NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 15
PIĘTNAŚCIE DNI WCZEŚNIEJ
W DZIEŃ IMO
KSIĄŻĘ DOWON ODBYŁ SPOTKANIE Z KRÓLEM W DAEJOJEON
W DZIEŃ IMO
KSIĄŻĘ DOWON
W dzień imo
Książę Dowon odbył spotkanie z królem
w Daejojeon.
Królewski Urząd Śledczy
szuka mnie.
To ja pomogłem obcokrajowcowi.
Ja pomogłem mu się ukryć.
Pomogłem mu uciec z pałacu.
To mnie...
powinieneś ukarać.
Jak książę mógł pomóc barbarzyńcy z Zachodu?
KRÓL SPYTAŁ, JAK KSIĄŻĘ MÓGŁ POMÓC OBCOKRAJOWCOWI
Dlatego nigdy nie byłeś godzien tego, by być księciem.
Gdy się na ciebie spojrzy, wyglądasz na księcia,
ale nie ukryjesz swoich parszywych korzeni.
Muszę iść do pałacu. Przygotuj się.
Tak jest.
Robisz się coraz bardziej uparty.
Odmówiłem, a ty nalegałeś na spotkanie.
Nie mam wielu przyjaciół, nie jestem miłym człowiekiem.
Proszę to zrozumieć.
Poleję Waszej Wysokości.
Nie, dziękuję.
Dokucza mi dziś żołądek.
Ja ci poleję.
Wasza Wysokość boi się, że po alkoholu
powie coś, czego nie powinien?
Co ty mówisz?
Mogę ci powiedzieć wszystko.
Proszę więc o szczerość.
Ostatnio mi nie odpowiedziałeś, Wasza Wysokość.
Spytałem, czy ukrywasz przede mną coś,
co dotyczy księcia Dowona, Wasza Wysokość.
Powiadają, że alkohol tłumi strach.
Jak śmiesz wygadywać takie bzdury?
Ukrywam go przed światem, bo musi się jeszcze dużo nauczyć.
Robię to, by go chronić. Jako ojciec boję się,
że ludzie będą źle o nim mówić.
Jak możesz tak wypaczać moje zamiary?
I tak już dość martwię się o jego przyszłość.
Nie stresuj mnie jeszcze bardziej, niż jestem.
Król nie musi się martwić.
W mojej opinii książę Dowon
to odważny młody człowiek o królewskiej krwi.
Zignorował królewski rozkaz
i obronił obcokrajowca przed strażą pałacową.
Jego elokwencja i inteligencja nie mogą być przeciętne.
Pora przestać ukrywać księcia Dowona.
Długotrwała cisza często rodzi plotki.
Przesuń się!
Możesz się... Już.
- Seol-geum. - Tak?
Przewrócisz mi stronę?
Boże.
Jesteś jak szczenię w krzewach lespedezy.
Będziesz leżeć tak cały dzień i nawet się nie przebierzesz?
Dawno nie miałam wolnego. Po co mam to robić?
Nie każ mi robić niczego.
Nie kiwnę dziś nawet palcem.
Mimo to powinnaś chociaż wstać
i przejść się po dziedzińcu czy coś.
Wstawaj.
Tylko późnej nie proś o masaż.
Dobra, słyszę.
Czepiasz się mnie jak pan Yang.
Nie kładź się.
Co tu robisz, Wasza Wysokość?
Mówiłaś, że masz dziś wolne.
Przyszedłem do ciebie.
Nikogo więcej nie ma?
To komnata damy.
Nie możesz wejść w biały dzień.
Sugerujesz, że mam wrócić w nocy?
Możesz wejść.
Już możesz wejść.
Co się tak rozglądasz?
Nie jesteś tu pierwszy raz.
Tym razem czuję się inaczej.
Wtedy to był pokój adeptki Goo,
a teraz to pokój mojej kobiety.
- Twojej kobiety? - A nie?
Myślałem, że oboje
czujemy to samo.
No nie wiem.
Nie jest za wcześnie, by mówić,
że jesteśmy razem?
Co mam zrobić,
żebyś nie uważała, że to wcześnie?
To pomoże?
A może...
to?
Jesteś dziś nieznośny.
Wydajesz się zdeterminowany.
A jeśli jestem
zdeterminowany?
O czym myślisz?
Zamknę drzwi.
