SERIAL NETFLIX
- Rodzinny - Biznes
No dobrze…
rodzina znów jest razem, wszyscy mogą zagrać.
Nie zapominajmy o zabawie.
Wyciągnij papierek.
Wyciągaj.
Leonard…
Wyciągaj.
IBRAHIM
Dobra,
jakie jest tam imię?
Nie, proszę.
- Daj. - Leonard, proszę.
Dawaj mi to!
Ibrahim.
Jedno z twoich dzieci?
Jest jeszcze mały.
Mały.
Cudownie. Małe dzieci idą za co najmniej 150 tysięcy dolarów.
Weź to, José.
Niech Miguel wyśle jednego z naszych do Paryża.
Nie zabieraj moich dzieci. Błagam.
Weź Williama. Proszę bardzo.
Nie, nie Williama.
Nie bierz Williama. Naprawdę...
Kocham go bardziej niż moje dzieci.
Proszę, nie zabieraj go. Weź go.
Przemyślałem to. Weź go.
Zrozumie.
Nie jestem głupcem. Trzymamy się Ibrahima.
Nie martw się. Wszystko się ułoży.
Zajmiemy się nim po królewsku.
Leonard, nie chcieliśmy uciekać. Słowo. Byliśmy na haju.
- Jasne - Nie byliśmy sobą. Zjedliśmy grzyby.
Nawet nie wiemy, jak się wydostaliśmy.
Chcieliśmy wrócić do klasztoru. Zgubiliśmy się.
Na szczęście przyjechała policja.
Dzięki Bogu, byli skorumpowani i nas odwieźli.
No i znali drogę do klasztoru.
- To było jak sen. - Tak.
- Jak w musicalu. - Dziesięć przykazań.
- Tak. - Czekaj. O czym wy gadacie?
To znany musical.
Z Mojżeszem, z tablicami z Dekalogiem...
zrobił swego czasu furorę.
Grał tam facet z zespołu Pow woW.
Nie miał żadnych włosów z przodu. Tylko z tyłu.
Pamiętasz, jak gadaliśmy po pijaku?
- Wszystko z tyłu. - Prawda.
- Grał Egipcjanina. - Właśnie.
Byli rywalami. Jego brat był Izraelitą.
- Piosenka „Mój brat” była hitem. - Hitem.
Mój bracie, mój bracie
- Między nimi była pleksi. - Właśnie.
Symbolizowała morze.
- Morze? - Tak, nie chodzi tylko o pleksi.
- Dove Attia był producentem. - Czekajcie!
Mówiłem o grzybach.
O co wam chodzi z tymi Izraelitami?
- Co to za grzyby? - To te.
Właśnie to wzięliśmy.
To magiczny grzyb o wyjątkowych właściwościach.
Moment. Skąd go masz?
Pracujemy nad tym z babcią od paru lat.
I proszę.
Właśnie mieliśmy zacząć sprzedaż.
Nie zdążyliśmy. Ale to jest bomba.
Jest bardzo silny.
To prawda. To był taki projekt rodzinny,
ale nas porwaliście, to nam pokrzyżowało plany.
Ale możemy to zrobić razem.
Byłoby fajnie z wami pracować.
- To niezłe źródło gotówki. - Twardy hajs.
Próbujecie mnie wykiwać?
- Nie. - Sam spróbuj.
Jeśli to trik, zamknę was w szafie ze szczurami,
będziecie mi ssać fiuta i błagać o ratunek.
- Zgoda? - Oczywiście.
Leonard, spróbuj.
Jeśli nam nie wierzysz.
Jest ohydny. Cierpki i smakuje śluzem.
Ale wpadliśmy na szalony pomysł,
żeby wrzucić je do falafela.
- Nawet wybraliśmy nazwę. FalafeLSD. - Tak.
FalafeLSD.
Na zwiększenie sprzedaży.
- Taka gra słów. - Tak.
Nie, zaczekajcie.
Widać, że Leonard nie jest na to gotowy.
