NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zgubiła się pani?
Maehwa?
Wróbel?
Ty... Co pani tu robi?
Historyczka?
Teraz jest pani historyczką?
A pan?
Co pan tu robi? Czemu...
Nie ma pani prawa mnie o to pytać.
Zwykła urzędniczka przechadza się po wewnętrznym pałacu?
I to w dodatku po Nokseodang, gdzie nikomu nie wolno wchodzić
na mocy rozkazu Jego Wysokości.
Ma pani tupet.
Wcale się nie przechadzałam.
Tylko przechodziłam.
To też zbrodnia?
O tym zdecyduje Królewski Urząd Śledczy.
Halo!
Tutaj!
Czego pan ode mnie chce?
Co mam zrobić, żeby pan mnie puścił?
Niech pan tak nie patrzy, tylko coś powie.
Niech pan coś powie.
Śmie pani mnie dotykać?
Ja...
nie mam zamiaru pani puścić.
- Co? - Podpadła mi pani już kilka razy.
Podszywała się pani pode mnie
i przez panią mnie aresztowano.
W dodatku wczoraj mnie pani wystawiła,
czekałem kilka godzin.
Nie wiedziałam, że...
Wystawiłam pana?
Wymyśli pani jakąś wymówkę, że coś pani wypadło?
Nie, naprawdę nie wiem, o czym pan mówi.
Mieliśmy się wczoraj spotkać? Jak to?
Nie widzieliśmy się od tamtej pory.
Wysłałem pani list.
„Na moście Gwangtong o 17 pierwszego dnia miesiąca”.
Nie dostałam takiego listu.
Nie dostała pani?
Pan chyba nie...
Jest pan wściekły przez to, że pan czekał
i myślał, że pana wystawiłam?
Cóż...
wysłałem list, więc założyłem, że...
Proszę pana.
Nie umie pan się umawiać na spotkanie?
Druga strona musi najpierw potwierdzić jego czas i miejsce.
Nie można się umówić na spotkanie
wyłącznie jednostronnie.
Skąd pan się urwał?
Nie rozumie pan podstawowych rzeczy.
Kto tam jest?
Jak pani śmie tu wchodzić?
- Proszę się przedstawić... - To Goo Hae-ryung.
Z Urzędu Dekretów Królewskich.
Historyczka Goo Hae-ryung.
Goo Hae-ryung?
Fałszywa Maehwa.
Wasza Wysokość!
- Jego Królewska Wysokość szuka... - Książę Dowon uciął sobie drzemkę,
o tam.
Słucham? Eunuchu Heo, starość odjęła ci rozum?
- Przecież tu stoi. - Spacerował tędy,
ale przed chwilą wrócił do środka się zdrzemnąć.
- Ale... - Tak czy siak,
piękna młoda damo, powinnaś już iść.
Odprowadzę panią. Z drogi.
Zostańcie tu.
Czemu...
Zwłaszcza ty! Siedź cicho.
Sam-bo właśnie do mnie pyskował.
Widzi pani? Może pani iść tamtędy.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Moment. To kto jest Maehwą?
- To tam. - Dziękuję.
ODCINEK 4
Wrócił. Heo Sam-bo.
Przez kobietę zapomniałeś, komu służysz.
Masz zero zasad.
Uratowałem Waszą Wysokość przed katastrofą.
- To nie oczywiste? - Uratowałeś mnie?
Tak! Zapomniałeś, co ta kobieta ci zrobiła?
Gdy tylko cię spotkała na czytaniu książki,
wygadała, że jesteś Maehwą.
To najbardziej niedyskretna osoba świata.
Jeśli się dowie, że jesteś księciem,
na drugi dzień
całe Joseon będzie wiedzieć, że Maehwa to książę Dowon.
Nie tylko. Wieść poniesie się nawet za morze i dotrze do Qing.
Ale ojciec już wie, że Maehwa to ja...
Jest różnica między tym, że wie to król,
a tym, że dowie się cały świat.
Jego Wysokość wysoko sobie ceni reputację i honor.
Jeśli się dowie, że ludzie o tobie plotkują...
Nie przejdzie mi to przez gardło,
ale pewnie skończyłbyś tak...
Czyli
mam siedzieć z założonymi rękami,
gdy mój wróg jest tuż pod moim nosem?
Nawet mnie jeszcze nie przeprosiła.
Jako książę Dowon
nie możesz zrobić nic.
Ale Maehwa...
Maehwa może zrobić wiele rzeczy.
- Boże. - Rety.
Zaraz umrę.
Proszę to wypić.
Nie chcę słyszeć o piciu. Weź to ode mnie!
Gdzie dziewczyna, która mnie tak załatwiła?
Jeszcze nie przyszła?
