NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 14
Przepraszam.
Spotkamy się innym razem.
Cóż...
O czym rozmawialiście?
Znacie się?
Idź odpocząć.
Nie znał się na medycynie. Był doradcą cechu kupieckiego,
nie zajmował żadnego stanowiska rządowego.
Zmarł, gdy byłam mała.
Nie...
Mówisz, że nazywasz się Mo-hwa?
Przepraszam, panie.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
To te dranie powinny przepraszać, nie ty.
20 LAT WCZEŚNIEJ, SUNGKYUNKWAN
Czemu musimy przepraszać?
Chwyciła nogę Kima swoimi brudnymi łapskami
i polała ją czymś dziwacznym.
Nie wiem, czym mi ją polała, ale teraz strasznie szczypie.
Jesteście za głupi na uczniów studiujących nauki Konfucjusza i Mencjusza.
Spójrzcie na ręce tej służki, która cały dzień pracuje w kuchni,
i na swoje stopy, którymi graliście w piłkę.
Co jest brudniejsze?
Idźcie się umyć.
Cuchniecie potem. Jazda.
Gdzie się nauczyłaś,
że rany polewa się wodą morską?
Panie.
Jestem zwykłą służką.
Nie umiem czytać ani pisać,
jak mogłabym się czegoś nauczyć?
Nadal jesteś taka ograniczona?
Ja uważam inaczej.
Wysoko urodzeni
nie rodzą się z większą liczbą talentów
niż nisko urodzeni.
Mo-hwa.
Bez względu na to, skąd pochodzisz, urodziłaś się z wieloma talentami.
Zostań moją asystentką i stań się kimś ważnym.
Dziś porozmawiamy o wietrze.
SEORAEWON
Ktoś podzieli się swoją opinią?
- Ja. - Tak?
Wiatr można poczuć.
To prawda, czujemy wiatr.
- Ja. - Tak?
Przepraszam.
Przepraszam. To przez to, że do mnie tyle mówił.
Przeze mnie? Rozproszyłeś się.
Znowu to samo.
Tego chłopaka rozpieszczają od małego, nie umie przyznać się do winy.
Obiecałeś, że nie będziesz o tym mówił.
To ty będziesz się uczyć u doktora Dominique?
Miło mi. Jestem Goo Jae-gyeong.
„Co więcej, te kości klatki piersiowej
wzmacniają kości barków
i zapewniają im podparcie.
Wspierają też ramiona.
Ponadto kości ramion łączą się tylko z żebrami...”
Chwila.
Co to znaczyło?
CLAVICULAS
Znowu zapomniałeś?
Obojczyk.
Mówiłeś, że znasz wszystkie słowa, ale jednak chyba nie.
Trudno nauczyć się łaciny.
Poza tym to książka medyczna.
Nieważne. Skończyłem.
Czytaj, pisz, rób, co chcesz.
Dlatego chciałam napisać to za ciebie.
Jae-gyeong!
Mo-hwa!
- Wiedziałem. - Wiedziałem, że jej się uda.
- Rety. - Nie spodziewałem się tego.
To imponujące.
- Mo-hwa jest niesamowita. - Dobra robota.
Jesteś cudowna.
Panie nauczycielu.
Sam-bo.
Cicho.
Strasznie hałasujesz!
Eunuchu Heo.
Co się dzieje?
Dobrze spałeś?
Co ty
- robisz? - Płacę za jedzenie.
- Za jedzenie? - Tak.
Powiedziano mi,
że kto tylko je i nic nie robi,
jest bezużytecznym pasożytem.
Podobno muszę zarobić na swoje utrzymanie.
Tak mi powiedziały.
Dziękuję.
Jeszcze ta.
Ty mały...
Ty... Hej!
Wracaj tu.
Co się dzieje?
Przyszli strażnicy pałacowi.
Ale nie mógł spotkać się z Roszpunką uwięzioną w wieży.
Wieża nie miała drzwi ani schodów.
Pewnego dnia książę wpadł na świetny pomysł.
- Jaki? - Co zrobił?
„Roszpunko!
Rozpuść włosy,
a wespnę się po złotych schodach”.
