Downloaded @ subs4series.com
Συγχρονισμός: mariaevimaria GTtvSD
Τι έκανες;
Τους άφησες να πεθάνουν.
Είσαι ο Ρόμουλους.
Έπρεπε να τους σώσεις.
Ήρθε ο βασιλιάς.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μας.
Ο γιος μου θα υπερασπιστεί την οικογένειά του και την πόλη.
Τα παιδιά της Ρώμης καλούνται να πολεμήσουν.
Θα πάρω και τον άλλον.
Όχι, σε παρακαλώ. Ο Κόσους είναι ακόμα παιδί.
Ξέρεις να χρησιμοποιείς σπαθί;
Γιατί να μεγαλώνετε ένα παιδί που θα γίνει σκλάβος;
Κόσους!
Μπορείς να αποφασίζεις για τις ζωές μας, Βίρος.
Αλλά να θυμάσαι από πού προήλθες.
Δεν ξέρεις τίποτα, γερόντισσα.
Κανείς δεν ξέρει από πού προήλθα.
Στη μάχη...
κάθε άντρας δείχνει τη φύση του.
Οι δειλοί μένουν πίσω.
Οι γενναίοι πέφτουν στα όπλα των εχθρών.
Ο Γιέμος...
δεν είναι σήμερα εδώ.
Αν ο Γιέμος προτιμά να κάνει πίσω και να μένει στην καλύβα του...
να θυμάστε ότι ο Βίρος δεν θα σας εγκαταλείψει.
Γιατί οι θεοί επέλεξαν εμένα...
και τώρα θα ρίξω τους στρατούς στα πόδια σας.
Πιστέψτε σ' εμένα...
και σας υπόσχομαι πως μια μέρα θα κυβερνάτε όλους.
Θα δείχνετε έλεος στους ταπεινούς, αλλά θα αφανίζετε τους αλαζόνες.
Ρώμη! Ρώμη!
Λεηλάτησε το αλάτι...
δεν αναγνωρίζει πια τίποτα ιερό...
επιμένει να πολεμήσει για την πόλη.
Θα μας οδηγήσει όλους στον θάνατο.
Όλοι θέλουν να πολεμήσουν, Ταρίνκρι.
Ο λαός είναι με τον Βίρος.
Γιατί εκείνος υπόσχεται νίκη.
Εγώ δεν έχω τίποτα να υποσχεθώ.
Η θεά δεν το ήθελε αυτό, Γιέμος.
Αυτή η πόλη δεν είναι η μοίρα μας.
Κάψ' την.
Αφάνισέ την. Σώσε τον λαό σου.
Πήγαινέ μας πίσω στο δάσος.
Θα κάνουμε νέα αρχή εκεί.
-Μόνο εσύ μπορείς να μας σώσεις. -Αρκετά.
Εσύ είσαι ο βασιλιάς μας, Γιέμος.
Επέστρεψες από τα έλη των νεκρών για να μας σώσεις όλους.
Αν ούτε εσύ δεν μπορείς να μου δώσεις ελπίδες...
η ζωή...
δεν έχει πια νόημα.
Έτσι παντρεύονται οι Λατίνοι;
Χωρίς χρυσό και κοσμήματα;
Δεν σ' αρέσει;
Μ' αρέσει.
Δεν θα το άλλαζα για όλο τον χρυσό.
Ο Τίτους λέει ότι είναι γιος του Σάνκους.
Πώς το ξέρει;
Όλοι οι βασιλιάδες των Σαβίνων είναι παιδιά του.
Αυτός τους διαλέγει και αυτός διάλεξε τον Τίτους.
Πώς;
Η μητέρα του ήταν ιέρεια.
Σε επτά χρόνια γέννησε τέσσερα παιδιά.
Μόλις γεννήθηκαν...
τα πήγαν στο δάσος.
Το πρώτο πέθανε από πείνα, το δεύτερο δεν το βρήκαν ποτέ.
Το τρίτο το κατασπάραξαν λύκοι.
Μόνο ο Τίτους επέζησε.
Αυτό ήταν το σημάδι ότι ο Σάνκους τον είχε επιλέξει.
Τον αγαπούσες όπως λες ότι αγαπάς εμένα;
Όχι.
Ήμουν αφοσιωμένη σ' αυτόν.
Κοιμόσουν μαζί του;
Όχι.
Σ' εμένα αναζητούσε μόνο παρηγοριά στη μοναξιά του.