Nawet pan, mając lata doświadczeń, dorobił się takiego kaca.
Ona zapewne umiera.
Pewnie leży na ziemi jak trup.
Nigdy nic nie wiadomo.
Nie widzieliście, jak wczoraj butnie na mnie patrzyła?
Jeśli nie może chodzić, będzie się czołgać,
i tak dotrze do pracy.
Nawet jeśli jest wytrzymała,
to nie wejdzie do pałacu.
Jak to?
Poprosiłem naczelnika straży,
żeby nie wpuszczał dziś Goo Hae-ryung
do pałacu.
Pewnie stoi teraz pod bramą i błaga go o...
Dzień dobry!
Jak ty tu weszłaś?
Przez bramę.
Coś nie tak?
Pytasz, czy coś nie tak?
Jesteś adeptką. Jak śmiesz przychodzić po siódmej
i zadawać takie pytanie?
- Przepraszam. - No i?
- Idź posprzątać w bibliotece. - Dobrze.
Jak ona tu weszła?
Zakazałem jej wpuszczać, choćby mieli jej grozić sztyletem.
Bardzo po męsku.
Jak mogłeś uknuć coś takiego przeciwko dziewczynie?
Dlatego wszyscy nazywają cię półgłówkiem, półgłówku.
Półgłówkiem?
- Co? - Proszę tak nie mówić!
- Adeptko Goo! - Przepraszam, trochę się spóźniłam.
Myślałam, że dziś nie przyjdziesz.
Dobrze się czujesz?
Trochę boli mnie głowa,
ale przeżyję.
Weźmiemy te książki.
Poświęciłaś się, żeby nam pomóc.
Chociaż tak się odwdzięczymy.
To prawda, ocaliłaś nas.
Nie przemęczaj się dziś.
To miłe.
W takim razie usiądę i się zdrzemnę.
- Pewnie. - Śmiało.
Adeptko Goo.
Wczoraj mi pomogłaś...
Nie musisz mi dziękować.
Pracujemy razem, więc powinnyśmy sobie pomagać.
To było nieuprzejme.
- Co? - Nie potrzebuję twojej pomocy.
Sama o siebie zadbam.
Nie chcę otrzymywać
ani udzielać niechcianej pomocy.
Następnym razem najpierw postaw się na miejscu drugiej osoby.
To moja rada.
Rozumiem, w czym rzecz.
To wy jesteście historyczkami?
Tak. A wy...
- kim jesteście? - To dwórka Choe.
Okażcie jej szacunek.
Za mną.
Proszę powiedzieć, dokąd pani...
Za mną!
To herbata bambusowa, podaję ją tylko specjalnym gościom.
Pijcie wolno, cieszcie się nią.
Jak wam się podoba praca w pałacu?
Jesteśmy
zaszczycone i wdzięczne,
że możemy służyć Jego Wysokości i...
Przepraszam.
To pytanie wprawiło was w zakłopotanie.
Mieszkam w pałacu już prawie 50 lat.
Rozumiem, jak się teraz czujecie.
Z pewnością nie jest wam łatwo i pewnie
wszyscy was onieśmielają.
Słyszałam,
że historycy z Urzędu Dekretów Królewskich
lubią dokuczać nowicjuszom.
- Skąd. - Nie.
To prawda.
Nie!
Możecie być ze mną szczere.
Joseon to okrutne miejsce dla osób,
które zbaczają z utartej ścieżki.
Wam musi być wyjątkowo trudno,
bo zostałyście urzędniczkami, mimo że jesteście kobietami.
Ale bez względu na to, co mówią inni,
jesteście historykami.
Nie jesteście tu, by służyć królowi.
Służcie ludowi i dajcie z siebie wszystko.
Jeśli mogę wam jakoś pomóc,
z chęcią to uczynię.
Jesteśmy wdzięczne, Wasza Wysokość.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
To prawda, że uprzejmość to największa cnota.
Królowa wdowa wydaje się taka miła i przyjazna.
I pięknie się wyraża.
Sama też jest przepiękna.
Nie to co historycy z Urzędu Dekretów Królewskich,
oni są brzydcy przez to swoje zachowanie.
Przepraszam panie!
O co chodzi?
Co się dzieje?
- Proszę mnie puścić! - O co tu chodzi?
Dostaniecie ode mnie lekcję!
Nauczycie się etykiety dam z Wewnętrznego Dworu.
- W Urzędzie Doradców Specjalnych też nie? - Nie. Oberwało mi się za to, że spytałem.
Mówią, że dziewczyny na nic by im się nie przydały.
Mówiłem.
Pewnie gdzieś się obijają.
Przeszły otrzęsiny,
więc już się niczego nie boją.
Co za dziewuchy...
- Panie! - Panie, mamy problem!
