Na pomoc!
Pomocy! Tu jest tygrys!
Jaki uroczy.
- Chodź tu. - Pomocy!
- Chodź.
Joseph, przestań. Zdenerwujesz go.
- Wygląda jak pluszak. - Synu, przestań. Jo!
- Pospieszcie się! - Chodź tu.
Puść mnie.
Czekajcie!
Nie ruszać się!
Nie!
Tato, nic ci nie jest?
Tato, słyszysz mnie?
Śpisz?
- Tak. - Po co? Co w ciebie wstąpiło?
Myślałem, że trafi ciebie.
Źle oceniłem trajektorię.
SERIAL NETFLIX
- Rodzinny - Biznes
Dziękuję za wiadomość w sprawie Hazanów.
Proszę wszystko opowiedzieć.
Nie wiem, czy wziąć gnaouię, czy pkailę.
Proszę wziąć obie. Ja stawiam. O co chodzi z wiadomością?
- David, proszę. - Idę.
Poproszę gnaouię,
pkailę, całą solę,
loubię z kuskusem, nikitouche, chorbę
i kolejkę boukhi dla wszystkich.
- Zapisane, panie Gaston. - Dziękuję.
Świetnie. Co to za wiadomość?
Tak, racja.
Dostałem coś takiego.
Jestem pewien, że to od Gerarda,
bo rozpoznałem jego starczy charakter pisma.
W Kolumbii. Dobra. Dziękuję. Muszę iść.
Moment. Dokąd pani idzie?
Przepraszam, ale muszę ostrzec władze.
Możemy ich ratować. Dzięki.
- Moment. - Co?
Miała pani postawić obiad.
W porządku. Zapłacę.
No tak.
Gerard, słyszysz mnie?
Gerard?
Ten falafel był mocny.
Ale wciąż po tripie boli głowa. Kurwa.
Sukinsyn sprzeda moje dzieci.
Przestań.
Wszystko wyjaśnimy. Grzyby działają.
Zaproponujemy hodowlę kolejnej partii. To wszystko.
- Aure? - Dość, Olive. Nie odzywaj się.
Gerard, słyszysz mnie? Obudź się.
Catherine, chyba musisz przestań go bić.
To go podnieca.
Przepraszam. Nie zauważyłam.
Może i lepiej.
Musi cię naprawdę kochać.
W naszej obronie by nie skoczył.
Leonard!
Idealny moment.
Rozmawialiśmy o falafelach...
- Zamknij mordę, suko. - Dobra.
Mam gdzieś falafele. Kończymy z tym. Jesteście bandą szkodników.
Nie, zaczekaj. To był wypadek.
- Grzyby dobrze się sprawdziły. - Były super. Przysięgam.
Wszystko spłonęło przez przypadek!
Tak, przez przypadek.
Nie jestem debilem.
Gówno umiecie.
Jesteście dupkami.
Prawie zabiliście tygrysa!
Co mam zrobić? Milczeć?
- Stać bezczynnie? - Nie.
Szkoda. Jego dzieci za to zapłacą. Wracam do planu Ibrahima.
- Nie! - Tak.
Nie dotykaj moich dzieci. Cholera, Leonard.
Zabierz nam organy. Dobra? Ale nie dotykaj moich dzieci.
Czemu mówisz o organach?
Nie wiem, czemu mówię o organach.
To znaczy wiem, dlaczego.
Wiem, że są warte pieniądze.
Wszyscy to wiedzą. To wszystko.
Pamiętasz, Olive. Szukałem raz w sieci ceny nerek.
I co znalazłem?
Sto dwadzieścia tysięcy euro. Tak?
120 tysięcy za nerkę.
Cholera! Nerki to świetny biznes!
Nie mogłem uwierzyć.
Siedziało mi to w głowie. Dlatego o tym mówię.
Policz, Leonard. To proste.
Zbierzesz organy od wszystkich tutaj i zarobisz dużo więcej,
niż na gównianych trojaczkach.
Dobra, Jo. Przestań gadać bzdury.
Nie ma takiej potrzeby.
- Możemy wznowić produkcję. - Koniec z falafelami.
- Koniec. - Nie, Leonard. Nie słuchaj jej.
Proszę, posłuchaj mnie.
Pobierz nasze organy i zapomnij o moich dzieciach.
W zamian zarobisz mnóstwo pieniędzy.
Wszyscy wygrywają.
Naprawdę. Do tego jeszcze,
jeśli jakiś biedak dostanie nową nerkę,
idealną i lśniącą. Wypisze ci czek.
Dostanie nerkę i pomyśli: „Cholera.
O mało nie wydałem 120 tysi na Bentleya”.
„Dzięki Bogu, że tego nie zrobiłem”.
„Cholera, w końcu będę sikał na żółto”.
„Będę sikał na żółto!” Bo wcześniej sikał krwią.
Dla nas, Żydów, to tak zwana micwa,
czyli naprawdę dobry uczynek.