Chciałbym ciągle cię tak widywać.
Poza pałacem.
Bez sachaek i mundurków.
Nie jako historyczka i książę.
Tylko...
tak.
W górach za mim domem jest pawilon
z pięknym widokiem.
Nikt tam nie bywa,
więc nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się tygrys
albo zagrzmi.
Pana Seonga nadal nie ma?
Jest już prawie 9.
Zaczekajmy.
Nigdy nie spóźniał się przez kaca.
Pewnie ma swoje powody.
Niby jakie?
Nie dał nam nawet znać.
Niedawno przyszedł do urzędu, mimo że miał gorączkę,
i później zemdlał w pracy.
Racja.
Może pójdę do niego sprawdzić?
Nie trzeba.
- Panie Kim. - Tak?
Tak jest.
Czemu on jest dziś taki marudny?
Niedługo wydam oficjalne potwierdzenie decyzji.
Niech do tej pory wstrzymają egzekucję.
Tak jest, Wasza Wysokość.
Petycja złożona przez pana Mina z Urzędu Dekretów Królewskich.
„Ja, historyk Min U-won z Urzędu Dekretów Królewskich,
wnoszę o odwołanie historyka wyższej dziewiątej rangi Seong Seo-gwona.
Seong Seo-gwon
zdradził zaufanie innych historyków,
ujawniając informacje z sachaek,
i tym samym pogwałcił misję Urzędu Dekretów Królewskich.
Proszę, by spotkała go adekwatna kara”.
Co to ma znaczyć?
Historyk prosi o odwołanie innego historyka?
Proszę czytać dalej.
Co to za przewinienie?
- To już koniec wniosku. - Co?
Panie Min, może pan to wyjaśnić?
Musimy wiedzieć, co zrobił,
żebyśmy mogli podjąć odpowiednią decyzję.
Przyjmuję...
wniosek pana Mina.
Odwołajcie pana Seong Seo-gwona i ześlijcie go
do miejsca odległego o 500 ri od miasta.
Wasza Wysokość, nie powinniśmy
odwoływać go, nie wiedząc, czego się dopuścił.
Musimy wiedzieć, komu i co powiedział...
Chcesz, żeby pan Min
odczytał tutaj na głos zapisy z sachaek?
Chęć poznania tych zapisów
jest równie poważnym przestępstwem co ich udostępnianie.
Koniec dyskusji na ten temat.
Proszę o kolejny wniosek.
- Panie Yang. - Boże.
Nie musi mnie pan witać.
Niech pan mówi.
Jakie informacje ujawnił pan Seong?
Słucham? O czym pan mówi?
Niech pan sobie daruje, też jestem z tego urzędu.
Mówię o wniosku pana Mina
o odwołanie pana Seonga.
Na pewno zna pan szczegóły.
O odwołanie?
Cóż...
Że co?
Kto...
Kto złożył co? Wniosek o odwołanie?
Pan Min.
To prawda?
Złożył pan wniosek o odwołanie pana Seonga?
Wszystko słyszałem. Niech pan odpowie!
Tak.
Poprosiłem o odwołanie pana Seonga.
Nie skonsultował się pan ze mną.
Jaki miał pan powód?
Czym zawinił pan Seong?
Książę zakazał rozmów na ten temat.
Proszę nie pytać.
Jak może pan tak mówić?
Zniszczył pan życie obiecującemu historykowi!
Niech się wytłumaczy.
Z pewnością miał powód.
Nawet jeśli, to tak nie można.
Gdy aresztowali adeptkę Goo, zrobiliśmy strajk.
Wszystko, co mogliśmy.
A w przypadku pana Seonga wnosi pan o odwołanie?
Jak mógł pan to zrobić historykowi?
Nie ma pan serca.
Wie pan, jak to jest, gdy ktoś chce pana odwołać.
Nie mogę tego zaakceptować.
- Musimy urządzić jakiś protest! - To nic nie da.
Ile by się pan nie złościł,
nie zmieni pan tego, że popełnił przestępstwo.
- Panie Min! - Wracajcie do pracy.
Myśli, że tylko on jest moralny?
Teraz wszyscy boimy się z panem pracować!
Panie Min.
To przez Nokseodang?
Nie mogę sobie wyobrazić innego powodu.
Pan Seong wiedział,
co stało się w Nokseodang.
On...
powiedział o tym komuś, tak?
