NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Stać!
ODCINEK 7
Jak daleko się rozprzestrzeniła?
Do północy prowincji Hwanghae.
Ile pochłonęła już ofiar?
W samej prowincji Pyongan ponad 200.
Powracające epidemie ospy to duży problem.
Wasza Wysokość, proszę się nie niepokoić.
Raporty donoszą, że epidemia nie rozprzestrzeniła się bardzo.
Mimo to nie wiemy,
kiedy i jak może zmienić się sytuacja.
Jeśli to rozprzestrzeni się poza prowincję Hwanghae
na południe, stolica też zostanie zagrożona.
Każcie Pałacowemu Urzędowi Medycznemu i Aptece Publicznej
wysłać wszystkie dostępne leki.
Zmobilizujcie lekarzy.
Leczenie jest teraz najważniejsze.
Z całym szacunkiem,
ale najważniejsze jest
uspokojenie ludu, Wasza Wysokość.
- Słucham? - Mówię to
w oparciu o wieloletnie doświadczenie.
Epidemia w końcu wygaśnie,
ale złość ludu będzie z czasem tylko narastać.
Jeśli szybko ich nie uspokoimy,
to przerodzi się w powstanie.
Proszę się nie martwić.
Jeśli urządzimy rytuał zatrzymujący epidemię
i wyślemy im dekret królewski,
lud się uspokoi.
Tysiące ludzi uciekają,
a w całym kraju dochodzi do kradzieży i podpaleń.
Chce pan ich uspokoić
listem z pałacu?
Wasza Wysokość chce traktować lud dobrodusznie.
Ale ludzie nie rozumieją, jak bardzo Waszej Wysokości na nich zależy.
Drugi radco stanu, co pan proponuje?
Proszę wysłać kogoś z dworu królewskiego jako wimusę.
WIMUSA: OFICJEL DELEGOWANY PRZEZ KRÓLA W ZAGROŻONE OBSZARY
To niedorzeczna propozycja.
Kogoś z dworu królewskiego?
Chce pan wysłać księcia w miejsce epidemii?
Musimy pokazać, że rodzina królewska dba o lud w trudnych chwilach.
Tylko tak Jego Wysokość odzyska honor
i uspokoi lud.
Nie, Wasza Wysokość.
Książę korony stanowi fundament tego narodu.
Ma obowiązek dbać o swoje zdrowie,
by mógł kontynuować dziedzictwo.
Nie może wysłuchać
niedorzecznej rady i się narazić.
Niedorzecznej rady? Jak pan śmie!
Boję się, że powstanie może zagrozić bezpieczeństwu kraju.
To ma być niedorzeczność?
Osoby, które chcą
pod takim pretekstem narazić księcia korony
grożą bezpieczeństwu kraju.
Proszę uważać na słowa.
Jak śmie pan tak mówić w obecności Jego Wysokości?
Cisza!
Ojcze.
Pozwól mi pojechać tam jako wimusa.
Wasza Wysokość, proszę.
Chcę spełnić swój obowiązek jako syn i książę korony.
Opanuję epidemię
i uspokoję lud Pjongjangu.
Ty, ojcze, zostań tutaj i zaopiekuj się obywatelami.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość!
Wasza Wysokość.
Jego wysokość... Król...
Ojcze.
Co cię do mnie sprowadza?
Napijesz się herbaty?
Myślisz, że przyszedłem na herbatę?
Usiądź.
Pojedziesz do Pjongjangu.
Do Pjongjangu?
Do Pjongjangu w prowincji Pyongan?
W tym kraju jest jakiś inny Pjongjang?
Ma tam siedzibę urząd prowincji.
W regionie wybuchła epidemia ospy, ludzie są zaniepokojeni.
Chcę, żebyś pojechał ich uspokoić
i ocalić honor rodziny królewskiej.
Wasza Wysokość.
Książę Dowon nigdy nie miał ospy.
- Jeśli tam pojedzie... - Jak śmiesz mi przerywać?
Nie musisz się obawiać.
Nie jest aż tak źle. Spodziewamy się, że epidemia niedługo ustąpi.
Wysyłam cię, żebyś uspokoił ludność.
Możesz tam sobie czytać książki.
Wystarczy, że lud cię tam zobaczy.
Oczywiście.
Zrobię, jak mówisz,
- ojcze. - Cieszę się, że nie narzekasz.
Wasza Wysokość.
Nie poszliście się napić? Czemu wróciliście?
Napić? Chyba w marzeniach. Król wydał rozkaz.
