To przycichnie.
Tata nie puszcza nic w zapomnienie.
Nie sprzeda sklepu Waldmanowi. Nie znosi go.
Sklep jest mój. Mam dobre przeczucie.
Jak z Clementine?
Była wtedy ujarana.
Mogła zmyślić tę całą legalizację.
Zaraz się przekonamy.
- Dzień dobry panom. Zapraszam. - Dzień dobry.
Służący.
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Chcieliśmy z tobą porozmawiać o czymś,
- co powiedziałaś tamtego wieczoru. - Tak?
Co powiedziałam?
O legalizacji marihuany.
Pamiętasz?
Cholera.
- Co? - Co?
Byłam zjarana. Jak ojciec się dowie, to mnie zabije.
Czyli to prawda?
Tak, ale to ściśle tajne. Jeśli mnie wydacie, to po mnie.
Nie martw się, jesteśmy dyskretni.
- To zostanie między nami. - Tak.
- Ani słowa. - Jasne.
Pamiętasz sklep mięsny mojego ojca?
- Jest czadowy. - Przejmuję go.
Mam zamiar przerobić to miejsce
na odlotowy sklep z ziołem w samym centrum Paryża.
Sklep ziołowy „Hazan”. Z odniesieniem do...
- Modny lokal dla miłośników trawki. - Tak, jasne. No i?
Pomyśleliśmy o tobie. Skoro twój tata jest ministrem, to mogłabyś pomóc.
Pierwsi zdobędziemy informacje
i będziemy pierwsi w kolejce...
Co będę z tego miała?
Udziały w firmie.
Dobra.
- Tak! - Mamy to!
Nie jestem zainteresowana.
- Co? - Co?
Zwykle słucham intuicji.
A wasz pomysł...
Śmierdzi.
Stopy ci śmierdzą czy nasz pomysł?
Jedno i drugie.
Szkoda.
Przepraszam, gdzie jest łazienka...
Jedynka czy dwójka?
Masz na to osobne łazienki?
Nie. Chciałam tylko....
Chciałam wiedzieć.
Idź...
w lewo, po prawej na końcu korytarza.
Jedna do wszystkiego.
Tylko szybko. Nie będziemy tu siedzieć.
Znasz Oliviera?
Tego Oliviera?
Tak.
No proszę.
Co takiego?
Olivier.
Mogę wam pomóc.
Mogę was zarekomendować ojcu.
W zamian chcę Oliviera.
Ach tak, jasne. Zobaczę, co da się zrobić. Nie ma sprawy.
Nie. Nie rozumiesz.
Nie będziesz sprawdzał, co da się zrobić.
Chcę Oliviera.
Inaczej nici z waszego
sklepu z ziołem.
Hej, stary.
A więc? Jak poszło?
- Świetnie. - Świetnie?
Perfekcyjnie.
Uważaj, bo sprawdzę.
- Tak się cieszę. - Ona jest zabawna.
Joseph ci nie powiedział?
O czym?
Wasz sklep. Cały ten pomysł.
Podoba mi się. Wchodzę w to.
- To super. Na jakich warunkach? - Świetnie.
Warunkiem jest, że... Jaki jest warunek?
Budżet na drobne wydatki.
- Super. - Właśnie.
- Dwadzieścia tysięcy. - Co?
Mówcie od razu, jeśli to problem.
- Pieniądze to nie problem. - Pieniądze i...
I...
- Tak, nie martw się. - I...
Dostaniesz to.
Nie rozumiem.
Mniejsza z tym. Wszystko gra.
Co gra?
- Twój służący ma nasze kurtki? - Tak.
- Nazywa się Bertrand? - Tak, Bertrand!
Co ty tu robisz?
Przyszedłem do pracy.
Nie chcę cię tu widzieć.
Tato.
Przepraszam za wczoraj.
Wybacz. Nie miałem tego na myśli.
Nie sprzedasz sklepu Waldmanowi.
- Cześć, Joseph. - Cześć, Waldman. Nie widziałem cię.
Przyjdę później z architektem.
- Będzie sporo roboty. - Oczywiście.
Nie, tato. Nie rób tego, proszę.
Mam genialny pomysł.