To dlatego uwolniono katolików?
Nie słyszałaś?
- Książę zabronił... - To niech mnie też ukarze.
Jeśli pan Seong
zignorował królewski rozkaz, by uratować ludzi,
chętnie poniosę taką samą karę.
Ja też siedziałam cicho, mimo że wiedziałam
o obcokrajowcu
kryjącym się w Nokseodang.
Jest różnica.
Ty spełniłaś swój obowiązek,
a on przekroczył granicę, której nie wolno przekraczać.
Mieliśmy różne metody,
ale ten sam cel.
Nadal nie widzisz,
że to wielka różnica?
Sachaek to obusieczna broń.
Możemy dzięki niej uratować niewinnych,
ale także ich zabijać.
Dlatego sachaek nie może być bronią, bez względu na intencje.
To najważniejsza zasada, której należy przestrzegać,
nawet ryzykując życie.
Rozumiesz
to?
Nie.
Nie chcę tego rozumieć.
Jak zasady
mogą być ważniejsze od ludzi?
Do zobaczenia.
Biedaczysko.
Słowa pana Mina były dla niego większą świętością niż te Konfucjusza,
a teraz się na nim zemściły.
Naprawdę nie można nikomu ufać.
Pan Min jest w końcu synem drugiego radcy stanu.
Jesteśmy dla niego tylko jakimiś tam historykami.
Historyk numer jeden, dwa i trzy.
Za pięć lat nie będzie nawet pamiętał naszych nazwisk.
Nie bądźmy gołosłowni.
Zbierzmy dla niego pieniądze.
Słyszałem, że wydaje całą pensję na leki dla ojca.
Ciekawe, czy na wygnaniu będzie go stać na dach nad głową.
Racja.
I będzie musiał kupić niewolników.
Czeka go dużo wydatków.
Adeptko Song.
Czemu się nie dokładasz?
Jesteś z bogatej rodziny.
Nie mów, że przyszłaś z pustymi rękami.
Dlaczego jesteście
tacy ograniczeni?
Nie pomyśleliście, że pan Seong faktycznie
- popełnił poważny błąd? - Co?
Czyli... wiesz coś.
Nie musimy tego słuchać.
Pewnie wymsknęła mu się jakaś drobnostka,
a oskarżono go o ujawnianie zapisów z sachaek.
Szantażował księcia.
Zagroził mu,
że ujawni zapisy z sachaek,
jeśli książę
nie uwolni katolików.
Właśnie tego dopuścił się pan Seong.
Nie wygaduj bzdur.
To byłaby zdrada stanu.
Czemu miałby robić coś takiego dla katolików...
A jak pan myśli?
To jasne, że jest jednym z nich.
Co za szaleniec.
Skąd o tym wiesz?
Od pana Seonga?
Pan Min był w Dongungjeon
zanim wyszedł wczoraj z pałacu.
Przeprosił księcia w imieniu pana Seonga
i błagał go, by oszczędził jego życie.
Jego Wysokość zaakceptował jego prośbę.
Dlatego pan Seong został wygnany,
a nie dostał gorszej kary.
Adeptko Song.
Mogłaś powiedzieć nam wcześniej,
- zanim chamsko potraktowałem pana Mina. - To jeszcze nic.
Ja na niego krzyczałem i pyskowałem.
Wy i tak
byliście milsi niż pan Hwang.
Niemal rzucił się na niego ze złością w oczach.
To prawda.
Czemu tak się zachował?
Mógł nam powiedzieć.
Dlaczego trzymał to w tajemnicy i doprowadził innych do szału?
Nie zna go pan wystarczająco długo?
Woli wziąć całą winę na siebie, żeby nie mówić o przewinieniach innych.
Mówiłem, że musi mieć jakiś powód.
Panie Min.
Przepraszam, że nie mam więcej do zaproponowania.
Gdybym wiedział o wizycie, kupiłbym mięsa.
Proszę.
To pomoże panu w przygotowaniach.
Nie mam prawa tego przyjąć.
Panie Seong.
Proszę już dłużej
nie wprawiać mnie w zakłopotanie.
Dziękuję,
panie Min.
Myślałem, że jestem już martwy.
Dzięki panu żyję.
Proszę nie dziękować mnie. Żyje pan dzięki decyzji księcia.
Życie na wygnaniu będzie trudne,
ale da pan radę.
