Mamo, proszę.
Nie gryźmy karmiącej nas ręki. Możemy dużo zarobić.
Nie możemy pobrać organów. To zbyt ryzykowne.
Mamo, ten lekarz jest najlepszy.
Wszyscy nazywają go szwajcarskim zegarmistrzem.
Taki przydomek to nie przypadek.
Sam zajął się Bogdanoffami.
Widziałaś, jakie im zrobił podbródki?
Pstryk i zamienił pedałów w mężczyzn.
Nie powiesz, że to nie jest coś.
Należą do Guzmana, nie do nas.
A stary jest słaby.
Jeśli umrze i nie oddamy go kartelowi,
to mamy przesrane.
Mamo, chyba mnie nie słuchasz. Spójrz.
Zabierzemy ich,
ostrożnie ich otworzymy,
weźmiemy po nerce, zaszyjemy ich,
oddamy ich Guzmanowi i zgarniemy pieniądze.
Nikt nic nie zauważy. Łatwizna. Przysięgam.
Choć raz mi zaufaj, mamo. Proszę.
Choć raz.
Przemyślę to.
SERIAL NETFLIX
- Rodzinny - Biznes
To około 350 gramów wątroby Josepha.
- Może być? - Bardzo dobra.
Coś jeszcze?
Ma pan jakieś serce?
Jakieś serce…
Tak.
Mam, ale tylko Gerarda.
Jest dobre?
Jakość już nie ta, ale za to tanie.
Ale nie może leżeć. Trzeba jeść szybko, albo się zmarnuje.
To na dziś wieczór.
No to sprzedane!
A płuca Gerarda są na koszt firmy.
Są całe czarne, ale psy chętnie zjedzą.
Miło z pana strony. Dzięki.
Coś jeszcze?
Tato?
Hej, tato? Ziemia do taty.
Tak... Co? Jestem tu.
- Wybaczcie. - Świetnie. Co myślisz?
O czym?
Aure, wyjaśnij to jeszcze raz.
W lesie zakopaliśmy pięć milionów euro.
Myślę, że to wystarczy na wszystko.
Gotowi?
Jeśli spróbujemy odkupić nasze organy,
on weźmie nasze pieniądze i nasze organy.
Olivier ma rację.
Umrzemy biedni i tyle.
Przestań tak mówić. Nikt nie umrze, dobra?
W notatniku nie było Herz. Nie zabiorą nam serc.
Aure, nie obchodzi mnie, czy tam wypisano „Herz”.
Nie chcę przeżyć życia z jednym płucem, jedną nerką,
i połową wątroby. Jasne?
Musimy uciekać. Już mówiłam.
- Aha... - Musimy iść tam.
Widać dym. Pewnie to ktoś, kto mógłby pomóc.
Albo chociaż ma telefon.
Widzieliśmy ten dom. Jest za daleko.
I nie przetrwamy pięciu minut w dziczy Ameryki Południowej.
Skąd pomysł, że jesteśmy w Ameryce Południowej?
Hiszpański nie oznacza, że to Ameryka Południowa.
Wiem.
Myślę tak, bo jest tu bardzo wilgotno
i wykańcza mnie ból stawów.
Dlatego tak myślę.
Muszę przyznać Gerardowi,
że parę razy słyszałem śpiew tukanów różowogardłych.
Teraz jest pora migracji, więc to ma sens,
że by były teraz w Ameryce Południowej.
O czym mówisz?
- O czym on mówi? - Co?
Dwa razy byłeś na polowaniu i jesteś ekspertem od ptaków.
To szaleństwo.
Nie o to chodzi.
Tukany różowogardłe to podstawa ornitologii.
Nie obchodzą nas tukany.
- Właśnie, bracie. - Właśnie.
Gdzie byśmy nie byli, na zewnątrz są ludzie z bronią.
Jak się wydostaniemy?
Prawda. Ona ma rację. Nie możemy…
Tak po prostu odejść.
Musimy zyskać na czasie i wszystko zaplanować.
Jak zyskać na czasie?
Okej, wiem.
Wiem.
Musimy zachorować.
- Że co? - No tak.
Chcą organów. Jeśli zachorujemy, nie mogą ich ukraść.
