NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 8
Co ty robisz?
- Kim jesteście? - Książę Dowon
przybył tu jako wimusa. Okażcie szacunek.
Przepraszam, że nie poznałem Waszej Wysokości.
Jestem Kim Hong-rok, były królewski lekarz
z Ośrodka Medycznego.
Byłeś królewskim lekarzem?
To dlaczego jej na to pozwoliłeś?
Zaraża dzieci chorobą.
Nie, Wasza Wysokość.
To procedura medyczna zwana wariolizacją.
Wariolizacja?
Od starożytności wiemy, że aplikowanie zdrowym
wydzielin osób zarażonych ospą
uodparnia ich na chorobę po tym,
jak przejdą jej łagodną wersję.
Jednak połowa osób poddanych wariolizacji umiera.
To bardzo ryzykowna metoda prewencji.
Przetestowałam ją na dwanaściorgu dzieci
i siedmioro z nich wyzdrowiało.
- A pozostała piątka? - Są w kiepskim stanie.
Parszywa wiedźma!
Przeprowadzasz ryzykowne eksperymenty na osłabionych dzieciach?
Udało jej się ocalić siedmioro z nich.
Ocaliła siódemkę.
Dzieci uratowała opatrzność.
Ona nie ma z tym nic wspólnego!
Gdyby nic im nie zrobiła, dzieci, które teraz umierają,
mogłyby wcale nie zachorować.
Nie mogliśmy nic nie robić i liczyć, że się nie zarażą.
Musieliśmy coś zrobić, by uratować chociaż jedną osobę.
Wasza Wysokość. Proszę pozwolić nam wykonać więcej wariolizacji.
To w tym momencie najlepsze rozwiązanie.
Nie pozwolę na to.
Nie możemy tak ryzykować czyjegoś życia.
Macie przestać.
Moja droga, co ty tu robisz?
A jeśli ktoś cię zobaczy?
Czemu przyprowadziłeś tu księcia? Powinien zostać w urzędzie.
Nie miałem wyboru.
Nalegał, żeby tu przyjść.
Choroba się szerzy,
nie pozwalaj Jego Wysokości opuszczać gościńca.
Musi jak najszybciej wrócić do Hanyangu.
Postaram się go przekonać.
A poza tym...
jak ty się czujesz, moja droga?
O mnie się nie martw.
Skup się na opiece nad księciem.
Dobrze.
- Mam nadzieję, że zrobiłem dobrze. - Słucham?
W kwestii tej wariolizacji, którą przeprowadzała lekarka.
Dobrze postąpiłem.
Należało ją zatrzymać.
Nie sądzisz?
Nie jestem pewien.
Jej wytłumaczenie miało sens.
Nie sądzę, żeby się myliła.
Spotkałem ją później i poprosiła mnie,
żeby Wasza Wysokość nie opuszczał kwatery,
by się nie zarazić.
Martwi się o ciebie. Byłeś zbyt ostry.
Jak to?
Książę ma obowiązek chronić ludzi...
Oczywiście, masz rację.
Skoro jesteś księciem,
nie musisz słuchać, co ma do powiedzenia zwykła lekarka.
Podjąłeś już decyzję,
więc się tym nie przejmuj i idź słodko spać.
Kogo obchodzą ludzie i ospa?
Najważniejsze, żeby Wasza Wysokość odnalazł spokój ducha.
Od starożytności wiemy, że aplikowanie zdrowym
wydzielin osób zarażonych ospą
uodparnia ich na chorobę po tym,
jak przejdą jej łagodną wersję.
Pani doktor.
Ja to zrobię. Proszę zająć się czymś innym.
Dobrze, dziękuję.
Zjedzmy.
Podziwiam panią.
Słyszałam, że lekarze z innych wsi uciekli
ze strachu przed chorobą,
a pani przyjechała tu, by zająć się chorymi.
Musi się pani bać.
To nie jest gorsze
od bólu, jaki przeżywają te dzieci.
Poza tym jestem odpowiedzialna za tę sytuację.
Proszę nie brać sobie do serca tego, co powiedział Jego Wysokość.
Raz zachowuje się przyzwoicie, a za chwilę nieznośnie.
Miewa humory.
