Lyle?
Eli.
Perdoa, colega.
Non podo parar.
Estou inspirado.
Que fas aquí? Non estabas morto?
Sempre formarei parte da túa vida.
Só quero pasar desapercibido.
Estou coa novela.
ONDE ESTÁ LYLE?
Lyle?
Lyle!
EPISODIO SEIS: RAPAZ BUSCA TRABALLO
NATUREZA MORTA CON SAPO
Bermuda, carta.
Querido Alex: Levamos catro anos mandándonos cartas.
Cambiaron moitas cousas.
Como dicía Slim Halliday, o tempo é a resposta para todo.
Veña.
O tempo e outro derramo mandaron a Bich Dang a unha residencia…
Moi ben. Xoga.
…e ó seu fillo Darren á cadea.
O tempo trouxo cervexa suave a Queensland. Papá bebe menos.
O tempo fixo que Gus fale algo máis, pero segue a ser calado.
E, por fin,
por fin,
o tempo sacou a mamá do caldeiro.
Toca desenterrar os cartos e comprarlle unha casa.
Bótame unha man.
Hostia.
- Aquí. - Rapaces?
Veña, bule.
A máquina de mamá.
Móvete, veña.
- Rapaces, que argallades? - Atopei a máquina de escribir de mamá.
Xenial. Veña, lavade as mans. A cea está lista.
Que non arrefríe. Hai chícharos, Gussie.
Veña, aparta iso. Imos comer.
- Grazas, papá. - De nada, colega.
Gussie e os seus chícharos. Mañá é un gran día.
Ides ir buscala á saída do cárcere ou…?
Ela sae hoxe. Mañá imos a Morningside.
A Morningside?
As monxas teñen alí un fogar de acollida.
Xa. Queredes cartos para o bus e iso?
Estamos ben. Sacamos uns 200 limpando parabrisas, así que…
- Perfecto. - Si.
Limpando parabrisas? 200? Non vos fai falla tanto, soltádeme algo.
Érache boa. Ti tes do teu.
- Miramos aquí? - Si.
FARMACIA DE JOEL
- Bo día. - Boas.
Dáme uns bombóns Calidade Selecta?
- Grazas. - Sodes ladróns de bancos ou que?
Non, camelos retirados.
Vas quedar calvo de peitarte e non te vai recoñecer.
Ese é o noso bus. Ei!
- Non estás contento? - Estou, pero tamén algo nervioso.
Por que?
Pasou bastante tempo e Slim sempre dicía que o caldeiro te cambia.
- Como? Segue a ser mamá. - Xa, pero nós tamén cambiamos.
Aínda nos quere.
Serás artista e xa es un heroe caritativo.
Eu serei xornalista.
Seremos unha familia na casa dos seus soños.
Que?
Nada, é que…
Anímate un pouco, goza o momento.
Si
Grazas.
- É esta, non? - Non, debe ser esta.
Levámoslle unha flor destas?
Por que non?
- Si? - Son Eli. El é Gus.
- Viñemos ver a Frances. - Si! Agarda por vós.
Así que flores? Que chusquiños.
Adiante, rapaces. A cuarta porta á dereita.
Pasade.
Vaia.
Canto medrastes.
Ola, mamá.
Aperta grupal?
Boteite de menos.
Foi horrible?
Ese é o obxectivo do cárcere.
Pero houbo momentos bos.
Gastabámoslles bromas ás gardas.
Falabamos de arranxar as nosas vidas de merda.
Pero sabedes que foi o mellor de todo?
Que foi o mellor de todo?
Cando un cativo tolo de Darra se coou para ver a súa nai un día de Nadal.
Aínda seguen a falar dese cativo.
Unha pregunta seria.
Onde queres vivir agora?
Pois xa teño unha idea, a verdade.
Nós tamén temos unha idea.
Soltádea vós primeiro.
Imaxina que déramos aforrado dabondo
para a entrada dunha casa no Gap.
CHALÉS WISTERIA NO GAP
No Gap?
De onde iades sacar tantos cartos?
Imaxina que si.
Xardín con árbores, patio traseiro.
Poderías sentar fóra e tomar un Campari.
Es un cachiño de pan, Eli.
Pero, primeiro, xa non bebo Campari,
e, segundo, teño unha idea mellor.
Xa está decidido.
O que?
Vou ir vivir con Teddy Kallas.