Wielki problem.
Zapamiętajcie moje słowa.
Nie paplajcie bez pomyślunku, bo zamknę wam usta.
Jeśli coś ukradniecie, utnę wam ręce.
A jeśli stracicie cnotę,
stracicie też głowę.
Macie zapomnieć o wszystkim, co zobaczycie i usłyszycie.
Tu jesteście ślepe, głuche i głupie.
Pamiętajcie o tym.
Nie zwracajcie uwagi i bądźcie damami.
Musicie tylko wykonywać rozkazy.
Rozumiecie?
Czemu nie odpowiadacie?
Spytałam, czy rozumiecie.
Dlaczego mamy tak robić?
Jesteśmy historyczkami.
Czemu mamy przestrzegać zasad Wewnętrznego Dworu?
Bezczelna z ciebie dziewucha.
Nie będziecie traktowane jak mężczyźni przez zdany egzamin.
Myślicie,
że ten strój czyni was urzędniczkami?
Wszystkie kobiety po przekroczeniu progu pałacu
należą do Jego Wysokości.
Do śmierci muszą przestrzegać etykiety.
Jeśli jeszcze nie znasz swojego miejsca,
wbiję ci je do głowy raz na zawsze.
Co wy robicie?
Przynależą do Urzędu Dekretów Królewskich.
Nie macie prawa ich tu trzymać.
To sprawa Wewnętrznego Dworu, proszę się nie wtrącać!
Grozi pani urzędniczkom państwowym!
Od kiedy Wewnętrznemu Dworowi wolno to robić?
Co pan powiedział?
- Zabierzcie je. - Panie Min!
- Szybko! - Zabierzcie je stąd!
To otrzęsiny Wewnętrznego Dworu,
o których nie wiedziałem?
Dlatego kazałem uważać na dwórki.
Jeśli się im podpadnie, to koniec.
Nie patrzcie im w oczy. Nawet z nimi nie rozmawiajcie.
Panie, czy powinniśmy zostawiać tam pana Mina samego?
Powiedz.
Czemu martwisz się o syna drugiego doradcy stanu,
gdy nie potrafisz zadbać o siebie?
Czemu w ogóle za nią poszłyście?
Nawet mój pies nie pójdzie za nieznajomym.
Nie miałyśmy pojęcia.
Mówiła, że królowa chce nas widzieć...
To wasza wina, że nie wiedziałyście!
Nawet królowa musi przestrzegać protokołu,
gdy chce wezwać nas, urzędników państwowych.
Zwłaszcza my, historycy, musimy dokończyć bieżącą pracę,
sprawdzić, czy mamy inne zadania,
i zgłosić wszystko urzędowi,
zanim gdziekolwiek pójdziemy, nawet jeśli
wzywałaby nas śmierć. Nie możemy nawet umrzeć, póki tego nie zrobimy!
Skąd mogłyśmy wiedzieć?
Niczego nas nie nauczyliście.
- Nic nam nie mówicie. - Adeptko Heo.
To prawda.
Czego nas pan nauczył?
A reszta historyków czego nas nauczyła?
Niczego się od was nie nauczyłyśmy,
bo nic nam nie mówicie!
Jak możecie oczekiwać, że same się domyślimy,
co robić w takich sytuacjach?
Jesteście po części odpowiedzialni
za to, co się dziś stało.
Gdybyście nami nie gardzili,
nazywając nas „urzędniczynami”,
dwórki nie miałyby odwagi
traktować nas jak służki.
One tylko chciały was nastraszyć.
Nie przesadzajcie.
Powiedziały, że należymy do króla.
Że mamy przestrzegać ich zasad
i nie zwracać na siebie uwagi.
Zapomnieć o tym, co widzimy i słyszymy.
Że mamy przestrzegać rozkazów aż do śmierci!
Potraktowały nas jak służące!
Naprawdę zasługujemy
na takie lekcje zasad i etykiety?
Adeptko Heo.
Jak ona śmie podnosić na nas głos?
Natychmiast wracajcie!
Proszę się nie martwić, ona tylko...
Powiedziała samą prawdę.
Gdybym wiedziała, że będą nas tak traktować,
nie podeszłabym do egzaminu.
Czym my zawiniłyśmy?
Dlaczego wszyscy są dla nas tacy okropni?
Zrobiłyśmy coś złego?
Dobrze, że to powiedziałaś.
Jestem z ciebie dumna.
Nawet jeśli nie znają zasad, powinny znać swoje miejsce.
Jak mogą mieć czelność tak się do nas odnosić?
Paranoja!
Co teraz?
Od jutra będę je uczył.
Panie Min!
- Panie Min! - Panie Min!
Czemu nie?
Trzeba je czegoś nauczyć, żeby mogły pracować.