Jest rozpalona. Musimy obniżyć jej temperaturę.
Nie boi się pani dotykać chorych?
Widzę po pani skórze, że nie miała pani nigdy ospy.
Nie boję się.
Pamiętam,
że zaaplikowano mi coś w ramię i to bardzo bolało.
To miało zapobiec ospie.
Zastanawiam się, czy to była wariolizacja.
Ojciec uspokajał mnie i powiedział, że będę zdrowa,
ale najpierw chwilę pocierpię.
Pamięta pani, kiedy to było?
Mam teraz 26 lat,
to było około 20 lat temu.
Pani ojciec musi znać się na medycynie.
W tamtych czasach niewielu ludzi w Joseon
umiało przeprowadzać wariolizację.
Zapewne usłyszał jakąś pogłoskę o tej metodzie.
Nie znał się na medycynie. Był doradcą cechu kupieckiego,
nie zajmował żadnego stanowiska rządowego.
Zmarł, gdy byłam mała.
Przepraszam.
Założyłam, że pochodzi pani z możnego rodu.
Nie powinnam o tym mówić.
Nic się nie stało, to dla mnie komplement.
Pochlebia mi pani.
Nie wygląda pani na dwórkę.
Co tu panią sprowadza?
Powinnam się przedstawić.
Jestem historyczką.
Goo Hae-ryung, adeptka z Urzędu Dekretów Królewskich.
Ja nazywam się Mo-hwa.
Informacja o epidemii dopiero co dotarła do stolicy.
Ludzie już się na nią szykują i zbierają zapasy?
Panie Seong.
- Przepraszam, Wasza Wysokość. - Co za chamstwo!
Jego Wysokość nie może spać, bo tak się martwi o lud,
a pan śmie drzemać i chrapać przed księciem?
To panu wygląda na sypialnię?
Historyk musi zapisywać wszystko, co widzi i słyszy.
Jak śmie pan spać!
Przepraszam. Proszę o wybaczenie.
Wasza Wysokość, ten historyk znieważył dwór
i zaniedbał swoje kluczowe obowiązki.
Proszę wysłać go do Urzędu Śledczego, by poniósł karę.
- Proszę go ukarać. - Proszę go ukarać.
Dość.
Wszyscy wiedzą, jak ciężko pracują historycy.
Kto będzie chciał pracować jako historyk,
- jeśli będziemy ich tak karać? - Ale, Wasza Wysokość...
Zapomnieliście, czego dotyczy to spotkanie?
Później pomyślę, co zrobić z historykiem.
Najpierw wyślijcie ryż z innych prowincji
do prowincji Pyongan i Hwanghae.
Otworzę Królewski Skarbiec,
jeśli nie starczy środków na leki.
Poszukajcie ich w całym kraju,
by starczyło dla wszystkich.
Tak jest.
Pan Seong został przyłapany na drzemce.
- Spał? - Na audiencji?
Gdy robił zapisy?
Nic nie mówcie.
Miałem nogi jak z waty i serce waliło mi jak oszalałe.
Boże!
Co teraz będzie z panem Seongiem?
Zostanie zwolniony?
Za to powinien być wdzięczny.
Dawno temu jeden z historyków też zasnął na służbie
i został wygnany...
To go nie spotka, prawda?
Chciałbym go odesłać
na wieś, żeby dostał nauczkę,
ale Jego Wysokość
litościwie mu wybaczy, jeśli złoży pisemne przeprosiny.
Panie Seong, ma pan wielkie szczęście.
Gdyby to był król, zostałby pan...
Wie pan?
Wiem.
Aż wstyd mi się odezwać.
To nie pana wina.
Przez epidemię jesteśmy zasypani pracą.
Brakuje nam ludzi.
To prawda.
Musimy chodzić na audiencje i wykłady.
Spisywanie działań króla jest pracochłonne,
a jest jeszcze książę.
Sami wiecie, że mamy też inne obowiązki.
Musimy zapisywać wszystkie królewskie dekrety i je rozsyłać.
Zapisujemy je również w rejestrze administracyjnym.
Rozważałem nawet wizytę u guru z Gyeryongsan,
żeby się sklonować.
Zapisujemy też nasze opinie na temat wydarzeń.