Musieliśmy wrócić, mimo że napiliśmy się tylko łyka!
To pechowy rok dla Urzędu Dekretów Królewskich.
Codziennie jakieś kłopoty.
Może zostaliśmy przeklęci.
Na świętym dworze królewskim jest tyle kobiet...
Nie gadajcie bzdur, tylko mi odpowiedzcie.
Kto chce jechać do Pjongjangu?
Nikt? Poważnie?
Straszne z was tchórze.
Jako historycy
nie chcecie własnoręcznie zapisać historii?
Jak możecie odmawiać przez ospę?
Boże.
To dlaczego pan nie pojedzie?
Pojedziemy spisywać historię,
a być może wrócimy w trumnie.
Ja...
Mam na utrzymaniu żonę i dzieci.
Co z nimi będzie, jeśli umrę?
Moje dzieci...
Z czego będą żyły?
To prawda.
Podejdźmy do tego rozsądnie
i wykluczmy osoby, które mają dzieci.
Tak.
Ja mam nawet wnuki.
To znaczy, że moja żona może żyć do końca swoich dni jako wdowa?
Bez męża ani dziecka?
To niesprawiedliwe, że ja miałabym jechać.
Jeśli umrę, zostanę mściwym duchem
i będę wszędzie pana nawiedzać, panie Yang.
Może zrobimy losowanie?
Nie możemy.
Jestem jedynakiem.
Cóż...
Miałam kiedyś ospę.
Wasza Wysokość.
Zapowiedzcie mnie.
Matko, czy u ciebie wszystko dobrze?
Tak.
Zarządzanie krajem musi być wyczerpujące.
Jak mógłbym tak o tym myśleć, skoro to mój obowiązek?
Proszę, usiądź.
Słyszałam dziwne plotki.
Podobno książę Dowon zostanie wysłany
do Pjongjangu ogarniętego epidemią, by uspokoić ludzi.
To absurdalne.
Jak książę mógłby jechać w tak niebezpieczne miejsce?
Mylę się?
Wasza Wysokość.
Powiedz mi, że to nieprawda.
Tylko wtedy
odzyskam spokój ducha.
To prawda, matko.
Przed chwilą osobiście przekazałem księciu rozkaz
podróży do Pjongjangu.
Natychmiast wycofaj rozkaz.
Książę Dowon to twój prawowity syn
i młodszy brat księcia korony.
Jak możesz wysyłać tak cenne dziecko
w niebezpieczny rejon?
Jestem jego ojcem, ale również królem.
Jak mógłbym przedkładać syna
ponad bezpieczeństwo ludu?
Robisz to, bo nie jesteś jego ojcem!
Proszę, ciszej.
W pałacu jest wiele uszu.
Zapamiętaj moje słowa.
Księciu Dowonowi nie może stać się krzywda.
Musi wrócić do pałacu
cały i zdrowy.
Rozumiesz?
Proszę się nie zamartwiać.
Jestem pewna, że wróci tu szczęśliwie.
Książę jest silny.
Natychmiast wyślij wiadomość do Mo-hwy.
Tylko ona zdoła ochronić księcia Dowona.
Co wy wyprawiacie?
Wpuściłyście ją, gdy nas nie było?
- Przepraszamy. - Przepraszamy.
Niech stąd odejdzie.
Ta książka jest dla ciebie za trudna.
Zamiast niej
polecam Podstawy Nauczania, które czytałem w dzieciństwie.
Spakowałeś ciepłe ubrania?
W prowincji Pyongan noce bywają chłodne.
Spakowałem.
Wybrałeś już konia?
W Królewskiej Stajni jest koń z dobrym usposobieniem.
- Weź go... - Jin.
Cieszę się,
że ojciec wyznaczył mi pierwsze zadanie.
Chcę dać z siebie wszystko i jestem wdzięczny.
Nie boisz się?
Król to mój ojciec.
Nie wysłałby mnie w niebezpieczne miejsce.
Jedziesz tam uspokoić ludzi zamiast mnie.
Zachowuj się honorowo i bądź zawsze pewny siebie.
I...
wróć bezpiecznie.
Tak jest, Wasza Wysokość.
Panie Min, wcześniej rzucił pan niebezpieczną sugestię.
Nawet jeśli książę korony jest męczący,
pozostaje pana zięciem.
Jeśli pańska córka owdowieje
przez chorobę księcia korony...
Całe szczęście, że Jego Wysokość wybrał księcia Dowona.