Zapomnij o nim. Już go sprzedałem.
- Co? - Tak.
- Nie chcesz wiedzieć jaki? - Przecież nie chcesz tej dziury.
- Daj mi klucze. - Chcę.
- Powiedziałem, przepraszam. - Dziękuję.
I kluczyki do ciężarówki.
Wyglądasz stylowo.
Stary, katastrofa.
Nie dostaniemy sklepu.
Co?
Youssef?
Co ty na to?
Zamknij ryj, zapinam guziki.
Dziś rano wyszedł warunkowo.
Dziś. Świetnie.
Proszę!
Co to za mina?
- Jaka? - Nie cieszysz się, że mnie widzisz?
Bardzo się cieszę. Nie wiedziałem, że wychodzisz.
- Co słychać? - Co to ma być?
- Co? - Daj pyska.
Pocałuj mnie!
O to chodzi.
Co on tu robi?
Sukinsyny wypuściły mnie za dobre sprawowanie.
- Kurczę, bracie. - A co u ciebie?
- W porządku. - Wciąż pracujesz z tatą?
Trochę, ale robię też inne rzeczy.
Nie wierzę.
Ja dostałem pięć lat, a ty będziesz rzeźnikiem do końca życia.
Nie.
Nic się nie zmieniłeś.
- Serio? - Nadal nosisz obleśne koszule.
Co za niechluj.
Podoba ci się ten garnitur, Youss?
Jest fantastyczny, tylko trochę za krótki.
Widać lokalizator.
Możesz wydłużyć spodnie?
JP, mama przyjechała. Bierz torbę.
JP!
Nie pocałujesz wujka Youssefa?
Pospiesz się! Cześć, JP.
Co słychać? Tęskniłam za tobą.
Wsiadaj, zaraz wrócę.
- Co tam? - Cześć!
- Co u ciebie, Melanie? - Dobrze. Pa.
- Ali! Chodź tu. - Jak leci, Virgile?
Czemu nie jeździsz już na lotnisko?
Sytuacja z taksówkarzami jest napięta.
Nie lubię tych klimatów.
Mam to w dupie. Naprawdę.
To moja firma. Mówię, że masz jeździć na lotnisko. Gdzie pojedziesz?
Na lotnisko.
Właśnie.
- Pamiętaj, że pracujesz dzięki Melanie. - Wiem. Dziękuję.
Tylko dlatego.
- Ile? Trzy? Cztery? - Trzy pięćdziesiąt.
Masz czterysta.
- Dzięki. - Przyjdźcie wieczorem.
Robię imprezę w klubie Moktar.
- Nie mogę, stary. - Czemu?
- Mam... - Mam to gdzieś. Przełóż to.
Przełóżcie wszystko.
Macie przyjść. Będą laseczki.
Nie, jesteśmy w związkach.
- Serio? - Mamy dziewczyny.
Z taką twarzą? Co to za jedna?
Moja dziewczyna...
- Układa wam się? - ...jest świetna. Kochamy się.
Wsadzasz jej swoją kiełbaskę w tyłek.
Nie robię tego. Szanuję ją.
Szanuje ją.
Mówił, że sikał jej na włosy...
Co ty gadasz?
Pamiętasz, mówiłeś mi...
Czemu jesteś taki spięty?
- O czym on mówi? - Żartuje.
Robi sobie jaja.
Bzykałeś w więzieniu?
Co to za pytanie?
Dobra, nie przychodźcie. Jesteście obrzydliwi.
Weź to.
Na razie, stary.
- Cześć, - Cześć, Youss.
Miło znów cię widzieć.
Co za dupek. Pieprzony dupek.
Co mówiłeś na początku? Koniec ze sklepem?
Tak.
Znajdziemy inne miejsce.
Za co?
Wiesz, ile to kosztuje?
Jasne.
Ten sklep jest w idealnym miejscu.
Już po nim.
Gdyby dało się przekonać twojego tatę... Ale się nie da.
Nie otworzyłby sklepu z ziołem nawet,
gdyby poprosił go o to sam Bóg.
Mam pomysł.
Jaki?
Jesteś głodny?
Ojciec się zgodzi, jeśli przyprowadzimy mu Enrico.
