NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POCZĄTEK XIX WIEKU HANYANG, JOSEON
Posłuchajcie powieści romantycznej!
Romans w świetle księżyca autorstwa Maehwy!
Posłuchajcie powieści romantycznej!
- Zaczyna się, przepraszamy. - Romans w świetle księżyca Maehwy!
„Pan Kim trzymał w rękach
pojedynczą gałąź magnolii.
Ja-gyeong głośno wyraziła zdumienie:
»O rety!«”.
„»Panie Kim, magnolie zakwitną dopiero za miesiąc. Mylę się?«,
spytała Ja-gyeong.
Pan Kim odpowiedział jej z szerokim uśmiechem na twarzy”.
„»Przywiozłem je z Czedżu.
Chciałem, żebyś zobaczyła je pierwsza«.
Po tych słowach pan Kim podszedł do Ja-gyeong”.
„Ja-gyeong zamknęła oczy.
- Jej serce...” - „Jej serce!”
- „Jej serce...” - Rety!
„Jej serce niemal eksplodowało”.
- O matko! - Rety.
„Gdy ich usta
prawie się spotkały...”
- Właśnie wtedy... - Rety!
ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Szybko.
Szybciej!
„Ja-gyeong...
drżała”.
„Jego kończyny...
CIERPIENIA MŁODEGO WERTERA
...zamarły w bezruchu.
Kula weszła przez prawe oko Wertera
i przedarła się przez jego mózg.
Jego mózg...
rozprysnął się po pomieszczeniu.
Jego żyła została przecięta, krew trysnęła niczym z fontanny,
lecz nic to nie dało.
Wciąż oddychał.
Wnioskując po krwi na fotelu,
Werter pociągnął za spust,
gdy siedział przy biurku”.
Moment.
Werter tak umarł?
Jako kawaler?
Dama nie może być tak niecierpliwa.
To cierpienie, jakie musi znieść, by znaleźć przeznaczoną mu kobietę.
Może przejdziemy od razu do nocy poślubnej?
To koniec tej historii. Kończy się śmiercią Wertera.
Przecież strzelił sobie w głowę. Kto by to przeżył?
Przecież nie poskleja sobie mózgu.
Co?
Czytałaś nam powieść, w której bohaterowie się nie schodzą?
Mówiłaś, że to książka z Zachodu. Liczyłam na gorący...
Spodziewałam się czegoś innego.
Czegoś, czego nie mamy w Joseon.
Przecież jest inna.
Młody i głupi Werter zniszczył sobie życie
przez nieokiełznane uczucia, co uczy nas,
że nie należy tak postępować.
Gdzie indziej dostaniemy tak ważną lekcję?
Jak mogłaś mówić, że ta książka to romans?
Nie mówiłam, że to romans.
Mówiłam, że to książka o mężczyźnie, który oddaje ciało i duszę...
Duszę rozumiem, ale kiedy oddał jej swoje ciało?
Przed chwilą. Umierając.
Czyli „oddanie duszy i ciała”
to samobójstwo chorego z miłości mężczyzny?
Zgadza się. To zaleta tej powieści.
W porównaniu do zwykłych romansów jest bardzo nowatorska.
Dol-soe!
Puszczaj mnie!
Boże.
Może mnie pani wyrzucić, ale należy mi się zapłata.
Zapłać mi, pani.
Za czytanie nam takiego gniota?
Spływaj stąd!
Czytałam przez dwa tygodnie aż do utraty głosu.
Jak może mi pani to robić?
Jak nisko urodzona śmie mówić tak do dam po tym, jak je oszukała?
Mam wydać rozkaz, żeby cię ukarano?
„Prawa się zmieniają,
tradycje rodzinne również. W efekcie zmieniają się też
nauki i zasady.
Całkowite poświęcenie się
zyskom i stratom kraju
prowadzi do moralnego zepsucia.
Zasmuceni brutalnymi karami i prawami,
wyrażamy rozpacz i empatię,
co pozwala nam
wyjść poza zmiany...”
Pani.
Tu pani lektorka.
Przepraszam. Powinnam była być rozsądniejsza.
Przyniosłam książki, których pani sobie życzyła.
Proszę o wybaczenie.
Przejrzę całą kolekcję w wypożyczalni
w poszukiwaniu najgorętszych romansów.
Pójdę już.
NIEODKRYTA MŁODOŚĆ
MOJA NIEZASPOKOJONA ŻĄDZA
Co to ma być?
Moja droga!
Rety, przestań!
- Jak śmiesz! - Panie.
Jak eunuch i dwórka
śmią się zabawiać, wiedząc, że Jego Wysokość jest tuż obok?
Wiecie, że to może kosztować was życie?
Nie zrobiła nic złego.
Praktycznie ją tu zaciągnąłem. To moja wina.
Nie zrobił nic złego. Ja poprosiłam o spotkanie.
Zaplanowałam to, bo się w nim zadurzyłam.