A niby dlaczego
zaproponowałem, by udał się tam książę korony?
Król surowo go traktuje,
ale nie zaryzykuje utraty następcy tronu.
Od początku chciał pan, żeby pojechał tam książę Dowon?
Mo-hwa?
Jej Wysokość na pewno tak powiedziała?
Tak. Powiedziała, że tylko ona
zdoła ochronić księcia Dowona.
Zna pan ją?
Mo-hwa!
Chyba straciłaś na wadze.
Obecne lokum ci nie odpowiada?
Skądże. Przyniosłeś list?
Proszę.
Powiadom królową, że go otrzymałam.
Słyszałam, że czeka cię daleka podróż.
Uważaj na siebie.
Do widzenia.
Ty też, moja droga.
Bądź ostrożna i dbaj o siebie.
Nie pomijaj żadnych posiłków.
Hej.
Długo taka będziesz?
W tym tempie nie spakuję się do rana.
Mnie pasuje. Będziemy pakować się do rana
i nie zdążysz na wyjazd.
Nie patrz się tak.
Chcesz tam jechać, mimo że możesz umrzeć.
Tylko ty potrafisz tak robić widły z igły.
Kto mówi, że tam umrę? Czeka mnie wspaniała przyszłość.
No właśnie.
Jeśli chcesz doświadczyć tej przyszłości,
nie jedź tam. Proszę!
Nigdy nie miałaś ospy.
Dlaczego zgłosiłaś się na ochotnika?
Myślisz, że przodkowie cię ochronią, bo jesteś taka wyjątkowa?
- Hae-ryung, jesteś tu? - Tak, Jae-gyeong.
Jest pan w samą porę. Proszę ją od tego odwieść.
Opowiada bzdury, że nic jej nie będzie
i choroba jej nie dotknie.
Hae-ryung nic nie będzie. Możesz odejść.
- Słucham? - Idź.
Dziękuję. Wreszcie mogę odetchnąć.
Miej się na baczności.
Ludzie bywają gorsi od epidemii.
Jesteś historyczką, więc wiele osób będzie cię mieć na oku.
Będą plotkować nawet o drobnostkach.
„Nie mieszaj się w nic podejrzanego,
spisuj po cichu historię i wróć bezpiecznie”.
To chciałeś powiedzieć?
- Tak zabrzmiałem? - Tak.
Ale nie martwi mnie ani choroba, ani ludzie.
Martwię się, że będziesz tak daleko.
Nie bądź śmieszna.
Będę codziennie do ciebie pisać.
Nie zamartwiaj się.
Dobrze. Ja codziennie będę ci odpisywał.
Panie wicekanclerzu.
Książę wyrusza w długą podróż. Nie powinno towarzyszyć mu więcej ludzi?
Nie słyszał pan?
Lekarze z Apteki Publicznej
odeszli ze strachu.
Zdołałem zebrać tylko tylu ludzi.
Co za odświeżenie.
Aż zgłodniałem.
- Przyjemnie. - W końcu mogę odetchnąć.
Zrób sobie przerwę.
Napij się wody.
Zapamiętaj to, co należy spisać.
Zapiszesz to później.
Wie pan, że tak naprawdę jest pan bardzo miły?
Ja?
Przyniósł pan miskę wody
nowicjuszce i daje mi pan rady.
Nawet pojechał pan tutaj, bo bał się pan wysłać mnie samą.
- Bo... - Wiem.
„Nie mogę wysłać zwykłej adeptki bez oficjalnego historyka”.
To pańskie poczucie obowiązku.
Ale załóżmy, że strach o mnie motywował pana w jakichś 20%.
Dzięki temu poczuję się lepiej.
- Dziękuję za wodę. - Wasza Wysokość!
Przyniosłem zimną wodę.
Poszedłem po nią aż do jaskini...
Stać.
- Co transportujecie? - Nie wiemy.
Tak nam kazano.
Fasola mung?
Ułóżcie je jeden na drugim.
- Dobrze. - Tak jest.
Szybko.
Ostrożnie.
To cenny towar.
Uważaj, głupcze!
Niedługo ta fasola będzie cenniejsza od ciebie.
Pozbierajcie to, łamagi.
Ta fasola...
Wróciłaś?
Sa-hui.
Nie mówię o innych kwestiach,
ale musisz się ode mnie nauczyć zarabiania pieniędzy.
Z tym się nie rodzi.
Trzeba wiedzieć, co się dzieje w świecie,
i umieć zarządzać ludźmi.