O tak.
Wtedy książę
chwycił jej loki, o tak,
i wdrapał się na wieżę.
Kierowała nim nadzieja,
że ją zobaczy i będzie mógł wyznać jej miłość.
Znałaś już
tę historię?
Nie.
Szczerze mówiąc, nie przemawia do mnie.
Wiem, że to fikcja, ale fabuła jest zdecydowanie przesadzona.
Włosy nie urosną dłuższe niż nasz wzrost,
nawet jeśli nigdy nie będziemy ich obcinać.
Jak jej włosy mogły sięgnąć ziemi z wysokiej wieży?
To jakaś 500-letnia bogini?
Potraktuj to jak piękną historię...
Piękną, akurat. Jest okrutna.
Nawet jeśli podczas czesania włosów wyrwiesz sobie włos,
boli cała głowa.
A po jej włosach miał się wspiąć mężczyzna.
Gdy książę wejdzie na wieżę,
dziewczyna będzie leżała zemdlona z bólu
albo martwa ze złamanym karkiem przez obciążenie.
To znaczy...
Co było potem?
Nieważne.
Głupi ja liczyłem na romantyzm z twojej strony.
Przestań, mów dalej.
Będę siedzieć cicho i słuchać.
Wasza Wysokość.
Co było po tym, jak wspiął się na wieżę?
- Coś nowego? - Nie, kolejny bezowocny dzień.
Nikt w mieście go nie widział.
Chyba jeszcze nie udało mu się uciec z pałacu.
Co się wtedy stało?
Wcześniej mówiła pani, że idzie pani szukać pomocy.
Udało się pani znaleźć rozwiązanie?
Może się pojawić w tamtym miejscu, więc miejcie się na baczności.
Dobrze.
Już wychodzicie?
Wezwało nas Ministerstwo Personelu. Jesteśmy wniebowzięci.
Dziewczyny, nie rzucajcie się na oferty wysokich stanowisk.
To bardzo stresujące. Jakby człowiek był smokiem.
Każdy urząd mówi, że beze mnie nie jest w stanie nic zrobić.
Urzędnik wyższej siódmej rangi to niby wysokie stanowisko?
Ma nad sobą wiele osób.
Niech pan zapomni o smoku.
Będzie pan salamandrą.
Racja.
Wspominałam kiedyś, że pan Yang coś mi przypomina.
Salamandrę.
Salamandrę!
- Salamandra! - Faktycznie.
Zapamiętajcie moje słowa.
Po śmierci wszyscy traficie do piekła.
Po wizycie w Ministerstwie Personelu pójdziemy do domu,
więc te księgi...
Wy śmieszki je posegregujecie.
- Chwila. - Panie Yang!
- Nie. - Nie.
Czemu nie?
My, starsi historycy, chętnie
uporządkujemy wasze sachaek.
Chwila.
To w sumie dziwne.
Pan Seong redagował sachaek adeptki Goo.
Nam nie pozwalała go tknąć.
W czym rzecz? Zapisałaś coś, czego ci nie wolno?
To o co chodzi?
Nie mów, że książę korony i książę Dowon się pokłócili.
Pokaż nam to.
Wszyscy jesteśmy historykami.
Nie możesz wybierać, komu to pokażesz.
To małostkowość.
Dalej, pokaż nam.
Zabieram się za pracę.
Chodźmy, bo się spóźnimy.
Oni ewidentnie coś ukrywają.
Mają ze sobą romans?
A jeśli pan Seong rozwiedzie się z żoną?
Przestańcie czytać tanie romansidła.
Chodźmy.
Mogłam mieć niezłe kłopoty.
Myślę o tobie każdego dnia.
„Myślę...”
Myślę o tobie każdego dnia.
„Myślę o...”
Czemu to takie trudne?
„Myślę o tobie każdego dnia”. To proste zdanie.
Nauka obcego języka jest trudna.
Zmordowałem się, żeby nauczyć się waszego.
Wymyśl jakieś prostsze zdanie.
„Lubię cię”.
„Ciągle za tobą tęsknię”. Coś w tym stylu.
Jestem głupi.
