Zabierz ich.
Odsłoń im twarze, jak odlecę.
Dam ci znać przez krótkofalówkę.
Kurwa.
Co to ma znaczyć?
- Gdzie jesteśmy? - Nie wiem, ale gdzieś daleko.
Nie wiem, jak długo spaliśmy.
Sukinsyny nam dali dragi.
O co chodzi z mnichami?
Babciu?
Czy to babcia?
- Babciu! - Moja dziewczynka.
- Babciu! - Kochana! Jesteś cała?
- Tato. - Moja słodka córeczka.
Kurwa mać.
- Nic wam nie zrobili? - Nie.
- Chwila. - Co?
Gdzie Ali?
- Co? - Co? Ali.
Był z nami w aucie.
Kurwa mać.
SERIAL NETFLIX
Rodzinny
Biznes
Dziś w wiadomościach: niezwykła ucieczka.
Grupa z ładunkami wybuchowymi...
Bomby i tak dalej. To nie są żarty.
...przewoziła trzech więźniów z więzienia Poissy do Fresnes.
Gerard Hazan, jego syn, Joseph i Olivier Pariente,
zaginęli bez śladu.
Byli rzeźnicy zajęli się działalnością przestępczą
powiązaną z handlem narkotykami.
Niech mnie, to prawdziwi bandyci.
Stworzyli szczep marihuany
znany w świecie narkotyków jako Ziołowina.
Dzień dobry, prokuratorze. Tu znowu Aida Benkikir.
Dzwonię, bo się martwię. Jak pan wie, jestem prawnikiem rodziny Hazan
i chciałabym opowiedzieć panu o tym, co się stało.
Może pan oddzwonić jak najszybciej?
Dziękuję. Do widzenia.
Nie martw się, kochanie. Śpią.
Ach tak. Nazywasz ją „kochanie”, gdy tu jestem.
Ty możesz mu mówić „skarbie”.
Masz szczęście, że się ustatkowałem.
Wcześniej bym cię pociął i oddał sąsiadom.
- Youssef! - Wyluzuj.
Lubiłeś, jak Joseph był w więzieniu.
- Wcale nie. - Jasne.
Teraz, gdy uciekł, dorwie cię na bank.
Nie mów, że uciekł. Nie rozumiesz?
Nie miał powodu, by kłamać. Miał wkrótce wyjść.
Nie mogę się dodzwonić do Alego, Aure ani jej babci.
Coś tu nie gra.
Co ty sobie myślisz?
Myślę, że ich porwano.
Kto ich porwał? Dziewczyna Gerarda?
To nie „dziewczyna Gerarda”. To Penelope Cavillan.
Od lat pracuje z kartelami. Jest bardzo niebezpieczna.
To co mamy zrobić?
Nic nie możemy zrobić. Muszę iść do prokuratora.
Okej.
Musimy wiedzieć, po co tu jesteśmy.
Spróbuję się z nimi zaprzyjaźnić, może coś mi powiedzą.
Co? Nie będziesz się z nimi przyjaźnić. Kurwa.
Wiemy, że jesteśmy tu z powodu Jaurès.
- Zabiją nas. - Przestań.
Nikt nie wie o Jaurès. Nikt.
A oni mówią po hiszpańsku, nie po holendersku.
Ktoś tu zna hiszpański? To dobry początek przyjaźni.
Ja znam parę słów.
- Tak? - Parę słów…
Tak, wiesz…
Głównie słowa piosenek Gipsy Kings.
Kurwa, Olive.
Będzie dobrze. Głęboki wdech, wszyscy.
Spokojnie. Nic nam się nie stanie. To święte miejsce.
Hiszpanie są bardzo religijni.
Pamiętasz dozorczynię ze szopką?
Krzyczała na sąsiada, bo jego pies nasikał na osła.
Co ma do tego pani Alonzo?
Oni mają pieprzone kałasznikowy.
Kurwa mać.