- Proszę ukarać mnie. - Ty mała...
Jesteście zakochani?
Aż tak wam na sobie zależy?
Jesteście gotowi oddać życie za drugą osobę?
Mogę spytać, kim pan jest? I czemu pyta pan...
Odpowiedzcie szczerze, już!
Tak, jestem zakochana.
Oddałabym za niego własne życie.
Hong-yeon.
Powiedz, jak to się zaczęło.
- Słucham? - Słucham?
Opowiedzcie mi, jak się poznaliście.
Kiedy zrozumieliście, że się kochacie,
kiedy pierwszy raz trzymaliście się za ręce.
Opowiedzcie, jak się zakochaliście.
Chcę wiedzieć wszystko.
Pierwszy raz zobaczyłem Hong-yeon w...
Gratulacje, Wasza Wysokość.
Zebrałeś dziś bezcenne informacje.
Boże.
Nie możesz chociaż raz mnie pochwalić?
Musiałem sporo się nakombinować, żeby ich tak przyłapać.
Ta przewrażliwiona dwórka Choe
prawie mnie pobiła, gdy wkradłem się do komnaty dwórek.
A żeby przekonać znajomego eunucha Kima do mówienia,
musiałem dać mu 50 ciastek yakgwa!
Wyrzuć tę dwójkę z pałacu.
Słucham?
Tutaj uczucia są grzechem.
Szkoda, żeby żyli z takim ciężarem.
I tak szukałem pretekstu, żeby ich wyrzucić.
Teraz będą mogli się oddać miłości i żyć długo i szczęśliwie.
- Sam-bo. - Tak, Wasza Wysokość?
Czy ty kiedyś...
darzyłeś kogoś głębokim uczuciem?
Sugerujesz, że eunuch nie jest mężczyzną?
Znowu cię poniosło.
Pytam z ciekawości.
Za starych, dobrych czasów wyobrażałem sobie
przeróżne rzeczy,
gdy jakaś kobieta na mnie spojrzała.
Proszę zaczekać.
Może napiszesz powieść na kanwie mojej historii?
Mam pomysł na tytuł. Eunuch Heo i trzy tysiące dam.
Bohaterem byłby najbardziej męski mężczyzna na świecie, Heo Sam-bo.
MARZENIE DZIEWIĘCIU
Panno Hae-ryung, jesteś spóźniona!
Panno Hae-ryung! Mój Boże.
O rety.
Panno Hae-ryung, jesteś spóźniona.
Proszę się obudzić!
Jest jeszcze wcześnie. Daj mi pospać.
Wcześnie? Już po 9.
Co? Po 9?
Czemu budzik nie dzwonił?
Ten rupieć ciągle się psuje.
Kogut zza okna jest mniej zawodny.
Po co każdego wieczoru czytasz książki? To strata czasu.
Dlatego zawsze tak długo śpisz.
To nie strata czasu.
Płacą mi za czytanie ciekawych książek i za głębokie rozmowy.
Nie ma lepszej pracy.
Jasne.
Ta praca jest tak wspaniała,
że działasz damom na nerwy i w końcu cię wyrzucają.
I obrażają.
Czasem nawet ci nie płacą.
W oczach pana Kima...
błysnęła...
Delikatna...
Błysnęła delikatna iskra.
W oczach pana Kima
błysnęła delikatna iskra.
Kocham cię tak bardzo,
że oddałbym za ciebie życie.
Moja miłość jest tak silna,
że z chęcią oddałbym za ciebie życie.
„Gdy jesz posiłek z mężem,
nie bierz do ust dużo jedzenia na raz
i uważaj, żeby nie rozlać zupy.
Bierz małe kęsy i szybko je połykaj”.
Nie rozumiem.
Czemu nasze służące nie mogą tego za nas robić?
Proszę zapytać Hae-ryung.
Ma z nas największe doświadczenie.
Racja. Może te wszystkie lata samotności
nauczyły ją obliczać takie rzeczy.
Hae-ryung, jak myślisz?
Jaki dzień jest najlepszy, by spłodzić syna?
To...
będzie 23 września.
Spojrzałaś na schemat?
Nie, sama to obliczyłam.
Powiedz, jak do tego doszłaś.
Mówiła pani, że trzeba spełnić dwa warunki, by spłodzić syna.
To musi być dzień nieparzysty do czterech dni po tym,
jak wyściółka bielizny zrobi się złota.
Należy też rozważyć cykl sześćdziesięcioletni.
Gap i eul wiosną, byeong i jeong latem,
gyeong i shin jesienią, a im i gye zimą.
- I? - Dwudziesty września to dzień muo
w miesiącu gyeongsul, który przypada w roku jeongmyo.
To jesień, więc jeśli poszukamy dni
przypadających w gyeong lub shin, będą tylko dwa, 22 i 23 września.
Dziewczynki płodzi się w dni parzyste,
więc 22 września to zły dzień.
Zostaje tylko 23 września.