Będą zarażone.
Cholera, genialne. Przepraszam.
- Dzięki, czekałem na to. - Tak.
Dobra, świetnie.
Ale jak się rozchorujemy?
Ty draniu! Masz to!
Wiedziałem. Pożyczyłem ci to 10 lat temu.
- Youss? - Co?
Na pewno nikt nas nie śledził?
Usiądź. Przestań panikować.
To normalne, że po tym wszystkim masz paranoję.
Bez obaw. Nikt nas nie śledził.
A broń? Przyniosłeś mi broń?
Jeśli ktoś się pojawi, muszę się bronić.
Kładę pistolet tutaj.
Ale użyj go tylko, gdybyś naprawdę musiał.
- Dobra. - Bez wygłupów.
Nie ruszać się, sukinsyny, bo was zabiję!
Żartowałam.
- Co tam, Ali? - Dobrze.
- Narobiłeś w spodnie? - Co?
To są prawdziwi bandyci. Musisz być twardy!
Przestań. Nie widzisz, że się boi? Nie słuchaj jej.
Wszystko przemyślałam.
Zadzwoń do kumpli i znajdź Penelope Cavillan.
- Tak znajdziemy Hazanów. - Jakich kumpli?
Twoich kumpli z więzienia.
Nie mam kumpli z więzienia. Robię czekoladę.
Nikt tego nie rozumie. Niewiarygodne.
Mnie nie oszukasz tą swoją maską robotnika roku.
Mówię poważnie. Zerwałam kontakt z tym światem.
Nie wrócę do tego.
W porządku.
Chyba rozumiesz,
że jeśli Joseph nie wróci, William będzie twoim szwagrem.
Nie przychodź wtedy do mnie z płaczem.
To decyzja mojej siostry. Co niby mam robić?
No dobrze. W porządku.
Ale ostatnio słyszałam, jak William o tobie mówił,
i powiedział...
nie wiem, co to znaczy, ale powiedział, że jesteś ciapaty.
Istny ciapaty. Coś takiego.
- Naprawdę? - No tak.
I że jesteś zasrańcem. „Tak, to zasraniec”.
- Tak? - Tak.
A potem powiedział „No tak...”.
I przestał o tobie mówić.
Ale proszę bardzo.
Rób swoje eklerki i fougasse ale zapewniam cię,
że żaden kucharz-celebryta ci nie pomoże,
bo twoje piekło nie będzie w kuchni.
Twoim piekłem będzie William.
Wiesz, co? Dzięki, Clem.
Wykonam kilka telefonów. Dupek to popamięta.
Zobaczy, kto jest ciapaty.
Właśnie. Tak ma być!
Teraz widzę twoje jaja pełne spermy.
Zostaw moje jaja. Ale nie mów siostrze.
Inaczej mnie zabije.
- Przez twoje jaja? - Nie! Nie to.
O telefonach, które wykonam.
Jasne. Nie martw się. Tutaj tak nie robimy.
To zostanie między nami.
Tato, weź jej trochę. Masz mniej niż ja.
Jesteś tego pewien?
Jest pełna bakterii. To się uda.
Ale nie myśl o tym.
- Twoje zdrowie. - Tak, „zdrowie”.
Musisz to powiedzieć szybko.
- Tato? - Co?
Chcę cię przeprosić za tamten wieczór.
Nieładnie mówiłem o Catherine.
Nie, to też moja wina.
Łatwo się o to obrażam. Nie zauważyłeś?
- Tak, ale rozumiem. - Martwię się.
Boję się, że beze mnie sobie poradzi.
Nie martw się. Myślę,
że finansowo, zanim cię poznała,
musiała zawsze sobie radzić.
Co masz na myśli?
Pieniądze.
Myślę, że sobie poradzi.
Czemu mówisz o pieniądzach?
Bo... Chwila.
- Nie o to ci chodziło? - O czym ty mówisz?
O niczym.
Jestem okropnym starcem,
i można mnie kochać tylko dla pieniędzy, tak?
- Wcale nie. Słowo. - Tak.
Źle to zabrzmiało.
- Źle zrozumiałem. - Już dobrze. Wystarczy.
Tato, serio…
Kurwa.