Nawet gdy jestem w domu,
muszę pracować równie ciężko, co tutaj.
Nie mam nawet czasu napić się niczego z żoną.
Panie Son, mówił pan,
że przegapił pan pierwsze kroki swojego wnuka.
Panie Yang, proszę złożyć wniosek w naszym imieniu.
Trzeba zatrudnić więcej historyków
albo ograniczyć nasze obowiązki.
Proszę coś z tym zrobić.
Dlaczego wyżywacie się na mnie?
Mieliście pojęcie, na co się piszecie,
gdy zostawaliście historykami?
Podczas studiów na Sungkyunkwan starsze roczniki mówiły,
żeby nie pracować w Urzędzie Dekretów Królewskich,
bo przez nadmiar obowiązków zestarzejemy się dwa razy szybciej.
Ostrzegali nas wielokrotnie.
Ani razu tego nie słyszeliście?
To dlaczego teraz narzekacie?
Mam ochotę przywalić wam w łeb.
Wracać do pracy!
„Historyk Seong Seo-gwon wyższej dziewiątej rangi
zasnął i chrapał podczas pracy”.
Koniecznie to zapiszcie.
Tak jest.
Dzień dobry.
Proszę pani.
Przyszłam po pani dziecko.
W wiosce założono kwarantannę.
Moje dziecko...
Pani.
Coś się stało?
Przeze mnie...
umarło dziecko.
Mogłam je uratować.
Mogłam je ochronić,
ale się od niego odwróciłam.
Dziękuję.
Czuje się już pani lepiej?
Ktoś mi kiedyś powiedział,
że gdy zakwitają kwiaty, zawsze zaczyna wiać i padać,
a życie jest pełne pożegnań.
Nie może pani obwiniać ani siebie,
ani innych...
za pewne życiowe sytuacje.
Proszę się nie zadręczać.
Proszę wykorzystać tę energię, aby zrobić to, co w pani mocy.
WARIOLIZACJA KROWIANKĄ AUTORSTWA YEONGAN
Wasza Wysokość, przybyła królowa.
Wpuścić ją.
Wasza Wysokość.
Wiem, że jesteś zajęty. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Skąd. Proszę usiąść.
Słyszałam, że przybył posłaniec z Pyongan.
I że sytuacja jest bardzo zła.
- Tak. - Książę.
Książę Dowon musi wrócić jak najszybciej.
Martwię się o niego tak bardzo,
że nie mogę jeść ani spać.
Boję się, że dotrze do nas tragiczna wiadomość.
Każdego dnia
targają mną nerwy.
Też chciałbym, żeby wrócił,
ale ojciec...
Polecę mu wrócić najszybciej, jak to możliwe.
Proszę zadbać o swoje zdrowie,
by Wasza Wysokość mogła go powitać uśmiechem.
Dobrze.
Tak zrobię.
Wasza Wysokość śpi?
Nie.
Wejdź.
O co chodzi? Późno już.
Co to?
Ta książka mówi, jak wszystkich uratować.
Kluczem są krowy, nie ludzie.
Dzięki wydzielinom zarażonych krów
powstrzymamy epidemię.
Dzięki wydzielinom zarażonych krów? Jak to?
W tej procedurze wydzieliny
krów chorych na krowiankę podawane są ludziom.
Proszę się nie przerażać.
Wydzieliny osób chorych na ospę mogą nawet zabić zdrowego człowieka.
A wydzieliny krów wywołują łagodną postać ospy,
która nie zagraża życiu.
To nie ma sensu.
Śmiertelność wynosi 50%, gdy zaaplikuje się ludzkie wydzieliny.
Jak zwierzęce...
W europejskim kraju zwanym Anglią dzięki tej metodzie
uratowano wielu ludzi.
- A niedaleko Morza Martwego... - Nie chcę tego słuchać.
Nic o tym nie mów.
Wasza Wysokość, nie rozumiałam, jak to jest...
być zdolnym zrobić wszystko,
by ocalić umierającą rodzinę.
To moja wina.
Zrozumiałam, że tchórzostwem jest
zostawiać ludzki los woli niebios.
Wiem, że to wydaje się Waszej Wysokości absurdalne.