Zostawię to panu.
Dobrze.
Panie, gdy zacząłem tu pracę,
nie mogłem dotknąć pędzla przez trzy miesiące.
Dlaczego traktujecie je inaczej?
Mnie pan mówił, że mam pokonać tysiąc przeszkód,
by zostać historykiem.
Miało mnie czekać tysiąc dni surowego traktowania.
- Zostało mi jeszcze 500... - Za dużo gadacie.
Nie macie nic do roboty?
A może macie za dużo czasu?
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE
Drugi radco stanu.
Czyli to jest pański dom.
Zaoferowałem panu posadę trzeciego inspektora wiele dni temu.
Dlaczego jeszcze jej pan nie przyjął?
Osoba na tym stanowisku nadzoruje wszystkich oficjeli.
Nie sądzę, abym się do tego nadawał.
„Nie chcę szukać brudów na innych
i wykorzystywać ich, by im grozić”.
Tak odbieram pana słowa.
Wie pan, czemu tak nalegam?
Bo widziałem pana w najgorszej sytuacji.
Na własne oczy widziałem,
na co pana stać.
Proszę mi więc nie mówić, że się pan do tego nie nadaje.
Wiem, że nada się pan doskonale.
Dlaczego tak panu zależy, żebym zaczął pracę w pałacu?
Znalazłem zakład, w którym wydano Opowieść o Ho Damie.
Ostatni pracownik zabił się, zanim zdążyliśmy go pojmać.
Królowa musiała poważnie mu grozić.
Czy to nie zbyt skomplikowane, by dokonała tego grupa kobiet
pracująca w pałacu?
- Czyli... - To znaczy, że królowej
pomaga osoba spoza pałacu.
Dlatego potrzebuję kogoś, kto będzie pracował dla mnie
bez wiedzy królowej. Kogoś takiego jak pan.
Ma pan przyjąć posadę i znaleźć tę osobę.
Nie proszę o przysługę. To rozkaz.
Idź do domu, zjedz coś dobrego i odpocznij.
Rozchmurz się.
To te z Nokseodang?
NOKSEODANG
Co?
Mam wejść? Sama?
Wasza Wysokość.
Słyszałam, że Wasza Wysokość mnie wzywał.
Wasza Wysokość?
Wasza Wysokość.
Goo Hae-ryung, adeptka w Urzędzie Dekretów Królewskich.
Dlaczego zostałam wezwana?
„Wiesz, czym zawiniłaś”.
Tak brzmią myśli Jego Wysokości.
Wasza Wysokość.
Rano weszłam do Nokseodang, bo...
„Naruszyłaś królewski zakaz”.
Tak mówi Jego Wysokość. Znów w myślach.
Wasza Wysokość.
- Proszę wybaczyć... - Jeśli chcesz wybaczenia...
Co znowu?
Musisz zrobić to, co powie, jeśli ma ci być wybaczone.
Jego Wysokość książę Dowon...
tako rzecze w myślach.
W środku też. Musi pani to zrobić dokładnie.
Dobrze. Staram się.
Jeszcze tutaj.
Z brzegu, nie tu.
Szybciej.
O nie! To cenne rzeczy.
Proszę uważać.
Jeszcze tam.
O tam.
Ojej, przepraszam.
Od tej pracy odrętwiały mi ręce.
Nie sądzę. Uderzyła mnie pani prosto w twarz.
Już wszystko zamiotłam. Co mam teraz zrobić?
Na dziś to już koniec.
Na dziś?
Myślała pani, że zignorowanie królewskiego nakazu
zostanie wybaczone po jednym dniu?
Ma pani wrócić jutro, pojutrze,
i popojutrze.
Będzie pani przychodzić tu tak długo,
póki książę Dowon pani nie wybaczy.
Bądźmy ze sobą szczerzy.
Królewski rozkaz i książę to tylko pretekst.
Wykorzystuje mnie pan, żeby się na mnie zemścić.
Jeśli mi pani nie wierzy,
pójdę po księcia Dowona.
Jak kobieta może...
- To znów przypadek? - Nie, to było specjalnie.
Daję panu do zrozumienia, że mam dość.
Że co?
Proszę powiedzieć Jego Wysokości, że przeprosiłam i odpracowałam winy.
Do widzenia.
Jeszcze jedno!
Przepraszam, że krytykowałam pana książki.
Nie wiedziałam wtedy, w jakiej udręce pan żyje.
- W udręce? - Tak.
Nie wiedziałam, czemu taki niebrzydki mężczyzna
marnuje papier na tak idiotyczne powieści romantyczne.
Ale teraz wiem,
że chciał pan poprzez nie doświadczyć miłości.
Teraz to rozumiem.