Chcecie go wsadzić do rakiety, a nigdy nie był w samolocie.
Racja.
To może być za dużo.
Czekajcie. Jak to rakieta?
- Patrz, staruszku. - Jest dość mocny.
O rany. Trzy to dużo.
Tak, czekaj. Będzie ostry trip.
A to kto?
Catherine. Miło mi.
To moja…
Myśleli, że z nami pracuje.
- Dobra. - No tak.
- Miło cię poznać. - Nawzajem.
Chodź tu, maleństwo. Wstawaj.
- Youssef, on mówi. - Tak!
Już mówił „dobro je”. To „dobry” po serbsku.
Ale co znaczy „lisz-mi-kul”?
Kurwa, ten bolszewik nie pomaga. Mówię ci.
„Lisz-mi-kul”...
Cholera. Nie mogę tego znaleźć.
Szlag by to.
„Lisz-mi-kul”...
Kurwa.
Liż mi kule. Że jaja.
To po francusku.
Chce, by szczeniak mu wylizał jaja.
- O czym ty mówisz? - Tak.
Oczywiście. Zrobiłabym to samo.
- Ty też. - Nie.
Dobry piesek.
Nie fiuta.
Kurwa, miałaś rację.
Co z tego?
To obrzydliwe.
Czekaj. Skończył z jajami. Idzie do tyłu.
Przestań.
Chyba drań naprawdę to lubi.
Dziwna jesteś.
Jesteś...
Clem?
Co zrobiłaś z dłonią Girouda?
A tak, miałam gastrofazę.
Kurwa mać!
Pyszna. Jestem zachwycona.
Nie tak jak on.
Ten szczeniak się rozkręca. Motyla noga.
Na pewno miał kupę w dupie. Na pewno.
Psy to uwielbiają.
Szaleją na punkcie resztek we włoskach.
Małe łobuzy.
Śpisz, kochanie? Dobre się czujesz?
Tak, nic mi nie jest.
Tylko myślę sobie,
że dawno brał grzyby. Oby nie umarł.
Mam nadzieję, że ten sukinsyn nie żyje.
Oby umarł.
Tak, masz rację.
Ja również.
Sukinsyn.
Ale jest taki młody. To byłoby smutne.
Mówisz tak, bo jesteś zbyt miła.
Ale właśnie dlatego cię kocham.
Wiesz, Catherine...
myślę, że mógłbym za ciebie umrzeć.
Gdy stąd wyjdziemy, wsiądziemy na moją łódź
i opłyniemy we dwójkę cały świat. Zgoda?
- Zgoda. - Tak.
Kurwa mać!
To, co mi daliście, walnęło mnie jak tona cegieł.
Jakbym oberwał łopatą w twarz. To było astronomiczne.
Szybko wam o tym opowiem.
Miałem trip...
i znalazłem się w zamkniętej przestrzeni,
która okazała się macicą mojej matki.
Potem to zrozumiałem.
Włosy wyrastały o tak. Prosto z jej cipki.
W czasie tripa urodziłem się po raz drugi.
Dlatego chciałem spytać, czy możecie mi zrobić kilo falafeli?
To, o czym mówiliście.
Macie 15 dni.
Doskonale.
Zaczniemy jutro rano.
Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Jeśli to się uda,
mogą z tego wyjść większe zlecenia.
I zostawię jego dzieci w spokoju.
Zgoda?
A czy moglibyśmy,
jeśli masz chwilę, dowiedzieć się, co u babci?
Najpierw dacie mi listę sprzętu.
- Potem... - Oczywiście
Omówimy to w odpowiednim czasie.
Dam wam wszystko, czego wam trzeba.
W każdym razie dzięki. To była prawdziwa uczta.
Wiedzcie, że to wam bardzo pomoże.
Zgoda?
Pozdrów ode mnie, kogo chcesz.
Wziął trzy.
Nie wiem, kim jest Penelope, ale biedna dziewczyna.