Dobra robota, Jo. Świetnie.
Daj spokój.
To ty mówiłaś, że Catherine to kociak.
Przykro mi, ale to dziwne.
Mówiłem, że jest piękna.
Nie mówiłam, że jest dziwką.
Dziwka…
Na miłość boską…
- Smakuje jak siki. - Nieważne.
Poważnie? Kurwa mać.
Przejdzie mu. Znam go.
Przeproszę i mu przejdzie.
Jeśli ktoś ma się martwić o rodzinę, to ja.
Nie wiem, jak Aida poradzi sobie z trojaczkami.
Nie martw się. Aida da radę.
Nie, jedna osoba na trójkę dzieci sobie nie poradzi.
Biedna Aida.
Posłuchaj, Jo.
Nie chciałam o tym wspominać, ale widzę, że się martwisz.
Aida nie jest sama.
Co?
Nie jest sama.
Czyli że ma...
Tak.
Poznała kogoś.
Kim jest ten sukinsyn?
Nie mam pojęcia. Nie znam go.
Mówi, że jest bardzo miły,
a co ważniejsze, trojaczki go uwielbiają.
Dobra. Ale co wiesz?
Ma jakieś imię?
Tak. Nazywa się William.
- William? - Tak.
Znasz go?
Nie wierzę, że się z nim spotyka.
Jej cholerny kolega. Ten sukinsyn.
Doskonale go znam. Dupek z jebaną bródką.
No tak.
- Gnojek. Dupek. - Aha.
Za każdym razem popisywał się okularkami, jakby był Obamą.
Obama nie nosi okularów.
- Nosi! - Aha.
- Obama nosi okulary. - Tak.
Posłuchaj. Trzeba patrzeć na dobre strony.
Oczywiście to niełatwe, ale wiesz,
przynajmniej nie jest sama z dziećmi.
Mam to w dupie.
Ja jestem szefem rodziny.
- Tak. - Nie William.
Oczywiście. Nikt cię nie zastąpi. Nie o to mi chodzi.
Cześć. Znalazłem grzyby.
- Na pewno się pochorujemy. - Zobaczmy.
Co wy robicie? Oszaleliście?
- Chcecie umrzeć? - Ja ich nie dotknę.
Mam skłonność do wzdęć.
Zapomnij, tato. Mam inny plan.
Jeden ze strażników ma iPhone'a.
Załatwię go kopniakiem, odblokuję telefon, mapa Google.
Wezwiemy policję i uciekamy.
Myśli, że jest w MMA.
Posłuchaj. Ćwiczyłam MMA z Elo. Okej?
- Jestem maszyną. - Maszyną...
Chyba pralką.
Albo zmywarką.
Tak. Nie wierzycie?
Tato, chodź. Spróbuj mnie uderzyć.
Kochanie...
Nie, nie tata. Strażnicy to nie 70-letnie dromadery.
To prawda. No dobrze.
- Chodź, Olive. Ruchy. - Spokojnie.
Spróbuj mnie uderzyć.
Dalej, kochanie. Przylej mu za tego dromadera.
Nie uderzę cię. Jesteś moją siostrą.
- Spróbuj! - Przestań. Nie bądź głupia.
- Jo. - Przestań.
- Walnij mnie. - Nie!
Wyobraź sobie, że jestem chłopakiem Aidy.
No już.
- Nie rób tego. - No już, gnoju.
- Nie rób tego. - Czujesz to?
No już. Uderz mnie.
Do cholery!
Wyobraź sobie, że pieprzę ją przed trojaczkami.
Biorę ją i rżnę sukę jak drewno!
Będziesz ją rżnął jak drewno?
- Aure, nic ci nie jest? Kurwa! - Co za cios!
Myślałem, że się uchyli.
Nie musiałeś jej bić jak idiota.
Znokautowałeś ją.
Przepraszam, ale mówiła „Uderz mnie”.
- Cała ta gadka o MMA. - Jesteś idiotą.
Właśnie...
Ty też, Olive. Mogłeś go powstrzymać.
Co?
Nic. Cholera.
Przepraszam. Nie mogę się skupić.
Myślę o tym, co lekarz mówił o moim ojcu.