To jego restauracja?
Nie, ale przychodzi tu.
Jest wszędzie.
Ma nawet swojego pilota. Wszyscy o tym wiedzą.
Co mu powiemy?
Ja się tym zajmę. Mam pomysł.
Kiełbaski w cieście.
- Cytryna. - To najlepsze miejsce.
- Cholera! - Dwa zestawy.
Proszę talerze.
Takie duże sole są tylko w Tunezji.
- Przepyszne. - Niesamowite.
Kuskus domowej roboty. Zróbcie miejsce.
I spaghetti.
Proszę.
To wszystko.
Poważna sprawa.
Chyba się zwalę w spodnie.
A na koniec deser.
- O, nie! - Nie!
- Za dużo. - Rachunek.
Przepraszam. Wiesz może, czy będzie tu dziś Enrico?
To drugi dom pana Maciasa. Nigdy nie wiemy, kiedy przyjdzie.
- Jego stół zawsze jest gotów. - To jego stół?
Zgadza się.
- Wrócimy tu. - Jak miło.
Dwieście dwadzieścia dziewięć?
- Żartujesz? - Nie!
- Strasznie drogo. - Nie!
Kurwa, rzeczywiście.
- Zapłacisz, stary? - Co?
- Daj spokój. - Proszę.
Wrzucę to w koszty, ale...
Wrzucisz też 20 tys. dla Clementine?
Co ty gadasz? Czemu mamy jej płacić?
Nie ma ani sklepu, ani Enrico.
Później się tym zajmiemy. Musimy mieć jej wsparcie.
Dwadzieścia tys. i będzie pracować tylko z nami.
Baski, po ile są najtańsze garnitury?
Trzydzieści pięć euro. Ale to chłam.
Świetnie.
Możesz wszyć do nich metki
„Made in Italy”?
Jakiej firmy?
Jakąś włosko brzmiącą nazwę.
Na przykład „Gardnarella”.
Ale to chłam, Olivier.
Przestań już. O takie mi chodzi.
- Mówię tylko, że to chłam. - Tak, ale...
Dzwonisz już któryś raz. Mam gdzieś twojego pokera.
Wiem.
Dam ci spokój, ale to poważna sprawa. Jak wygram, zobaczę światełko w tunelu.
- Dobrze. - Facet gra va banque.
Halo? Halo?
Ma waleta kier...
- Przerywasz. Nie słyszałam. - Waleta kier...
Powiedz, jakie ma karty.
Aure? Słyszysz mnie?
Halo?
- Czemu to się włączyło? - Halo?
Kurwa! Powiedziałem „tunel”!
- Aure, nie rozłączaj się. - Nic nie słyszę.
- Proszę, Aure! - Halo?
- Zostało sześć sekund. - Halo?
- Nic nie słyszę? - Co robić?
- Aude, kurwa. Pięć sekund. Płacę. - Halo?
Tak!
No, dalej!
Nie!
- Joe? Joe? - Nie!
Gardnarella to włoskie cacko.
Mam mnie pan za idiotę?
Znam „Gardnanellę”.
Ile?
Pięćdziesiąt.
Dużo.
Wiem. To nie dla pana.
Ma mnie pan za dziada?
Podobają mi się te garnitury.
To strzał w dziesiątkę. Świetny interes.
Będzie pan zachwycony.
Jasne. W dziesiątkę.
Niechętnie je wynajmuję. Ale potrzebuję pieniędzy.
Spłukiwanie jest trochę skomplikowane. Już pokazuję.
Trzeba się pogimnastykować.
- Tu jest zawór. - Okej.
Trzeba go odkręcić i poczekać,
aż poczuje się wibracje.
To znaczy, że się napełnia. To trwa jakieś siedem sekund.
Sześć, siedem. Dobra.
Gwarantuję, że wtedy wszystko spłynie.
Kupa...
Można jeść tandoori.
Nawet meksykańskie wieczory.
Jeśli chodzi o czynsz, możesz zapłacić za pół roku
z góry?
- Nie ma sprawy. - Świetnie.
Proszę.
Jesteś teraz u siebie.