Ale gdybym była jedną z osób,
które czekają tutaj na śmierć,
skorzystałabym nawet z tak absurdalnej szansy.
Byłabym aż tak zdesperowana.
Proszę ją przeczytać.
Nawet po przeczytaniu książki Wasza Wysokość
może nie wyrazić zgody.
WARIOLIZACJA KROWIANKĄ AUTORSTWA YEONGAN
„Od starożytności Europejczycy wierzyli,
że kobiety dojące krowy nie chorowały na ospę.
Procedura wywodzi się właśnie z tego założenia.
Wydzielinę krów chorych na krowiankę podano 36 osobom. Wszystkie wyzdrowiały
i do końca życia będą odporne na ospę.
Ja jednak poniosłem porażkę”.
Proszę...
„Ludzie nie chcieli mnie słuchać, nie dopuszczali możliwości
zaaplikowania im wydzieliny zwierząt”.
Jest tam kto?
„Miasto obiegły absurdalne plotki”.
- Boże. - „Potrafiłem wygrać z ospą,
ale nie z ludzkimi lękami”.
YEONGAN SEOMUN JIK
„To nasz obowiązek i musimy go spełnić, choćby miało to zająć nam całe życie.
Musimy zdobyć zaufanie ludzi
i uwolnić Joseon od ospy.
Trzeba zakończyć epokę powierzania ludzkiego życia jedynie niebiosom.
W naszej epoce ludzkie życia ratują inni ludzie”.
Wasza Wysokość, przyprowadziłem ją.
Wasza Wysokość.
Przeczytałem książkę.
Myślałem o tym całą noc...
i trudno mi było uwierzyć.
W to, że chore krowy mogą ocalić ludzkie życie.
Trudno mi w to uwierzyć.
Wszyscy tak reagowali.
Uznali, że to niedorzeczność.
To jest niedorzeczne.
Ale...
chciałbym uwierzyć w tę niedorzeczność.
Naprawdę.
Odpowiedz mi, bo mi trudno w to uwierzyć.
Dlaczego ty uwierzyłaś we wszystko
w tej książce?
Jestem lekarką,
o której Wasza Wysokość czytał.
Około 20 lat temu studiowałam medycynę w Seoraewon.
Napisałam tę książkę z nauczycielem,
gdy badaliśmy procedurę wariolizacji.
Zbierałam wydzieliny z krowich pęcherzy
i własnoręcznie podawałam je ludziom.
Oprócz tego
na własne oczy widziałam, jak ci ludzie zdrowieli.
Zaręczysz za to
własnym życiem?
Tak, Wasza Wysokość.
Chodź ze mną.
Jak to, Wasza Wysokość?
Wasza Wysokość chce podać ludziom ropę krów?
Wasza Wysokość mówił, że nie można ryzykować
ludzkiego życia.
Wtedy mnie to przerażało.
Ale już się nie boję.
Nie będę patrzył,
jak epidemia się rozprzestrzenia.
Nigdy nie słyszałem o procedurze,
która wykorzystuje zwierzęcą ropę.
Jak mamy zatrzymać epidemię
za pomocą tak niedorzecznej metody?
Powstrzymamy epidemię.
Wyplenienie choroby i ratowanie ludzi
nie zależy już od woli niebios.
Wasza Wysokość.
Z całym szacunkiem,
ale ludzie nie posłuchają rozkazu,
nawet jeśli Wasza Wysokość wierzy w tę metodę.
Lekarce trudno było
nawet zebrać dzieci do testów wariolizacji.
- Jeśli to będzie ropa krów... - Dlatego
chcę uspokoić ludzi i poddam się procedurze.
Wasza Wysokość nie może tego zrobić.
Proszę tego nie robić.
Zaaplikujesz mi
wydzielinę z ran po krowiance?
Tak, Wasza Wysokość.
Wiedziałaś o tym?
Dlaczego Jego Wysokość nagle zmienił zdanie?
Odwiedziłam go wczoraj i dałam mu książkę.
O wariolizacji wydzielinami krów.
Dlaczego?
Chciałam, żeby Jego Wysokość zmienił zdanie.
Dlaczego?
Bo podjął złą decyzję.
Uważasz...
że jako historyczka miałaś do tego prawo?