Musi być z nim blisko.
Musiała mu nieźle lizać tyłek, żeby zasłużyć na tatuaż nad nim.
Co?
Jego tyłek.
Co masz na myśli?
Lizanie tyłka. Między pośladkami.
- Jo! - Co? Sorki.
Jak możesz nie rozumieć?
I pomyśleć, że posmarował jaja Nutellą.
Biedny Gaëtan.
Oby skończyło się na sraczce.
Youssef! Dzwoni.
- Halo, panie Cavillan? - Cavillan!
Powiedział „Cavillan”! Mówiłem, że to nasz gość! Prawda?
Zamknij się! Daj posłuchać.
Czego pan nie przewidział?
Co?
Chce pan opóźnić o 15 dni.
To skomplikowane, panie Cavillan.
Nie wiem, czy chirurg będzie miał termin
na pobranie narządów za 15 dni.
Dobrze.
Muszę znaleźć zastępstwo, na wszelki wypadek.
Dam panu znać.
Dranie.
Chcą im uciąć genitalia.
Nie rozumiesz.
To handel organami, takimi jak nerki, płuca…
Fiut Oliviera pozostanie cały.
Ale nerki są ważne, nie?
Oczywiście, że tak!
Chce zatrudnić innego chirurga.
To dobrze dla nas.
Musimy załatwić, żeby zatrudnił nas.
Fiut Oliviera…
Tęsknię za nim.
Za każdym razem, jak o nim mówię, staje mi serce i otwiera się pusia.
Clementine, proszę, przestań.
Wiesz, co? Głowa mnie boli.
Zmieńmy temat. Nie mam majtek na zmianę.
Przestań.
Wszystkie grzyby są tu, za rurą. Spójrz.
- Aha. - Widzisz?
- Cholera, jest ich dużo. - Hej. Aure?
Dobrze ci poszło.
To da nam trochę czasu na zorganizowanie się i ucieczkę.
O czym ty mówisz?
- O czym ja mówię? - Aha.
Muszę uciekać.
Ostrzec Aidę, że dzieci są w niebezpieczeństwie.
Tak. Jeśli są w niebezpieczeństwie,
to dlatego, bo próbowaliście uciec.
Idioci.
Zamierzałeś po nas wrócić?
Oczywiście. Żartujesz sobie?
- Tylko pytam. - Chcieliśmy znaleźć pomoc.
To na nic. Leonard kontroluje tu wszystkich, również policję.
Czyli się zgadzamy.
Nie próbujemy uciekać, skupiamy się na produkcji.
Ale nie umiemy hodować grzybów. Co ty mówisz?
Czekaj. To nieprawda?
Nie hoduje ich Ludmiła?
Nie, ale kogo to obchodzi? Wiem, jak je hodować.
Babcia uczyła mnie, jak rozmnażać szczepy i ukorzeniać.
Grzybnia jest kluczowa.
A Catherine studiowała biologię.
Pomożesz, prawda?
Prawda. Coś tam umiem.
Super.
Coś tam umie. Jest naprawdę dobra.
Poza tym jest wielką fanką Enrico.
- Co to ma do rzeczy? - Tak tylko wspominam, nic więcej.
Wielką fanką.
Świetnie. Dobra. Catherine, nie znamy się.
Nie mam nic przeciwko tobie,
ale nie postawię życia dzieci na twą wiedzę o przyrodzie.
W porządku? Ani na ciebie, ani na twoją grzybnię.
Posłuchaj, Jo. Zepsułam Ziołowinę, wiem, okej?
Ale umiem robić grzyby. Możesz mi zaufać?
Dobra. Śmiało.
Zrób to. Ufam ci. Śmiało.
Dziękuję, Jo.
Wcale jej nie ufam.
Przysięgam, te grzyby to słodkie szaleństwo.
Wiedziałem, że będą super. Czeka cię uczta.
Nie jesteśmy gotowi na to, co nas czeka.