Que? Por que?
Por que?
Non…
Non sei, supoño que namorei del.
Sabes que delatou a Lyle, non? Soltoullo todo a Ivan.
- Díxocho Darren Dang? - Pois si, dixo.
Iso non é o que pasou.
Teddy non tivo nada que ver, non hai máis voltas.
Teddy portouse moi ben comigo mentres cumprín condena.
Que? Que lle dean polo cu a Teddy!
Merda.
Por 2000 $, que froita non lle pides a un carballo?
Peras.
- Non lle pides peras. - Correcto.
Está moi competido. Volvemos tralos anuncios.
É MALA IDEA
Non toques os cartos. Son para mamá.
Non os quere.
- Pode mercar un coche. - Ten o de Teddy.
- En que vas gastar 50 000 $? - Non sei. Cousas.
Pensas que ninguén se vai decatar? E non falo só da madeira.
Eses cartos só traerán problemas.
Ti es o cativo de Lyle Orlik, non?
Sóbranche os cartos.
Son o inspector Tim Cotton. A cadeira está libre?
- Non, está ocupada. - Non tardo nada.
Só quería darche os meus parabéns.
Por?
Porque túa nai está libre.
Sempre é un pracer ver unha familia que volve polo bo camiño.
Se non se volve desviar.
Aí está o perigo, non? Cunha familia coma a túa,
unha vez que coñeces as recompensas do lado escuro…
Ti sábelo ben.
Que insinúas, rapaz?
Que es amigo de Ivan Kroll, non si?
Vinvos xuntos hai anos nunha festa con Tytus Broz.
Sabes o que lle pasou ó meu padrasto.
A isto me refería precisamente. Non esquecer o pasado.
Xogar co auténtico perigo.
Sentirse danado.
Esquéceo todo, meu.
Esquéceo. Agradecerasmo.
E deixa a bebida.
Non te quero ver a tres patas.
Seguro que túa nai tampouco.
Despois de todo o que pasou.
Veña, Shells.
Tes que ir ó fisio.
Se non, como vas mellorar?
A distrofia muscular non funciona así, mamá.
Nunca digas nunca. Arriba, pequecha!
Non teño tres anos.
- Estás lista? - Estou.
Moi ben.
Gus dixo que ía vir pola tarde ver o crícket contigo.
Vaia puto planazo!
Shelly, sei que o estás a pasar mal
e que nada pinta ben,
pero se non fas un esforzo por ti,
faino por min, vale?
Non me negues o dereito a ter esperanza.
Porque agora mesmo é o único que me queda.
Mi madriña, báixalle unha, reláxate.
PARA A FAMILIA HUFFMAN. UN ADMIRADOR. BICOS.
Teddy ofrécenos a todos unha casa, Eli.
Tes unha opción mellor?
Sempre podes vir con papá.
Sabes que iso nunca sairía ben.
Grazas.
Robert é…
Robert ten unha doenza, pero xa o viches cando se enche
e ese non é o fogar no que quero que medres.
Xa medramos nel.
Teddy adoraba a Lyle e só quere axudar, Eli.
E se buscas traballo, hai un titor no meu curso de psicoloxía
que ten un sobriño que traballa de xornaleiro no Courier-Mail.
"Xornalista."
Si, iso. Díxome que adoitan buscar bolseiros
e que podes falar co redactor.
Apuntei o nome por aquí.
- Por que non o chamas? - Non é tan doado, mamá.
Pois vai alí e pide falar con el. A ti con dous minutos abóndache.
- Non preciso traballo. - Veña.
Todos precisamos traballo, Eli.
Teño que marchar.
En serio? Xa está aquí?
Por favor.
Volveriamos ser unha familia.
Sería fantástico.
- Ola. - Ola.
Que hai, mangallón? Canto tempo!
- Xa. - Faleille da túa oferta a Eli.
Que veñan vivir connosco.
Si, claro. Por que non?
Hai un cuarto libre, limpámolo e metemos dúas camas.
E cando eu non estea, vós e vosa nai teredes a casa toda para vós, eh?
Así vixiádesma, eh?
Ti pénsao, si? Veña, vamos.
Pénsao.
Australia non logra acadar bos resultados neste último día do partido.
Espera regresar ó dominio que podemos ver
nestes momentos dos días anteriores.
Fantástica recepción de Richie Richardson.
- Como nos vai? - Coma o carallo.