Θα πρέπει να παρηγορήσεις κι εμένα.
Εσύ δεν είσαι μόνος.
Χωρίς τον αδερφό μου είμαι.
Όταν δει πώς υπερασπίζεσαι τη Ρώμη, θα γυρίσει....
και θα ζητήσει συγχώρεση που δεν σε πίστεψε.
Χαίρετε...
μικρέ σκλάβε βασιλιά.
Ζήτησα να δω και τον αδερφό σου.
Γιατί ήρθες μόνος;
Τι θέλεις, Τίτους;
Μη θυμώνεις.
Ήρθα να σας προσφέρω σωτηρία.
Έχετε τρεις μέρες να παραδοθείτε.
Θα είστε υπήκοοί μου...
και η πόλη σας θα ανήκει στον Σάνκους.
Ωστόσο, αν δεν παραδοθείτε...
θα καταστρέψουμε τη Ρώμη και δεν θα λυπηθούμε κανέναν.
Λένε ότι πιστεύεις πως είσαι γιος θεού.
Αλλά κι ότι κλαις φοβισμένος...
κρεμασμένος στα στήθη των ιέρειών σου.
Έχεις πεθάνει.
Σκλάβωσες μια ιέρεια του Σάνκους.
Τώρα εσύ κάνεις λάθος.
Θα την κάνω γυναίκα βασιλιά.
Ένας θνητός...
δεν μπορεί να πλησιάσει μια παρθένα του θεού.
Η εκδίκηση του Σάνκους θα 'ναι τρομακτική.
Το ξέρεις;
Το ξέρω.
Τρεις μέρες.
Μετά...
θα αφανίσω την πόλη σου.
Αν ανοίξουμε τις πύλες της πόλης, ο Τίτους θα μας λυπηθεί όλους.
Αλλά θα είμαστε σκλάβοι του.
Αν δεν τις ανοίξουμε, θα πρέπει να πολεμήσουμε.
Ο βασιλιάς αποφασίζει.
Αλλά δεν θα αποφασίσω ενάντια στη γνώμη σας.
-Έχουμε ελπίδες να νικήσουμε; -Δεν σας ζητάω να ελπίζετε.
Ρωτάω αν, όπως εγώ, είστε βέβαιοι ότι θα νικήσουμε.
Αν η απάντηση είναι όχι...
καλύτερα να παραδοθούμε.
Ξέρω ότι αν πολεμήσουμε μαζί σου, θα νικήσεις κι αυτή τη φορά.
Κι εγώ πιστεύω σ' εσένα, Βίρος. Θα πολεμήσουμε.
Και θα μείνουμε ελεύθεροι.
Τι λες;
Γιατί ζητάς τη συμβουλή μου;
Ο μόνος που μπορεί να σε συμβουλέψει δεν είναι εδώ.
Δεν τον χρειάζομαι.
Ξέρεις κι εσύ ότι χωρίς τον Γιέμος δεν είσαι τίποτα.
Η δύναμή σου εξαρτάται από αυτόν.
Πιστεύει κάποιος από εσάς ό,τι κι εκείνη;
Ωραία.
Δεν ανήκεις πια στον ρωμαϊκό στρατό.
Πάρτε την.
Θα πολεμήσουμε...
και θα νικήσουμε.
Βίρος!
-Πού είναι; -Τι θέλεις από εκείνον;
Εσείς φταις γι' αυτό, μάγισσα.
Μην το ρίχνεις σ' εκείνη.
-Δώσε εντολή να αφήσουν την Ίλια. -Δεν μπορώ.
Αμφισβήτησε την εξουσία μου στο συμβούλιο.
Άφησέ την, αλλιώς θα το μετανιώσεις!
Ό,τι κάνω, το κάνω και για εσένα.
Εσύ κι εγώ είμαστε αδέρφια. Να το θυμάσαι πάντα.
Χτύπα με.
Δεν θα αντιδράσω.
Μίλα στον λαό μαζί μου.
Δείξε ότι με πιστεύεις και θα σου φέρω τη νίκη.
Αλλά αν κάνεις κάτι ενάντια στην πόλη...
θα γίνω εχθρός σου.
Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον που δεν ξέρω.
Τώρα είναι στο χέρι μου, Γιέμος.
Τώρα ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Πες μου για τον γιο μου.
Δεν τον είδα.
Τώρα ο άλλος είναι ο μόνος βασιλιάς.
Μου είπες ότι ο Γιέμος ήταν δυνατός πολεμιστής.