Istnieją też inne miejsca pracy
niż nasz urząd.
Niedługo będzie pan mógł wrócić do pałacu.
Nie.
Nie chcę już pracować dla rządu.
W młodości pilnie się uczyłem, żeby zdać egzamin.
Gdy zostałem historykiem, ciągle pracowałem nad zapisami.
Teraz chcę żyć w prawdziwym świecie, a nie w księgach.
Chciałbym uczyć ludzi pisać,
doradzać w sprawach prawnych.
Nie zbiję na tym fortuny, ale wystarczy mi
na utrzymanie rodziny.
To jest dla pana aż tak ważne?
Pańska wiara.
Jest tak istotna,
że porzuca pan dotychczasowe życie...
bez zawahania?
Jeszcze nie jest dość ważna.
Dlatego
będę jej bronił całym sobą.
Odchodzę przez popełnione grzechy,
ale jeśli pan się zgodzi,
chciałbym czasem pisać i zostać w kontakcie.
Oczywiście.
Będę czekał na pana list. Proszę pisać, kiedy pan zechce.
Poleję panu.
Na zdrowie.
Proszę wracać bezpiecznie.
Dziś znów bez zysków.
Dobry wieczór!
Szuka pan czegoś konkretnego?
- Cóż... - Tak.
Szukam książki, która wymaga dyskrecji.
To moja specjalność.
Przyszedł pan w dobre miejsce!
Na zapleczu mam mnóstwo takich książek.
O rety, proszę pana.
Te rysunki są bardzo realistyczne.
Bądźmy dyskretni.
A ja szukam czegoś innego.
Dlaczego szuka pan tej książki przy tym wszystkim, co się dzieje?
Boże, zaraz wyskoczy mi serce.
Proszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Zaczekaj, panie.
Nie możesz nikomu o tym powiedzieć.
Inaczej oboje zginiemy. Rozumie pan?
PRAWDZIWE OBLICZE PANA
EWANGELIA MARKA
Nie.
Zwykłe przeprosiny nie wystarczą.
Najpierw musi pan paść na kolana, panie Hwang.
Jeśli wyda się mniej zły,
Hong-ik i ja...
Mam sam paść na kolana?
Ja mam to zrobić? Miałem kiedyś wyższą rangę od niego.
Musimy przed nim wypłakać sobie oczy.
O dziwo takie rzeczy na niego działają.
Co wy na to? Potraficie płakać na zawołanie?
Słucham?
- Nie umiem takich rzeczy. - Zróbcie to teraz.
Pomyślcie o czymś smutnym.
- Smutnym. - Pana żona jest na pana zła.
Uderzyła pana.
Wyrzuciła z domu.
Przepraszam, ale przyszedł pan Min.
- Pan Min... - Boże.
- Co? - Przepraszam.
Proszę nie donosić na mnie drugiemu radcy stanu.
Co się stało?
Wiem już wszystko.
Nie sądziłem, że pan Seong dopuścił się czegoś takiego.
Boże.
Ty głupcze. Nie masz ani krzty dumy?
Panie Min, chyba wie pan,
że od początku byłem po pana stronie?
Na chwilę straciłem nad sobą panowanie.
Ja też.
Chciałem tylko służyć radą
jako były zwierzchnik.
Nie naskoczyłem na pana jak Jang-gun.
Panie.
Proszę się nie przejmować. Nic się nie stało.
Naprawdę?
Czyli nie doniesie pan na nas drugiemu radcy stanu?
On tylko tak mówi.
Niech pana uderzy, żeby zamknąć tę sprawę.
- Słucham? - Wyżyje się i pozbędzie złości.
Tak. Jeden cios i będzie po sprawie.
Panie Jang-gun, pokaż, że zasłużyłeś na to imię.
Nie moja wina, że oznacza generała.
Całe życie jestem uczonym.
Humor pana Mina nie jest teraz najważniejszy.
Musi nam obiecać, że nie doniesie na nas drugiemu radcy stanu,
a potem...
- Co się... - Nie macie oczu?
Wyszedł jakiś czas temu.
A ty nie masz ust? Trzeba było nam powiedzieć!
Panie Kim, powinieneś się rozpłakać!
Trzeba było się skupić.
- Czemu pan się nie skupił? - To przez pana!
Czemu obwiniacie mnie?