Jest pan całkiem przystojny,
ale brak panu tego, co winien mieć mężczyzna.
Jak pani śmie?
Proszę się nie zamartwiać. Trzymam kciuki.
Goo Hae-ryung. Ja...
Goo Hae-ryung! To nie tak!
Wszystko pani źle zrozumiała! Hej!
Co robisz?
W końcu już oszalałaś?
Nie, mam dobry nastrój.
Poznałam w pałacu kogoś ciekawego.
Mężczyznę czy kobietę?
- Co? - Mężczyznę czy kobietę?
Można powiedzieć, że mężczyznę.
Jest przystojny?
Co? Jak wygląda?
Ma bladą cerę jak piękny chłopiec?
Czy jest dobrze zbudowany jak jeden z naszych służących?
Co?
Mniejsza z tym.
Załóżmy, że wygląda lepiej niż przeciętniak.
Jest wysoki? Z jakiej jest rodziny?
Ranga? Godzina narodzin?
Sprawdźmy, czy do siebie pasujecie!
Co ty wygadujesz?
Czemu mam się z nim wiązać?
On...
To mężczyzna niezdolny do tego, by kochać kobietę.
O rety.
Pewnie się wstydził. Dzisiejsi mężczyźni tacy już są.
Naprawdę tak uważasz?
Nie muszę tak uważać. To prawda.
Pod samym względem fizycznym
nie jest w stanie być z kobietą...
Mówię ci, on tylko udaje.
Czy on...
Czyli nie ma niczego?
Nawet odrobiny?
Dokąd idziesz? Nie skończyłam rozmowy.
Jak nazwać morze morzem, gdy nie ma w nim wody?
Nie obchodzi mnie mężczyzna,
którego nawet nie można nim nazwać.
Ja też nie mówiłam o nim w tym sensie.
Może i się sprzeczamy, a on jest czasem wkurzający,
ale mogłabym się zaprzyjaźnić z...
Proszę bardzo, możesz się z nim zaprzyjaźniać
albo nawet kąpać się z nim nago.
To mnie w ogóle nie interesuje.
Boże.
Co w nią wstąpiło?
OPOWIEŚĆ O HO DAMIE
Mo-hwa!
Nie mówiłaś, że przyjedziesz.
Dobrze ci się wiedzie?
Każdy mój dzień wygląda tak samo.
A tobie? Coś ci się stało?
No tak.
Pewnie jesteś zmęczona. Nie mogę tak pytać.
Najpierw się wyśpij
i odpocznij po podróży. Chodź do środka.
Dobrze, dziękuję.
HO DAM I YEONGAN TO TU SIĘ ZACZĘŁO
HO DAM
O co chodzi?
To specjalny rozkaz pana Yanga.
Oto hierarchia naszego urzędu.
Czemu nam ją pokazujecie?
A jak myślicie?
Nie znacie swego miejsca, jesteście bezczelne.
Musicie na początek poznać hierarchię.
Spójrzcie.
Ośmiu historyków z Urzędu Dekretów Królewskich
zwie się Hanrim. To wiecie?
- Tak. - Tak.
Pierwszy historyk Yang Si-haeng zajmuje najwyższą pozycję.
Co z tym durnym wariatem?
Za nim jest pierwszy historyk Min U-won.
Masz pojęcie, na czym to polega?
Jeśli chodzi o drugich historyków, Son Gil-seung
jest nad Hyeon Gyeong-mukiem.
DRUGI HISTORYK SON GIL-SEUNG, 35 LAT
One tylko chciały was nastraszyć.
Osoby tej samej rangi zajmują różne miejsca w hierarchii?
Oczywiście. Zaczęliśmy pracę w różnym czasie.
Cała nasza czwórka jest urzędnikami wyższej dziewiątej rangi.
Ja mogę ich obrażać.
Ale oni mnie nie.
Historyk Seong Seo-gwon
może obrażać An Hong-ika i Kim Chi-guka.
Historyk An Hong-ik może obrażać Kim Chi-guka.
Historyk Kim Chi-guk...
może być tylko obiektem obelg.
Panie Hwang, ale ja mam wyższą rangę od nich.
Może i tak, ale adeptka Goo ma 26 lat,
a ty 19. Jak mógłbyś ją obrażać?
Trzeba szanować starszych.
No proszę!
Już po was.
Jak urzędnicy dziewiątej rangi i adeptki mogą tak siedzieć?
Jako drugi historyk mam sam biegać załatwiać sprawy?
Potrzebuje nas pan?
Was nie.
Wy cztery.
Na co czekacie? Za mną.
Co tu się...
Kobiety miały czelność tu wejść?
Wynocha!
To jest
stanowisko historyka.
Pozwala pan nam zostać na audiencji?
Zajmijcie miejsca.