Powiem tak, nie przejdzie niezauważony w niebie.
Czyli wszyscy wygrywają,
włącznie z tym biedakiem.
Trzy strony wygrywają.
Nikt nie wygrywa, przeciwnie. Ten plan to amatorska sztuczka.
- Ty idziesz ze mną. - Nie!
- Puść! - Dokąd ją zabierasz?
- Przestań! Nie!
Co ty robisz?
Świetnie. Puszczaj. To naprawdę boli. Puszczaj.
Czemu im powiedziałaś? Nie umiesz siedzieć cicho?
To nie ja. Nie wiem, skąd wiedzą.
Aha. Takiego wała. Przestań chrzanić.
To proste. Redukuję straty.
Rozwalę idiotów po kolei i sprzedam ich w kawałkach.
Skończ te bzdury. Wiesz, że ich grzyby działają?
- Naprawdę? - Tak.
Co zrobimy bez nich?
Mamy ich przepis. Nie potrzebujemy ich.
Możemy ich zabić, bez komplikacji.
Zapomniałeś o Guzmanie?
Dwa miesiące temu srałaś mu prosto w twarz,
a teraz się go boisz?
Pamiętaj o układzie. Zwracamy ich żywych.
Daruj sobie. Już zauważyłem, że jesteś słaba.
Od śmierci taty…
Byłaś lwicą, ale stałaś się poparzonym kotem.
Ty idioto. Dość tych bzdur. Nikogo nie zabijesz.
Ja jestem tu szefem.
Już nie. To już dawne, dobre czasy.
Nie!
Nie! Przestań.
Przepraszam, mamo.
Nie! Leonard!
Leonard, przestań!
Okej.
W porządku.
Dziękuję. Do widzenia.
Jest dobrze.
Kolumbijskie siły specjalne przeprowadzą akcję ratunkową.
Uratują ich w ciągu doby.
Proszę!
Brawo moja siostra! Kto to zrobił?
Moja siostra! Daj buziaka.
Świetnie!
Co ty, kurwa, zrobiłaś, gruba dziwko?
Przepraszam. Musiałam coś zniszczyć z radości!
Niszcz sobie potem, u siebie.
Świetny pomysł! Mogę zniszczyć telewizor.
Youssef, czy to oznacza, że rezygnujemy z misji infiltracyjnej?
Nie.
Z czego?
Jakiej misji?
Co to ma być, Youssef?
Tak. Co to za misja infiltracyjna?
Planowałeś coś za naszymi plecami?
Nie jestem głupia. O co chodzi?
Leonard?
Panie i panowie.
Znacie doktora Cliffa.
Proszę bardzo.
Zgadzasz się. Świetnie. Organy są lepsze od moich dzieci.
Mam coś do omówienia z rosyjskimi kupcami.
Zajmij się tym.
W razie problemów zostawiam strażników.
Do jutra.
- Od kogo zacząć? Potrzebuję dwóch. - Ode mnie.
- Wchodzę w to. - Ja nie.
Ja nie idę.
Tak, musicie. Podobno jest świetnie.
Po usunięciu nerki lub płuca
traci się 4-5 kilo. Prawda, doktorze?
Nein.
Bracie. Od dawna chciałeś nabrać formy. To okazja.
To lepsze niż jedzenie zupy miso cały dzień.
W każdym razie ja idę. Chodźmy.
Kto jeszcze?
Odpoczywa, ale wcześniej powiedział, że jest gotowy.
Olive, żartujesz?
Nie zgadzam się. A jeśli coś pójdzie nie tak?
Nie, weź mnie. Wchodzę w to. Zmieniłam zdanie.
Już za późno.
Aure.
Aure, przysięgam, że nic się nie stanie.
To Szwaby. Wiedzą, co robią.
Mają deutsche Qualität.
Do zobaczenia.
Jak to Herz?
Doktorze Cliff?
Czemu Hertz? Wynajmuje pan samochód?
Herz oznacza serce.
Wiem, że oznacza serce, ale…
Nie zabierzecie mu serca, prawda?
Mój ojciec nie może żyć bez serca!
Sprawdźcie zamówienie. Musi być jakiś błąd.
Myli się pan. Nie tak się umawialiśmy.
Niech pan go zostawi!
Słyszy pan? Nie wycinaj mu serca! Nie dotykaj go!
Tato, obudź się, do cholery!
Widzisz go po raz ostatni.
Nie wolisz się pożegnać?
Zabije mi pan ojca?
Tato, przepraszam.
Przepraszam za wszystko.
Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
Przepraszam. Kocham cię.
Kocham cię, tato.
Wybacz, że mówiłem, że Catherine jest z tobą dla pieniędzy.
To nieprawda.
W dupie mamy pieniądze.
Pieniądze nie są ważne.
Tak, pieniądze są ważne!
Są ważne. Doktorze Cliff.