Trzeba było to zrobić!
Panie Min!
O co chodzi?
Chcę przeprosić za to,
co wczoraj mówiłam.
Wściekłam się, mimo że nie znałam całej historii.
Nie musisz przepraszać.
Skoro rozumiesz, to w porządku.
Przepraszam za to, że się zezłościłam.
Nie mówię, że rozumiem to, co pan mówił.
To znaczy?
Mówił pan, że nie można użyć sachaek
bez względu na intencje.
Wciąż się z tym nie zgadzam.
Gdyby mogło to kogoś uratować,
użyłabym go bez wahania.
Myślisz, że bym ci pozwolił?
Mnie też może pan odwołać.
- Ty... - Sekretariat Królewski, prawda?
To moje...
Ta Goo Hae-ryung...
Idźcie przodem.
Mówiłeś, że masz coś do zrobienia.
- Mo-hwa. - To nie znaczy, że ci wybaczę.
Ale podobnie jak ty...
też mam coś do zrobienia.
Adeptko Heo.
Czemu wróciłaś tak szybko?
Królowa powiedziała, że idzie się zdrzemnąć.
A ty?
Królowa wdowa też wyszła.
To znaczy, że możemy...
Chodźmy.
Czemu tak nagle tu przyszedłeś?
Mnóstwo tu robali.
Gdy jesteśmy w środku, wszystko chcesz zapisywać.
Wyznaczam więc granicę między pracą a życiem osobistym.
Od teraz...
to jest czas dla nas.
Historyk nie dostaje w pałacu czasu dla siebie.
Oddaj mi to, póki ładnie proszę
i tego nie zapisałam.
Co chcesz napisać?
„Książę Dowon zakochany w historyczce
zabrał ją w odosobnione miejsce”?
Asystent Yi?
Książę Dowon?
Jak mogłaś nam to zrobić?
Jesteśmy historyczkami.
To znaczy,
że powinnyśmy dzielić się naszymi tajemnicami.
Jak mogliście romansować za naszymi plecami?
Nie wierzę. Zdradziłaś nas!
Co jest między wami?
Kiedy się...
Kiedy zaczęliście coś do siebie czuć?
Adeptko Oh, to nie tak...
Jeśli chodzi o mnie,
to w dzień, gdy się poznaliśmy.
Wasza Wysokość zakochał się od pierwszego wejrzenia?
Moment.
Trzymaliście się za ręce?
Czy wy... Całowaliście się?
Nie, skąd.
Do niczego takiego nie doszło.
Wasza Wysokość!
Po co kłamać, skoro i tak nas przyłapały?
Wracajcie do Urzędu Dekretów Królewskich i obwieśćcie,
że Goo Hae-ryung jest już zajęta
i nikt nie może na nią nawet spojrzeć
ani zapraszać na spotkania.
Mają pozwalać jej wykonać pracę
i wracać do domu o czasie.
Mamy wszystkim o tym powiedzieć? Po co?
- Po co? - Tak. Będę szczera.
Wasza Wysokość może się nią zabawić i o tym zapomnieć.
A dla adeptki Goo to kwestia życia i śmierci.
Możliwe, że po tym nie znajdzie męża i zostanie wyrzucona.
To prawda. Co z życiem adeptki Goo?
Wasza Wysokość weźmie odpowiedzialność za życie niewinnej dziewczyny?
Dziewczyny, spokojnie...
Nie wierzę w to, co słyszę.
Wy dwie!
To ma być niewinna dziewczyna? Akurat.
To ona go poderwała. Czemu on ma być za to odpowiedzialny?
Poderwała go?
- Co? Ona jego? - Tak.
Nie wiem, co adeptka Goo robiła poza pałacem,
ale książę przez całe swoje idiotyczne życie tkwił w pałacu
i całe dnie tylko czytał i nie wiedział nic o kobietach.
- Jasne? - Nie jestem aż tak beznadziejny...
Co ty wygadujesz?
Sugerujesz, że adeptka Goo
poza pałacem spotykała się z wieloma mężczyznami?
Nie macie oczu?
Same widzicie, jaka jest ładna.
Faceci sprzedaliby dom, żeby się z nią umówić.
Nie odpuściliby sobie!
Mówisz tak, bo jej nie znasz.
Byle kto nie podejdzie do adeptki Goo,
bo ma niezły charakterek.