To dlatego kupiłeś składniki na samdueum?
SAMDUEUM: HERBATA ZAPOBIEGAJĄCA OSPIE
Zgadza się.
Genialny pomysł, co?
Na razie ludzie się nie boją.
Ale za dwa tygodnie plotki, że epidemia
zbliża się do stolicy, rozejdą się po całym mieście.
Wtedy fasola mung, fasola adzuki i czarna fasola
podrożeją dziesięciokrotnie...
Nie, sprzedam je za 20-krotność obecnej ceny.
- Jak możesz być tak pazerny? - Co?
Masz więcej majątku, niż można wydać przez sto lat.
Jeszcze ci mało? Jak możesz zarabiać w tak haniebny sposób?
Haniebny?
Jak możesz tak mówić do ojca?
Bogactwa i pieniądze, które ukrywał Yi Dun,
już się wyczerpały,
a ludzie nadal wzruszają się historią
Fan Zhongyana dzielącego się jęczmieniem z przyjacielem.
Gdy nadejdzie pora, przekaż składniki samdueum rządowi.
Cnotliwy gest zapisze się w historii lepiej niż samolubna chciwość.
Jak śmiesz. Zabroniłem ci
cytować mi klasyki!
A jeśli obchodziłby mnie cnotliwy wpływ,
nie żyłabyś tak wygodnie
w takim domu!
Możesz sobie czytać książki i podawać się za historyczkę
dzięki majątkowi, który zebrałem przez lata.
Boże.
Moja jedyna córka nawet nie czci ojca.
Prawisz mi jedynie morały.
Mam tego dość!
Zrobić przejście dla Jego Wysokości księcia Dowona!
- Wasza Wysokość. - Wasza Wysokość.
Dziękujemy, że Wasza Wysokość tu przybył.
Jesteśmy wdzięczni.
To mój obowiązek.
Przygotowaliśmy Waszej Wysokości kwaterę. Prosimy tędy.
Jestem Yun Dae-eup, zarządca prowincji Hwanghae.
To dla mnie zaszczyt.
Jang Seok-hyeong, zarządca prowincji Pyongan.
To zaszczyt poznać Waszą Wysokość.
Proszę kazać im usiąść.
- Możecie usiąść. - Dziękujemy.
Jak wygląda sytuacja?
Epidemia ustaje z dnia na dzień,
nie ma się czym niepokoić.
Leki przysłane nam przez króla dotarły bezpiecznie
i chorzy otrzymują odpowiednie leczenie.
Sytuacja w prowincji Pyongan również się poprawia.
Chorych objęto ścisłą kwarantanną,
choroba się nie rozprzestrzenia.
Ludzie niezmiernie się ucieszyli,
że Wasza Wysokość przybył nas uspokoić.
To dla mnie ulga.
Jesteśmy wdzięczni królowi za jego wielkoduszność.
Zrobimy wszystko, aby Waszej Wysokości niczego nie brakło.
Proszę cieszyć się pobytem w Haeju,
Wasza Wysokość.
Dziękujemy za przebycie tak dalekiej drogi.
Słyszałem, że jest pan synem pana Min Ik-pyeonga.
Tak.
Jest pan tak przystojny, jak słyszałem.
Proszę pozdrowić pana Mina po powrocie do Hanyangu.
Panie Jang.
Jest pan zarządcą prowincji Pyongan, więc to tam powinien pan być.
Co pan robi w Haeju?
To przez to, że...
Jego Wysokość przybył tutaj, aby uspokoić ludzi
z prowincji Pyongan.
Musiałem powitać go osobiście.
Proszę się nie niepokoić i odpocząć.
Niedługo zostanie podany posiłek.
Chodźmy, panie Yun.
Wcześniej czułem się, jakbyśmy przekraczali most do podziemia.
Ale teraz czuję się, jakbym przyjechał tu na wakacje.
Wszyscy nam dziękują
i o nas dbają.
Wiesz, z czego słynie Haeju?
Z bibimbap.
Będąc w prowincji Hwanghae,
musimy spróbować klusek z dynią, yeonansikhae i...
Nie chodziło o jedzenie?
Haeju słynie też z przyjemnego, ciepłego klimatu
i świeżego powietrza. Wiele ludzi przyjeżdża tu na odpoczynek.
Są tu góry i plaże.
To idealne miejsce na wakacje.
- Plaże? - No tak!
Wasza Wysokość nigdy nie był na plaży.
Mam pomysł.