Dzień shinyu, miesiąc gyeongsul, rok jeongmyo.
Mamy uwierzyć, że przed chwilą to policzyłaś?
Pewnie oszukuje. Proszę to sprawdzić.
Nauczyłam się liczyć przez te lata samotności.
Źle to powiedziałaś.
Spróbuj jeszcze raz.
Niemożliwe. Jestem pewna, że dobrze to policzyłam.
Nie chodzi mi o odpowiedź.
Twoja arogancja jest niedopuszczalna.
Dobra kobieta musi ukrywać swoje talenty
i nie mówić tego, co wie.
Czemu zawsze musisz się tak popisywać?
Księga Pieśni dyktuje,
że kobieta nie może robić nic złego ani wielkiego.
Rozumiesz?
Tak.
Hae-ryung, przejdźmy się i nacieszmy się wieczornym wiatrem.
Nie mam ochoty, idź sam.
Nawet tego odmawiasz?
Masz na mnie zły wpływ.
Pijesz z siostrą, która przekroczyła wiek zamążpójścia?
Rozpuszczasz mnie.
Dlatego wszyscy mnie wytykają.
Kto?
Dam im nauczkę.
Nie chcę lekcji przedmałżeńskich.
Nie chcę wychodzić za mąż.
Proszę cię, odwołaj to.
Dłużej tego nie zniosę.
Umrę jako stara panna Goo Hae-ryung z Sajik-dong.
- Hae-ryung. - Mówię poważnie.
Nie możemy ciągle tak żyć?
Będziemy całe dnie czytać.
A gdy znajdziemy coś ciekawego,
zabierzemy to do domu i zbadamy.
A od czasu do czasu
razem się napijemy.
Nie możemy mieć takiego fajnego życia?
Myślisz, że twój ślub to tylko twoja sprawa?
Gdy w wiosce jest stara panna, karę ponosi wódz.
To tradycja tego kraju.
Robię wszystko, żeby cię chronić,
ale przyjdzie pora,
gdy twoja sprawa trafi przed sąd.
Zostaniesz umieszczona na liście panien do wydania.
W takim razie jak najszybciej muszę wyjść za podupadłego arystokratę ze wsi
albo za jakiegoś wdowca.
Dlatego szukam mężczyzny, który by do ciebie pasował,
póki jeszcze jest czas.
Kogoś, kto będzie cię cenił i rozumiał.
Kogoś z dobrym sercem.
To miłe, ale wiesz, jak ja odbieram te słowa?
„Co wolisz? Psią kupę czy krowi placek?”
Faktycznie źle cię uczyłem. Za bardzo cię rozpuściłem.
Masz rację, jestem wybrakowana.
Więc mnie za nikogo nie wydawaj.
Pozwól mi żyć z tobą na zawsze.
Panie.
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE
Ta powieść zyskała popularność na północnym zachodzie.
Słyszeliście o niej? Ma tytuł Opowieść o Ho Damie.
Panie, powiesz nam, o czym traktuje ta książka?
Piąty doradco Goo, nie znasz jej?
Nie, panie. Nie słyszałem o niej.
Widać jej popularność nie dotarła jeszcze do stolicy.
Dlatego was tu dziś zebrałem.
Trzeba zniszczyć wszystkie kopie.
W Joseon nie może zostać żadna kopia tej książki.
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE
Muszę jak najszybciej wydać Hae-ryung.
Dostarcz ten list tej rodzinie.
Tak, panie.
Naprawione, znów działa.
Ależ ma pan zwinne ręce.
Nie umiem leczyć ludzi, ale przedmioty owszem.
Bez wątpienia.
Rety. Proszę z nim uważać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Proszę na siebie uważać. - Dziękuję.
Uwaga, jedzie wóz! Z drogi.
Wóz.
Hej!
Ty!
Co się dzieje?
Zatrzymaj się.
Szybko biegasz, urwisie.
Puszczaj!
Trzeba było się lepiej postarać, żeby nikt cię nie złapał.
Nie znasz nawet podstaw kradzieży.
Po co kraść coś tak ciężkiego i dużego?
Co? Rety.
Jaki złodziej ucieka do ślepego zaułka?
Gdzie mieszkasz? Gdzie twój ojciec?
Prowadź.
Zabiorę cię na policję, jeśli nie odpowiesz.
Nie mam ojca!
Co jest? Gdzie pieniądze?
Masz mi je przynosić, gdy ci każę!
Czego pani chce?
Przepraszam bardzo!
Co ty sobie wyobrażasz?
To tylko dziecko.
Oszalałaś? Pilnuj własnego nosa.
Każecie dziecku kraść i je bijecie?
I wy nazywacie się mężczyznami?
Co?
Chcesz się sama przekonać, czy jesteśmy mężczyznami?
Zastraszanie kobiet i dzieci siłą fizyczną
to podłość.
Co?
Zabieram to dziecko.
- Ty... - Nie dotykaj mnie tą brudną łapą.