Przede wszystkim służę temu krajowi.
Nie mogę jedynie spisywać historii,
- wiedząc, że ludzie umierają. - To zadanie historyka!
Masz słuchać, nie mówić.
Nie ty podejmujesz decyzje.
Masz za zadanie je zapisywać.
Po co więc wybiera się
i edukuje historyków, skoro mamy tylko notować?
Można by zatrudnić każdego, kto umie pisać.
Wiele osób potrafi pisać,
ale niewielu zna swoje miejsce.
Zawsze podejmuje się i złe, i dobre decyzje.
Jako historycy
musimy to zaakceptować.
Gdy spróbujesz naprawić czyjeś błędy lub zmienić czyjąś opinię...
Gdy chociaż o tym pomyślisz,
staniesz się powieściopisarką
piszącą własną wersję historii.
Rozumiesz?
Mo-hwa!
Co ty sobie myślisz?
Naprawdę podasz Jego Wysokości ropę krów?
Nie słyszałeś?
- Jego Wysokość mi to nakazał. - I tak nie powinnaś.
Jeśli Jego Wysokości coś się stanie,
stracisz głowę.
Zostaniesz poddana egzekucji!
Proszę!
Rety.
Mo-hwa!
To prowincja Pyongan. Przywieźcie ją całą.
Mam wiele pytań do tej kobiety.
Dlaczego podają Jego Wysokości krowią ropę?
To wstrętny absurd.
To jakaś barbarzyńska procedura z Zachodu.
Podobno zapobiega ospie.
W życiu nie słyszałam nic głupszego.
Oby nie zmienił się w krowę.
Wasza Wysokość, proszę. Jeszcze nie jest za późno.
To zbyt niebezpieczne.
Sam przyjmę tę ropę.
Z radością poświęcę swoje marne ciało
dla księcia.
Wasza Wysokość!
Jesteśmy gotowi.
Podnieś zasłonę.
- Rety. - Boże.
Wasza Wysokość...
- Bierzcie ją. - Tak jest.
Wsiadaj.
Szybko!
Mo-hwa!
Przepraszam. Gdzie jest lekarka?
Wczoraj nie wróciła. Nie została w gościńcu?
Mo-hwa!
Co? Lekarka zniknęła?
Tak, wyszła wczoraj wieczorem zbadać dzieci
i nie wróciła.
Nie wróciła do swojego pokoju.
- Gdzie ona może być? - Jak się czuje książę?
Ma wysoką gorączkę i nie myśli trzeźwo.
Chyba zachorował na ospę.
Zapewne uciekła ze strachu.
Niech żołnierze przeszukają wioskę.
Musimy schwytać tę lekarkę.
Tak jest!
ZAKAZ WSTĘPU
Dlaczego wywozicie to z mojego domu?
Wy dranie! Zatrzymajcie się.
Stójcie.
Jak śmiecie, łotry!
- To ostatni. Załadujcie go. - Co?
Co tu się dzieje?
- Możemy jechać. - Co tu się wyprawia?
Czemu magazyn jest pusty?
Dlaczego wszystko mi ukradli?
Co? Przecież sam pan to rozkazał.
Postradałeś rozum?
Kiedy kazałem ci to zrobić?
Nie kłamię.
Pani Sa-hui powiedziała, że pan tak rozkazał.
Co? Sa-hui?
Tak. Powiedziała, że kazał pan mi zawieźć składniki na samdueum
do Apteki Publicznej. Wyraziła się jasno.
Gdzie jest ta smarkula Song Sa-hui?
Panie!
Wiadomość z pałacu!
- Co? Z pałacu? - Tak.
Proszę usiąść.
Dobrze.
Zdziwiła cię moja wiadomość?
Nie, Wasza Wysokość.
Ale dlaczego zostałem wezwany do Dongungjeon?
No dobrze.
Wasza Wysokość, to jedwab z kokonów pawicowatych.
Słyszałem, że wysłałeś składniki leków do Apteki Publicznej.
Chciałem się trochę odwdzięczyć.
Trochę? To jest niezwykle cenne. Rety.
To pan ofiarował nam coś cennego.
Martwiłem się,
bo w mieście brakowało składników leków.