„Lubię cię”. Właśnie tak się to mówi.
Jestem głupi.
„Jestem głupi”.
Sam-bo, jestem głupi.
Ja też. Jestem głupi.
Jestem głupi.
Hae-ryung, jestem głupi.
Wasza Wysokość, nie ma na to czasu.
Musisz wyjść.
Ci mężczyźni...
- Co oni tu robią? - No tak.
Słyszałam, że od dziś w dworskich rezydencjach staną strażnicy,
bo wciąż nie złapano intruza.
Ale nie sądziłam, że pojawią się też tutaj.
Będą stać na straży?
Mówisz, że te dranie będą sterczeć tu całymi dniami?
Co jest? Coś się stało?
Wracaj do środka, głupku.
Wasza Wysokość.
Chyba na chwilę straciłem rozum.
Nie rozumiałem, że ryzykuję życie,
bo ten przebiegły drań rzucił na mnie jakiś urok.
Jeśli tu zostanie, przyłapią nas. To tylko kwestia czasu.
Co on nas obchodzi? Każmy mu natychmiast odejść.
O czym ty mówisz? Strażnicy nas otoczyli.
Jeśli go wyrzucimy, skażemy go na śmierć.
Zachowajmy spokój.
Za kilka dni strażnicy...
A jeśli w tym czasie go usłyszą?
W drodze na zesłanie
będziesz musiał modlić się o spokój naszych dusz.
I to oczywiste, że adeptka Goo jest zamieszana.
Eunuch Heo ma rację.
Przez obecność strażników ta sytuacja
stała się dla ciebie niebezpieczna.
Adeptko Goo.
Nie mówię, że powinniśmy od razu go wyrzucić.
Musimy sprawić, żeby strażnicy odeszli.
Nie strzęp języka bez sensu.
To przecież oczywiste.
Problem w tym, że nie wiemy, jak do tego doprowadzić.
Nie da się.
A jeśli się da?
Dzięki tej taktyce Han Xin
wygrał bitwę pod Anyi w trakcie wojny dynastii Chu i Han.
„Wykaż się zuchwałością, stwórz coś z niczego i...
zdezorientuj wroga”.
SEONGDONGGYEOKSEO: DEZORIENTOWANIE WROGA
- To tam. - Tam.
Intruz. Widziałyśmy zagranicznego intruza.
- Pobiegł tam! - Szybko.
- Intruz! - Musimy go złapać!
- Intruz! - Intruz!
Zrobił tak
i mnie uderzył. Potem praktycznie poleciał w tamtą stronę
i przeszedł przez mur.
Gdybym miał na sobie wygodne szaty,
nie dałbym mu tak uciec.
Poważnie!
Zaczekajcie.
- Widziałam obcokrajowca. - Obcokrajowca?
Tego intruza, który uciekł z pałacu?
Widziałam go na końcu ulicy.
Nie wiem, co zrobił, ale miał dłonie umazane krwią.
Krwią?
Ale nikomu nie mów, bo ludzie zaczną plotkować.
Oczywiście, nikomu nie powiem.
Idź odpocząć.
O rany.
Pani Gwangju!
Pani Gwangju.
Mamy wielki problem!
Intruz z Zachodu, wysoki i strzelający niebieskimi promieniami z oczu,
wyciągnął z pochwy miecz strażnika i biegał z nim po ulicach.
Krew tryskała na lewo i prawo
i została mu na rękach.
Potem nagle skoczył w niebo i dotknął chmury.
A następnie zaczął podskakiwać i znikł.
- Naprawdę? - Może być gdzieś blisko.
Ale wali mi serce. Jestem przerażona.
Na tamtym skrzyżowaniu intruz zranił niemowlę.
- Niemowlę? - Intruz zrobił coś takiego?
Panie Kim, co mamy robić? Rety.
Wiecie, że synowa ministra Choe niedawno urodziła?
- Zagraniczny intruz... - Co?
- Znajdźcie go. - Tak jest!
Z drogi!
Kim jesteście?
Otwórzcie drzwi. To Jego Wysokość książę Dowon.
Książę Dowon?