Kto to jest?
To Ricardo.
Wystraszyłeś mnie. Myślałem, że to ty.
Miguel jest dla mnie jak ojciec,
więc nie ukrywam,
że bym się trochę zdenerwował.
Dobra. A ty to co za jeden?
Leonard.
A czego chcesz?
Chcesz Ziołowiny?
Nie. Ja nic nie chcę.
Kazano mi was złapać. Za to mi zapłacono.
A...
Ali? Gdzie jest Ali?
Ali…
Mogę tylko powiedzieć…
Mam to gdzieś.
To było dobre.
Wziął mnie z zaskoczenia.
To było serio dobre.
Śmiejcie się, do cholery.
Musimy się zaprzyjaźnić.
Idziemy. Chodźcie za mną. Idziemy.
No tak.
Ty, posprzątaj to. Wygląda obrzydliwie.
To wasz pokój. Rozgośćcie się. Wrócę później.
- Wielkie dzięki. - Aha.
Dobra.
- Co za koszmar. - Kurwa, raczej.
Co to za sracz?
Helikopter mi zaszkodził na brzuch.
Ale serio, nie mogę się przy was wysrać.
Ty tak na serio? Kupa? Nie widzisz, że mamy przesrane?
Właśnie.
Nie mamy przesrane.
Chcą Ziołowiny. To nie jest skomplikowane.
Najważniejsze, że jesteśmy razem. Razem przetrwamy.
Babciu, nie możesz ryzykować pracy nad Ziołowiną.
- Jesteś zmęczona. - Nieprawda.
Zostawcie mi negocjacje.
Negocjacje? Co chcesz negocjować?
Jeszcze nie wiem, ale spróbuję się z nim dogadać.
- Ach tak? - Robicie mi na złość.
Porzuciliście mnie jak martwego psa.
Śmiejcie się z jego żartów.
Myślisz, że nas uratujesz, jak będziemy się śmiać z jego żartów?
Od tego można zacząć. Okej?
Jeśli chcemy przeżyć, musimy się z nim zaprzyjaźnić.
I mamy szczęście. To Francuz.
- Możemy stworzyć więź. - O czym ty mówisz?
Jest chory. Zabił człowieka, a ty chcesz się z nim przyjaźnić?
Cholera, przestań.
Jesteśmy na jakimś zadupiu.
Możliwe, że Ali...
nie żyje.
Moment. Powoli.
Nie porwali go, by go zabić bez powodu.
Ma rację. Nie porwali go, by zabić go bez powodu.
Poza tymi głupimi żartami,
masz jakiś pomysł, jak nas stąd wyciągnąć?
Właśnie. Cicho bądź.
Cholera.
Kurwa mać.
Okna na północ.
Idiota.
O kurde.
Dalej, wyłaź.
No dalej.
Kto tam?
To ja. Joseph.
Nie śpisz?
Nie.
Rozprostowuję nogi.
- Czuję się samotny. - Cholera.
Nie chcę cię tym obciążać,
ale czuję się samotny.
Kurwa mać!
Co się dzieje, tato?
Tęsknię za nią.
Ja też za nią tęsknię.
Ale mówię sobie, że mama jest gdzieś…
skąd nad nami czuwa.
Synu, mówię o Catherine.
Dobra. Okej. Rany.
Świetnie. Ja za nią nie tęsknię.
Ale wiesz…
Jak to powiedzieć?
Gdy kończy się letni romans,
na początku myślisz, że to koniec.
- Że już nigdy... - Letni romans? Co masz na myśli?
Przeżyliśmy wiele cudownych chwil.
- Jasne. - Z Catherine.
Naprawdę. Bardzo się kochamy.
To świetnie.
Tyle dla nas zaryzykowała, gdy udawała Jaurès.
- To coś znaczy. - No tak.
Nasz związek jest trwały. Zaufaj mi.
- Oczywiście. - Co?
Jest trwały, ale trwa zaledwie parę miesięcy.