Dzięki panu zaopiekujemy się
ludźmi cierpiącymi z powodu epidemii. To wielka pomoc.
Dziękuję.
Kupiłem towary za własne pieniądze,
by pomóc ludziom
i przekazać je do Apteki Publicznej.
Tak, Wasza Wysokość.
Szlag.
Towary kosztowały fortunę. Ten jedwab jest przy nich bezwartościowy.
Pójdę już.
Wiem, że to twoja zasługa.
Słyszałem, że twój ojciec magazynuje wielkie zapasy
i szukałem na to dowodów.
Ale udawało mu się uniknąć kary.
A ty zyskałaś szansę,
by zapisać w historii dobry uczynek ojca.
Nie wiem, czy mam być poruszony twoją miłością do ojca,
czy mam czuć się obrzydzony.
Wasza Wysokość chce przeczytać?
Czy
ja mam to zrobić?
Co?
„Kierownik Ministerstwa Personelu wysłał leki do Apteki Publicznej.
- Zmagazynował je...” - Wystarczy.
- „...dla zarobku...” - Dość.
Jesteś historyczką.
To powinno zostać tajemnicą. Jak śmiesz to czytać?
To Wasza Wysokość pierwszy...
we mnie zwątpił.
Nie poleciłam wysłać leków,
żeby ojciec uniknął kary.
Ani nie zrobiłam tego z miłości.
Zrobiłam to, bo uważam, że arystokrata ma taki obowiązek.
Peonia.
Liście tytoniu.
Wasza Wysokość.
Dasz mi wody?
Wasza Wysokość!
Musiałeś tak długo spać?
Nie wiesz, jak się martwiłem.
Nie mógłbym bez ciebie żyć.
Możesz mnie puścić?
Naprawdę dobrze się czujesz?
Masz ochotę zjeść to, co jadają krowy?
A może zaryczeć jak krowa?
- Wyrósł ci ogon? - Dość.
Lekarz musi go zbadać.
Oczywiście, lekarz musi go zbadać.
Czy Waszej Wysokości coś dolega?
Trochę kręci mi się w głowie. Pewnie za długo leżałem.
I wydaje mi się,
że na rękach wyskoczyła mi wysypka.
To nie wysypka, tylko znak, że Wasza Wysokość zdrowieje.
Stan Waszej Wysokości się poprawił.
A gdzie jest lekarka?
Przykro mi,
ale trzy dni temu zaginęła.
Zaginęła? Co się stało?
Nie wiem,
ale żołnierze jej szukają.
Zapisaliście, że podała mi krowią ropę?
Tak, Wasza Wysokość.
Prześlijcie zapis do wszystkich wsi w prowincji Pyongan.
Tak jest.
Zgadzam się
na leczenie ludu krowią ropą.
Gotowe.
To naprawdę bezpieczne?
Słyszałam, że czyjś syn
po tym zabiegu zmienił się w krowę.
Proszę spojrzeć.
Jego Wysokość wciąż jest człowiekiem, i to zdrowym.
- To podobno książę. - Naprawdę?
Podano mu krowią ropę i wyzdrowiał.
- Wyzdrowiał? - To niesamowite.
- Naprawdę? - Rety.
- Niewiarygodne. - Nas też wyleczy.
Wasza Wysokość.
Ludzie pomyślą, że siedzisz tu wbrew swojej woli.
Może się uśmiechniesz?
Tak?
Wykorzystaj swoją urodę.
Uśmiechnij się ładnie.
Pokaż, ile masz zębów.
Uśmiechnij się, o tak.
Wasza Wysokość, co się dzieje?
Zachorowałeś?
Nie, to przez to całe machanie.
Jestem wykończony.
No tak. Musiałeś przez długie godziny siedzieć i się uśmiechać.
Nic dziwnego, że się zmęczyłeś.
Co to?
Przyniosłem specjalne danie,
- Wasza Wysokość. - Gotowana wieprzowina?
Skąd ją wziąłeś?
Wszędzie o nią pytałem,
żebyś mógł ją zjeść.
Zapłaciłem ludziom, by ją zdobyli.
Proszę spróbować.
Zjedz, zanim ktoś poczuje zapach i tu przyleci.
Czekaj. Ty to zjedz. Przyniesiesz mi wody?