Αλλά δεν έχει πια εξουσία.
Τον λυπάσαι;
Ίσως η απουσία σου τον έκανε αδύναμο.
Δεν είναι δυνατός για να ζήσει χωρίς τη μητέρα του.
Για τι σε χρειάζομαι;
Είμαι δική σου.
Αποφάσισε εσύ γιατί με χρειάζεσαι.
Δεν πρέπει να με μισείς.
Αγαπάω τον αδερφό μου.
Αλλά πια δεν έχει θάρρος στο βλέμμα του.
Πήρες την απόφασή σου.
-Γιατί θέλεις να μου μιλήσεις; -Θέλω να σώσω τη Ρώμη.
Κι αυτό θέλεις κι εσύ.
Δεν ιδρύσαμε τη Ρώμη για να δούμε να σέρνουν...
παιδιά και γυναίκες με αλυσίδες.
Θα προσευχηθώ στους θεούς να μας δώσουν τύχη.
Δεν θέλω προσευχές.
Αύριο, μπροστά τον λαό μας...
θα πεις ότι ένας θνητός δεν αμφισβητεί έναν θεό...
και θα ικετέψεις να σε συγχωρέσω.
Ο Γιέμος έχει δίκιο.
Δεν ξέρεις πια τι λες...
ούτε καν ποιος είσαι.
Δεν ξέρω αν ισχύει ό,τι λέει η Ερσίλια...
αν οι θεοί με επέλεξαν να κυβερνώ ή αν κατάγομαι από θεούς...
αλλά αν αμφισβητείς την ηγεσία μου...
ξέρω ότι θα το κάνουν κι άλλοι.
Κι ένας λαός που πολεμάει δεν πρέπει να αμφιβάλλει.
Θέλεις να πιστέψουν ότι είσαι θεός, Βίρος;
Πρέπει να το πιστέψουν.
Δεν είσαι θεός.
Αν δεν είμαι, τότε αυτή η πόλη έχει πεθάνει.
Αποφάσισε τι θέλεις να πιστέψεις.
Πόσο χρόνο τους έδωσες;
Τρεις μέρες.
Πάρα πολύ για μια τόσο εύκολη απόφαση.
Άσε με να μπω στην πόλη...
και να μιλήσω στον Γιέμος.
Θα του πω για εσένα.
Θα του πω ότι θα φροντίσεις τον λαό του.
Έχει πάλι αυταπάτες.
Δεν έχει καμία εξουσία πια.
Ακόμα κι αν είναι έτσι...
άσε με να του θυμίσω ποιος είναι...
και από πού κατάγεται...
και τι μπορεί να κάνει ακόμα...
για τον λαό του.
Τον αγαπάς τόσο πολύ;
Είναι γιος μου.
Θα σε αφήσω να πας.
Φεύγεις αύριο.
Γύρνα.
Πες ότι είσαι δικιά μου.
Είμαι δικιά σου.
Πες το, κοίτα με στα μάτια.
Είμαι δικιά σου.
Μην αφήσεις να μας οδηγήσει στον θάνατο.
Σώσε τον λαό σου, Γιέμος.
Βίρος.
Έδειξα ασέβεια προς εσένα.
Αμφισβήτησα εσένα και τα λόγια σου.
Γι' αυτό ζητάω συγχώρεση.
Από όλους σας, από την πόλη...
και από εσένα, Γιέμος.
Εσύ και ο Βίρος είστε δώρο...
που όλοι εμείς λάβαμε από ψηλά...
γιατί εσείς είστε θεοί πάνω στη γη.
Σε αμφισβήτησα...
αλλά τώρα ξέρω ότι η δύναμη της πόλης...
είστε εσείς οι δύο μαζί.
Η κίνηση αυτής της γυναίκας...
είναι παράδειγμα για όλους εσάς.
Με αμφισβήτησε και τώρα ντρέπεται...
όπως θα ντρέπεστε κι εσείς όταν αμφισβητείτε.
Και θα θυμάστε τα λόγια της.
Ίλια, κοίτα τον λαό σου.
Τώρα πάρε πίσω το σπαθί σου, ύψωσέ το μαζί με το δικό μου.
Γιέμος.
Άκου την Ίλια.
Είμαστε πιο δυνατοί από θεοί.
Ύψωσε το σπαθί ενάντια στους εχθρούς.
Με αυτά τα σπαθιά θα τους αφήσουμε τόσο τρομακτικές μνήμες...