Jak śmiesz zerkać na twarz Jego Wysokości?
Mam powiedzieć królowi twoje nazwisko, żebyś nam otworzył bramę?
Przepraszam.
Otworzyć bramę.
Z drogi.
Wasza Wysokość.
Jak poszło? Bezpiecznie opuścił pałac?
Tak, zaprowadziłem go do adeptki Goo.
Gdy tylko się przebierze, wejdzie na statek.
Dobra robota.
Powinnam była iść z nim.
A niby po co?
By za niego wyjść?
Niech pan jej nie drażni. To jej pierwsza miłość.
So-hyang!
Zna go od kilku dni, w dodatku to tylko obcokrajowiec.
Powinna o nim zapomnieć.
Rety. Ciekawe, czy nic mu nie jest.
Jang.
Nadal się przebierasz?
Jang, pospiesz się.
Niedługo wzejdzie słońce.
Jang!
Przepraszam, że tak zniknąłem.
Nie jestem kupcem.
Nawet nie wiem, kim jest Kim.
Okłamałem was.
Przybyłem tu z innego powodu.
Mój brat jest w Joseon.
Opuścił dom dawno temu, gdy byłem mały,
i nie wrócił.
Przybyłem, żeby go znaleźć.
Ale nie wiem, gdzie został pochowany.
Mam nadzieję, że zrozumiecie, dlaczego skłamałem.
Miejsce, gdzie wita cię świt. Tam przebywał mój brat.
Słyszałem, że niebezpiecznie jest znać nazwę tego miejsca,
więc nic nie mówiłem.
Przybywając tu, zaryzykowałem życie,
ale wy nie musicie się narażać.
Chodźmy.
Daliście mi jedzenie i dach nad głową.
Schronienie i pomoc.
Dziękuję, że dzięki wam zrozumiałem, czemu mój brat tak kochał Joseon.
Dziękuję za wszystko.
Życzę wam pomyślności.
„Jang, intruz z Zachodu”.
Pojawił się nagle i zniknął nagle.
Nie da się go zatrzymać.
I wreszcie mamy spokój.
W końcu mogę spać spokojnie
i niczym się nie martwić.
Nie martwi cię, czego byłam świadkiem?
Wszystko już zapisałam w moim sachaek.
Co napisałaś?
„Książę Dowon milionowy raz zignorował rozkaz króla”?
Tak w ogóle...
Miejsce, gdzie przebywał brat Janga.
To nie dziwne?
Jak wiedza o nazwie miejsca mogłaby być dla kogoś niebezpieczna?
Też chcę to wiedzieć.
Na pewno nie chodzi o dosłowne powitanie przez świt.
Mo-hwa?
Bałam się, że ci się nie uda.
Nic ci nie jest?
Nie, pomogli mi dobrzy ludzie.
Wybacz, że cię zmartwiłem.
Cieszę się, że jesteś.
Coś nie tak?
Wyglądasz
bardzo podobnie do brata.
Nadal pamiętasz, jak wyglądał?
Jak mogłabym zapomnieć?
Przez lata uczył mnie sztuk medycznych.
To musiało być wkurzające. Dominique wszystkiego się czepiał.
Mówiłaś, że wiesz, gdzie go pochowano.
Zabierzesz mnie tam?
Gdzie został...
Rozumiem. Nie został pochowany,
bo był przestępcą.
Myślisz, że to bolało?
Sądzisz, że się bał?
Przykro mi.
„...wtedy umrę.
Mąż, który kochał swą żonę, rzekł do siebie:
»Potraktuj mnie litościwie i sprawiedliwie«.
Zrobiłem to z potrzeby”.
Panie.
Dominique odszedł do Ciebie.
Odpuść mu jego grzechy
i otocz go swoją łaską.
Zapewnij mu wieczną wolność i odpoczynek.
Zabiją wszystkich.
- Po co tu przybył? - To barbarzyńca z Zachodu.
- Napadnie każdego. - Naprawdę?
- Jeszcze go nie złapali. - O rety.
KATOLICY ZOSTANĄ STRACENI, JEŚLI INTRUZ I JEGO POPLECZNICY SIĘ NIE ZGŁOSZĄ
To porywacz dzieci.