- No i? - Pomyśl o tym szerzej.
Czas nie ma...
Idziemy. Już czas.
Cholera jasna!
Załóż majtki, babciu, bo jeszcze się podjaram.
Za mną. Przedstawię wam nowego właściciela.
A więc...
Jest z nami pan Guzman,
w swoim małym rydwanie.
To szef jednego z największych karteli w Kolumbii.
Dobra, będziecie z nim robić Ziołowinę
na wielką skalę.
Señor Guzman…
Mów po francusku.
Ja to zrobię.
Tranquilo.
Trzy kilo?
Nie ma sprawy.
Później się dogadamy co do ilości,
ale szczerze mówiąc, trzy to...
Powiedział tranquilo.
Co? Tranquilo?
- Czyli „spokojnie”? - Tak.
Rozumiem. Sorki. Moja wina.
Już zaczęły się nieporozumienia.
- Po francusku. - Tak.
Pan jest tłumaczem?
Będę mówić po francusku. Będzie łatwiej.
Chcę powiedzieć,
że w tej rodzinie
tylko jedna osoba wie, jak zrobić Ziołowinę.
Racja.
Właśnie. A ta osoba to ja.
Ja. Wiem, jak zrobić Ziołowinę.
- Joseph... - Ja to załatwię.
- Reszta nic nie robi. - Joseph.
Ale pan zabrał wszystkich,
choć potrzebuje pan tylko jednej osoby.
Tak samo jest z zakupami przez Internet.
Jak się robi zakupy w sieci, emocje biorą górę.
Chcę jedną rzecz, a kupuję tysiąc.
A jeśli jeszcze jest wyprzedaż, to już w ogóle koniec.
Więc powinien pan zatrzymać mnie, bo mnie pan potrzebuje,
a resztę powinien pan odesłać do nadawcy.
Chętnie weźmiemy na siebie koszta wysyłki.
Prawda? Kurwa, dobijacie mnie.
- Zgadza się. - Ledwo załapałem koniec.
Ale jeśli kłamiesz,
wszyscy zostaniecie przerobieni na ostre papryczki z mięsem.
Co to ma znaczyć „z mięsem”?
Chodzi o chili con carne, idioto.
- To metafora. - Ma rację.
Tylko jedna osoba wie, jak zrobić Ziołowinę.
- Ale to nie on. To ja. - Proszę.
- Zajmę się tym. - Chwila, dzieci.
- Tato. - To urocze.
Próbujecie mnie chronić. Naprawdę urocze.
Ale signoro... sinier...
Jedyna osoba, która robi naprawdę dobrą Ziołowinę...
Rany.
To Ludmiła.
Prawdę mówiąc, to Ludmiła.
I jest... taka.
- No właśnie. - Kurwa mać.
Przecież mówiłam.
Teraz kazał mi się zamknąć.
Zgadzamy się. Zamknij się.
Właśnie, zamknij się.
Nie!
- Nie, czekaj! - Weź mnie!
- Ona nic nie wie. - Guzman!
Jeśli chcesz swojej Ziołowiny, mam jeden warunek.
Masz zagwarantować, że moja rodzina będzie bezpieczna.
Znów? Już to mówił.
Jeśli zbiór będzie dobry,
za trzy miesiące wszyscy będziecie świętować Paschę.
Jeśli nie, będziecie ostrymi papryczkami z mięsem.
A ty nie tkniesz nawet włosa na ich głowach.
- Babciu. - Nie musisz tego robić.
Proszę, kotku, przestań płakać.
Bo zapeszysz.
No już. Zrobię, co muszę.
A za trzy miesiące wszyscy będziemy razem, moje skarbeńki.
Nie przejmuj się.
Pilnuj tych dupków.
Tylko ty masz tu głowę na karku.
- Chodźmy. ¡Vamos! - Nie.
Kurwa mać.
Kurwa mać!
Hej!