- Oszalałaś? - Stracisz głowę.
Jeśli nisko urodzony uderzy arystokratę,
zostanie stracony. Wiecie o tym?
- Cholera. - Co tu się dzieje?
Panie, ta dziewka tu wparowała i...
Idioto, mówiłem ci, że masz opanować tę niewyparzoną gębę.
Nie możesz rzucać takich słów, tępaku.
A kim pani jest?
Czemu robi pani zamieszanie na moim dziedzińcu?
Nie wiem, kim jest dla was to dziecko,
- ale pójdzie ze mną. - Po co?
Jeśli ma rodziców, zabiorę go do nich.
Jeśli nie, znajdę kogoś, kto go zaadoptuje.
Że co?
Chyba pani żartuje.
Ten dzieciak
to mój niewolnik.
Ojciec sprzedał go za hazardowe długi.
Mogę go nawet ugotować żywcem,
pobić na śmierć albo nakarmić nim wilki.
Jestem jego panem, więc mogę zrobić z nim wszystko.
Nawet jeśli jest niewolnikiem,
nie może go pan tak traktować.
Proszę iść złożyć skargę królowi.
Odprowadźcie panią.
Zaczyna działać mi na nerwy.
Oczywiście.
Co myślisz?
I jak?
Wasza Wysokość,
nawet największy barbarzyńca się przy tym wzruszy.
Wybitna literatura.
Łamie serce.
- Łamie serce. - Łamie serce.
Łamie serce?
Jej wyszukanego piękna nie da się wyrazić słowami.
Pan Kim...
Ależ z niego biedny człowiek.
Kłamiesz.
Ostatnio też mówiłeś, że to łamiące serce, wybitne dzieło.
Powiedziałeś to samo i płakałeś.
Czemu za każdym razem reagujesz tak samo?
Cóż,
płakałem, bo poleciały mi łzy.
Czemu poleciały mi łzy?
A co miało? Smarki?
Chcę poznać twoją szczerą opinię. Co myślisz o mojej książce?
Ile razy mam powtarzać?
Skrybowie tak płakali, przepisując tę powieść,
że wszyscy są teraz opuchnięci.
To nie wszystko.
Ludzie od nocy stoją w kolejce,
żeby jak najszybciej przeczytać nową powieść Maehwy.
Rozstawili sobie nawet namioty.
Właśnie dlatego...
nienawidzę mojej sytuacji.
Mogę o tym tylko od ciebie usłyszeć.
Sam tego nie zobaczę.
Jestem ciekaw.
Chcę sam się przekonać, czy ludziom podobają się moje historie
i czy ich bawią, czy doprowadzają ich do łez.
Chcę opuścić pałac...
i sam to zobaczyć.
Chociaż raz.
Sam-bo.
Wasza Wysokość!
Błagam!
Wasza Wysokość!
Proszę jeszcze się zastanowić.
Jego Wysokość
wyraźnie zakazał ci
opuszczać Nokseodang.
A Wasza Wysokość wychodzi?
I to akurat dziś, gdy na ulicach będzie się roić
od podekscytowanych fanek czekających na nową powieść Maehwy?
Jeśli to bezcenne ciało choćby się skaleczy,
kto poniesie za to karę?
A kto mówi, że jestem taki bezcenny?
Mój ojciec, który mnie tu więzi?
Tak właściwie król tego nie powiedział, ale...
Nie powiedział tego.
Ale jeśli ktoś się dowie, że opuściłeś pałac...
Ostatnio poza pałacem byłem dwa lata temu.
Już się naczekałem.
Mylę się?
Nie martw się.
I tak nikt nie wie, jak wyglądam.
Nikt się nie dowie, jeśli będziesz siedział cicho.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość, spójrz!
- Co znowu? - Tam!
Jin?
Nie tam.
To będzie podejrzane. Proszę się tylko ukłonić!
Wróćcie najpóźniej w porze sulsi.
PORA SULSI: OD 19 DO 21
Do was mówię.
Jin pozwolił mi opuścić pałac.
- No nie? - Tak.
Ciekawe, co Jego Wysokość sobie myślał.
Chodźmy!
Będziesz dziś moim ochroniarzem.
Ochroniarzem?
Wasza Wysokość,
nie mam nawet tego, co inni mężczyźni. Jak mógłbym cię chronić?
Wasza Wysokość mnie wyśmiewa?
Chodźmy!
Już jest!
Romans w świetle księżyca Maehwy.
Tom trzeci, ostatni w serii!
Będzie dostępny do wypożyczenia od 9 rano.
Powieść najlepszego pisarza w Hanyangu, Maehwy.
Tom trzeci Romansu w świetle księżyca Maehwy już dostępny!
Pospieszcie się!
Wszystkie egzemplarze rozejdą się na pniu.
- Nowa powieść! - Przepraszam.
- Co z tobą? - Co ty robisz?
- Stań w kolejce. - Nie pchaj się.
