Pero volverei se me coincide pasar por alí.
Es un bo tipo, Teddy.
Pero mellor non lles digas que veño.
Non quero que pensen que estou invadindo o seu territorio.
- Non invades nada. - Non?
Non, sempre está ben ver unha cara coñecida.
A min tamén me gusta verte, Frankie.
- Mesa nove, contacto. - Non a toquei.
Non a toquei, hostia. Onde ves ti contacto?
Esta que ten? Está neses días do mes?
Volverei outro día, vale?
- Grazas, Teddy. - Un pracer.
O dono de FunWorld é Dustin Vang.
Disque importa mercancía dende Sydney.
O sospeitoso é este rapaz, fillo da importadora local, Bich Dang.
Retirouse hai pouco do negocio da heroína por saúde.
Semella que o conflito entre as bandas vai chegar a un punto crítico.
Se hai guerra, supoño que a Dustin Vang
por fin o condenarán polos crimes anteriores.
Coma este, talvez.
Contando con que quede alguén vivo para testificar.
E con que non haxa máis implicados dos que coñecemos.
E Jeffrey, dixen que nada de adverbios, non máis adxectivos.
Veña, xente! Son as catro en punto.
Querido Alex:
Mamá deixou as drogas e está moito mellor.
Gus e eu pensamos en traballar
para aforrar para a entrada dunha boa casa para mamá.
Pensamos en ir outra vez á casa de Lyle
por se atopabamos algo que vender, ti xa me entendes.
Bótame unha man aquí.
Que che parece isto?
Non sei.
QLD ARTIGOS DEPORTIVOS E DE COIRO
Gus, mira isto.
Q, A,
D, C.
Que lle está a dicir?
QADC
Agarda.
Hostia puta, Batman.
Non hai máis.
Mi madriña!
- Canto valerá? - Todo? Uns 100 000 ó mellor.
E que facemos con ela?
Vendela, obviamente. A Darren Dang.
Para a casa de mamá.
É mellor enterrala. A mamá quédanlle catro anos.
Xa, pero cres que Darren seguirá vivo entón?
Se segue así, non creo.
O mesmo podo dicir eu de ti.
Sabes algo que eu non sei?
Sei moitas cousas que ti non sabes, pero só vexo anaquiños.
Coma que? Cóntamo.
Rapaces? A cea xa está.
- Que queres? - Ola, son Eli Bell.
Son un antigo compañeiro da escola de Darren.
Tróuxenlle algo que lle vai interesar.
Este é o que ten algo para ti. Di que te coñece da escola.
Boas.
É a primeira vez que o vexo.
Que dis, Darren?
Vou revisar isto, xefe.
Quen es, en serio?
Son eu. Xa sabes, Bela Durminte.
Ha de ser un espía dos BTK.
- Dos 5T non é. - Darren, non sei nin que é iso.
Eu son dos 5T.
Estas son as 5T.
Amor, Diñeiro, Prisión, Pecado, Vinganza.
Queres unirte? Temos tatuadora.
Podo pensalo?
Quen é este paiolo?
Non ten respecto ningún.
Es moito, Bela. Case cagas por ti?
Case.
A ver, canto pides pola mercancía?
É un produto de calidade.
O seu valor houbo de aumentar neste tempo.
Que carallo…?
Dustin Vang e os seus están no patio.
Como cona pasaron?
Tirou a porta coa furgo. Di que che vai queimar a casa.
- Teñen armas. - Veña, arreando.
Díxenche que queimar FunWorld non era boa idea.
Méteo todo na caixa forte.
- Que é isto? - 50 000 $. Última oferta.
- Aínda non rematei de negociar. - Si tal.
Eses cabróns de Sydney queren o noso mercado.
Que miras?
Queres un machete?
Que? Nin de broma!
Como queiras.
Matar!
Fodíchesme a cancela.
Non vai ser o teu único problema. Despois de queimarche a casa,
vouche arrincar a pirola e metercha polo cu.
Vou volver dentro.
Que orixinal.
Move esa ferralla de merda ou tatúoche a cara nos collóns
e mándollos a túa nai coma unha marionetiña.
Matádeos!
Quietos! Xa sei que non me coñecedes e eu non vos coñezo,
pero creo que neste tipo de situación
axuda ter outro punto de vista.
Estasme vacilando?
Os avós do meu padrasto eran refuxiados da segunda guerra mundial.
Moitos coma eles viñeron a Darra fuxindo da guerra e iso.
Os vosos pais contaríanvos a mesma historia.
En realidade, todos somos estranxeiros, pero todos vemos aquí o noso fogar.
Por que non baixamos as armas
e arranxamos isto como familia, como veciños,
sentados no patio cunha birra e uns contos?
Quen vai ser o primeiro en dar a man?
Matádeos!
Mi madriña querida!
Eli?
Dime que é salsa de tomate.
Non, desta volta si que é sangue.
Deus santo, Eli, que pasou?
Mira o que hai na mochila.
Efectivo, 50 000. A entrada para a casa de mamá.
Conseguímolo.
Querida mamá:
Só che digo que Gus tiña razón.
Todo está pasando tal como dixo.
Atopamos cousas vellas de Lyle e vendémolas.
Ademais, papá cociña.
Non vos chega o arrecendo?
Só temos que durmir 1381 noites máis.
Será coma nos vellos tempos.
Mellor, prométocho.
CASAS DRUMMOND PORTAS ABERTAS
Que, non vos ule?
Pois esperade a ver esta fermosura.
Ai, hostia! Merda, carallo!
Estás ben, papá?
Estou, si.
Fodín a torta. Supoño que aínda saberá ben.
Víñanos ben ter un can.
A CEA DO CAN
Sairá en catro Nadais.
Terei 17 anos.
BASEADO NO LIBRO DE TRENT DALTON
Subtítulos: Abraham Díaz López