Nigdy cię nie lubiłam, gruba dziwko!
Wiedziałam, że jesteś oszustką!
Czemu cię tam nie było?
Nie masz jaj, żeby wyznać Gerardowi prawdę?
Zabierzcie ją.
Pierdol się, suko!
Pieprzona menda. Zdzira.
Głupia dziwka.
Co za... Zaczekaj, aż cię dorwę.
Czemu ta babcia tak mówiła?
O czym ty mówisz?
Kochasz tego starucha?
Nie mieszaj się.
Zrobiłam, co musiałam. Nic więcej.
Co musiałaś zrobić?
Z Guzmanem też zrobiłaś, co musiałeś?
Traktuje nas jak kloszardów.
Co zrobimy z tymi dupkami Hazanami?
- Tego nie było w planie. - Już dobrze.
Poradzimy sobie z nimi przez trzy miesiące.
Nie taka była umowa!
To kosztuje. Rośnie ryzyko.
Oszukuje nas jak żółtodziobów!
- Leonard. - Kurwa.
Uspokój się.
Widzisz, co robisz?
Mówisz, że dasz mi się tym zająć.
Potem się wtrącasz w moje negocjacje.
Zgadzasz się na wszystko. To upierdliwe.
- Proszę? - To upierdliwe!
Tak się zwracasz do matki?
Masz się zamknąć.
Ja tu jestem szefem.
Przepraszam. Ale ty też nie musisz tak mówić.
Tak czy siak, musimy coś zrobić.
Po co?
By wyrównać koszty.
Nie mogłeś choć raz się zamknąć?
Bylibyśmy razem.
Wiem. Spieprzyłem sprawę.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Chciałem ocalić babcię. Chciałem was uratować.
Nikogo nie uratujesz. Kurwa. Nie rozumiesz?
Nie możesz uważać się za geniusza.
Nieważne, co mówiła ci mama.
Aure, wystarczy.
To było słabe.
- To było słabe. - Fakt. Musimy się uspokoić.
Jeśli będziemy ostrożni
i nie wyruchają nas jak Jaurès,
za trzy miesiące spotkamy się z Ludmiłą.
Jasne, o ile znowu jej nie odwali
i nie zepsuje zbioru.
- Tato, błagam. - Co?
Nie musimy się martwić o babcię. Zrobi, co musi zrobić.
- Tak? - Tak.
I teraz nie pracujemy z Jaurès.
To kartel. Kartel jest uczciwy.
Kartel oznacza po hiszpańsku „uczciwie”.
- Tak? - No jasne.
Nie.
- To znaczy „plakat”. - Posłuchaj.
Są różne dialekty.
Nie znam nikogo, kto wie, co znaczy kartel.
- Dobra? - Dobra.
Mówię tylko, że w wieku babci ludzie gniją w domu opieki,
jedzą zupę,
zwykle nawet bez grzanek.
Przez ich zęby.
A ona, kurwa, wyrusza na misję dla Escobara.
Naprawdę co za świetny sposób na zakończenie kariery.
Co się dzieje?
Co?
Wizyta medyka.
- Co? - Medyka?
Idziemy.
Czuję się świetnie.
Tato, już dobrze. Nie rób kłopotów.
- Ale nic nam nie jest. - Tato...
Powiedział „wizyta Ameryki”?
- Ameryki? - Wizyta medyka.
Myślisz, że zrobią rundę po parkach narodowych?
Nie wiem. Usłyszałem „Ameryki”.
Może skoro jesteśmy w Ameryce Południowej, to ją zwiedzą.
Bracie, zakładnicy nie jeżdżą na wycieczkę po Ameryce.
- To się nie zdarza. - Ale powiedział „Ameryki”.
Przestań.
Medyka! Wizyta medyka!
No jasne.
Poszliśmy do prokuratora
i niestety władze nie uznają Hazanów za priorytet, więc...
To świetnie.
Ale Olivier nie jest już moim problemem.