Swoją drogą, musisz z nimi zostać,
by zobaczyć, jak je hodują.
Nie rozumiesz. Nie ma żadnych grzybów. Kłamali.
Nie pracowali nad tym z Ludmiłą. Nie wiedzą, co robią.
I nie pal w moim biurze.
Czekaj.
Z Ludmiłą czy bez, jeśli nam je sprzedali, będą mogli je uprawiać.
- Zgodzisz się? - Może.
Dobra. To co mamy do stracenia?
Ryzykujemy kłopoty z kartelem.
Zabraniam ci.
Zabraniasz mi?
- Tak, zabraniam ci. - Dobra.
Spotkajmy się z Gerardem i powiedzmy,
że wolisz zabić jego wnuki niż uprawiać grzybki.
Zobaczmy jego minę, gdy spadnie ci maska.
Chodź.
Chodź, mamo.
Okej.
Okej, Leonard.
Przestań.
Wrócę tam.
Mądry ruch.
- Dobrze. - Jeśli nie chcesz, by cię wkurzali...
Na twoim miejscu zapytałabym Guzmana, co u Ludmiły.
Podasz mi szampon, proszę?
Aure? Podasz mi szampon?
Aure, żyjesz?
Tak, przepraszam.
- Proszę. - Dzięki.
Po prostu przez tych dwóch...
Zwątpiłam w siebie. Ciąży na mnie cholerna presja.
Nie jestem pewna, czy zdołam wyhodować grzyby.
Nie słuchaj ich. Oczywiście, że zdołasz.
Ja też tu jestem.
Zrobimy to razem.
Nie martw się.
Dzięki.
To miłe z twojej strony. Masz rację.
Cholera, to ciężkie.
- Gerardzie? - Co?
- Miałem halucynacje z ojcem. - Tak?
- Tak. - Świetnie.
- Jaki on był? - Podobno był w gangu Mesrine'a.
Prawdziwy gangster. Przystojny.
Nie, czekaj! To dla ciebie za ciężkie, kotku.
- Pomogę ci. - Tak.
Był gangsterem.
Pomyślałam, że mam to we krwi.
Tak. Ale to była tylko halucynacja.
Tak, ale mimo to...
No dobra.
Możecie zaczynać? Wszystko gotowe?
- Tak, możemy. - Świetnie.
- Panie Leonardzie. - Tak?
- Dzień dobry. - Dobry.
Mam małą prośbę.
To... Nic wielkiego.
Moglibyśmy zrobić małą sypialnię w komnacie,
żebyśmy mogli z Catherine…
Rozumie pan?
Przy dzieciach to skomplikowane.
Tu nie ma...
W nocy wszystko sam zamykam.
To dormitorium. Nie jesteś u matki.
Moja matka…
Co z twoją matką?
- Nic. - Dobra.
Ostrzegam was. Daję wam 15 dni
na dostarczenie grzybów.
Jeśli coś pójdzie nie tak, oby tak się nie stało,
to się źle skończy dla jego dzieci, choć tego nie chcę.
W porządku? Czy to jasne?
Tak, jasne.
- Jasne. - Bardzo dobrze.
Ale...
czy możemy wiedzieć, co u babci?
Mam dla was niespodziankę. Chodźcie ze mną.
No już.
Dobra, Pablo. Nie jestem głupia.
Wiem, gdzie patrzeć.
Widziałam już w życiu kamerę.
Moje skarbeńki,
tęsknię za wami.
Dobrze mnie tu traktują.
Ale dali mi do zrozumienia, że nie mogę się mądrzyć,
bo wy za to zapłacicie.
Pewnie to działa w dwie strony, więc też się nie mądrzcie.
Hodowla idzie dobrze.
Co? Nie widzisz, że rozmawiam z rodziną?
Zamknij się, dupku.
Szybko się uczę hiszpańskiego.
Skurwysyn.
Zostawili mnie z idiotą, głupim jak but.
- Nic jej nie rusza. Obłęd. - Traktuje ich jak gówno.