Powieść Romans w świetle księżyca dostępna już od 9!
Kim, musimy porozmawiać.
A ty kim jesteś?
Nie znam cię,
ale jeśli chcesz pożyczyć książkę, ustaw się w kolejce.
No weź.
Kim, nie bądź taki.
Zetrzeć te kurze!
Nie bądź taki. Może masz zlecenie...
Te książki są źle poukładane!
Znajdzie się dla mnie jakaś praca?
Jakaś praca?
Młoda damo, wiesz, co przeżyłem po tym, jak cię przedstawiłem
żonie zastępcy kierownika działu
z Ministerstwa Podatków?
Obrzuciła mnie wszystkimi możliwymi inwektywami
za taką nienormalną lektorkę jak ty.
Prawie zmoczyłem przez to spodnie!
Nie wiedziałam o tym.
Jeśli polecę cię jeszcze komuś,
długo już nie pożyję.
Jeśli nie będziesz czytać powieści takich jak ta,
nasza współpraca dobiegnie końca, panno Hae-ryung.
Końca!
Miałeś z tym uważać!
Kim, zaczekaj.
ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Proszę spojrzeć.
Ci ludzie przyszli tu po moją książkę?
Maehwa cieszy się sławą nie bez powodu.
Ludzie będą tu przychodzić przynajmniej przez pół miesiąca.
Odbiorę zapłatę Waszej Wysokości.
Proszę tu zaczekać.
ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Nowa powieść Maehwy jest cudowna.
To będzie najczęściej wypożyczana książka.
Maehwa, wiedziałam, że jesteś geniuszem.
Maehwa, proszę, napisz kolejną powieść jak najszybciej!
Zbieram pieniądze, żeby kupić dziesięć egzemplarzy.
Maehwa to lepszy pisarz niż Su Dongpo.
Kocham cię. Oby ci się szczęściło.
MAEHWA
Strasznie nudna książka.
Prawie zasnęłam na stojąco.
Dlaczego...
nie podoba ci się książka Maehwy?
A musi mi się podobać?
Chcę znać powód. Zdania są piękne,
fabuła zaskakująca,
a postaci pełne życia.
Czemu nie podoba ci się książka, w którą włożono tyle pracy?
Czego jej brakuje?
To panu brakuje manier.
Do kobiet i mężczyzn zwraca się na różne sposoby,
ale który uczony nauczył pana być tak bezpośrednim
wobec nowo poznanej arystokratki?
Nie przywykłem
do form grzecznościowych.
- Pani. - Dobrze.
Więc jak należy się zwracać do kobiety takiej jak ja?
Pani?
Otóż to.
Teraz może pan powtórzyć pytanie, tylko grzeczniej.
Pani.
Czemu nie podobają się pani...
te powieści?
Brawo.
Czemu mi się nie podobają?
Z wielu powodów, trudno coś wybrać.
- Nie ma w nich nic dobrego. - Nic?
Gdy czytałam tę książkę,
trzy razy zapłakałam w myślach.
Trudno było mi uwierzyć, że zmarnowano papier na coś takiego.
Za drugim razem szkoda mi było koreańskiego pisma,
którym napisano tę powieść.
A po trzecie,
bałam się, że bezpodstawna fascynacja tym autorem
ogarnie całą stolicę niczym epidemia.
Nie wierzę, że autor opublikował coś takiego tylko dla pieniędzy.
Nie uważa pan, że to bezwstydny ruch?
Jeśli ma trochę wstydu, powinien przestać pisać.
To moje zdanie.
Do widzenia.
Czekaj!
Znów ani śladu po Maehwie.
Mówiłem, że nie poznasz autora.
Po prostu daj mi pieniądze.
Ktoś bardzo chciałby poznać Maehwę.
Można by na tym sporo zarobić.
Boże, człowieku.
Powiedziałem, że nie ma szans.
DO WYPOŻYCZENIA ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Kim wy jesteście?
Gdzie Maehwa?
Skąd mam wiedzieć?
Nawet nie wiem, kto to jest.
Przestań kłamać.
Wiemy, że pracujesz dla Maehwy.
Pan pójdzie z nami.
Nie marnujmy swojego czasu.
Myślicie, że dam się zastraszyć?
Jak śmiecie?
Jest pan nie tylko nieuprzejmy, ale również bez zasad.
Musi pan się nauczyć, jak być dżentelmenem.
Mówi się, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
Świnia widzi świat z perspektywy świni.
Nie podobają się pani książki Maehwy,
bo nie wie pani nic o pięknie.
Mówi się też, że doskonałość znajduje się w zdaniach.
Prawdziwego piękna nie można się doszukać.
Wydobywa się naturalnie.
Nie da się go uzyskać wykalkulowanymi technikami.
Wykalkulowanymi technikami?
Rozumiem.
Wróbel nigdy nie zrozumie dzikiej gęsi, więc...
A dzika gęś nie zrozumie feniksa.