Tworzę życie dla samej siebie.
Wspaniałe życie
z moim słodkim Olivio.
Mają prawie to samo imię. Obłęd.
Mam na imię Franck.
Olivio, wiesz, że nie lubię, gdy mi się przerywa.
Nie lubię tego.
Dobra, jak mówiłam wcześniej,
potrzebujemy kogoś postawionego wyżej,
żeby zrobić coś dla Hazanów.
Bo nie są zbiegami. Są zakładnikami.
Nie jestem właściwą osobą. Nie.
Wszystkie te bzdury są za mną.
Tak, wiemy, ale pomyśleliśmy, że...
może dasz nam kontakt do swojego ojca, bo był ministrem...
Nie pójdę z wami. Jestem za stara na te bzdury.
Jasne. Nie chcemy, żebyś szła z nami.
Tylko kontaktu do twojego ojca.
Przestańcie się upieram!
Jeśli pójdę z wami, na pewno coś się zjebie.
Zapewniam was.
Uspokój się.
Nie chcemy, żebyś szła. Chcemy tylko jakiś kontakt. Rozumiesz?
Jesteście dobrzy.
Naprawdę dobrzy. Cholera. Brawo. Wchodzę.
Chodźmy. Olivio?
Przez to nie będę mogła poświęcić ci uwagi, na jaką zasługujesz.
- Ale... - Franck, niewiarygodne!
Nie widzisz, że to skomplikowane?
Będę za tobą tęsknić.
Spakuj się. Jak wrócę, nie chcę tu widzieć twoich rzeczy.
Włożę jakieś szaty. Zaczekacie na mnie?
Mamy dużo do zrobienia.
Tak daleko od ciebie
Jestem taki sam
Tęsknię za tobą
Mamo…
Kurwa mać.
Tak daleko od...
Bracie, błagam cię. Zaśpiewaj coś innego. Ta piosenka mnie dołuje. Blokuje.
Jesteś taki trudny! Sam prosiłeś.
To nasz utwór z Clementine. Tęsknię za nią.
- Śpiewam. - Odwróć się.
Jesteś straszny. Nie jestem szafą grającą.
Dobra, ale zaśpiewaj coś imprezowego,
co sprawi, że kupa zechce ze mnie wyjść. Błagam cię.
Impreza. Da się załatwić.
Dalej. To jest ta chwila.
Jak się gnieciemy na dnie tej puszki
Śpiewają sardynki, śpiewają sardynki
Dawaj. To działa.
Jak się gnieciemy na dnie tej puszki
Śpiewają sardynki
Kurwa mać.
No i?
Jak było?
Moment. Co to za strój?
Co oni wam zrobili?
Pełen przegląd.
Zrobiliśmy próbę wysiłkową, a potem było szybkie badanie.
„Szybkie”.
Facet mi macał w dupie przez pięć minut. „Szybkie”.
Tato, to były badania lekarskie.
Ten idiota szukał mojej prostaty.
Mówiłem mu trzy razy, że już jej nie mam i...
Dobra, i co jeszcze?
Nic. Dali nam nowe ciuchy.
To widzę.
Lekarz zapisał wszystko w notatniku.
I dali mi leki na nadciśnienie.
- Tutaj mieli rację. - Tak, było miło.
- Serio, to dobrze. - Tak.
Cholera, to dziwne.
To nie ma sensu.
Próby, palcowanie... Co się dzieje?
- To dziwne, prawda? - Tak, bardzo dziwne.
Ani trochę.
Guzman chce, żebyśmy byli zdrowi. To wszystko.
Może chcą, żebyśmy też pracowali.
Musimy zdobyć ten notatnik i zobaczyć, co napisali.
- Tak, masz rację. - Nie!
- Musimy to wyjaśnić. - Nie!
Jeśli cię złapią, będziemy mieli przesrane.
Babcia też.
Więc nic nie rób. Czaisz?
Co?