Gerard, zawsze ci mówiono, że mój ojciec zmarł na fibromialgię?
Tak powiedziała mi twoja matka.
Jesteś pewien? Tylko tyle?
Co miała powiedzieć?
Nazywał się Laurent Pariente. Był biznesmenem.
Wszystko w normie. Nic szalonego.
Jestem już dorosły. Jeśli był w branży, powiedz.
W jakiej branży, Olive? Włókienniczej?
Nie, w branży. W gangu.
Jeśli zginął w napadzie czy coś, mam prawo wiedzieć. To wszystko.
Wymyślasz sobie problemy.
Wymyślasz.
Wymyślam sobie? Zabawne.
Co to jest?
Cholera, jest ogromny.
Nie!
Nie.
- Olive? - Co ty tam robisz?
- Te grzyby są potężne. - Co? A, to?
Mam to od pół roku, ale już nie jest zaraźliwe.
Nie mówię o twoich jajach. Mówię o grzybach, które jedliśmy.
Dziwnie się czuję.
Co jest? Masz trip?
- Nie! - Słowo.
- Kurwa. - Pomóż mi.
- Co tam robisz? - Daj ręce.
Chodź do mnie.
Rany!
Rany! Cholera.
Co jest, bracie?
Jesteś napakowany w chuj. Tak.
Niesamowite cuerpo.
Czy ja wiem. Robiłem trochę pompek.
Kurwa! Nawet twój kutas jest napakowany.
Co to za kiełbasa?
Pytong dotyka podłogi.
Cholera, jak zjeżdżalnia.
Nie kop. Podrażnisz żołądź.
Czekaj. Masz rację. Weszło mi.
Patrzy na mnie.
Kurwa, czuję to w cabezie.
Ty też?
- Tak, jest dziwnie. - Obłęd, nie?
To obłęd.
- Masz rację. - Mogę dotknąć?
Tak, dotykaj, ale...
Rany, jaki ciężki...
Nie czuję się dobrze.
Jest jak didgetidoo.
Na pewno, Słomko?
Pracował z Cavillanami?
Tak, ona, Penelope.
Tak. Pracował z nią?
Na pewno to to nazwisko?
Z K na końcu?
Dobra, ziom. Jesteś super.
Niedługo wpadnę, co ty na to?
Dobrze, oddzwonię.
Już wyjaśniam.
Podał nam nazwisko,
ale brzmi staro, przysięgam.
Słomka bierze leki.
Nie do wiary. Nie obchodzi mnie Słomka.
Jakie nazwisko?
„Luka Finanouk”.
Idealnie.
Mamy go.
Wiem, jak odszukać każdego.
Nie.
Witamy w spisie numerów.
Mówisz poważnie?
Jakie miasto?
Paryż.
Miasto: Trouville.
Nie. Powiedziałam Paryż.
Paryż.
- Parigi. - Halo? Mogę w czymś pomóc?
Tak. Nie chcę Trouville. Chcę Paryż.
Tu Trouville. Trzeba zadzwonić na nowo.
- Zadzwonić na nowo? - Tak, niestety.
Spróbujmy Trouville. Co mam powiedzieć?
Proszę przeliterować imię.
Finanouk, tak jak brzmi,
z F jak w Farhid,
tak jak brzmi, i z K na końcu, jak Catherik.
Co za idiota.
Chyba coś mam...
Ja też.
Przygotuj się.
W Trouville
nie ma Finanouków.
Przestań. Wystarczy tego Trouville. Nie mamy czasu.
Jedyny Luka Finanouk, jakiego znalazłem, to doradca finansowy.
Mówiłem ci. Słomka źle się czuje.
Dał imię swojego bankiera.
To miłe.
Co masz na myśli? Nie tego faceta szukamy.
Robi wolontariat w schronisku dla psów.
Na razie tylko tyle mamy, więc warto poszperać.
Wyśledzimy go i podłożymy pluskwę.
Pluskwę?
Jak chcesz.
Co my tu robimy?
- Nie byliśmy pod prysznicem? - Nie czaję.
Przeszliśmy przez tę ścianę?
Nie możemy przechodzić przez ściany.
Cholera, Olive.
To grzyby.