Będę więc wielkoduszna i panu wybaczę.
Wybaczy pani komu?
Mnie?
To nieuprzejme marnować mój czas.
Ja też straciłem czas na słuchanie pani absurdalnych opinii.
Przyszedł pan do wypożyczalni
w dzień, gdy uczony taki jak pan powinien się uczyć.
Musi mieć pan za dużo czasu.
To znak, że powieść Maehwy
jest warta mojego czasu.
Proszę lepiej spędzić ten czas
nad klasyczną powieścią i zdobywaniem wiedzy.
Bardzo interesują pana romanse.
Martwi mnie edukacja uczonych
- w tym kraju. - Co pani...
I jeśli...
będzie pan nadal taki dziwny,
- to zacznę pana podejrzewać. - Podejrzewać?
Zacznę podejrzewać, że to pan jest Maehwą.
Proszę się przesunąć.
Nie jestem Maehwą!
Jestem...
Uciekaj!
Szybko! W nogi!
Musimy uciekać!
Szybko!
- Co się dzieje? - To Maehwa!
- Stój! - Wasza Wysokość!
- Biegiem! - Złapcie ich!
- Chłodna i orzeźwiająca. - Chłodna?
Ta woda jest letnia.
Dałam dziś pewnemu naiwniakowi nauczkę.
Co?
O rety, niedobrze.
Boli.
- Boże. - To niewybaczalne.
Całkowicie niewybaczalne.
Oczywiście.
Od dawna współpracujemy z Kimem.
- A on nas zdradził... - Nie mówię o nim.
O pewnej kobiecie.
O wróblu.
Rozumiem.
Jak mogła uznać moją powieść za marne romansidło?
Kazała mi zająć się zdobywaniem wiedzy.
Wasza Wysokość,
czemu przejmujesz się słowami zwykłej kobiety,
skoro masz tak wiele innych fanek?
Pewnie zjadła coś nieświeżego
i straciła rozum.
Proszę się nie przejmować.
I zlecić jej zabójstwo.
Sprawdzę ją.
Zapomnijcie o niej. Sam się nią zajmę.
Wasza Wysokość! Proszę!
Niczego się nie nauczyłeś?
Prawie złamałeś nogę podczas ucieczki
przed bandą oprychów.
Nic mi nie jest.
Ale mnie może być.
Ile razy mam powtarzać,
że król mnie zabije, jeśli się dowie, że jesteś zraniony?
Jeśli chcesz mojej śmierci, zabij mnie własnoręcznie!
Śmiało! Zabij mnie!
URZĄD DEKRETÓW KRÓLEWSKICH: MIEJSCE PRACY HISTORYKÓW
O rety.
- Sekretariat Królewski. - Tak jest.
- Urząd Doradców Specjalnych. - Tak jest.
- Ministerstwo Personelu. Lećcie. - Do roboty.
Co jest? Królewski wykład już się skończył?
Szczęściarze.
Wczoraj Jego Wysokość przemawiał dwie godziny.
Wyrzucili nas.
Jak to?
Kto śmie wyrzucać historyków?
A kto byłby zdolny
nas wyrzucić, żeby na osobności pomówić z Jego Wysokością?
Nie słyszał pan?
Jego Wysokość zakazał kogokolwiek wpuszczać. Proszę odejść.
Historyk nie jest kimkolwiek.
Proszę mnie zaanonsować, bym mógł wejść.
Potrzebuje pan reprymendy od króla, żeby odejść?
Proszę powiedzieć, że tu jestem.
Chcesz założyć Urząd Ksiąg Zakazanych?
Tak, Wasza Wysokość.
Czemu nie spytałeś o to księcia koronnego, mojego regenta?
Dlaczego zawracasz mi tym głowę?
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE
Znaleźliśmy tę książkę w prowincji Pyongan.
Mówisz,
że tę książkę czyta cały kraj?
Nie wiem, co powiedzieć.
Kto śmiałby zrobić coś takiego w moim kraju?
Wasza Wysokość, przyszedł historyk.
Kazałem nikogo nie wpuszczać!
Ma odejść!
Wasza Wysokość, zgodnie z prawem Joseon
nikt nie może spotkać się z królem na osobności
bez obecności historyka.
Próbuję tylko przestrzegać prawa i wypełnić swój obowiązek.
Proszę mnie wpuścić.
Jak śmiesz?
Pouczasz swojego króla na temat praw?
Wasza Wysokość.
Panie Min.
To był pan?
Jego Wysokość jest w złym humorze.
Proszę wracać.
Nie można odesłać historyka.
Dobrze przestrzegać praw, ale wierny poddany wie,
że należy mieć wzgląd na nastroje króla.
Wierny poddany...
nie może niczego pomijać w swoich zapiskach dotyczących króla.
No to proszę zapisać to:
„Drugi radca stanu, Min Ik-pyeong, zignorował prawa Joseon
i zakazał historykowi wstępu”.