που τα παιδιά των παιδιών τους θα τρέμουν όταν ακούνε "Ρώμη".
-Ρώμη! -Ρώμη!
Ρώμη!
Γιατί αρνήθηκες την κίνησή του;
Πιστεύοντας ότι είσαι δυνατός δεν φέρνεις ειρήνη.
Σε ανάγκασε να τα πεις αυτά;
Για εσένα μίλησα, Γιέμος. Όχι για εκείνον.
Μίλησα για να είστε δυνατοί και ενωμένοι.
Εγώ λατρεύω τους θεούς και αγαπάω τον λαό μου.
Αυτός λατρεύει τον εαυτό του και αγαπάει την εξουσία.
Τίποτα δεν μας ενώνει πια.
Τι θέλεις να κάνεις;
Πάμε πίσω στο δάσος...
και η θεά θα δείξει τον δρόμο.
Αυταπατάσαι.
Διαλέξαμε το μονοπάτι μας όταν ιδρύσαμε τη Ρώμη.
Δεν έχουμε τίποτα άλλο.
Ο Βίρος δεν θα τα παρατήσει.
Αύριο θα παντρευτεί την Ερσίλια, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Γιατί να προδώσουμε αυτό που ονειρευτήκαμε;
Ίλια.
Σταματήστε!
Γιατί έφυγες από το βασιλικό σπίτι;
Γιατί να κάθομαι σε έναν θρόνο όταν έχουν διαλέξει άλλον βασιλιά;
Ο λαός διαλέγει τον βασιλιά;
Αίμα σκλάβων κυλάει στις φλέβες του Βίρος.
Στις δικές σου κυλάει το δικό μου αίμα...
του Νούμιτορ και του Πρόκα.
Ακόμα κι αν ο λαός το ξεχάσει...
εσύ πρέπει να το θυμάσαι.
Είθε οι θεοί να σε ευλογούν.
Η χαρά που σε βλέπω είναι μικρότερη μόνο απ' του γιου σου.
Είμαι εδώ επειδή ο Τίτους με άφησε να έρθω.
Του είπα ότι θα σας έπειθα να παραδοθείτε.
Δεν θα παραδοθούμε ποτέ.
Θα εκδικηθούμε για τον πατέρα σου.
Μιλάς ακόμα για εκδίκηση;
Ο Αμούλιους είναι νεκρός...
και ο πόνος είναι ακόμα μέσα μου, ολόκληρος.
Παραιτήθηκες απ' την εκδίκηση, αλλά δεν θα αφήσουμε την ελευθερία.
Δεν ήξερες τι σήμαινε να είσαι ελεύθερος...
πριν γνωρίσεις τον γιο μου.
Αλλά τώρα έμαθα.
Η πόλη είναι δικιά μου όσο και δικιά του.
Την ιδρύσαμε μαζί.
Τότε υπερασπίσου τη μόνος.
Πέθανε με όσους θέλουν να πεθάνουν.
Αυτό θέλεις;
Να ζήσεις;
Μπορείς να φύγεις απόψε.
Ο Τίτους θα σου δώσει αλυσίδες και σκουλαρίκια.
Όπως στη μητέρα σου.
Γιατί τον αφήνεις να σου μιλάει έτσι;
Είναι κενές λέξεις, μητέρα.
Δεν με πληγώνουν.
Θα σε οδηγήσουν στον θάνατο, αν δεν κάνεις κάτι.
Δεν με νοιάζει η ζωή μου.
Ούτε το αίμα μου με νοιάζει...
ούτε του Νούμιτορ και του Πρόκα.
Είμαι εδώ...
γιατί μια θεά με διάλεξε...
και θα κάνω ό,τι μου ζητήσει εκείνη.
Τι συμβαίνει;
Σε πόση ώρα ξημερώνει;
Αν φοβάσαι την τιμωρία των θεών, μπορείς να σταματήσεις.
Δεν με κρατάνε ξύπνιο οι θεοί...
αλλά ο φόβος της μοναξιάς.
Δεν θα 'σαι μόνος.
Από σήμερα μέχρι τον θάνατο...
όπου είναι ο Βίρος θα 'ναι και η Ερσίλια.
Όταν περιπλανιόμουν στα σκοτεινά έλη...
ζωντανός, αλλά με το πέπλο του θανάτου...
η θεά μού έστειλε οράματα.
Είδα σωρούς αντρών και γυναικών να κείτονται στη Ρώμη.