Czyli...
- Te są dobre. - Taki sam kapelusz jak zwykle.
Wiesz, moja mała Aure,
dużo o tobie myślę.
Miej wiarę w siebie
i podejmuj dobre decyzje dla rodziny.
Wypełnijmy do 2,5.
Oni wydają się twardzi, ale tak naprawdę
potrzebują cię bardziej niż ty ich.
Gerard, choć nie zawsze widzisz jasno swoimi wielbłądzimi oczami…
Nie sądziłam, że ci to powiem, ale tęsknię za tobą.
Proszę bardzo.
To nie po francusku.
Nikt tu nie narzeka, a to mnie wkurza.
Olivierze,
wiem, że cierpisz z powodu Clementine.
Ale nie martw się.
Wszystko się ułoży.
A co do ciebie, Joseph,
mój mały księciu,
chciałeś poświęcić się, by nas ocalić.
To było coś wielkiego.
Ale znowu było też głupie.
W moim wieku to już jest mój wybór.
Mam nadzieję, że nie jesteś zły.
Wciąż masz tyle do powiedzenia twoim dzieciom.
Masz przed sobą przyszłość,
nawet jeśli nie taką, jaką sobie wyobrażałeś.
Ale dobrze dać się czasem zaskoczyć losowi.
A jeśli nie zawsze wszystko wydaje się stabilne,
zachowaj spokój
i powiedz sobie, że życie potrafi nas niesamowicie zaskoczyć.
Nie bawisz się w gry, żeby coś załatwić?
A gdy trzymamy się razem,
słuchamy się nawzajem
i łączymy siły,
możemy osiągnąć wspaniałe rzeczy.
Niesamowite!
Gdy pracujemy jako rodzina…
Jak włożyli je na tace?
Potem...
...jesteśmy niezniszczalni.
Do zobaczenia później.
Dobra, skończyłam.
Drugi idiota do mnie macha.
Muszę wracać do uprawy.
Moje dzieci, moje bąbelki,
bądźcie ostrożni, silni i dzielni.
Kocham was. Myślę o was.
Dobra, spróbuję falafela.
Wrzucamy i zobaczymy, czy się uda.
- Ale dobrze się rumienią. - Tak.
Nie mogą się smażyć zbyt długo, bo przypalą się na zewnątrz.
Ty się tym zajmij. Mam to gdzieś.
- Cholera. - Kurwa mać!
- Kurwa. - Nie do wiary.
- Co jest z tymi gównianymi lampami? - Czekaj. Pokaż.
- Kurwa. Tu nigdy nic nie działa. - Nie krwawisz.
Jak to nic nie działa?
Ta lampa nie jest gówniana. Jest delikatna.
Ciągle jej dotykasz, więc w końcu bum.
Cholernie zestresowana.
Mam złe przeczucia co do jej grzybów.
- Bracie. - Co?
- W pokoju obok był komputer. - Okej.
- Za tą ścianą jest komputer. - Tak.
Musimy wymyślić…
Nie wiem jak, ale musimy się tam dostać. Dobrze?
Ostrzegę Aidę, a ona ukryje dzieci.
Nie, uspokój się.
Grzyby się ukorzeniają. Będzie dobrze.
Tak? Może to pieczarki.
Świetne do sałatki, ale jeśli nie są halucynogenne,
on sprzeda moje dzieci.
Co to było?
Cholera.
To niebezpieczne.
Nie zbliżaj się. Zmniejszę płomień.
Chwila, nie.
To może być bomba.
Oczywiście! Przez pół roku pracowałem w L'As du Falafel.
Nie mówię o falafelach, idioto.
Mówię o prawdziwej bombie.
Patrz.
Bierzemy zbiornik propanu,
ciskamy o ścianę. Bum, jest wybuch.
Biegniemy do kompa.
Leonard się wkurwi, jak zobaczy dziurę w ścianie.
Wypadek.