Panie Min.
Co pan wyprawia?
Kobietom nie wolno tu wchodzić.
Jak pan może plugawić królewski dwór?
Co za nieuprzejmość.
Śmie mnie pan ignorować?
Wystarczy.
- Boże. - To oburzające.
Rety.
- Boże. - Niedorzeczność.
- Co tu się dzieje? - Absurd.
Przybył Jego Wysokość.
Czemu jesteście same?
- Gdzie kobieta, po którą posłałem? - Na audiencji.
Na audiencji?
Historyczki są na audiencji?
- Tak. - Tak.
Pan Min U-won znów narozrabiał.
Min U-won? Czy to nie on w dzieciństwie uczył się z moim bratem?
Co za różnica?
To syn drugiego radcy stanu, przystojny i dobry człowiek.
Bardzo inteligentny.
Zaczął Sungkyunkwan w wieku 15 lat, a pracę w pałacu, gdy miał 18.
Ludzie ciężko pracują na sukces,
a jemu wszystko przychodzi łatwo.
Stąd zazdrość, pomówienia
i podłe plotki.
Jednakże
ma jedną wadę.
Jest...
jak głaz.
Brak mu elastyczności i ma serce z kamienia.
Ma też talent do doprowadzania ludzi do szału.
Czyli skoro Goo Hae-ryung pracuje dla kogoś takiego...
Może się pożegnać ze szczęściem.
Czeka ją całe pasmo cierpień.
Życie pełne udręki.
Naprawdę?
Już mnie nie wachluj.
I bez tego nabrałem sił.
Wasza Wysokość otrzymał pilny list.
Proszę wejść.
To list od urzędnika z Hadong w prowincji Gyeongsang.
Przez długotrwałe ulewy rzeka wylała
i zalała dziesiątki wiosek.
Pisze również,
że setki wieśniaków zatonęły
lub zginęły przez osuwiska.
Co robił ten urzędnik, gdy tak padało?
Dlaczego nie ewakuował wieśniaków?
Większość ofiar ukrywała się w Jirisan,
by nie płacić podatku wojskowego.
Przekażcie, by rozdał wieśniakom jedzenie
z Urzędu Pomocy.
Naprawa zniszczeń zajmie wiele dni.
Na razie nie muszą płacić podatków.
- I... - To niedopuszczalne.
Mimo że ucierpieli w powodzi,
to przestępcy unikający obowiązku.
Wasza Wysokość musi ich ukarać,
a nie zwalniać z podatku.
Czyli powinienem pobrać podatek od ludzi,
którzy stracili rodziny
i nie mają dokąd pójść?
Wasza Wysokość nie może kierować się emocjami.
Proszę pomyśleć, dlaczego znaleźli się w tej sytuacji.
Sami są sobie winni.
Zamieszkali w górach
tylko po to, żeby nie płacić podatków.
Wasza Wysokość.
Obecnie wielu ludzi ucieka przed podatkami.
To zaburza pracę urzędów podatkowych.
Płatność podatków wojskowych to najważniejszy obowiązek obywateli.
Osoby uchylające się od płatności są nielojalne wobec państwa.
Wasza Wysokość powinien
ich aresztować i wprowadzić większy rygor.
- Prosimy, Wasza Wysokość. - Prosimy, Wasza Wysokość.
Prosimy o odwołanie rozkazu.
- Prosimy o odwołanie rozkazu. - Prosimy o odwołanie rozkazu.
Prosimy o odwołanie rozkazu.
- Prosimy o odwołanie rozkazu. - Prosimy o odwołanie rozkazu.
Mówicie, że płatność podatku wojskowego to obowiązek obywateli?
A co z wami?
Czy wy kiedykolwiek zapłaciliście podatek?
A wasi ojcowie i synowie?
Czy oni płacili podatki?
Wasza Wysokość, zapłata podatku wojskowego to obowiązek plebsu...
Od kiedy?
Od kiedy płacenie podatków to obowiązek słabych i biednych?
Zanim w Joseon wybuchły wojny,
wszyscy mieli obowiązek płacić podatki.
Ale z czasem wysocy urzędnicy przestali je uiszczać,
tak samo jak bogaci arystokraci.
Nawet mieszczanie poszli w ich ślady.
Dlatego cały obowiązek spadł na biedotę.
Żądanie od bogacza części jego majątku...
i żądanie od biedaka części jego majątku
to zupełnie różne sytuacje.
Osoby zgromadzone w tej sali posiadają większość majątku kraju.
Ale jesteście zbyt zajęci zrzucaniem obowiązków na biedaków
i żądaniem od nich więcej, niż posiadają.
Właśnie dlatego obywatele opuszczają domy
i osiedlają się w górach.
Uważacie to za brak lojalności?