…de todos.
E Geoff Marsh sabe…
Mandouna lonxe.
Mamá manda saúdos. Quere que vaiamos vivir con Teddy.
Merda!
Teddy come pata de cordeiro?
- De que carallo falas? - Boa xogada dos nosos, dos guerreiros.
Un lanzamento magnífico.
Que fixeches todo o día?
Caridade.
Así remata a súa quenda. Golpeou co borde…
Queres un té?
Ola, papá. Que tal o libro?
Moi bo, si.
- Queres un té? - Encantaríame, pero o leite está picado.
A sorte sorriulle a unha familia moi especial
dun barrio do suroeste de Brisbane.
Pero a cervexa non.
Tessa Huffman, nai solteira, esperaba recadar 70 000 $
para mellorar a vida da súa filla Shelly, que sofre distrofia muscular.
Nos últimos catro anos,
a escola recadara algo máis de 15 000 $.
Ata esta mañá, nun milagre inesperado.
Tessa e Shelly Huffman teñen unha incrible historia que contar.
Tessa, como atopou o diñeiro?
Saín á porta para coller o xornal e…
velaí estaba, xa sabe, o paquete.
- Non sabiamos que tiña. - Non pode ser.
Cabrón de merda! Décheslles os meus putos cartos?
Que carallo? Que hostias che pasa?
Manda carallo, Gus!
Merda!
Que che dean! Puto…
Rapaces.
- Rapaces. - Cabrón!
Hostia!
Ei, tranquilos!
- Merda. - Quietos.
Arruináchesnos, hostia!
O que me arruinaches foi a pel de ovella.
As pelexas no dojo, rapaces.
Deus santo.
Shelly, algunha mensaxe…
Íasnos meter nun monte de merda.
Non me podía arriscar.
Sexas quen sexas, quérote.
Volvemos á redacción.
Se esta historia non vos conmove, nada o fará.
- Deica. - Ola, Courier-Mail?
Grazas por chamar, avisareino.
Veño ver a Brian Robertson.
- Tes cita con el? - Escribinlle.
Xa, pero contestouche?
Non.
Cal é o motivo da visita?
Veño solicitar unha bolsa.
Ai, meu rei, o prazo rematou hai tres meses.
Volve o ano que vén.
- Pero… - Que?
É que me fai moita falla, de verdade…
Acórdome de ti. Es aquel cativo coa venda
que impediu que o outro petara contra a porta.
E ben?
Mira, éme imposible deixar que entres,
pero non podo impedir que pasees polo aparcadoiro ás 20:00.
Que pasa ás 20:00?
O xefe adoita marchar. Non lle digas que cho dixen eu.
Courier-Mail. Pásoo con algún departamento? Grazas.
Perdón, unha cousiña máis. Onde aparca?
- Ti queres ser xornalista? - Idealmente.
Pois pescuda que praza do aparcadoiro
ten o nome do redactor.
REPORTEIRO POLÍTICO XEFE PRAZA RESERVADA
Señor Robertson?
Si, que queres?
Son Eli Bell. Teño un par de preguntas…
Eu tamén. Esa gravata é fea de carallo. De onde a tiraches?
Deuma meu pai. Como ama as palabras, supuxo que lle gustaría.
Coñezo o teu pai?
Penso que non.
Obvio, vese que non me coñece. Odio as palabras. Perséguenme en soños.
- Talvez lle sexa útil. - Para consellos de moda non creo.
- Para unha das súas bolsas. - O ano que vén.
- Sei que ata novembro non… - Estamos en febreiro.
Chegas tres meses tarde ou nove meses cedo.
Teño unha historia.
Pois cóntama rápido.
Se non ma contas en tres palabras, non temos titular.
"John Lennon asasinado."
"Iraq invade Irán."
"Morreu a ironía?"
- Pois… - Xa vai unha.
- Depende da perspectiva… - Síntoo. Volve en novembro.
O tren da plataforma un diríxese a Caboolture,
expreso dende Bowen Hills ata Eagle Junction e…
Caitlyn Spies?
Son Eli Bell.
Vaia, non te recoñecía.
Falamos noutro momento? É o meu tren.
Peche de portas…
Si, o meu tamén.
- Paras de camiño a Caboolture? - Preto.
- Podo sentar? - Claro, adiante.
Que te trouxo polo centro?
Unha reunión co teu xefe sobre unha bolsa.