Może przejdziemy się razem po plaży?
Nie, dziękuję. Położę się wcześnie. Przynieś wodę do mycia.
Ale słońce jest jeszcze wysoko...
Jestem zmęczony podróżą. Raz, raz.
Wasza Wysokość jest aż tak wyczerpany?
To będzie lepsze?
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość gdzieś się wybiera?
Wasza Wysokość.
Gdzie on jest? Nawet zdjął swoje...
Znowu?
Jego Wysokość znów mi to robi?
To miała być tajna kontrola.
Nikogo tu nie ma. Co mamy kontrolować?
Mamy spotkanie ze smoczym królem morza?
Wymknąłem się, więc można to nazwać tajną misją.
To po co Wasza Wysokość wziął ze sobą historyczkę?
Co mam zapisać?
Na przykład „Książę poszedł tam i siam”.
Z całym szacunkiem,
ale jestem wykończona,
bo przez dwie noce i trzy dni szłam tu pieszo z Hanyangu,
a Wasza Wysokość jechał sobie wygodnie na koniu.
Proszę cieszyć się tą tajną inspekcją samemu.
Ja wracam.
Zaczekaj!
Ja...
Szczerze mówiąc,
pierwszy raz jestem na plaży.
Rzecz w tym,
że zawsze chciałem zobaczyć ocean...
i cieszyć się...
tą wspaniałą chwilą z drugą osobą.
Proszę zdjąć buty.
Co?
To pierwsza wizyta na plaży.
Nie wystarczy patrzeć.
Wasza Wysokość musi zapamiętać tę chwilę namacalnie.
Tak się chodzi po piasku.
Proszę spróbować.
Jakie to uczucie?
Dziwne.
Bardzo dziwne.
Podczas biegania jest jeszcze dziwniej.
Miałbym tu biegać?
Tak.
Śmiało.
Proszę zamoczyć stopy.
- Stopy? - Wasza Wysokość się boi?
Mam wejść do wody?
Będzie fajnie, obiecuję.
- Chwila. - Będzie dobrze.
Gdzie chciałabym pojechać?
W wiele miejsc.
We Włoszech
znajduje się krzywa wieża.
Chciałabym ją zobaczyć.
Jak krzywa wieża może stać?
Nie zawaliła się?
Dlatego chciałabym ją zobaczyć.
To nie wszystko.
W Egipcie znajdują się grobowce, które mają tysiące lat.
Podobno są wielkie jak góry.
Stojąc na ziemi, nie da się nawet zobaczyć ich szczytu.
Powiedz, co jeszcze jest za morzem?
Teraz kolej Waszej Wysokości.
Jakie miejsce Wasza Wysokość chciałby odwiedzić?
Ja nawet nie wiem, co jest w Joseon.
Morze Japońskie.
Gdzieś na Morzu Japońskim leży wyspa Dokdo.
Podobno żyją tam stada dziwnych zwierząt zwanych lwami morskimi.
Mogą się swobodnie poruszać
między morzem a lądem i nigdy nie są samotne.
Postanowiłem kiedyś, że muszę udać się na Dokdo
i zobaczyć te lwy morskie.
Jeśli się uda, proszę zabrać mnie ze sobą.
Też chcę je zobaczyć.
Tak zrobię.
- Panna Hae-ryung? - Uczony Lee?
Spotkanie było nam chyba przeznaczone.
Spotkaliśmy się ponownie w Haeju, nawet nie w Hanyangu.
Dobrze się panu powodzi?
Tak, nawet bardzo.
Słyszałem, że została pani historyczką.
Teraz to widzę.
Gratulacje.
To dzięki panu.
Dziękuję...
- za to, co pan wtedy zrobił. - Rety.
Nie ma sprawy. Po tamtym dniu
rodzice przestali mnie zamęczać ślubem.
Co pana sprowadza do Haeju?
Przepraszam, że przyprowadziłem Waszą Wysokość tutaj.
Trudno porozmawiać na osobności w urzędzie prowincji.
Nie szkodzi. Słyszałem, że jesteś magistratem Songhwahyeon.
Czemu chciałeś ze mną pomówić?
Wasza Wysokość, błagam.
Proszę pomóc nam uratować naszych ludzi.
To znaczy?
Raporty składane dworowi królewskiemu to kłamstwo.
Przez epidemię ospy w prowincji Hwanghae zmarło ponad 500 osób.
A w prowincji Pyongan...
zbyt wiele ludzi, by ich zliczyć.
To nie wszystko.