To halucynogen.
Nie!
- Czyli wciąż jesteśmy pod prysznicem? - Kurwa, ale gówno!
Super! Jest komputer.
Możemy wysłać wiadomość na policję, żeby nas znaleźli.
To ucieszy Aure.
- Co? - Są tu ubrania.
Bierz je!
Cholera!
Co?
Strażnicy! Słyszałem. Musimy iść.
Znaleźć bezpieczne miejsce.
Chodź. Pora na plan B.
Jaki jest plan B?
Nie działa!
Zostaw to.
Przestań...
Dobra, koniec z planami.
Wychodzimy stąd.
Dobrze. Chodźmy.
Tak jest.
Wejdziemy do Internetu
i natychmiast wezwiemy pomoc.
Nie! Olive!
- Co? - Nie jest podłączony!
Nie jest podłączony! Podłącz go, Olive!
Masz gniazdko tuż przed sobą.
Prosi o hasło. O nie!
Nie panikuj.
- Odgadniesz hasło. - Myśl.
To tylko głupia zapora.
Zobaczmy. Obaj.
Pokaż, co potrafisz.
Co powiesz...
na to?
Olive.
Dostałem się do systemu.
O mój Boże.
Kurwa, idą. Zwiewamy stąd.
Musimy iść. Weź skakankę.
- Weź też planchę. Zjemy coś. - Dobra.
- Kurwa, nie wziąłeś. - Nie.
Nie wiemy, gdzie oni są.
Byłem z nimi pod prysznicem.
A potem nie wiem, dokąd poszli.
- Kłamiesz. - Nie.
Myślicie, że jestem głupi.
Rzucę cię na czworaka i wyłamię zęby.
Będziesz błagał, bym przestał.
Odpowiadaj. To proste.
Gdzie oni są?
Nie wiemy, dobra? Naprawdę.
- Też kłamiesz. - Nie wiemy, gdzie oni są.
Kurwa mać! Proszę.
Przestań.
Przestań. Błagam.
- Chcesz coś powiedzieć? - Tak.
Dobrze, mój syn, Joseph...
Raz powiedział, że jeśli uciekniemy i będziemy szukać pomocy,
mamy zmierzać nad morze.
- Nad morze? - Tak, chciał popływać.
Popływać.
Dobrze, są postępy.
- Tak. - Wyślijcie ludzi na wybrzeże.
Jestem dupkiem, a ty wiesz wszystko.
- Co ty mówisz? - Gerard cię okłamał.
Znam go. Wiem, kiedy kłamie.
Co mam zrobić?
Zastrzelić go, żeby coś powiedział?
Uspokój się. Niech pomyślę.
Znajdę jakiś inny sposób.
- Mam adres klasztoru. - Co?
- Mam adres klasztoru. - Nie ma mowy.
Klasztor Santa María del Carmen,
Samiento, Kolumbia.
- Widziałam w kaplicy. - Cholera.
Byłem pewien, że to Ameryka Południowa.
W końcu mogę zrealizować swój plan.
Wyciągnę nas stąd.
Co to jest?
To butelka do morza.
Włożę do środka wiadomość.
Żartujesz sobie?
Ostatnia wiadomość w butelce dotarła po 129 latach.
- Widziałam w wiadomościach. - Tak.
Dlatego robię małą łódkę.
Włożę butelkę i popłynie 10 razy szybciej.
- Dobra. - Tak.
Nie zrozumiałam. Super. To nas uratuje.
- Tak. - Za 13 lat.
Cóż, pani Mądralińska, ma pani lepszy pomysł?
Mówiłam ci już.
Podpalimy celę, strażnicy przyjdą,
skopię jednego z nich,
odblokuję telefon, klasztor, policja i już.
No tak.
Kochanie, wiesz, że cię kocham. Nie chcę cię obrażać,
ale po tym, jak niedawno oberwałaś,
będę dalej pracował nad łódką.
Na wszelki wypadek.
Nie ma sprawy.
Kurwa mać.
Naprawdę wyszliśmy.
Nawet bez draśnięcia.
Twój kamuflaż wygląda świetnie.
Naprawdę?
Chcę trochę farby.
Dzięki.
Kurwa mać.