Zapomnij. Tata nie chce zrozumieć. Lecę do Japonii sprzedawać buty.
- Ta walizka jest warta 40 000 euro. - Ale...
Rozstańcie się w pokoju.
Wiele razy próbowałam z nim rozmawiać. Mam tego dość.
W końcu się z tym pogodzi.
Postaw go przed faktem dokonanym.
Tak się nie robi.
Masz jakieś plany na ostatni wieczór?
Może randka?
Mam już kogoś w Japonii.
Kogoś uroczego.
Czemu nic nie mówiłaś?
Jestem aszkenazyjką, ale kiedyś lubiłam kiełbaski.
Babciu!
Nie chcę wiedzieć.
Nie zgrywaj skromnisi.
Ja...
Właściwie...
Kiełbasa to nie jest moja
ulubiona potrawa. Nie lubię kiełbasek.
Nie wiem, czy...
Od kiedy?
Od zawsze.
Jak miałam 15 lat, powiedziałam mamie.
Serio?
To dobrze.
- Tak. - Świetnie.
Jeśli ci to służy... Wisienki też są dobre.
Kurczę, babciu!
Mówię ci coś tak ważnego, a ty mi o wisienkach.
Ten garnitur nie jest beżowy.
Olive, kurwa. Wyglądam jak słoik taramosalaty.
Zrób bliny i mnie na nich rozsmaruj.
- Dobrze ci w nim, kochanie. - Nie, wyglądam paskudnie.
Widziałem twojego brata w sklepie.
Wiem. Mama mówiła, że wyszedł.
Mam to gdzieś. Dla mnie umarł.
Słonko, to twoja rodzina.
Moja rodzina to moi rodzice. Zaraz przyjdą, więc...
Zmień ten garnitur, jak ci nie pasuje.
Jest do bani. Założę dżinsy.
- Moi rodzice są spoko. - Wiem.
ENRICO TU JEST! PRZYJDŹ!
Cholera!
- Co? - Sąsiad napisał,
że straż miejska krąży po okolicy. Odholują ciężarówkę.
- Naprawdę? Jesteś niemożliwy. - Wiem.
Nie martw się. Znajdę miejsce parkingowe najdalej za 25 minut.
- Zaraz tu będą. - Wrócę najszybciej, jak się da.
- Jak się da? - Tak.
- Tylko szybko. - Dobrze.
Mój mały łosoś.
Dobry wieczór.
Pan Macias.
- Witam. - Tak?
Przepraszam, że przerywam oglądanie.
Chcę panu powiedzieć, że jestem pana wielkim fanem.
Od zawsze.
Cieszę się, że tak młody człowiek
lubi moją muzykę.
Nie ma pan pojęcia jak. Słucham pana codziennie.
Nie tylko ja. Moi kumple, rodzina.
- Uwielbiamy pana. - Miło.
To byłby dla nas zaszczyt, gdyby
zechciał pan się do nas przysiąść.
Proszę.
Proszę wybaczyć, ale jestem dziś zmęczony.
Och.
Będę nalegał,
bo szczerze...
Nie. Szczerze.
Na pewno?
- Tak. - Stawiamy kolację.
Enrico Macias przy naszym stole!
Bardzo dziękuję. Carla?
Poproszę zestaw z solą,
spaghetti, kiełbaski,
zupę fasolową, kaszę,
pkailę, okonia morskiego, barwenę...
Zaprosiłeś go, a on zamawia wszystko, co jest.
I boukha dla wszystkich.
AIDA: GDZIE JESTEŚ?
Jasne. Niech będzie!
Parkowanie tu to koszmar.
Jechaliśmy półtorej godziny.
Znaleźliśmy miejsce od razu.
Mam nadzieję, że ta twoja nowina to coś ważnego.
Była piękna Jak blask słońca
Chciała tylko jeść Słodkie i smażone
AIDA: CO TY WYPRAWIASZ, DO CHOLERY?
Brawo!
- Brawo. - Dziękuję.
Nieźle. Macie talent.
Jesteście tak dobrzy,
że mam ochotę nagrać kolejną płytę.
Urodzeni improwizatorzy.
- Byłoby świetnie. - Było pyszne. Ostatniego?
Ale, Enrico...