- Każdy jest potencjalną ofiarą. - Rety.
Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Hej.
Czemu wygląda na tak zmęczonego?
- Bo nie spał. - Co?
Bał się barbarzyńcy.
Barbarzyńcy?
Boi się pan przez plotkę?
To nie jest plotka.
Przyjaciółka mojej żony go widziała.
Był w Bukchon. Miał przekrwione oczy
i był cały we krwi.
Nie w Bukchon, tylko w Namsangol.
Ludzie mówią, że zjadł węża żywcem.
Ja słyszałam, że był w Boksagol.
Nie wariujcie.
Cicho. Wracajcie do pracy.
Adeptki, idźcie do Sekretariatu Królewskiego.
- Dobrze. - Dobrze.
Panie Yang!
Panie Yang.
Czemu pan to przynosi?
Dlaczego pan pyta?
Wziąłem to po drodze, żeby patrzeć, jak się kłócicie.
No więc kto pójdzie na egzekucję?
Możecie już zacząć kłótnię.
Jak to?
Na egzekucję?
Nie widzieliście ogłoszenia?
Ja to wezmę.
Co to jest?
„Osoba, która ukryła barbarzyńcę z Zachodu,
ma przyprowadzić go do urzędu.
Jeśli owa osoba się nie zgłosi,
73 katolickich przestępców
zostanie straconych”.
Nie omówił tego ze mną.
Dlaczego wydał taki rozkaz?
Nie jestem pewien, co się stało,
ale słyszałem,
że do jego sypialni o świcie dotarł list.
Drugi radca stanu.
Wasza Wysokość!
Nie możesz tego zrobić, Wasza Wysokość!
Proszę, nie.
Musisz udać, że nic nie wiesz.
Błagam, zachowuj się, jakbyś go nie znał.
- Gdzie moje książęce szaty? - Wasza Wysokość!
Adeptko Goo, powstrzymaj go.
Jeśli przyzna się królowi,
będzie po nas.
Nie martwcie się.
Tylko spisałaś to, co widziałaś.
A Eunuch Heo i dwórki wykonywali moje rozkazy.
Zrobiłem to sam.
Wezmę odpowiedzialność.
To nie takie proste!
Nie tylko ukryłeś przestępcę,
ale też pomogłeś mu uciec.
Tym razem może cię spotkać dotkliwa kara!
Nie możesz iść.
Możesz nawet pobić mnie na śmierć.
Ale cię nie puszczę.
Nie pozwolę ci zrobić ani kroku.
Wasza Wysokość!
Tu chodzi o 73 osoby.
Jeśli nic nie zrobię,
oni wszyscy zginą.
Nadal uważasz,
że robię źle?
Moje bezpieczeństwo
jest ważniejsze
niż życie tylu ludzi?
Ukrywałem się tu
całe życie.
Dłużej nie będę...
tak żył.
Pozwól mi też iść.
Wejdę
do komnaty.
Adeptko Song.
Wasza Wysokość, przybył historyk.
Wpuśćcie go.
Panie Seong.
DAEJOJEON
Wasza Wysokość.
- Zapowiedzcie mnie. - Tak jest.
Wasza Wysokość, przybył książę Dowon.
Książę Dowon?
Wpuść go.
Co cię tu sprowadza?
Co ty robisz?
Wasza Wysokość.
Proszę nie karać katolików.
Królewski Urząd Śledczy...
szuka mnie.
To ja pomogłem obcokrajowcowi.
Co
ty wygadujesz?
Ja pomogłem mu się ukryć.
Pomogłem mu uciec z pałacu.
To mnie...
powinieneś ukarać.
Wiedziałeś, czego się dopuścił,
zanim uciekł?
Tak.
A wiedziałeś, że wydałem rozkaz,
żeby go pojmać?
Tak.
Czyli sprzeciwiłeś mi się,
mimo że dobrze o wszystkim wiedziałeś?
Tak.
Jak śmiesz?
Myślałem, że wreszcie poszedłeś po rozum do głowy.
A ty mi się sprzeciwiasz?