Do 26. roku życia była zmuszana do życia jako stara panna!
Jak śmiecie ją tak obrażać?
Poza tym książę też nie wygląda źle.
Na kilometr widać, że jest przystojny.
Na pewno wszystkie dwórki się w nim kochają.
Że co?
Macie czelność tak do nas mówić?
To wy zaczęłyście!
Pracujemy w tym pałacu co najmniej dziesięć lat dłużej od was!
No i? My zdałyśmy egzamin, żeby tu pracować!
Jesteście zwykłymi dwórkami!
- Zwykłymi dwórkami? - Tak, jesteście nikim!
- Nikim? - Nikim?
- Chodźcie no tu! - Hej!
- Jestem historyczką! - Hej!
- Dość! - Ty smarkulo!
- Puszczaj! - Jak śmiesz!
- Do diaska! - Idiotka!
- Za kogo ty się masz? - Hej!
Co wy wyprawiacie?
Odsuńcie się!
Co z wami?
Robicie burdę w Pałacu Wewnętrznym?
A jeśli zobaczyłby was na przykład eunuch Park, ten plotkarz?
Chcecie, żeby cały kraj dowiedział się,
że książę i historyczka się w sobie zakochali?
Sugerowały, że książę jest jakimś potworem.
Nie mogłyśmy siedzieć cicho.
Tylko sześć osób na tym świecie może źle mówić o księciu.
Król, książę korony, królowa, królowa wdowa
i my dwie.
Nadal nie rozumiecie, co zrobiłyście źle?
Widzisz? Mówiłem, żebyś odpuścił.
Ty też nie byłeś lepszy.
Masz przecież swój pokój w Nokseodang.
Musiałeś tak z nią chodzić na widoku,
skoro mogliście siedzieć w pokoju?
Po co?
Całe szczęście, że przyłapały was jej koleżanki.
Gdyby to była ta czepliwa dwórka Choi,
królowa wdowa wezwałaby do siebie adeptkę Goo.
I bez niczyjej wiedzy...
Boże.
Nie wiem już, czy jestem eunuchem,
czy opiekunem trójki dzieci.
Jak tak dalej pójdzie, niedługo się wykończę.
Sam-bo.
Ja się nie biłem.
- Boże. - Rety.
Co to za miny?
- Dwórki znów wam dokuczały? - Adeptka Goo...
To nic takiego.
Jestem zła, bo jest taka ładna pogoda.
Adeptko Goo.
Pomówmy na osobności.
Mam wrażenie, że się kłóciły.
Może jeszcze nie przestały.
Rety.
Rany!
To mi się nie podoba.
Mam gdzieś, że to książę. Jak może pożądać adeptkę Goo?
Bądź szczera.
Zastraszył cię?
Grożono ci, żebyś z nim była?
Wykorzystał swoją pozycję,
żeby cię przytulić albo nawiązać kontakt fizyczny?
Nie, to ja pierwsza...
Spotykam się z nim,
bo go lubię.
Co w nim jest do lubienia?
Wystarczy spojrzeć na jego otoczenie, by go poznać.
Jego dwórki to aroganckie chamidła.
Pewnie biorą przykład ze swojego księcia.
Gdy podszywał się pod asystenta Yi,
był tępy i słaby.
Nie był ani trochę pociągający.
Jak to nie był?
Jest miły i uprzejmy.
Ma taki niewinny uśmiech.
Gdy czyta, wygląda bardzo poważnie.
A we śnie wygląda tak spokojnie.
We śnie?
Skąd wiesz, jak książę wygląda we śnie?
Niemożliwe.
Już?
To nie tak. W noc rytuału gyeongsin...
Nic dziwnego, że tak nagle wtedy zniknęłaś.
Nie wierzę, że już to zrobiłaś.
- Rety. - Nie...
Do niczego nie doszło.
Nie próbuj się wykręcać.
Opowiedz wszystko ze szczegółami.
Jak patrzył, jak cię dotykał, jak się poruszał.
Mów wszystko!
Rety.
- Chodź no tu. - Złap ją.
Szybko.
Tylko spałam z głową na jego ramieniu.
- Co robiliście? - Mów, szybko.
Nic. Zrobiłam sobie z jego ręki poduszkę.
Był jej poduszką.
I co? Wyjaśniłaś wszystko?
Nawet nie pytaj.