Proszę to napisać.
Nie przyszedłem tu jako poddany króla,
tylko jako przyjaciel, którego zna od 20 lat.
Nie rozmawialiśmy o polityce.
Proszę nie naciskać i wracać do siebie.
U-won.
Gdzie Kim?
Tutaj!
Tu jestem.
Nienawidzę ludzi, którzy nie dotrzymują słowa.
Czemu tak mnie zasmucasz?
Słucham? Co dokładnie obiecałem?
Powiedziałeś, że będę w stanie kupić
co najmniej dwa duże domy w Hanyangu,
jeśli Maehwa odczyta książkę.
Nie mówiłeś, że dostanę równowartość
rocznych zarobków urzędnika państwowego, jeśli sprzedam książkę z podpisem Maehwy?
Chodziło mi o to, że to byłoby możliwe.
Nie mówiłem, że go panu przyprowadzę.
Wiesz, ile wydałem przez tę twoją obietnicę?
Ze złości mam ochotę odciąć ci dłonie i stopy.
Proszę o kolejną szansę.
Postaram się go przekonać, żeby przyszedł.
Nie wróci tu po tym, jak goniły go te zbiry.
- Ty. - Tak, panie?
- Przynieś topór. - Dobrze.
Nie! Proszę, litości.
Mam żonę i dzieci na utrzymaniu.
Im też mam poucinać dłonie i ręce?
Nie, panie! Nie o to mi chodziło!
Panie.
Mam genialny pomysł.
Jaki?
Proszę to rozważyć.
Maehwa nigdy...
Maehwa nigdy nie pokazuje twarzy.
No i?
Panno Hae-ryung!
- Proszę zaczekać. - Kim?
Kto potrzebuje lektorki w środku dnia?
I dlaczego chcą akurat mnie?
Sama chciałaś, żebym ci znalazł pracę.
Dostaniesz hojną zapłatę.
Chodź.
Kim! To jest...
Mam podszyć się pod Maehwę?
Kim wszystko mi już powiedział.
Podobno jest pani najsłynniejszą lektorką w stolicy.
To nic wielkiego.
Jednego wieczora poczyta pani książkę,
wcielając się w Maehwę.
Nie zgadzam się. Proszę poszukać kogoś innego.
Wiem, o co chodzi.
Jest pani arystokratką,
więc musi pani kilka razy odmówić, zanim się pani zgodzi.
Przygotowałem sumę godną pani statusu.
To zaliczka.
Myśli pan, że zależy mi na pieniądzach?
Wciąż jest pani zła za to wcześniej?
Już przeprosiłem.
Byłem nieuprzejmy, bo nie wiedziałem, że jest pani arystokratką.
Czyli wobec innych wolno być nieuprzejmym?
Zna pan chociaż podstawowe powinności człowieka?
Rety, pewnie, że zna.
Panno Hae-ryung, proszę.
Użyj swojej mądrej głowy i oblicz potencjalne zyski.
Wyobraź sobie, ile zarobisz,
licząc pięć jangów za osobę.
Nigdzie nie dostaniesz więcej.
Poprosiłam cię o pracę,
a nie sposób na oszustwo.
- Oszustwo? - Nie zrobię tego nawet za milion,
więc dajcie mi spokój.
Nie jestem na tyle głupia, żeby czytać ludziom durne romansidła.
Ani na tyle zepsuta, żeby pracować z kimś takim jak on.
- Ale... - Proszę zaczekać.
Pokażę pani,
czym jest człowieczeństwo.
Ten certyfikat potwierdza,
że chłopak jest moim niewolnikiem.
Jeśli pomoże mi pani ten jeden raz,
obiecuję, że to zniszczę.
Panno Hae-ryung, wiesz, ile osób dziś uratowałaś?
Mnie, moją żonę, siódemkę dzieci i tego chłopaka...
Rety. Chodź no tu.
Chodź, zanim zmienię zdanie.
Kim.
Zajmiesz się nim przez kilka dni?
- Poszukam dla niego domu. - Nie trzeba, nie martw się.
Dam mu mięsa
i nawet kupię nowe ubranie.
Nie sprawiaj żadnych kłopotów.
Zostań u niego w domu, jasne?
Dziękuję.
Urząd Ksiąg Zakazanych?
Co to za bzdura?
Skąd mam wiedzieć, co sobie myślą urzędnicy?
Ci starcy z Urzędu Doradców Specjalnych
sami powinni się tym zająć.
Po co zbierają wszystkich
i nas w to mieszają?
Widać sytuacja jest aż tak poważna.
Mimo to
jak mogą angażować do tego historyków?
Zgadzam się. To nie jest zwykła ręka.
To ręka, która zapisuje historię.
Panowie!
Chodźcie tu szybko!
Tak jest, już idziemy!
Idziemy, idziemy.
Pewnie was zaskoczyłem,
bo nawet nie wstaliście na widok księcia korony.
Wasza Wysokość.