Non a podes solicitar ata novembro, sabes?
Iso dixo.
Fíxoche iso típico del? O das tres palabras?
A verdade é que si.
Encántalle facérllelo ós novatos.
Lembro que na primeira entrevista
pediume que resumise a miña personalidade en tres palabras.
Que lle dixeches?
"Spies sempre indaga."
Por que?
Sempre tiven que chegar ó fondo dos asuntos.
E iso?
Pois…
Miña nai morreu cando tiña oito anos,
e algo así suscítache moitas preguntas.
Que pasou? Quen foi o responsable?
Se existe Deus, por que ela, de toda a xente,
cando hai tanto cabrón solto polo mundo adiante?
Daquela volta, no xornal,
íasme contar algo do teu padrasto, pero fuxiches.
O único que dicía a policía é que o estaban a investigar.
Escribiches un artigo.
Certos policías protexen certos criminais
e eses criminais encárganse dos narcos para a policía.
Todos sacan tallada.
Que criminal matou o teu padrasto?
Mira, miña nai acaba de saír do cárcere
e agora só quere estabilidade e seguridade.
Non quero volver remover esa merda.
Creo que ás veces é bo remover a merda.
Non dende a miña experiencia.
Ás veces é mellor esquecelo todo.
Se queres respostas, eu iría falar con Bich Dang.
Agora non está moi ben, pero ha de saber onde están os corpos
e todo iso.
Pero non menciones o meu nome.
Vale.
Eagle Junction. Pasaxeiros para Shorncliffe…
Eu baixo aquí.
…cambien aquí de liña.
Non vives preto de Caboolture, non?
Vivo en Darra.
Non pasa nada, vou ata Northgate e cambio alí.
Claro.
Mira.
Un conselliño: se queres escribir para o xornal,
ti escribe para o xornal.
Atopa algo tan caralludo que non poidan evitar publicalo.
Moi ben. Pensareino.
Querido Alex: Espero que che concedesen a condicional.
Non está sendo doado comezar como xornalista,
pero recibín bos consellos.
En fin, mamá quere que vaiamos vivir con ela e Teddy unha semana.
Papá cre que debemos facelo por ela.
Canto tempo, Gussie!
Ola. Como estás, colega?
Eli.
Que vos parece?
Veña, vamos.
Metede as mochilas e ensínovos a parte de atrás.
Quérovos ensinar algo. Vaivos encantar. Con coidado. Veña.
Ola, mamá. Que tal?
Compórtate.
Esta é a sala.
Teño moitas pelis de kung-fu, Gussie.
Pensamos que este podería ser o voso cuarto.
- Pola mañá ten unha luz fermosísima. - Si.
Deixade as mochilas.
Todo isto era de miña nai.
Agora deben valer unha fortuna. Son moi especiais.
Veña, quero ensinarvos algo fóra. Vamos.
Esta é a ducha. Faravos falla.
Esta é a cociña. Non nos fará falla.
Si ou que, rapaces?
E estes son os meu cativiños.
Este é Arco e esta é Frecha.
Pilládelo? Si? Como…
Ola, como estades? Que vos parece?
Moi ben, vamos. Perfecto. Vide aquí. Agora…
Que me dicides disto?
É un Kenworth K100 convencional.
Veña. Podemos subir.
Gussie, ti de copiloto. Ten coidado coa porta.
Pode estar algo dura.
Que vos parece, rapaces? Eh?
Aire acondicionado, comunicación por radio. Eli, ven ver…
Aquí estou ben.
Como queiras. Mira isto.
Ola, Marlon.
Aquí Teddy Kallas. Estás?
Alguén? Fitz? Non hai ninguén conectado? Eh!
Sabedes que? Cando non hai ninguén na radio,
ás veces falo con Lyle.
- Si, como, na miña imaxinación. - Ai, si? E de que falas con el?
Dos momentos que pasamos xuntos, sabes?
De cativos.
Era o meu mellor amigo.
Señora Dang? Chámome Caitlyn Spies.
Podería facerlle un par de preguntas?
Coñeceu alguén chamado Lyle Orlik?
Coñézote a ti.
Es a reporteira do xornal ese.
Aquí non estou segura.
Quen máis sabe que viñeches?
- Ninguén. - O carallo.
Todos queren matarme.
Quen?
Todos.
- Seguro que non. - É verdade!