W knajpach codziennie się zdarzają wypadki z frytkami.
Dobra.
- Może. - Robimy to?
Tak.
Ale nie mówmy reszcie.
- Dobra. - No już. Co dalej?
- Skończmy... - Już wyławiamy.
Pierwsze wyglądają dobrze.
- Są usmażone. - Wyglądają dobrze.
To nowa wersja ze szczyptą kminku.
- Szczypta kminku. - Tak.
To mały sekret wujka Chianga.
Dziękuję, Joseph.
Poznawanie tradycji jest dla mnie bardzo ważne.
Ależ proszę, Catherine. Nie ma między nami tajemnic.
Nie ma. Dzięki.
Do zobaczenia.
Czemu zawsze wtyka nos w nasze sprawy?
Z tym jej notatnikiem.
Jest upierdliwa.
Może wsadzić nos w moje sprawy, ile chce.
Może nawet wsadzić mi w dupę całą twarz. Z chęcią.
Odbiło ci, bracie Jest seksowna.
Brzydzę się tobą.
Przepraszam.
Gerard miał duże szczęście.
Wygląda, jakby wyszła z seks imprezy.
Popatrz.
Wracam przy niej do dzieciństwa.
Jakbym siedział w sobotę z chusteczką
i próbował dojrzeć przez szum film porno na Canal+.
Raczej jakbyś oglądał jakieś darmowe gówno
w niedzielę o północy, z obrzydliwymi dziewczynami.
Aż bym się podtarł tą chusteczką.
Takie to było gówno.
Nie jest seksowna?
Nie załamuj mnie więcej.
Na czym skończyliśmy?
Dawaj tę bombę, do cholery!
Ostrożnie.
Mam. Świetnie.
- Na pewno tak to się robi? - Tak, luzik.
Mam to we krwi.
Mój ojciec to prawdziwy gangster.
Biologiczny ojciec to nie wszystko.
Wychowanie jest najważniejsze.
Dalej. Odłóż to.
Chodź.
Masz jaja, że to mówisz.
Przy tym, co się dzieje z trojaczkami, to bardzo odważne.
Co masz na myśli?
Jeśli nie wyjdziemy z tego…
nie mówię, że tak będzie.
Ale jeśli nie, twoje dzieci będzie wychowywał William.
Szanuję, że to akceptujesz.
- To nie ma nic do rzeczy. - Ależ ma.
Nie, nie ma.
B końcu mówię, że wychowanie jest ważne…
Tak, to ważne, ale nie fundamentalne.
Liczy się ich biologiczny ojciec.
To, co przekazał dziecku.
DNA, wzrok, osobowość, dobry wygląd, to wszystko…
To się liczy.
Wychowanie jest jak wosk na samochodzie.
Ale samochód jest biologicznym ojcem.
To nie wosk.
Więc jestem prawdziwym gangsterem.
Jesteś prawdziwym gangsterem.
Niech nikt nie mówi ci inaczej.
Dzięki, brachu.
LOKALNY BANK PARYSKI
Panie Finanouk, już się przedstawiam.
Muriel Prévot,
była chirurżka, specjalistka od wszelkich transplantacji.
Pęcherz, wątroba, oko…
A to mój asystent,
Mohammed Ben Affleck.
Nie.
Ben Aflahak.
Lahak oznacza prawość.
W każdym razie, jak mówiliśmy, chcemy zmienić karierę,
żeby mieć w życiu mniej stresu.
Dlatego...
chcemy otworzyć bar z sziszami.
Z kotami i sziszami.
- Koci bar z sziszami. - Nie.
Tak.
Szisze to hit, tak jak kocie kawiarnie, więc czemu nie połączyć?
Szisze o smaku Whiskasa, Sheby, Friskies, Gourmet
Toalety byłyby wielką kuwetą.
To dobre dla planety.
Klienci mogliby zakrywać odchody żwirkiem.
Sterty pełne niespodzianek. „ A co to? Gówno!”.