Chorzy umierają z braku lekarstw.
Nawet zdrowi
są uwięzieni we wsiach
i umierają z głodu.
Dwór królewski przysłał już
żywność i leki.
A zarządcy prowincji Pyongan i Hwanghae powiedzieli, że...
Nie można im wierzyć!
Yun Dae-eup, zarządca prowincji Hwanghae, wydał rozkaz
odbierania żywności zarażonym wsiom.
Jang Seok-hyeong z Pyongan
uciekł do Haeju, gdy ospa
dotarła do Pjongjangu,
i porzucił swoich ludzi.
Oficjele uciekają przed odpowiedzialnością,
a ludzie nie mają jak
prosić o pomoc.
Wasza Wysokość.
Proszę zlitować się nad tymi ludźmi.
Proszę ich uratować.
Błagam.
Błagam Waszą Wysokość.
Proszę pomóc nam uratować naszych ludzi.
Nie można im wierzyć!
Przepraszam.
Przejadę się chwilę.
Nie jestem zbyt ciężka.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość nie spał?
A ty? Co tu robisz o takiej porze?
Ja...
jadę do Songhwahyeon.
Wasza Wysokość też?
Jeśli nie, proszę udać, że mnie tu nie było.
Niedługo wrócę.
Też nic nie rozumiem.
Nie wiem, komu ufać,
a nawet jeśli sytuacja jest naprawdę zła,
nie wiem, co mógłbym zrobić.
Dlatego...
zastanawiam się, czy nie powinienem żyć w nieświadomości.
Nie wiem, co mam uważać.
Wasza Wysokość.
Ja też nie jestem pewna.
Próbuję tylko dowiedzieć się tego, czego nie wiem.
Stać!
Jedziemy do Songhwahyeon.
Proszę nas przepuścić.
Nie wolno nam nikogo puszczać.
- Zawróćcie. - Ale...
Znajdziemy inną drogę.
Stać!
Jeśli Wasza Wysokość jest zmęczony, możemy odpocząć.
Nie jestem.
Często ćwiczę,
więc to dla mnie łatwizna.
Dobrze, chodźmy więc.
Ale
jeśli ty chcesz odpocząć, dotrzymam ci towarzystwa.
Usiądźmy tu.
Jesteśmy chyba już tutaj.
Powoli! Ostrożnie!
Songhwahyeon?
Chcecie dostać się w miejsce dotknięte epidemią,
a nie z niego uciec?
Mamy swoje powody.
Czy do Songhwahyeon prowadzi jakaś boczna droga?
Zapomnijcie o tym.
Jeśli chcecie żyć, nie zbliżajcie się tam.
Chcecie umrzeć tak młodo?
Jest aż tak źle?
Oczywiście.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Gdy epidemia dotrze do nowej wioski,
otaczają ją linami i zatrzymują mieszkańców w środku.
Umierają albo z choroby, albo z głodu.
Skazują mieszkańców na śmierć.
To dlaczego byliście w tak niebezpiecznym miejscu?
To nie tak, że chcieliśmy tam iść.
Jesteśmy kupcami, ale nie mogliśmy patrzeć,
jak nasi pobratymcy umierają.
Daliście im jedzenie?
Taki mieliśmy plan.
Przywieźliśmy tam proso i jęczmień
i chcieliśmy sprzedać je po nieco wyższej cenie niż zwykle.
Ale mieszkańcy zaczęli płakać i błagać,
żebyśmy im coś sprzedali.
W końcu sprzedaliśmy towar za dziesięciokrotność ceny.
Nie planowałem tego,
ale sporo na tym zarobiłem.
W trzy dni zarobiłem równowartość rocznych zarobków.
- Jak... - Co za podłość.
Jesteś podłym człowiekiem.
Co?
Powinieneś pomóc potrzebującym.
A zamiast tego wolałeś zarobić?
Nie masz sumienia? Nie wstyd ci?
Uważaj na słowa.
Nie ukradłem dostarczonej żywności ani nie uwięziłem wieśniaków
tak jak oficjele.
Tak właściwie to ocaliłem wiele żyć.
Niczym się nie różnisz
od oficjeli, którzy ukradli przysłaną żywność.
Wszyscy jesteście złodziejami.
Co? Złodziejami?
Nazwałeś prawych obywateli złodziejami?
To prawda. Jesteście bandą złodziei.
Zaczynasz działać mi na nerwy, młody człowieku.
Nie wiesz, jak mocno potrafię przywalić.