- Słyszałaś siostrę? - Tak.
- No i? - Nie zrobimy tego.
- I koniec. - Dzięki.
Ledwo żyję. Cholera.
Zrobimy to.
Musimy znaleźć ten notatnik.
Czy pana rodzice cierpią na choroby przewlekłe,
takie jak cukrzyca, miażdżyca, nadciśnienie?
Nie wiem. Nie znałem ich.
Umarli, gdy byłem mały.
Na co?
Matka miała wypadek samochodowy,
a ojciec zmarł na fibromialgię.
Szkoda.
To niemożliwe.
Fibromialgia powoduje problemy ze snem. Nie jest śmiertelna.
Jasne, zawsze mi to mówiono.
Mówię panu, że to niemożliwe. Mogę?
Ale byłem bardzo młody, gdy umarł.
Niewiele o nim wiem.
- Wszystko dobrze? - Nie.
Ciężko mi się mówi o moim ojcu.
Patrz, on płacze.
Wie pan, jak to jest nie znać ojca?
Każdy zawsze miał mnie w dupie.
Przysięgam, tak było.
Wiecie, co mi dali w domu dziecka na dziesiąte urodziny?
Baterie!
Przysięgam na moją zmarłą matkę.
Baterie!
Baterie AA! Słyszycie mnie?
Nie miałem nawet zabawek na baterie.
- Gertrude. - Rozumiesz?
Same pieprzone baterie bez zabawek.
Wszyscy mnie mieli w dupie!
Pieprzone baterie!
Nie jestem psychoterapeutą.
Dosyć. Weź się w garść.
Cholera!
Kurwa mać!
Chyba właśnie
przed chwilą zemdlałem.
Już mi lepiej.
Czuję się lepiej.
- Mówiłaś im, że idziemy z tobą? - Nie martw się.
Mogą nas nie chcieć i wyjdzie nieidealne.
Jesteś upierdliwy.
Będzie każdy, kogo potrzebujemy: minister sprawiedliwości, szefowa policji…
Zachowujcie się, zwłaszcza ty, Aido,
i będzie dobrze.
Przedstawisz mi jednego z nich, a ja zajmę się resztą?
Nie jestem głupia.
Nie mogę długo siedzieć. William jest sam w domu z trojaczkami.
Kogo obchodzi William? Płacisz mu za godzinę?
Jak ty mówisz o Williamie? Oszalałeś?
- Sama o nim mówisz! - Wystarczy!
- Ale ona... - Mam dosyć, Youssef!
Zamilknij już!
Mam dosyć!
Jesteśmy!
Boże.
To zawsze ja.
Dobry wieczór!
Jest po prawej stronie.
- Dzięki. - Miłego wieczoru.
Uważaj na kapelusz.
Ale super!
Co to ma być?
Dziękuję bardzo.
Proszę. Włóżcie to.
Rany, Clementine. Nie możemy tu zostać.
Mówiłaś, że to kolacja. Co to jest?
Nie wiedziałam. Przysięgam.
Ale to nawet lepiej. Idealna atmosfera.
W takiej chwili wszystko uchodzi płazem.
Chodź ze mną. Muszą być z tyłu.
Dobrze, wielkoludzie.
Idealnie.
- Youssef! - Tak. Cześć.
Cześć! Co u ciebie?
Naprawdę dobrze, a u ciebie?
Dobrze.
Tato, wciśniesz pauzę?
- Witam się z Sandrine. - Co?
Prawda.
Dzięki.
Nie wierzę. Co tam, kochana?
- Jak się masz? - Dobrze.
- Dobrze? - Jak widać.
- Dobrze wyglądasz. - Pojechałam na wakacje.
- Naprawdę? - Tak.
- To ważne, żeby oczyścić umysł. - Tak.
Wyrwać się z kieratu pracy.
To wspaniale.
Jest Frédérique?
Widziałam ją w sypialni.
Dzięki.