Dom jest tam.
Ten, gdzie jest dym. Chodźmy.
Aha.
Przestań. Spokojnie.
Tak, wiem.
Wchodźcie.
Dalej, Gaëtan.
Zostań. Odwagi, Gaëtan.
DOM YOUSSEF - CZEKOLADA, PARYŻ
Showtime!
Wcale nie. Nie daj się ponieść.
Jestem pewien, że to nie on.
Ta ciężarówka jest okropna. Minus 10 stopni.
- Na zewnątrz jest cieplej. - Nie mam wyboru. To lodówka.
Mam tu czekoladowe popiersie piłkarza.
Dostawa w środę. Kosztuje sześć tysi.
Istny transfer.
- Jasny gwint! - Właśnie.
Dobra robota. Wygląda jak Lilian Thuram.
To Giroud. Co ty mówisz?
- Giroud? - Tak.
To bardzo niedobrze.
Gówniana robota.
Wcale nie wygląda jak on. Ma inne oczy.
Numer dziewięć. Tak robi.
Musisz zacząć od nowa. Przepraszam.
Poza tym zrobiłeś mu blackface.
To rasistowskie. Rasistowskie!
To nie rasistowskie. Facet lubi ciemną czekoladę.
O tym mówię.
Jak ktoś biały lubi ciemną czekoladę,
jest rasistą.
- Co tu robisz, chłopcze? - Działa.
Przysięgam, działa.
Chodź.
Wejdź, skarbie.
Proszę. Udało się. Możemy go podsłuchiwać.
Proszę. Zjedz ciastko.
No już.
Dawaj.
Nie taką łódź sobie wyobrażałem.
- Ale wystarczy. - Cholera, rozgrzewa się.
Dalej.
Powiedz mi, tato.
Jak chcesz zwodować swą łódkę?
O to się nie martw.
Załatwiłem to.
Dalej, moja Bene.
Płyń.
Płyń, Bene.
Cholera. Nie!
Nie rób mi tego, Bene.
Cholera.
Chodź. Szybciej, Olive.
Olive!
Olive?
Chodź tu, synu.
Chodź, zjedz kanapkę.
- Tato? - Tak, to ja.
Chodź tu.
Proszę.
Wiem, że ostatnio mnie nie było, ale poznajesz mnie, prawda?
Oczywiście.
Przepraszam. Ostatnio nie było łatwo.
Ukrywam się.
Cholera! Co zrobiłeś?
Jacquo i ja mieliśmy pecha przy napadzie.
Rozdzieliliśmy się, by gliny nas nie znalazły.
Widzisz to?
Jacquo Mesrine?
Oczywiście.
To się wymawia „Merine”.
To twój ojciec chrzestny. Nie rób mi wstydu.
Tak, przepraszam.
I nie zapominaj,
że jaki ojciec, taki syn.
Dobrze?
- Jaki ojciec, taki syn. - Właśnie.
Dobrze.
Taki syn.
Dobrze, tato.
Chodź tu.
Jak się masz?
Nie najlepiej.
Musisz znaleźć Olive'a.
Tak, właśnie. Leć.
Denis?
Tak, jestem Denis.
Joseph, dołącz do nas.
- Dobry wieczór. - Jak się macie?
Co słychać? Wszystko w porządku?
Aida.
Czy ktoś znalazł naszyjnik immunitetu
i chciałby go dziś użyć?
Tak.
Pokaż mi naszyjnik, Joseph.
Nie mam go.
W porządku.
Wszyscy zagłosowali.
A teraz liczę głosy.
Oto pierwszy głos.
Joseph.
Kurwa mać. Nie.
To ty, prawda?
Joseph.
Pewnie był twój.
Dalej. William.
William.
Yes!
To mój głos. Żryj go. Dupku.
Dwa głosy przeciw tobie.
Jeden głos przeciw Williamowi.
William.
- William. - Nie.
To Joseph.
Co?
Głosowaliście przeciw tacie?
Oto przedostatni głos.
Może być decydujący.
Oby to był William.
Joseph.
Kurwa, nie wierzę.
Przejdę do ostatniego głosu.
Niestety, to nie zmieni wyniku.