Zamknęły mnie w bibliotece na przesłuchanie.
Przepraszam.
Nie chciałem sprawiać ci kłopotów.
Skoro przepraszasz,
po co powiedziałeś im,
że zakochałeś się we mnie pierwszego dnia?
Powiedziałem tak,
bo nikt z twojego otoczenia
nie wie o naszym związku.
Czułem, że to ukrywasz.
To mi się nie podobało.
Tak będzie lepiej.
Teraz będę mogła swobodnie z nimi o tobie gadać.
Jeśli kiedyś mnie wkurzysz,
będę cię z nimi obgadywać.
Mam najczystsze serce ze wszystkich mężczyzn.
To się okaże.
Tego nie zapisuj.
Wasza Wysokość.
Jesteś.
Coś się stało?
Wyglądasz, jakby coś cię trapiło.
Nie.
Ale dawno nie wychodziłam z pałacu.
Czyż to nie zabawne?
Ostatnie lata
były dla mnie bardzo trudne.
A świat wydaje się taki spokojny.
Wasza Wysokość.
Przez wyjście z pałacu poniosły mnie emocje.
Masz to, o co prosiłam?
To list, który Dominique napisał do młodszego brata.
Opisał sytuację w Seoraewon.
Gdybym tylko
przeczytała ten list 20 lat temu...
Jeszcze nie jest za późno.
Wciąż jesteś zdrowa i silna.
Tak.
Ten dzień niedługo nadejdzie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chciałabym
coś jeszcze powiedzieć.
Niedawno byłam w domu trzeciego inspektora Goo.
Poznałam tam jego siostrę.
Wasza Wysokość.
Przyszła wiadomość z pałacu.
Wasza Wysokość, przybyła królowa wdowa.
Wasza Wysokość.
Słyszałem, że wyszłaś z pałacu.
Jeśli potrzebujesz powietrza, pojedź do posiadłości...
Nie mam powodu, by opuszczać pałac.
Nie zamierzam wyjeżdżać, więc na to nie licz.
Podobno chciałeś o czymś porozmawiać.
O czym?
Już mówię.
Chciałbym porozmawiać o ślubie księcia Dowona.
- Ślubie? - Tak.
Książę Dowon skończył 20 lat.
Obserwuje go wiele oczu,
nie może być kawalerem do końca życia.
Proszę, pozwól na jego ślub.
Oczywiście.
Sama o tym myślałam.
Książę Dowon jest już dorosły.
Pora, żeby znalazł sobie dobrą żonę.
Wasza Wysokość, jeśli zaangażujesz Garyecheong,
drugi radca stanu będzie próbował ingerować.
Dlaczego Wasza Wysokość zgodziła się na ślub księcia Dowona?
W dodatku nie możemy zagwarantować jego bezpieczeństwa,
jeśli odejdzie z pałacu.
Myślisz, że nie zdaję sobie z tego sprawy?
Zgodziłam się tylko na jego ślub.
To nie znaczy, że król może wybrać mu żonę.
Wyślij list
do pana So Baek-seona.
Tak jest.
Jestem z siebie dumna.
Trudno mi było wczoraj
dochować tajemnicy.
Korciło mnie, żeby komuś powiedzieć
o księciu i adeptce Goo.
Ale się powstrzymałam i siedziałam cicho.
Na pewno nikomu nie powiedziałaś?
Powiedziałam mojemu psu.
Chyba to rozumiecie?
Jestem z ciebie dumna.
A ja ci zazdroszczę, adeptko Goo.
Nie znoszę przychodzić rano do pracy.
Ale dla ciebie to nie praca.
Przychodzisz spędzać czas ze swoim ukochanym.
Skąd. Poważnie podchodzę do pracy.
Przychodzę tam jako historyczka i spisuję historię...
Jasne, spisujesz historię.
Historię romansu mężczyzny i kobiety.
Pora już iść. Zbieram się.
Pewnie się wstydzi.
- Tak. Chodź. - Chodźmy.
Wasza Wysokość!
Przestań tak na mnie wołać
za każdym razem, gdy coś mówisz.
Te wrzaski ciągle mnie przerażają.
Tym razem
naprawdę jest powód.
Słyszałem, że będą angażować Garyecheong.
Na królewski ślub? Kto bierze ślub?
A jak myślisz?