Było by nam ogromnie miło, ale w zamian
potrzebujemy małej przysługi.
Oczywiście. W porządku.
Mój ojciec...
ma sklep mięsny. Jest rzeźnikiem.
Jest twoim wiernym fanem.
Chcielibyśmy otworzyć sklep, ale z inną ofertą.
Zmienić profil działalności, ale mój ojciec jest nieugięty.
Tylko ty możesz sprawić, że zmieni zdanie.
Nie ma innego sposobu.
Zgoda.
- Naprawdę? - Co to za działalność?
Chcemy sprzedawać
marihuanę.
- Marihuanę? - Spokojnie.
- Haszysz? - Tak.
Zdradzę ci tajemnicę.
Wiem,
Enrico...
Wiem... Enrico?
Enrico?
- Tak. - Wiem od samego ministra,
że za trzy miesiące marihuana zostanie zalegalizowana.
- Naprawdę. - Naprawdę.
Ci, którzy zaczną działać już teraz,
staną się nieprzyzwoicie bogaci.
Musimy zatrzymać sklep,
- to bardzo ważne. - Co będę z tego miał?
Dziesięć garniturów szytych na miarę.
Firmy Gardnarella.
- Oto wzór. - Wysoka jakość.
Narkotyki to dla mnie problem.
- Nie mogę. Nie ma mowy. - A kto mówi o narkotykach?
Interes będzie licencjonowany, legalny, czysty.
- Daję słowo. - Przykro mi, ale...
Nie mogę wchodzić w takie rzeczy.
To niemożliwe.
Gaston.
Otworzę przed tobą swoje serce.
Cóż...
Rok temu straciłem matkę.
Tak.
To nic.
Ona tak bardzo cię podziwiała... Nie mam na to słów.
To, że widzę cię dziś przed sobą, jest...
jak znak od niej.
Będę z tobą szczery. Nie przyjmę odmowy.
Strasznie mi przykro. Jeździłem ze dwie godziny po okolicy.
Dobry wieczór.
Bardzo przepraszam.
Nie mogłem znaleźć...
miejsca parkingowego.
- Witaj, Djamel. - Dobry wieczór.
- Wszystko wystygło. - Co słychać? Przepraszam.
To dobrze, że zaczęliście beze mnie.
Kurwa. Serio?
Ups.
Przepraszam.
Chyba pierdnąłem.
- Nie mów, że pierdnąłeś. - Tak.
Przy jej rodzicach.
- Jak to przyjęli? - Jak policzek.
Wymierzony z całej siły.
Gdybyśmy im o nas powiedzieli,
to wszystko by się skomplikowało,
więc zmyśliłem historię o filmie pożegnalnym
dla Aure.
To głupie.
Puściłeś kleksa?
Co? Kleksa?
Popuściłeś trochę w majtki czy był tylko głośny?
Aida chce mnie rzucić, a ciebie interesuje, czy był z kleksem?
Pytam tylko. Wybaczy ci małego bączka.
Kocha cię. Przejdzie jej.
- Uczcijmy to. - Co?
- Sprawy idą na przód. - Jakie sprawy?
Nie mamy nawet 25 procent sumy dla tej stukniętej Clementine.
A Enrico?
- Z nim jeszcze nie koniec. - Jasne, że tak. Przestań.
Wszystko mu wyjaśniłem. Dałem mu lipne skręty.
Dmuchałem mu dymem wprost do ust.
Uda się.
Mam nadzieję.
Dzień...
Niemożliwe.
- Nie do wiary. - Czemu?
To pan... Przepraszam.
Już.
Co panu podać?
Jakie ma pan kiełbaski?
A, tak.
Najlepsze.
- Tak. - Enrico Macias.
W moim sklepie. Jestem pana wielkim fanem.
- Ma pan przed sobą największego fana. - Dziękuję.
Proszę spojrzeć.
To pana gitara.
Olympia z 1973 r.
Podpisana.
Z autografem.
Nie grałbym na takiej gitarze.
Gram tylko na fenderach i favino.
Wszyscy to wiedzą.
Mam certyfikat autentyczności. To dowód.
To żaden dowód.