Sei demasiado.
Talvez poida compartilo comigo.
Xa sei eu como traballades os xornalistas.
A vós páganvos por artigo
e algún pobre pailán sofre as consecuencias.
E que máis vos dá? Sodes peores ca os traficantes.
Só preciso información sobre Lyle Orlik.
Ti non precisas información ningunha.
Non vou falar.
Moi ben.
En fin…
por se cambia de idea.
Se volve saber de min, será porque morrín.
CINE ROXLEY
Que? Que vos pareceu Rain Man?
Estivo ben.
Teu irmán podería facer cousas desas de xenios?
Se lle ensino unha morea de escarvadentes sabería dicirme cantos hai exactamente?
Non é autista, Teddy. É só que non fala moito.
E que diferenza hai?
Sabes que sacou as mellores notas e puido ir á uni?
Xa, pero na uni esperarían que dixese algo de cando en vez, non?
Ás veces si que fala. A que si?
E por que non fala comigo?
Quieto, Gussie.
Algún comentario?
- Pensará que delataches a Lyle. - Eli!
Non pasa nada. Non sei de que fala.
De que falas?
Delatáchelo ante Ivan Kroll para deitarte con mamá.
Eli, abonda!
Estabas mellor calado, Eli.
Como sabes que non é certo?
Xa cho expliquei.
Entra e pídelle perdón.
Non quería dicir iso.
Si tal! Oíchelo ti, eu e todo Cristo.
Oíuno a puta rúa enteira.
Non son un delator! Nunca delatei a Lyle.
Mírame, nunca delatei a Lyle.
Estaba cortando esa merda e alguén, obviamente, delataríao.
- E punto. Que culpa teño eu? - Xa, explicareillo…
Vasllo explicar?
Non quero a ninguén baixo este teito,
baixo o teito dos meus putos pais, acusándome de merda ningunha.
Que delatei o meu mellor amigo? Ese é o nivel?
Eu tamén teño unha teoría. Foi o puto Papá Noel.
Bo día, durmiñón.
- A onde vas? - Fóra.
Á cea farei o teu prato favorito: pata de cordeiro.
Se chegas para as seis.
Con sorte, si.
Bo día.
Comezamos?
Dádelle uns minutos.
Tes sede? Hai cervexa na neveira.
Sabes que problema ten?
Malcriáchelo.
Coa merda esta de non falar volvíchelo tan tolo
coma o seu puto pai.
Come a cea, Teddy.
Se pode contestar, por que non o fai, Frankie?
Se podes contestar, por que non contestas, Gus?
E quen ía querer vivir co tipo que intentou matarte
tirándose co coche a un puto encoro?
Foi un ataque de pánico.
- Non sabía o que facía. - Eli, é un puto mentireiro.
E ti un puto pailán por crelo.
- Teddy, abonda. - Non abonda, non.
Sabedes que? Ide todos tomar polo cu.
Esta era a mesa de miña nai e había unhas putas normas que cumprir.
Podedes marchar desta puta mesa e ir todos tomar polo cu.
- Collede os pratos, remataremos… - Non!
Non! Déixao aí!
Non o toques, hostia. Senta.
Arco!
Frecha! Vide aquí.
Veña, vide.
Que vaiades tomar polo cu! Arreando, hostia!
Nesta mesa só come a familia. Vide.
Bo rapaz. Mira o que tes aí.
Pata de cordeiro. Rica, eh? Si, así.
Sube. Si.
Moi ben. Mira, Frecha, mira iso.
- Bo rapaz. Aí, crávalle o dente. - Mamá, é mellor marchar.
Bo cadelo.
Mamá…
Por fin alguén que sabe cal é o seu sitio, está caladiño
e non traba a puta man que lle dá de comer.
Aí, hai moito máis. Come.
- Mamá? - Iso é, que rico!
Que carallo…
Que carallo foi iso?
Eran de miña nai.
Frankie.
Non.
Non te atrevas.
- Non! - Non!
Para.
Que non se movan de aí!
Puta de merda.
Puta…
Ven aquí.
Moi ben, agora…
Veña, ven aquí.
Veña!
Tes sede, eh?
- Mamá. - Mamá!
Mamá.
Collede as vosas cousas. Liscamos.
Diga?
Papá, son eu.
Estás sobrio?
Mamá necesita un sitio. Podemos ir?