Jak książę mógł pomóc barbarzyńcy z Zachodu?
Nie uważam go za barbarzyńcę.
Podszedłem do niego jak do człowieka
takiego jak ja.
To nie są ludzie.
To zwierzęta nie wiedzące nic o moralności i konfucjanizmie.
Myślą tylko o tym,
jak najechać nasz kraj.
To barbarzyńcy, którzy zasługują na rzeź.
Dlatego nigdy nie byłeś godzien tego, by być księciem.
Gdy się na ciebie spojrzy, wyglądasz na księcia,
ale nie ukryjesz swoich parszywych korzeni.
Eunuchu!
Tak, Wasza Wysokość?
Powiadom Królewski Urząd Śledczy,
że mają stracić wszystkich katolików i wyrzucić ich ciała poza pałac.
- Ojcze! - Cicho!
Jeśli jeszcze raz o tym wspomnisz,
stracę wszystkich, którzy o tym wiedzą,
poczynając od tej historyczki.
Czemu nadal tu stoisz?
Wasza Wysokość, rzecz w tym...
że otrzymałem pilną wiadomość.
Książę uniewinnił wszystkich katolików.
Co?
Aresztowano ich na mój rozkaz.
Jak on mógł...
Gdzie on jest?
- Wasza Wysokość... - Z drogi.
Dam ci szansę mnie przekonać.
Powiedz, co masz na swoje usprawiedliwienie.
Myślisz, że ci wybaczę,
jeśli będziesz milczał?
Uznałem, że to złe.
Król jest ojcem swoich poddanych.
Jaki ojciec
wykorzystałby życie dzieci, by coś osiągnąć?
Mówisz mi,
że nie nadaję się na króla?
Odpowiedz!
Kwestionujesz fakt,
że jestem królem tego kraju?
Co ty robisz?
On zostanie królem tego kraju.
Jak możesz go tak upokarzać
przed historykami i dwórkami?
Przez wściekłość
zapomniałeś o honorze rodziny królewskiej?
Odpuszczę ci ten jeden raz
ze względu na twój tytuł.
Możesz odejść.
Nie.
Zostanę.
Nie bądź beksą.
To ty bądź delikatniejszy.
Szczypie.
To kara za to, że mnie nie słuchałeś.
Wytrzymasz.
Nie rób scen.
Masz szczęście, że skończyło się na tym.
Bałem się,
że zostaniesz wygnany w góry
albo wyrzucony z pałacu z pustymi rękami.
Nie masz pojęcia, jak się martwiłem.
Przepraszam,
że się na ciebie
- tak zezłościłem. - Boże.
Trudno mi się złościć na kogoś tak przystojnego.
Zaczekaj tu.
Przyniosę leki,
pomogą ci się uspokoić.
Dobrze się czujesz?
Jeśli powiem,
że nie,
pocieszysz mnie?
Przeżyję.
Spędzę kilka dni na czytaniu książek
i myśleniu o innych sprawach.
Powiesz mi,
że postąpiłem słusznie?
To wszystko,
czego mi teraz trzeba.
Postąpiłeś słusznie.
Król się wściekł
i chciał złamać księciu nogę.
Eunuchowie próbowali to przerwać,
ale królowa wdowa ciągle płakała.
Ledwo udało im się go uspokoić.
Chyba pan trochę koloryzuje.
- Nie sądzę, żeby król... - Mówię poważnie.
Przybiegłem, jak tylko to usłyszałem.
Dlaczego tak bardzo ekscytują pana plotki?
Niech pan się zachowuje jak na historyka przystało.
- Ale... - Niech adeptka Song
pokaże nam po powrocie swój sachaek.
Nie wydaje się to wam nieco dziwne?
Ogłoszenia nie wisiały
nawet jednego dnia,
a Jego Wysokość nagle uwolnił wszystkich katolików.
Może pojmali barbarzyńcę.
Zrobiliby z jego egzekucji widowisko.
Przez niego cały kraj ogarnął strach.
No to dlaczego
Jego Wysokość uwolnił katolików?
Może nie pomogli barbarzyńcy, ale to nadal przestępcy.
Dlaczego więc?