To po co go pokazywać? Wylatuję.
- Joseph. - Joseph.
No tak.
Joseph, weź torbę,
weź pochodnię i chodź ze mną.
Josephie,
poszukiwacze przygód z plemienia Hazan-Benkikir
postanowili cię wyeliminować.
Ich wyrok jest nieodwołalny.
Stań obok mnie.
Możesz ostatni raz przemówić
do swoich członków rodziny.
Nie będę kłamał. Jestem rozczarowany.
Bardzo smutny.
Aida, mam ostatnią prośbę.
Jeśli William będzie cię
rżnął jak drewno,
obiecaj mi, proszę.
że nie zrobicie tego przy dzieciach.
To niebezpieczne.
William, a ty…
choć wcale cię nie lubię,
jeśli będziesz rżnął Aidę…
No tak.
Proszę,
nie rób tego przy dzieciach.
Powiedz, Joseph, co oznacza „rżnąć jak drewno”?
To wyrażenie, które...
znaczy „w tyłek”.
Dobra...
I ostatnie słowa do dzieci.
Dzieciaki…
jeśli William będzie rżnął mamę,
zamknijcie oczy, okej?
To niebezpieczne!
Proszę bardzo.
- Jo? - Tak?
Co robisz?
Nic.
Chodźmy.
Idziemy.
Śmierdzi gównem.
Porzygam się. Słowo.
Wszystko gra, tato? Pomóc ci?
Nie pogarszaj sprawy. Nie widzisz, że mam już dość?
Mam przesrane.
Jest!
Po sprawie. Bene odpłynęła.
Co ty tu robisz?
Nie mam pojęcia. Pewnie myślą, że z tobą pracuję.
Kochanie, cieszę się, że cię widzę.
Nie cieszę się. Ale i tak jestem szczęśliwy.
Czekaj. Jestem cały w gównie.
- Tak się bałam. - Kochanie.
Gdzie reszta?
Gdy tu trafiliśmy, zabrali babcię.
Jakiś kartel ją wziął.
O Boże, to okropne.
Nie, jesteś bezpieczny. Nie martw się.
Jestem przy tobie.
Poradzę sobie z przestępcami.
Co masz na myśli?
Dowiedzieliśmy się, że...
Czekaj. Nie strasz jej.
Wszystko jest w porządku, kochana.
Kartel porwał też Josepha i Oliviera?
Nie, wymknęli się i uciekli.
- Wiesz, dokąd poszli? - Tak, do małego domku przy lesie.
Ale powiedziałem Leonardowi, że nad morze, by go zmylić.
To stara technika Mosadu.
Świetnie.
Idealnie.
Kochanie.
- Moment. - Nie szkodzi.
Pójdę tutaj.
Twoja matka kazała mi to przekazać.
Do gorzelni?
Biegiem. Co tu robisz?
Już schodzi mi haj. Czuję się lepiej.
Ja też.
Ale jestem wykończony.
Pić mi się chce. Boli mnie głowa.
Trzymaj się. Jeszcze jakieś 200 metrów.
Czy to nie syrena policyjna?
Nic nie słyszę.
Cholera, to radiowóz.
Hey! Stop!
- Policja. - ¡Policía!
Migają światełkami.
We come!
Idziemy!
Chodźmy na dół.
Rozumie señor, co mówię?
Tak, rozumiem.
Nie martwcie się.
Jesteście bezpieczni.
Zajmiemy się waszą rodziną.
Ale najpierw pojedziemy na komisariat.
Komisariat.
To dobrze.
Jesteśmy uratowani!
Super. Uda nam się odzyskać resztę.
Cholera, tak się bałem.
Czekaj. Czy to klasztor?
Wiozą nas do klasztoru.
Wszystko dobrze. Jedziemy do domu.
Kurwa, Leonard.
- Nie, to niemożliwe. - Nie. Kurwa.
Nie do wiary.
Wy dwaj, skurwiele, chcieliście odejść bez pożegnania?
Wcale nie. Olivier i ja...
Nawet nie pocałujecie mnie w fiutka?
Nie mówiłem, żebyście uważali?
Tak.
Chcecie się zabawić?
To się zabawimy.
Napisy: Joanna Kaniewska