Είδα τον Βίρος πεσμένο.
Τον κοίταξα και έκλαψα.
Μετά ήρθε σ' εμένα από το ποτάμι.
Η Λύκαινα.
Μου είπε...
"Εσύ τον σκότωσες".
Ήλπιζα ότι ήταν παραλήρημα ενός ετοιμοθάνατου.
Δεν μίλησα σε κανέναν για αυτό.
Αλλά τώρα ξέρω ότι έκανα λάθος.
Για το καλό του λαού...
πρέπει να πεθάνει.
Τον είδατε;
-Δεν τον είδαμε. -Προσπάθησα να τον πείσω.
Αλλά μάταια.
Ευτυχία και δόξα.
Δεν θα τους εγκαταλείψω.
Έλα εδώ.
Αγκάλιασέ με.
Ήξερα ότι θα καταλάβαινες.
Δεν θα πεθάνει ο λαός μου, για να ακολουθήσει έναν σκλάβο.
Αν πιστεύεις ότι είσαι θεός, απόδειξέ το.
Τι κάνεις, Γιέμος;
Δεν θα υψώσω σπαθί σ' εσένα.
Τότε θα πεθάνεις χωρίς να παλέψεις.
Σταμάτα!
Δεν μπορεί να 'ναι αυτή η μοίρα μας.
Η μοίρα θα αποφασίσει ποιος θα ζήσει.
Σταματήστε!
Φύγε. Φύγε!
Δεν είμαστε θεοί.
Ούτε εσύ ούτε εγώ.
Τι έκανες;
Μην αφήσεις κανέναν να μπει.
Πες μου ποιος είμαι.
Είπες ότι ήξερες την ιστορία μου.
Πρέπει να ξέρω.
Πρέπει να μάθω αν είμαι άξιος να βρίσκομαι εδώ.
Σε βρήκαμε στο δάσος.
Ήσουν μικροσκοπικός.
Λίγο μεγαλύτερος από κουτάβι.
Ήσουν γυμνός και βρόμικος.
Έτρωγες σαν σκυλί.
Δάγκωνες τα κουφάρια.
Αν κάποιος σε πλησίαζε...
τον γρατσουνούσες και τον δάγκωνες.
Σε έπιασαν με δίχτυ...
σε αλυσόδεσαν...
στο κρύο.
Σε έδειραν για να σπάσουν το ηθικό σου...
και στο τέλος το κατάφεραν.
Μεγάλωσες κι έγινες πολύ υπάκουος.
Δεν κοιτούσες ποτέ κανέναν στα μάτια.
Από τη βία και την κακομεταχείριση...
επέζησες.
Ήσουν σκλάβος.
Χωρίς οικογένεια και χωρίς μέλλον.
Έγινες βασιλιάς.
Είσαι θνητός.
Είσαι ο πιο δυνατός θνητός απ' όλους.
Για να σώσω τη Ρώμη...
δεν αρκεί να 'μαι δυνατός.
Κι ούτε η αλήθεια αρκεί.
Δεν τελειώνει εδώ.
Ένας άντρας πέθανε.
Κάποιους από εσάς αυτό σας γεμίζει θυμό.
Άλλους ο θάνατος του Γιέμος σας γεμίζει φόβο...
και απόγνωση.
Υπάρχει μίσος...
δυσπιστία...
θάνατος μέσα στις καρδιές μας.
Αλλά αν είχαμε τα φτερά ενός αετού...
θα πετούσαμε πάνω από τα σπίτια μας και θα βλέπαμε...
ότι δεν είμαστε μόνοι.
Είμαστε πολλοί.
Είμαστε ένας λαός.
Οπότε, σηκωθείτε ψηλά...
και δείτε....
όλα όσα φτιάξαμε όταν ήμασταν ενωμένοι.
Τότε θα νιώσετε ότι αυτή η πόλη...
δεν ανήκει σε έναν άντρα, αλλά σε όλους εσάς.
Ο Γιέμος είναι νεκρός.
Αλλά δεν τελειώνουν όλα εδώ.
Ακούστε με, φίλοι μου.
Υψώστε τα όπλα σας.
Όχι από θυμό, όχι από οργή...
αλλά γιατί είμαστε πιο δυνατοί από τον πόνο...
πιο δυνατοί απ' τον θάνατο.
Γιατί είμαστε η Ρώμη!
Πήρα την απόφασή μου.
Ανοίξτε τις πύλες.