Wody?
Dobrze, zaraz wracam.
Adeptko Goo.
Co Wasza Wysokość robi tu tak późno?
Nie będę mogła nic zapisać, jest za ciemno.
Nie o to chodzi.
Proszę.
To prezent dla ciebie.
Gotowana wieprzowina?
Wasza Wysokość daje mi wieprzowinę?
Tak. Zapewne się o mnie martwiłaś,
bo widzę, że straciłaś sporo na wadze.
Co? Naprawdę?
Ostatnio dobrze jem i sypiam.
- Co? - Żadni przełożeni
nie dają mi tutaj dziwnych poleceń.
A pogoda jest przyjemniejsza niż w Hanyangu.
Dużo chodzę w ciągu dnia i wieczorami i pomagam leczyć pacjentów.
Jestem zajęta i czuję się dobrze.
Jak możesz czuć się dobrze?
Twój książę leżał chory w łóżku.
Niemal straciłem życie.
Bądźmy szczerzy. Nie było tak źle.
W porządku.
Rozumiem, że się o mnie nie martwiłaś.
Wasza Wysokość.
Co?
Cieszę się, że Wasza Wysokość wyzdrowiał.
Ty... Jesteś taka...
Leczenie ospy krowią ropą?
Nigdy o tym nie słyszałem.
Na Zachodzie używa się tej metody.
Wykorzystują ropę krów, a nie ludzi.
Jego Wysokość rozkazał ludziom
poddać się temu zabiegowi?
Uwierzył w tę barbarzyńską metodę?
Tak. To nie wszystko. Sam też poddał się zabiegowi,
żeby przekonać do niego ludność.
Jak mógł zrobić coś takiego ze swoim królewskim ciałem?
I co? Jak się czuje książę Dowon?
Chyba dobrze, bo biega i robi różne dziwne rzeczy.
Wyślijcie list. Leczenie ospy krowią ropą jest zakazane,
a książę Dowon ma wrócić do Hanyangu.
- Tak jest, Wasza Wysokość. - Tak jest.
Krowia ropa?
Paranoja. Może od razu powiecie, że zjadł psie odchody?
To prawda. Pan też to słyszał.
Podobno to zapobiega ospie.
Pobierają ropę od krowy chorej na krowiankę.
Potem nacinają ramię i nakładają tę ropę w ranę.
To naprawdę działa?
Czyli podanie człowiekowi krowiej ropy uodparnia go na ospę?
Co za różnica, czy to działa?
Jaki człowiek by się na to zgodził?
Zawsze uczono nas,
że aby uszanować rodziców, musimy dbać o nasze ciała.
To ohydny zabieg.
Niewiele wiosek się na to zgodziło.
Dziewięć na dziesięć wsi odmówiło.
Nie wierzą Jego Wysokości.
Ja też bym tego nie zrobił.
Nie gadajcie o ropie. Ja jem.
Sam pan pytał.
Spójrz na nich.
Pan Min nie ma tam nawet ryżu,
a oni jedzą trzy razy dziennie, w dodatku mięso.
Są okropnie wkurzający.
Mimo to się cieszę.
Może urządzimy
imprezę powitalną dla adeptki Goo?
- Ja nie przyjdę. Będę wtedy zajęta. - No weź.
Nie udawaj takiej oschłej.
Wszyscy słyszeli już tę plotkę.
Wysłałaś leki do Apteki Publicznej.
Właśnie. Ludzie są w szoku, że Pan Tak
ma taką wspaniałą córkę.
Uważają, że jesteś lepsza od ojca.
Pan Tak?
Tak nazywają mojego ojca?
To nic złego.
Po prostu zawsze odpowiada drugiemu doradcy stanu:
„Tak, to prawda”.
Adeptko Song.
- Co z tobą? - Rety.
Wedle polecenia przywiozłem ją do Hanyangu.
- Będzie bezpieczna. - Dobra robota.
Służę.
Ustawcie się.
- Mogę dostać? - Stańcie w kolejce.
- Szybko. - Kto następny?
- Ustawcie się. - Odbierzcie jedzenie.
- Tutaj. - Nie kłóćcie się.
No proszę.
Mogę dużą porcję?