Chyba się domyślam. Czuję to.
Wyczuwam,
że za tym wszystkim czai się jakiś fascynujący spisek.
Gdzie pan Seong?
Pan Seong?
Dawno go nie widziałem.
Wcześniej był przed urzędem.
Powiedział adeptce Song, że pierwszy wejdzie do komnaty,
i kazał jej wrócić za godzinę.
Potem poszedł do Dongungjeon.
Do Dongungjeon? Po co?
Nie wiem.
Brzmiał, jakby to było pilne.
Pilne?
To prawda, że poszedł pan
do Dongungjeon?
Panie Seong.
Proszę odpowiedzieć.
Ma pan coś wspólnego z tym,
co zrobił dziś Jego Wysokość?
Tak.
Poszedłem do księcia.
No i?
Poprosiłem, by uwolnił katolików.
Zagroziłem mu,
że powiem wszystkim,
że książę Dowon pomógł obcokrajowcowi,
jeśli ich nie uwolni.
Wie pan,
co pan uczynił?
Rozumie pan?
Pan...
Historyk użył sachaek,
by ingerować w sprawy kraju.
Zrobił pan coś,
czego historyk nie może się dopuścić.
Nazywa się pan...
historykiem po tym, co pan zrobił?
Nie uważam się za historyka.
- Panie Seong. - Gdy postanowiłem
chronić moich braci w wierze,
przestałem być historykiem.
I co teraz?
Osiągnął pan swój cel,
więc pan zrezygnuje?
Stanowisko historyka
tak mało dla pana znaczy? Tak łatwo panu odejść?
To nic nie znaczyło?
Wiem, że nie mogę...
liczyć na wybaczenie.
Wiem też, że nie mam prawa odchodzić dobrowolnie.
Proszę mnie ukarać
za zhańbienie Urzędu Dekretów Królewskich
i zdradzenie zaufania historyków.
Przyjmę każdą karę.
Panie Seong...
Jak mógł pan...
Pani Sa-hui.
Panie.
Niech wejdzie.
Wybacz, jeśli to nagłe wezwanie cię przeraziło.
Nie musi się pan tym przejmować.
O co chodzi?
Słyszałem, że byłaś w Dongungjeon,
gdy przyszedł Jego Wysokość.
Wszyscy w pałacu o tym wiedzą.
Z pewnością wie pan już, co się tam wydarzyło.
Chcę się dowiedzieć, co działo się wcześniej.
Słyszałem, że książę Dowon był u króla z historyczką
tuż przed tym, jak król poszedł do Dongungjeon.
Przynieś mi jej sachaek.
Wasza Wysokość!
Przestań tak na mnie wołać
za każdym razem, gdy coś mówisz.
Te wrzaski ciągle mnie przerażają.
Tym razem
naprawdę jest powód.
Słyszałem, że będą angażować Garyecheong.
Na królewski ślub?
- Kto bierze ślub? - A jak myślisz?
W rodzinie królewskiej jest tylko jedna osoba w odpowiednim wieku.
Ja? Książę Dowon?
Tak, ty, Wasza Wysokość!
Król rozkazał znaleźć ci żonę.
Ślub w rodzinie królewskiej to nie radosne wydarzenie.
To tylko polityka.
Pora, żebyś zapomniała o księciu Dowonie.
Jego elokwencja i inteligencja nie mogą być przeciętne.
Chciałbym porozmawiać o ślubie księcia Dowona.
Myślisz, że nie potrafię cię przejrzeć?
Jesteś dziś nieznośny.
Wydajesz się zdeterminowany.
A jeśli jestem zdeterminowany?
Sachaek nie może być bronią.
Należy zwolnić i wygnać pana Seong Seo-gwona.
Jak zasady mogą być ważniejsze od ludzi?
Pańska wiara jest dla pana aż tak ważna?
Nie mam zamiaru żenić się z nikim innym. Jeśli też tak uważasz...
Nie musisz słuchać rozkazów drugiego radcy stanu
tylko dlatego, że pomógł ci zostać historyczką.
- A co, jeśli ja też tego chcę? - Mam już kogoś na myśli.