Widzę tu cztery lata przerwy.
W CV nic nie ma.
Dobra robota.
Ma dobre oko.
Mohammed,
możesz powiedzieć.
Śmiało.
Nie ma się czego wstydzić. Spłaciłeś dług wobec społeczeństwa.
Odwagi. Śmiało.
Siedziałem za napad.
- Napaść. - Napaść.
A że pan Ben Aflahak…
To trudne.
Ponieważ Mohammed jest człowiekiem honoru,
nie chciał wydać swoich wspólników.
Dostał, jak mówią na ulicach,
cztery lata więzienia.
Wracając do projektu,
potrzebujemy pożyczki na 150 tysięcy euro.
Sto pięćdziesiąt…
I zrobimy wszystko,
by zdobyć te pieniądze.
Naprawdę wszystko.
- Wie pan, co mam na myśli? - Wie.
- Cokolwiek. - Chodź.
Cholera, falafel wygląda dobrze.
Nawet nie widać, że w środku są grzyby.
A jak tobie idzie?
Potrzebuję jeszcze godziny, dwóch.
Muszę dokończyć dziurę, wrzucić bombę…
Właśnie.
A oto oliwa dla Olive'a!
- Dzięki. - Oliwa Olive'a!
Oliwa. Cholera.
Nigdy wcześniej o tym nie pomyślałem.
- Obłęd. - Oliwa Olive'a.
Świetnie. Jesteście gotowi?
Tak.
Będą gotowe za dwie godziny.
- Dwie godziny? - Co najmniej.
Nie rozumiem. Tam jest talerz falafeli.
Są gorące. Chodźmy.
Tak, ale musimy usmażyć wszystkie.
Dać im odleżeć. To wymaga czasu.
Poza tym robimy delicje.
To nie restauracja. O czym ty mówisz?
- Leonard czeka. Idę po niego. - Nie!
- Aure! - Co?
Nawet nie wiemy, czy grzyby działają.
Świetnie.
Nadal mi nie ufasz.
Nie chodzi o zaufanie.
Najpierw my spróbujemy, a potem po niego pójdziemy.
Ma rację.
- Masz rację. To mądre. Przetestujcie. - My?
Dobra, przetestujemy. Rób, co musisz.
Zostaję tutaj. Znacie ich efekty. Będzie śmiesznie.
- Zostanę z wami. Dalej. - Spróbujmy.
- Pewnie. - Nie mamy nic do ukrycia.
- Proszę, Jo. - Zaczynamy.
- Jedz. - L'Chaim.
- Dalej. L'Chaim. - I zjedzone.
Właśnie.
- Rany julek. - Cholera, dobre.
- Co za uczta. - Czemu jecie to jak wiewiórki?
- Co? - Boicie się tripu?
Nie, po prostu są mocne.
Już jadłem. Nie chcę pierdzieć cały dzień.
Kogo to obchodzi? Leonard zje wszystko.
Więc jedz normalnie! Co ty robisz?
Dobra, zróbmy to. Jemy, bracie.
- Dalej. Raz, dwa, trzy. - Chodź.
Cztery, pięć, sześć.
- Kiedy chcesz. - Żartujecie sobie?
- Na siedem? Dobra, sześć , siedem. - Nie.
Dobra, osiem! Siedem, osiem, dziewięć...
- Cholera! - Przestań.
Dalej, do cholery!
Nie mogę w to uwierzyć.
- Do diabła. - Właśnie.
Jak smakuje?
Doskonałe.
Serio, bardzo dobre.
Na razie. Damy znać, jak będzie gotowe.
Nie, zostanę tu. Poczekam, aż skończycie. Połknij.
Myślisz, że udajemy?
Wygląda na suche.
Otwórz usta!
Dobra, zjadłem.
Idealnie. Teraz czekamy. Wrócę za pół godziny.
- Dobra. - Na razie
Jaki wrzód na dupie.
Zapomnij o falafelach i kop.
- Mamy tylko 30 minut. - Dlaczego?