Przedstawię cię szefowej policji.
- Hej, piękny rajski ptaszku. - Chodź tu.
Dokąd się wybierasz?
Daleko nam do ich złapania.
Musimy wejść głębiej... w sprawę.
Chcę ci wierzyć.
Ale powinna pani wiedzieć, że Cavillanowie ich porwali.
Nie chcieli uciec.
Cholera, skoro Cavillanowie to zrobili,
to mają przesrane.
Wiem.
Dlatego musimy natychmiast rozpocząć akcję ratunkową.
To nie zależy ode mnie.
Kurwa mać.
Gadałam z ministrem spraw wewnętrznych.
- Mam doła. - Dlaczego?
Nie kiwnie palcem, dopóki nie dowie się, gdzie są Hazanowie.
Kurwa mać.
Właśnie.
Gdzie twój brat?
Nie wiem.
Pewnie się świetnie bawi, mały wieprz.
Czyje to nadzienie?
- Wujka Youssefa! - Zgadza się.
Trzeba mocno ubić. To sekret wujka Youssefa.
To moja siostra, Aida.
Aida, to Claudine i Huguette. Moje urocze przyjaciółki.
Właśnie pokazuję... Kto chce spróbować?
- Ja. - Tak. Świetnie.
Kończ te bzdury. Idziemy. Gdzie szatnie?
- Poszła. - Do następnego razu, Huguette.
Wpadnijcie do cukierni. Buziaczki, dziewczyny.
Chodź. Idziemy.
Jak się wyśpisz w domu, rano poczujesz się lepiej.
Nie, przysięgam...
Czuje się świetnie. Mogę wrócić.
Tak, oczywiście.
- Kurwa mać. - Kurwa.
Kurwa mać!
- Ali? - Co?
Co robisz w śmieciach Ady?
- Czekajcie. - Co?
Chowam się. Ukrywam się.
Wiedziałam, że żyje. Wiedziałam!
- Reszta też jest w Paryżu? - Nie.
Wsadzili nas do samolotu. Udało mi się uciec.
Uciekałem, a oni strzelali.
Robiłem zygzaki i unikałem kul.
Cholera.
Zabili cię?
Co?
Nie.
Przestraszyłeś mnie. Wystraszył mnie.
Jeśli wzięli ich do samolotu, to dobra wiadomość.
Tak. Będą nabijać punkty lotnicze.
Nie chcieli ich zabić. Inaczej by to zrobili.
- Gdzie ten samolot? - Nie wiem.
Nie wiem.
Nie, badania, jak wy.
Ale próba wysiłkowa była męcząca.
- Poza tym nie ma o czym mówić. - Tak?
Właśnie. Do zobaczenia.
Wyciągaj notatnik.
- Chwila, nic tam nie ma. - Co?
Wyrwał kartki? Kurwa.
- Cholera! Ukradłeś notatnik. - Co?
Ty w ogóle mnie słuchasz?
- Idioci. - Nie będziemy czekać na nie wiem co.
Miało nie być kłopotów przez trzy miesiące. Kurwa!
Co jest w notatniku?
Nic.
Nic? Super, wszystko na nic. Dobra robota.
Pokaż mi to, już.
- Kurwa. - Uważaj. Muszę to odłożyć.
Spokojnie.
- Chwila, coś tu jest. - Co?
Co? Nic nie widać.
Kurwa mać.
- To ci z Daft Punk? - Nie, to po niemiecku.
- Są wasze imiona. - Co?
„Gerard”. Obok są ceny.
- Po co te ceny? - To nie wygląda dobrze.
Czekaj. Leber brzmi jak danie babci, gehakte Leber.
- To jidysz. - Co to znaczy?
- To... - Siekana wątróbka.
Tak, ohyda.
- Nie. - Tak.
Czekaj. Leber...
- To po niemiecku „wątroba”. - Tak.
Chcą naszych organów.
Napisy: Joanna Kaniewska