- Naprawdę? - Mam dość tych oszustów,
którzy naciągają takich ludzi jak pan. To wstyd.
Wstyd.
To prawda.
Panie Macias.
Źle się pan czuje?
Proszę usiąść, panie Macias.
Chce pan wody?
Nie, dziękuję.
Mam na to lekarstwo.
- Lekarstwo? - Tak.
Panie Macias.
- Mogę tu zapalić? - Jasne.
Wolę tego nie robić na zewnątrz.
Tak, ale narkotyki szkodzą. Jeśli mogę...
Gdyby nie istniał ten narkotyk, jak pan go nazywa,
to dawno bym oślepł przez jaskrę.
Nie. Ma pan jaskrę?
Tak.
Chce pan spróbować?
Sporo pan traci.
To miło z pana strony, ale...
Nieważne.
W porządku, stary?
A u ciebie? Jak idzie?
Wciąż tam siedzą.
Minęły trzy godziny. Chyba jest nieźle. Rozmawiają.
Dobrze się bawią.
To działa.
To dobrze, bo zrobiłem coś głupiego.
Co takiego?
- Mówiłem ci o lipnych skrętach? - Tak.
Są prawdziwe.
Tak.
Pojebało cię.
Nie grałem tak, odkąd...
Od wieków.
Spójrz na ten artretyzm. Już nie są sztywne.
Marihuana czyni cuda, Enrico.
Mów mi Gaston.
- Co? - Tak.
Enrico jestem na scenie. My jesteśmy przyjaciółmi.
- To miło. - Koniecznie.
Wiesz...
ta gitara...
pomogła mi zdobyć...
Bene.
Naprawdę?
Uwielbiała ją.
Co za piękność.
- Tęsknię za nią. - Nie wątpię.
Nie myśl o tym.
Chodź bliżej.
Posłuchaj. Zdradzę ci tajemnicę.
Przyjaźnię się z ministrem.
Naprawdę?
Dowiedziałem się od niego,
że marihuana zostanie zalegalizowana.
Amsterdam ma z tego miliardy.
Ci, którzy na to postawią,
będą pławić się w luksusach.
To lepsze niż sieci komórkowe.
Komórkowe? A, jasne.
Będą z tego miliardy.
- Daj mi to. - Miliardy.
Szczęśliwy przypadkowy miliarder
- Skończą się wszystkie jego trudy - Skończą się!
- Jest szczęśliwy jak dziecko - Jak dziecko!
Obudź się, Olive. Wychodzi.
Kurwa.
Enrico!
Tutaj.
Enrico. Wszystko okej?
Jak poszło?
Podsuwałem mu niepodważalne argumenty.
Tak?
Nie odpuści.
- Cholera! - Przykro mi, chłopcy.
Cholera!
Jutro pogadamy o garniturach. Teraz jestem...
nawalony.
Postąpiliście paskudnie.
Naćpaliście mnie. Podstępem!
To przez niego, straszny z niego kawalarz.
- Nieważne. - Przepraszam.
Już po nas.
Koniec z nami.
Kurwa.
Walnijmy się do wyra. Jestem zmęczony.
- Dziś nie da rady. - Czemu?
Czeka na mnie w domu dziewczyna.
Zadzwonię, jak pójdzie.
O 2.00, najpóźniej o 3.00.
- Nieważne. - Bracie.
- Będę się streszczał. - Nie ma sprawy.
Nie jestem bezdomny.
Co próbujesz mi powiedzieć, kochanie?
Co jest...
- Masz drobne? - Daj mi spokój!
-Drobne! - Nie...
Nie mam. Trzeci raz mnie pytasz.
Wszystkie ci już dałem.
- Sprawdź w kieszeni. - Ale mnie wkurwiasz.
Dość tego. Idź do domu.
Przestań nagabywać ludzi.
- A papierosa? - Nie. Nie palę.
Nie jestem kioskiem ruchu. Zostaw mnie.
- Co ty robisz? - Idę do domu. Dziękuję.
Sami tu nieudacznicy.
Okropność.
No nie!
Co jest?
BRUKSELA AMSTERDAM
Hej!
Hej, ja tu jestem!
Napisy: Barbara Jasinowicz