Dlaczego?
Jeśli zadziałają, nie będziemy potrzebować bomby.
A jeśli nie?
Dobra. Chodź.
Chodź, pomóż mi. Weź nóż.
Musimy się szybko uwijać.
La Boule Rouge. Halo?
Co?
Hazanowie?
Proszę się nie rozłączać.
Proszę zaczekać.
- Panie Gaston, do pana. - Daj mi to.
Halo?
Tak, kto tam?
Nie rozumiem.
Buteleczka szamponu?
Z listem?
W porządku.
Proszę zrobić zdjęcie.
I wysłać mi je na pocztę
elektroniczną,
na
enrico,
małpa,
enrico kropka
enrico kropka fr.
Enrico, jak Enrico Macias, idioto.
Dziękuję.
Bye, bye.
Wszystko dobrze?
Little butelka po szamponie
z listem.
Nic nie zrozumiałem.
Dobrze.
Jest bueno.
Musimy tylko zrobić dziurę w zbiorniku propanu.
I gotowe.
Jak ci idzie z minutnikiem?
Ustawiłem na dziesięć sekund.
Ale musisz uważać,
żeby go nie dotknąć, jak będziesz przesuwał zbiornik.
Okej.
Minutnik.
- Minutnik. - No tak.
Minutnik.
Co ci jest?
- Chyba się zaczyna. - Co?
Falafele działają.
- Co za ulga. - No tak.
Zaczynam odlatywać.
To dobra wiadomość.
- Nie potrzebujemy już bomby. - Masz rację.
Zapomnijmy o bombie.
Bomba laska.
Aida...
Jesteś taka piękna.
Cieszę się, że cię widzę.
Dobrze, że jesteś. Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
- Co? - Nie będę cię okłamywał.
Nie cieszę się, że usunąłeś mnie z plemienia.
Ale nie szkodzi. Kocham cię.
Minęło 30 minut.
- Przynajmniej. - Tak. Dobra.
Dobra, chodźmy.
Wiem, co chcę powiedzieć.
Ty i dzieci jesteście w niebezpieczeństwie.
Musisz się ukryć.
Jo, to nie ma znaczenia. Tak naprawdę mnie tu nie ma.
- Co? - Jestem halucynacją.
I co z tego?
Cholera, działa. Mają haj na maksa.
- Jeśli chcesz nas uratować... - Tak?
- Ostrzeż mnie naprawdę. - Dobra. Rozumiem.
Nie, zaczekaj. Patrz, co robią, tato.
Jak mam cię ostrzec?
- Widzisz tę bombę? - Tak.
Musisz ją wysadzić.
- Wysadzić? - Jeśli chcesz mi wysłać maila.
Okej.
Nie ruszaj się. Pogadam z Olive'em.
- Olive? - Tak.
Aida chce, żebym wysadził bombę.
Bomba!
Bomba, jasne.
Dobra.
- Całują się. - Jak to?
Totalnie...
Spójrz na jego minę.
Dobra, kliknąłem.
Wybuchnie za 10 sekund.
Co wybuchnie?
- Bomba! - Bomba!
- Wybuchaj! - Wybuchnie!
Cholera. Olive?
Zrobiliśmy dziurę.
- Udało się. - Yes!
Yes!
- Nie, Jo. - Co?
To zła ściana.
Zapomnieliśmy przenieść bombę.
Kurwa mać.
- Co za katastrofa. - Kurwa.
Co to za burdel?
Oszaleliście?
Kurwa…
Spaliliście wszystkie grzyby!
Patrz.
To kot Leonarda.
Chodź tu, kotku.
Chodź do mnie.
Nie poznajesz właściciela?
Nie chcesz mnie pocałować w fiutka?
Pośladki.
To, co mi daliście, walnęło mnie jak tona cegieł.
Jo, cofnij się.
- Boicie się kota? - To nie jest kot, Jo.
To nie kot.
Napisy: Joanna Kaniewska