Nawet jeśli oni postanowili odwrócić się od kraju,
ja się od nich nie odwrócę. To obowiązek państwa.
Tak powinien postąpić król.
Ty arogancki głupcze.
Pragnąłeś tego, więc pozwoliłem ci być regentem.
A ty śmiesz mówić
o obowiązkach króla, gdy wciąż żyję?
- Ojcze, ja... - Rozkazuję księciu korony opuścić salę.
Ojcze...
Obniżyłem podatek o połowę,
a oni wciąż go nie płacą.
Zwolnić tego urzędnika z Hadong.
Zarządca prowincji Gyeongsang musi poddać się dymisji.
Prawie się tam udusiłam.
Myślałam, że ci mężczyźni to najbardziej kompetentni urzędnicy
na dworze królewskim.
Ale dlaczego odrzucali każde rozporządzenie
wydane przez księcia?
Są jak stado kogutów.
Kogutów?
Ciekawie podsumowałaś doradców królewskich.
Doradców królewskich?
Tak nazywa się oficjeli
z Urzędu Inspektora Generalnego oraz Urzędu Cenzorów.
Pełnią nieco inne role.
Ale oba urzędy mają obowiązek poprawiać królewskie pomyłki
i nie dopuszczać do bezmyślnych decyzji.
Nie była bezmyślna.
Uważacie inaczej?
Jego Wysokość nie chce pomóc tym ludziom bezmyślnie.
Wykonuje swoją pracę.
Tak uważam.
Twoje zdanie nie ma znaczenia.
Historycy zapisują to,
co widzą i słyszą.
Własne opinie prowadzą do stronniczości.
Jeśli zapiszecie własne poglądy,
to będzie zwykły dziennik, nie księga historyczna.
Im więcej o tym myślę, tym bardziej się złoszczę.
Jego Wysokość
zawsze traktuje nas jak prymitywów.
Uważa się za króla
tylko dlatego, że jest następcą tronu.
Niedługo przekona się, kto naprawdę rządzi tym krajem.
A dokładniej to kiedy?
Na każdej audiencji zastanawiam się,
czy służę księciu korony, czy zdetronizowanemu królowi...
To aż niesamowite, jak brzydkie jest wasze pismo.
Miałyście zrobić notatki z audiencji, a nie rysować krzewy.
Lepiej zostańcie artystkami.
To była nasza pierwsza audiencja.
Nie musicie nas obrażać.
Potrzeba wam sporo praktyki.
Panie Min, proszę spojrzeć, co napisały.
Umie pan to odczytać?
Nie.
To niełatwe.
Liczyłem, że odczytam choć jeden znak.
Ale to zbyt trudne.
Czego nauczyłyście się podczas audiencji?
Że to trudna praca.
Spisywanie czyichś słów wymaga sporo czasu.
A mówili tak szybko.
Nie potrafiłam rozróżnić, kto jest kim.
Urzędnik z bujnymi brwiami.
Urzędnik z wielką głową. Urzędnik z krótką szyją.
Tak ich nazwałam.
Jak panowie ich rozróżniają?
Mamy na to sposób.
Jaki?
„Księga wizerunków”?
To jest...
Drugi radca stanu Min Ik-pyeong.
To urzędnik z dużą głową.
„Jegal Tak, urzędnik siódmej rangi z Sekretariatu Królewskiego”.
Zgadza się.
W księdze znajdują się wizerunki radców stanu i oficjeli
z Urzędu Inspektora Generalnego,
Cenzorów, Sekretariatu Królewskiego,
Urzędu Pism Państwowych,
Doradców Specjalnych, Wykładowców Królewskich...
By umożliwić historykom pracę, zebrano tu
wizerunki i opis oficjeli.
Zgodnie z tradycją uaktualniamy księgę
i przekazujemy ją kolejnym historykom.
Teraz należy do was.
To znaczy, że uznaje nas pan za historyczki?
Nie tak prędko.
Nie macie nawet na dłoniach bąbli.
Chcecie nazywać się historykami?
Przejrzyjcie księgę i wszystko zapamiętajcie.
To wam pomoże.
Panie Min.
Dziękuję.
O rety.
Musisz się pozbyć tego przyzwyczajenia.
Jakiego?
Przychodzisz tu w każdej wolnej chwili.
Dlatego po pałacu chodzą plotki, że książę korony nie przepada
za księżniczką korony.
To prawda.
Ona jest zwykłym szpiegiem
i donosi o wszystkim, co robię i mówię
drugiemu radcy stanu.
Co ci siedzi w głowie?
Nic.
Nawet się nie zastanawiaj.
Po co i ty masz się niepokoić?
Naprawdę niewiele o mnie wiesz.
Całe życie
jestem niespokojny i zaniepokojony.