Będziecie stać i patrzeć?
Nie jadłem od trzech dni!
Nie wpychaj się.
Proszę.
Zjedz jeszcze.
Otwórz buzię.
To jest smaczne. Otwórz buzię.
- Pięknie. - Czemu nie jesz?
Idźcie rozpalić ogień.
Ale...
Już prawie się udało.
- Nie poddawajmy się. - Dobra.
Czemu jeszcze się nie pali?
Wasza Wysokość nigdy nie rozpalał ognia?
A pan nigdy nie był w kuchni?
Nie.
Zostawcie to i przenieście drewno.
Raz, raz!
Czemu oni tego nie potrafią? To prościzna.
To jest ostre. Uważaj,
żeby się nie zranić.
Tak jest, Wasza Wysokość.
- Wszystko w porządku? - Tak.
U mnie też.
Książę Dowon jest przystojny i ładnie pisze,
ale nic innego nie potrafi.
Z panem Minem jest tak samo.
Umarliby z głodu,
gdyby porzucono ich na bezludnej wyspie.
To drewno ma kolce, Wasza Wysokość.
Mówiłem, żebyś uważał.
- Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa...
Rety.
Boże.
- Proszę zjeść. - Dobrze.
A gdzie reszta dań?
Nie ma żadnych przystawek?
W sumie nie są potrzebne.
- Jedzmy. - Dobrze.
Wasza Wysokość.
Proszę.
Mama kazała mi to przynieść.
Dziękuję. Jej też podziękuj.
Co to?
Co to? Wodorosty?
To ciastka gaetteok.
Nazwa wzięła się z tego, że są brzydkie.
Spróbuję.
Pyszne.
Nie rozdaliśmy dziś zbyt dużo jęczmienia.
Pewnie zużyła większość, żeby zrobić te ciastka.
Czyli
przygotowała to dla mnie z otrzymanej żywności?
Przecież oni głodują.
Mimo to dali mi ciastka?
Pyszne.
Naprawdę pyszne.
Proszę spróbować.
Dobrze.
Bardzo smaczne.
Nie wiedziałem, że są dobre.
Ale ktoś nadał im adekwatną nazwę.
- Gaetteok. - Tak, gaetteok.
Minęło ponad dziesięć dni, odkąd otrzymaliśmy rozkaz króla.
- Nie możemy... - Dobrze.
Wasza Wysokość, proszę zachować spokój.
- Wasza Wysokość aż tak się cieszy? - Chodźmy.
Król czeka tu na Waszą Wysokość.
Dobrze się miewasz, ojcze?
Czy miewam się dobrze?
Jak śmiesz mnie o to pytać?
Zignorowałeś mój rozkaz.
Jak mógłbym się dobrze miewać?
To prawda.
Zignorowałem twój rozkaz, Wasza Wysokość.
Miałem zakończyć leczenie
i wrócić do Hanyangu.
Nie zrobiłem tego.
Proszę o wybaczenie.
Wreszcie pokazałeś swoje prawdziwe oblicze.
Zignorowałeś moje rozkazy i w ogóle tego nie żałujesz.
Czyli taki jesteś.
Mylisz się. Chciałem pomóc ludziom...
Pomóc? Nie masz o niczym pojęcia!
Całe życie siedzisz zamknięty w pałacu. Co ty możesz wiedzieć?
Nie wybaczę ci tego.
Słuchajcie! Książę Dowon zostanie...
Ojcze!
Ojcze, wybacz mu ten jeden raz.
- Widzisz, że cię przeprasza. - Nie wtrącaj się.
Są tu historycy.
Historycy słuchają,
Wasza Wysokość.
Wciąż mnie nienawidzisz?
Przeszkadza mi fakt, że jestem twoim synem.
Chcę mieszkać poza pałacem.
Tu jest twoje miejsce.
Powinieneś być w pałacu.
Książę korony pokłócił się z księżniczką korony?
Nie chcę nieszczerych przeprosin.
To najbliższy termin. Dbaj o siebie, bym mogła począć twego potomka.
Chcę się zakochać w przystojnym, ale szalonym mężczyźnie.
Nie przeszkadza mi, gdy jesteś blisko.
Nie dystansuj się ode mnie.