Skąd ta wizyta w tak mało znaczącym miejscu?
W mało znaczącym miejscu?
Masz rację.
To mało znaczące miejsce,
w którym rozprawiacie o sprawach państwowych.
Skądże, Wasza Wysokość.
Staramy się tylko pomagać w każdy sposób...
Milcz.
Myślisz, że nie wiem o twojej komitywie z drugim radcą stanu?
Wasza Wysokość się nie myli.
Mamy obowiązek dbać o ten kraj
i jesteśmy wierni królowi,
więc jesteśmy w tej samej sytuacji.
Dlatego za moimi plecami
postanowiłeś ustanowić Urząd Ksiąg Zakazanych?
To ma być lojalność?
Chyba na starość tracisz pamięć.
Jestem fundamentem tego kraju, księciem koronnym.
Masz władzę nad urzędnikami,
ale jesteś mi winien lojalność.
Nakazał mi to sam król.
Kilka dni temu odwiedziłem Jego Wysokość.
Upoważnił mnie do zarządzania zakazanymi księgami.
Zestarzałem się,
ale nie zapomniałem, że służę królowi,
Wasza Wysokość.
Co próbujesz ukryć tak bardzo,
że aż zaangażowałeś w to króla?
Jego Wysokość obawia się, że powieści pisane przez cywilów
mogą zaprzepaścić tradycje
i obniżyć poziom edukacji w tym kraju.
Dlatego podjąłem szybkie działania, uznając to za pilną sprawę.
Ale nie pomyślałem, że to urazi Waszą Wysokość.
Przepraszam za brak przezorności.
Do widzenia, Wasza Wysokość.
ROMANS ZAKAZANO
TĘSKNOTA EON-NYEONA ZAKAZANO
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE ZAKAZANO
ROBINSON CRUSOE ZAKAZANO
CIERPIENIA MŁODEGO WERTERA ZAKAZANO
ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA ZAKAZANO
ROMANS W ŚWIETLE KSIĘŻYCA III ZAKAZANO
MAEHWA
Rety.
To nie przejdzie.
Niech pani doda trochę artyzmu.
Podpis ma wydawać się niedbały,
a jednocześnie elegancki.
Co pan się tak czepia podpisu na książkę?
Wystarczy, że wyraźnie napiszę „Maehwa”.
Jest pani utalentowana, ale nie zna się pani na interesach.
Na czytaniu książki wiele nie zarobimy.
Przede wszystkim musimy sprzedać jak najwięcej podpisanych książek.
Proszę spróbować.
Pochyłymi znakami.
Żeby podpis wyglądał na dopracowany, ale jednocześnie naturalny.
Rety.
„»Wstań«.
Ja-gyeong spojrzała na księcia korony, który wydał rozkaz.
Osoba stojąca przed nią wydała jej się znajoma.
Był to pan Kim w książęcej szacie”.
- O rety! - Niesamowite.
„Ja-gyeong się przelękła.
»Pan Kim...
jest księciem koronnym?«”
- Księciem? - Matko.
„Pan Kim rzekł do Ja-gyeong,
która stała zdumiona:
»Witaj w pałacu królewskim Joseon,
pani«”.
Z drogi!
Jak się nazywasz?
Jin-hyang.
Nie mogłam w nocy spać, tak się cieszyłam na to spotkanie.
Uwielbiam panią.
Czemu nie pamiętam, co chciałam powiedzieć?
Proszę, oto twoja książka. Dziękuję.
Mam nadzieję, że kolejne też się spodobają. Następna.
Już? Moment.
Mogę potrzymać panią za rękę?
Nie. Następna.
Nie, proszę.
Jak się nazywasz?
Mam pytanie.
Jak wpadła pani na pomysł tej pięknej sceny,
gdy pan Kim wyznaje miłość pod kwitnącą wiśnią?
Cóż...
Rok temu odwiedziłam Yudalsan,
poruszyła mnie. Tam wpadłam na ten pomysł.
Yudalsan?
Nieprawda.
Jeśli nie powiesz imienia, po prostu oddam ci książkę.
Maehwa.
Proszę podpisać książkę...
dla Maehwy.
To pani?
Nie dziwne, że bronił pan książki. Pan jest Maehwą?
Jest pani pewna siebie jak na oszustkę.
Proszę mi nie wybaczać!
Zniszczę cię!
Od tego dnia
książę Dowon ma zakaz czytania i pisania książek!
Bez tego jestem nikim.
Tylko trzy osoby w kraju znają Ho Dama.
Czemu próbujesz wejść
na teren drugiego radcy stanu?
Wyraziłem zgodę.
A ja, książę korony, wybiorę temat.
Wystarczy, że jedna osoba zda egzamin.
Znalazłem ci męża.
Nie możesz wiecznie mieszkać pod moją opieką.
Egzamin na historyczkę?
Nie mogę wziąć tego ślubu.
Napisy: Małgorzata Fularczyk