W rodzinie królewskiej jest tylko jedna osoba w odpowiednim wieku.
Ja? Książę Dowon?
Tak, ty, Wasza Wysokość!
Król rozkazał znaleźć ci żonę.
Hae-ryung.
Gratulacje.
Hae-ryung.
Czemu mi gratulujesz? To jakaś paranoja.
Od dawna
chciałeś opuścić pałac.
Twoje życzenie w końcu się spełniło, więc powinnam...
Nie chciałem robić tego w ten sposób.
Chciałem, żebyś...
Nie martw się.
Nie mam zamiaru żenić się z nikim innym.
Jeśli
też tak uważasz...
A jeśli tak?
Przez swoje uczucia
mam spędzić resztę życia jako twoja żona?
- Garyecheong? - Tak, Wasza Wysokość.
Zostaną zaangażowani już jutro.
Od razu zaczną przyjmować kandydatki.
Rozumiem, możesz odejść.
Co Waszą Wysokość tak martwi?
To powód do radości,
a Wasza Wysokość spochmurniał.
Ślub w rodzinie królewskiej to nie radosne wydarzenie.
Wszyscy kalkulują, co mogą na tym ugrać.
To tylko wyrachowana polityka.
Człowiek spędza resztę życia jako pionek na planszy.
Tak.
Rozumiesz to, bo jesteś arystokratką.
Gdybyś nie została historyczką, spotkałoby cię to samo.
Jednak
wciąż masz szansę.
Nie musisz słuchać rozkazów drugiego radcy stanu
tylko dlatego, że pomógł ci zostać historyczką.
- Panie. - Jest pan już.
Dlaczego tak nagle angażujemy Garyecheong?
Wie pan, że król miewa nagłe pomysły.
Znaleźliście kogoś z dobrej rodziny?
Tak, wysyłam listy do wszystkich szanowanych rodzin.
To nie będzie łatwe.
Książę Dowon to książę,
ale wszyscy wiedzą, że tylko wadzi królowi.
Kto by chciał wydać córkę za kogoś takiego?
Ma pan rację.
Panie, wybierzmy odpowiednią kandydatkę
i miejmy to z głowy.
Nie musicie zadawać sobie trudu.
Mam już kogoś na myśli.
Co? Panie,
chyba nie mówisz o...
Wasza Wysokość.
Gdzie on zniknął?
Wasza Wysokość!
No dobrze.
Pożegnamy pana Seonga i pójdziemy się napić.
Pan Hwang mówi, że dziś stawia.
Zjadłem za mały obiad, więc chętnie poucztuję.
Dobra robota.
Asystencie Yi, co tu robisz?
- Wasza Wysokość. - Wasza Wysokość.
Co wy powiedziałyście?
Chodź ze mną.
Skończyłam już dziś pracę.
Mam cię stąd wytargać?
Co to było?
Wasza Wysokość, przybył książę Dowon.
Niech wejdzie.
Witaj, książę Dowonie.
Jak się miewasz, Wasza Wysokość?
Jak zwykle.
Podejdź do mnie i usiądź.
Nie sądziłam, że jesteś taki niecierpliwy.
Przyszedłeś mnie ponaglić,
bo usłyszałeś o Garyecheong?
Nie.
Jestem tu,
by prosić cię o przysługę.
Odwołaj poszukiwania żony dla mnie
i wstrzymaj mój ślub.
Książę Dowonie.
Kocham już kogoś innego.
Bardzo ją kocham.
Nie chcę żenić się z nikim innym...
niż ona.
Przesłał informacje o swojej córce.
I ta rodzina chce księcia Dowona?
Musi mieć jakiś powód.
Proszę się nie martwić.
W przeciwieństwie do innych
nie zamierzam sprzedać córki za władzę i wpływy.
Chodzi o naszą Song Sa-hui?
Jesteś na liście kandydatek na żonę księcia Dowona.
Boisz się, że ktoś
może dołączyć do rodziny królewskiej. Wiem, co knujesz.
Książę jest inteligentny.
Chciałam tylko, żeby książę zrozumiał moje uczucia.
Wysłucham cię ten ostatni raz.
Jest bardzo podobny do króla.
Hae-ryung nie wybaczy ci.
Jak dużo ona wie?
To rozkaz króla. Musisz go posłuchać.
Ja...
porzucę wszystko.
Napisy: Małgorzata Fularczyk