Co ty wyprawiasz? Puszczaj mnie.
Ty wyrostku!
Co ty tam wiesz, smarkaczu?
Boże!
Szybko, uciekajmy.
Ale...
- Hej! - Chodźmy!
- Hej! - Ta dwójka...
Tutaj już nas nie dogonią.
Wasza Wysokość jest aż tak zły?
Tak, jestem zły.
Gdybyś mnie nie powstrzymała, dałbym mu nauczkę.
To dziwne, bo Wasza Wysokość dość szybko uciekał.
Ale słusznie.
Musieli usłyszeć, że postąpili niewłaściwie.
Proszę wytrzymać.
Już prawie jesteśmy.
Od jakiegoś czasu chcę cię o coś spytać.
O magistrata Songhwahyeon.
Dobrze się znacie? Odniosłem takie wrażenie.
Był moim mężem.
Mężem?
Byłaś zamężna?
Tak jakby.
A dokładniej? Kiedy, gdzie i jak go poznałaś?
I dlaczego się rozstaliście...
Nie, jestem pewien, że on chciał, żebyś z nim została,
bo on też ma oczy. Mylę się?
Czemu Wasza Wysokość tak się mną interesuje?
Zerwał zaręczyny, bo mam wiele wad.
Proszę nie zadawać pytań.
Zerwał zaręczyny?
Jak on śmiał cię porzucić?
Ale to znaczy, że ci na nim nie zależało?
Ktoś tu jest?
Jest tu kto?
Jesteście z urzędu?
Nie.
My też unikamy królewskiej armii.
Nie bójcie się.
Proszę zaczekać na zewnątrz.
Dlaczego się tu ukrywacie?
Czemu nie leczycie się w wiosce?
We wsi już dawno skoczyły się leki.
A lekarze przestali nas odwiedzać.
Bałam się, że stracę dziecko,
jeśli będziemy tam czekać na leczenie.
Pani.
Może to bezwstydne, ale chcę o coś prosić.
Czy mogłaby pani
ją zabrać?
Co?
Podobno epidemia nie dotarła jeszcze na południe kraju.
Starałam się zrobić wszystko, by ocalić dziecko.
Ale królewska armia zabiła mojego męża,
a jeśli i ja umrę,
nasza córka nie przetrwa.
Wynagrodzę to pani nawet po śmierci.
Proszę uratować moją córkę.
Błagam panią.
Proszę nie wchodzić.
Czemu nie możemy jej wziąć?
Dlaczego?
Jak mówiłam,
nie możemy...
jej wziąć. Nie.
Nie powinniśmy.
Dlaczego nie? Jej matka nas o to błagała.
Moglibyśmy narazić wiele ludzi.
Jej wioskę nawiedziła epidemia.
W dodatku mieszkała z chorym.
Wydaje się zdrowa, ale może być już zarażona.
Jeśli zabierzemy ją do Haeju,
ospa może się rozprzestrzenić.
Nie mamy pewności.
- Można ją odizolować i obserwować... - Gdyby to zapobiegało ospie,
nie doszłoby do epidemii.
W dodatku
jeśli ludzie się o niej dowiedzą,
nie będą siedzieć bezczynnie.
Będzie bezpieczniejsza tutaj.
Czyli mówisz, że...
mamy ją tutaj zostawić?
Nawet jeśli może...
tu umrzeć?
Przywieźliśmy sporo jedzenia i leków.
Jeśli im je zostawimy,
może uda im się dłużej przeżyć.
Skończyliśmy przygotowania do rytuału przeciwko epidemii.
Czemu Jego Wysokości jeszcze nie ma?
Zapewne jest zmęczony po podróży.
- Jego Wysokość wciąż śpi. - Co?
Proszę o cierpliwość.
Mówił pan to samo dwie godziny temu.
On tam w ogóle jest?
Twierdzi pan, że mógłby stąd wyjść
bez powiadomienia mnie?
Chcę sam zobaczyć księcia.
Ale... Panie zarządco Yun!
Wasza Wysokość.
Czekaliśmy na Waszą Wysokość.
Chodźmy odprawić rytuał przeciw epidemii.
Nie będzie
żadnego rytuału.
Jak to? Dlaczego raporty miałyby być fałszywe?
Nie wiem, skąd pochodzą te plotki,
ale to nieprawda.
Poznałem ludzi i słyszałem ich historie.
Będziecie utrzymywać...
że to fałszywe plotki?
Ludzie są zawsze niezadowoleni.