E logo Freddy? Como era? Teddy? A casa de Teddy?
Intentou matala e non ten onde ir.
- E o fogar de acollida? - Son monxas xubiladas.
Iría alí por ela e arrastraríaa dos pelos.
Xa, pero aquí tamén a vai atopar.
- Non pensaches niso? - Pero coidámola entre todos.
Papá?
Pasamos moito xuntos, colega.
Papá?
Dixo que si.
Bo día.
Grazas, Robert.
Si, nada.
Rapaces.
É só…
Se ordenamos isto, pode ser o teu cuarto.
Estou ben na sala.
Nada, limparémolo todo e así terás un sitio para ti.
Veña.
- Perdoa. - Perdoa.
Tes un corte ben feo no beizo.
Xa pasará.
- Cólloo eu. - Non, pode ser Teddy.
Non pasa nada.
Diga?
Pásame a túa nai.
- Quen é? - Que me pases a túa nai.
Dáme iso.
Que parte non entendes?
- Non vou volver. - Non, Frankie.
Como veñas por aquí, rebentámosche a cabeza.
- Non, Eli… - Como?
Non te entendín ben. Que vas facer que, Eli?
- Dille que chamaremos a policía. - Mamá xa avisou a policía.
Non tal.
Acabo de escoitar o pailán de teu pai dicilo.
Ei, que te oio!
Estou a oílo todo, Teddy, que o saibas.
Denuncioute por agresión.
O carallo, Eli. Dille que vou agora mesmo buscala.
Vai tomar polo cu.
Vou ir co meu puto bate de béisbol, Eli.
Trae pelotas tamén, hai unha familia enteira esperando por ti.
Fitz, Marlon. Moteiro. Hai alguén aí?
Non.
Aquí hai un bate. Perfecto.
Isto vale. E as rateiras.
Listo.
E poñeremos graxa no chan ou algo, non sei.
- Subo, si? - Moi ben, vai.
Comezaremos con resistencia non violenta.
Se non funciona, estamos preparados.
Mango de brosa.
Grazas.
Quen é ese?
Frankie!
Veño levarte á casa! Move o cu e ven aquí!
Non vou volver contigo, Teddy!
Tiveches a túa oportunidade. Rematamos.
Non! Remataremos cando o diga eu!
Di que vaias á merda!
Sae do xardín antes de chamarmos a policía, pailán!
A señora dixo que marches do xardín.
Vai á merda.
Quen carallo te cres que es?
Alex Bermuda, sarxento dos Rebeldes.
Como estás? Todo ben?
Mira, xa me estás levando de volta o puto merdeiro este
- ó buraco do que saíu. - Si.
E cando esperte, dille que aquí non se lle perde nada.
Non volverá por aquí na vida, entendido?
- Si, señor. - Liscade.
Esperta.
Cólleo do brazo. Bule.
Veña, érguete. Vamos, colega.
Marchamos.
Velaí o problema deste país.
Pensan que só poden resolver os problemas con violencia.
- Ti has de ser Eli. - E ti Alex Bermuda.
Que tal, colega?
Queres tomar algo?
- Mataría por un té. - Acendo o fervedoiro.
Pasa.
Ida?
Bonito cuarto.
- Supoño que chas mandou Tytus. - Un home moi considerado.
É. Dixo que che deixase escoller.
Almofada ou xeringa.
Prefiro a xeringa.
Os vellos tempos.
Vellos tempos? Para nada.
Sen negocio.
Sen saúde.
Sen fillo.
Para que vou loitar máis?
Tytus pensou que o verías así.
É incrible todo o que está a investigar.
Non sei. Non somos científicos.
El tampouco.
Podes marchar.
Quedo un intre.
Preciso asegurarme.
Iso é.
Ten unha mensaxe no contestador: "De limpeza, como falamos."
Grazas, Sophie.
Declara que para coexistir economicamente co nordeste asiático,
é necesario abolir a protección industrial na vindeira década.
Última nova: Bich Dang, peculiar personaxe de Brisbane.
foi achada morta na residencia Brunswick Heads,
ó parecer, debido a causas naturais.
Segundo a policía, non hai circunstancias sospeitosas.
Toma outro.
Grazas, señora Bell.
Se ti ou alguén que coñeces sofre violencia de xénero
e precisa axuda e recursos, visita: wannatalkaboutit.com
Subtítulos: Abraham Díaz López