Nie wygłupiaj się. Zdrzemnę się.
Obudź mnie za jakiś czas.
Dobrze.
Wasza Wysokość.
Przybył wicekanclerz Królewskiej Szkoły Literackiej.
URZĘDNIK TRZECIEJ RANGI Z URZĘDU DORADCÓW SPECJALNYCH
Dobrze.
Niech wejdzie.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Muszę pomówić z Waszą Wysokością na osobności.
Rozumiem. Skąd ta wizyta?
Doszło do morderstwa
w opuszczonym domu w Imalsan.
Sześć osób zginęło,
a jedna przeżyła dzięki zabiegowi medycznemu?
Co to za dziwny zabieg?
I co ci ludzie robili w opuszczonym domu?
Nie znam szczegółów.
Oficjel wypytał ocalałego,
gdy ten się obudził.
Podobno wspomniał o książce.
- Zapewne o zakazanej. - Tak.
Jaki tytuł nosi ta książka?
Opowieść o Ho Damie.
Opowieść o Ho Damie?
Mówiłeś coś o Ho Damie?
Czemu nie wypełniliście należnie obowiązku?
Zostawiliście za sobą ślady
jak wąż zrzucający skórę.
Gwi-jae.
Powiedziałeś, że przeżył dzięki zabiegowi
nieznanemu w Joseon.
Tak, panie.
Teraz nie to jest najważniejsze.
Przeżył, więc nie wiemy, co powie.
Musimy podjąć natychmiastowe działania.
Zgadzam się. Ten człowiek nie może żyć.
Boże.
Ale macie miny.
Boicie się spojrzeć na zwłoki, bo jesteście kobietami?
Bardziej niż zwłoki przeraża mnie praca po godzinach.
Powinnyśmy iść już do domu.
A nagle musimy iść gdzieś do pracy.
Właśnie. Jestem wykończona
po tej audiencji.
Nie wierzę, że musimy być obecne nawet przy sekcji zwłok.
Czemu wyżywacie się na mnie? Nie ja ich zabiłem.
Mam zrobić rundkę
i poprosić wszystkich morderców w kraju,
żeby nie zabijali, bo jesteście zmęczone?
Historycy mają obowiązek obserwować sekcje zwłok.
Dość narzekań, idziemy.
Póki świeci słońce, nie będzie tak strasznie.
Rana brzucha ma około dwóch chon szerokości.
Jej głębokość...
wynosi około pięciu chon.
Już koniec?
- Jak on się czuje? - Kto?
Człowiek, który przeżył dzięki zabiegowi.
Widział pan jego ranę?
Co to za dziwny zabieg?
Czemu cię to interesuje?
Jego ciało zostało zszyte nicią niczym koc. Zadowolona?
Zszyto mu ciało nicią?
Mogę go zobaczyć?
Dlaczego nie mogę go zobaczyć?
Tylko na chwilę. Góra dziesięć minut.
Czemu tak cię interesuje ta paskudna rana?
Masz coś nie tak z głową?
Nie chodzi mi o samą ranę.
Podejrzewam, że założono mu szwy.
Co?
Słyszałam o nich, gdy byłam w Qing.
To zabieg medycyny Zachodniej.
Podobno rana się zasklepia, jeśli zszyje się ją nicią.
To niesamowite.
Dlatego chciałabym to zobaczyć.
Mogę wejść na chwilkę i rzucić na nią okiem?
Nie możesz. Królewski Urząd Śledczy nie wyraził zgody,
a ja chcę już wracać do domu.
- Mogę iść sama... - Jeszcze słowo,
a spędzisz całą noc w towarzystwie zwłok.
Ale panie...
Rety, spójrz.
- Śliczne. - Bardzo.
Muszę wrócić do Królewskiego Urzędu Śledczego.
Zostawiłam sachaek.
- Co? - Do zobaczenia.
A co trzymasz w ręce?
Przecież miała swój sachaek.
Kim jesteś?
Maehwa?
Jestem...
książę Dowon,
książę Joseon.
Co?
Naprawdę uważasz...
że możesz mnie zabić?
Czyli ona żyje?
Zdrajca ma czelność żyć w kraju, którym rządzę?
Muszę się dowiedzieć, co jest w tej książce.
- Nie drąż tematu. - Ty to wiesz.
Jeśli jest księciem, czemu wciąż mieszka w pałacu bez żony?
Ma cerę białą jak śnieg i jest bardzo przystojny.
Historyk nie może nawiązywać osobistych więzi.
To mogłoby mieć negatywne skutki.
Myślałam, że moglibyśmy się zaprzyjaźnić.
Chcę jej coś powiedzieć.
To też pani zapisze?
Napisy: Małgorzata Fularczyk