Ciągle utyskują na oficjeli.
To zwykłe narzekania.
Nie można im wierzyć.
Wasza Wysokość, zrobię wszystko,
aby to sprawdzić.
Nie ma potrzeby.
Ja wysłałem fałszywe raporty.
Panie Yun.
Nie miałem wyjścia. Chodziło o naszych ludzi.
Wysłał pan fałszywe raporty Jego Wysokości
i podaje pan jako wymówkę dobro ludzi?
Jako wymówkę?
Odkąd epidemia dotarła do prowincji Pyongan,
więcej ludzi ucierpiało przez straty
spowodowane grabieżami, podpaleniami i kradzieżami
niż przez samą chorobę.
Gdybym wyznał w raporcie prawdę,
ludzie z Hanyangu dowiedzieliby się o epidemii.
Co by się stało z Hanyangiem?
Co by się stało z dwustoma tysiącami ludzi,
którzy tam mieszkają?
A co z faktem
kradzieży żywności, którą król przysłał tutejszej ludności?
I tym, że więżąc ludzi w wioskach, skazujesz na śmierć i zdrowych?
To też robisz dla dobra ludu?
Poświęcając setkę istnień, możemy uratować tysiące.
Po prostu dokonałem wyboru.
Nie dokonałeś wyboru. Poddałeś się.
Przygotować leki i żywność.
Muszę jechać do prowincji Pyongan.
Myślałem, że to żółtodziób.
Jak zdołał się o tym dowiedzieć?
Panie Min.
Może pan nam pomóc?
Jeśli wyśle pan ojcu list,
może uda mi się coś załatwić.
Co pan robi?
„Zarządca prowincji Pyongan,
Jang Seok-hyeong,
błaga historyka
o ocalenie jego życia”.
- Zapisałem to. - Co?
Panie.
Prowincja Pyongan?
Jego Wysokość pojechał do prowincji Pyongan?
Tak napisano w raporcie z Haeju.
Życie mu niemiłe?
- Po co miałby tam jechać? - Właśnie.
Nie został przypadkiem wysłany właśnie tam?
Skąd to zdziwienie?
Miał tam jechać, o ile będzie bezpiecznie.
Słyszałem, że sytuacja jest okropna.
W takim razie musi wrócić do Hanyangu od razu po rytuale.
Musi tylko pokazać ludziom, że się o nich martwi.
Rety.
A co z panem Minem?
Nie chorował na ospę.
Nie widzisz tego po nim?
Przystojny, mądry, z dobrej rodziny.
Urodził się największym szczęściarzem.
W czasie wojny nie trafiłaby go strzała.
Nigdy nie zachoruje na ospę.
Od kiedy ospa wybiera, kogo zarazić, a kogo nie?
W takim wypadku pan powinien był zachorować dawno temu...
Idę do Sekretariatu Królewskiego.
Trzeba mi się przyjrzeć, żeby zobaczyć, że jestem przystojny.
Potrzeba co najmniej trzech lat... Adeptko Heo!
Przeżyje pan kolejne trzy lata?
Wasza Wysokość jest tu od godziny.
Boję się, że to zaszkodzi zdrowiu Waszej Wysokości.
Przynieś więcej strzał.
Wasza Wysokość.
Proszę się nie obwiniać.
To nie Wasza Wysokość...
wysłał księcia Dowona.
Za dużo sobie pozwalasz.
Wiedział pan, że ona wciąż żyje?
Dowiedziałem się niedawno.
Pewnie dlatego ostatnio mnie pan nie odwiedzał.
Dowiedziałem się, gdzie ona jest.
W prowincji Pyongan.
Proszę mnie ocalić.
Proszę o ratunek.
Pomocy.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość nie może iść dalej.
Tyle wystarczy.
Wracajmy do urzędu prowincji.
- Wasza Wysokość! - Wasza Wysokość!
Prosimy o pomoc.
- Proszę. - Dobre?
Spójrz.
Co ty robisz?
To było około 20 lat temu.
Zaaplikowano mi coś w ramię i to bardzo bolało.
Jestem lekarką, o której Wasza Wysokość czytał.
Ta książka mówi, jak wszystkich uratować. Proszę ją przeczytać.
Gdy spróbujesz zmienić czyjąś opinię,
staniesz się powieściopisarką piszącą własną wersję historii.
To prowincja Pyongan.
Mam wiele pytań do tej kobiety.
Chcę uspokoić ludzi.
Zaaplikujesz mi wydzielinę z ran po krowiance?