Proszę mnie posłuchać.
Zapłacimy, jeśli pomoże pan nam uciec. We Francji mamy fortunę.
Zawsze wam chodzi o pieniądze.
Rany.
Dobra, co to znaczy „wam”?
To trochę antysemickie.
Zawsze udajecie ofiary.
To antysemickie.
Okej, nieważne. Zignorujmy to.
Mówię o pieniądzach.
Wie pan, czym są pieniądze?
Są ważne. Można za nie dużo kupić.
Można kupić domy, samochody.
- I... - Tak, już, rozumiem.
Ile?
Sto tysięcy.
Gotówką. W ciągu godziny.
Śmieszne. Już teraz zarabiam 120 tysięcy.
W takim razie 130.
No co? Chcesz 140?
Doktorze Cliff, chce pan 150? Dam panu 150!
Dobra, dam panu 500 tysięcy!
To spora sumka, 500 tysięcy euro.
Skąd mam wiedzieć, że tyle masz?
Jesteśmy Żydami.
Wiesz, pieniądze dla nas, Żydów...
Budzimy się i smarujemy tosty dwusetkami.
Mamy wszystkie banki.
Mam dwa konta w Société Générale.
Robię, co chcę.
To mnie nie dziwi.
Nawet już nie płacę kartą.
Płacę Jewish Card.
Każdy Żyd na świecie dostaje ją przy urodzeniu.
A po skończeniu 18 lat zbiera się punkty za chodzenie do synagogi.
W każdą niedzielę spotykamy się w Nowym Jorku.
Każdy Żyd na świecie.
Z Chińczykami,
Holendrami i Turkami.
Wiedziałem. Czytałem o tym na blogu.
Tak, wszyscy to widzą.
Nawet Kim Jong-un przylatuje.
Tak, Kim Jong-un, dyktator.
Myślisz, że jest obcięty na pieczarkę?
Nie.
To wielka jarmułka.
Wiedziałem.
Ale muszę sprawdzić tę historię o pieniądzach.
Co nam wstrzykujecie?
Co to za gówno?
Serum.
Serum prawdy.
Z całym szacunkiem, ziółdoktorze, serum prawdy nie istnieje.
Myśli, że to film z Jamesem Bondem.
A zatem,
naprawdę macie we Francji 500 tysięcy euro?
Wcale nie. Nie mamy 500 tysięcy euro.
Twój zastrzyk nie działa. Gada bzdury.
Oczywiście, że mamy.
Nie, mamy pięć milionów euro.
Co ty mówisz?
Mówi bzdury. Mamy dokładnie pięć milionów euro.
Cholera!
Ten zastrzyk działa.
Kurde. Niezwykle efektywne serum.
Pięć milionów.
Gdzie ten skarb?
Nie wiem. Przysięgam na moją trójkę dzieci.
Byliśmy w więzieniu, gdy je zakopali.
Zapytaj moją siostrę. Ona wie.
Wszystko mu mówię!
Ale mówiliśmy o 500 tysiącach.
Nie o pięciu milionów.
Cena właśnie wzrosła.
To jakiś obłęd.
Już mówiłam, że nie wiem, gdzie są.
Gdzieś w środku lasu.
Ale tylko Ali wie. On się tym zajął.
Gdzie jest ten Ali?
Nie wiem. Nawet nie wiem, czy żyje.
Musi mieć adres.
Tak, tylko on wie.
Co? To bzdura.
Chwila! Nie znoszę zastrzyków.
Powiem prawdę. Ali mieszka przy Rue de la Ferronerie 31.
Cholera.
Przepraszam. To było serum.
A zatem...
gdzie mieszka?
Rue de la Ferronnerie 31.
- Zmarnowaliśmy serum. Świetnie. - Tak.
Wyślę kogoś do Paryża, by to sprawdził.
Prawdziwy z ciebie kapuś.
Sama jesteś kapusiem. Powiedziałaś, że znam adres Alego.
Podali mi serum, idioto.
Ten towar nieźle działa.
Powiedz mi, tato.
Czemu powiedziałeś „przysięgam
na moją trójkę dzieci”?
- Tak powiedziałem? - Tak.
- Jesteś pewien? - Tak.
Powiedziałeś: „na moją trójkę”.
Myślałem o czymś innym.
Czemu bym mówił, że mam trójkę dzieci?
Wszyscy wiedzą, że mam tylko trzy.
Nie rozumiem. Ile masz dzieci?
Co ty wygadujesz?
O co tu chodzi?
Josephie, czasem lepiej nie wiedzieć wszystkiego.
Chcę wiedzieć wszystko.
Zdradziłeś mamę?
Od razu oskarża.
Masz sekretne dziecko?
Miałem…
Tak, miałem romans.
Kurwa mać.
To obrzydliwe.
Daj spokój.
Dobra. Uspokój się.
Byliście idealną parą. Nie wiem, jak mogłeś.
Proszę, Joseph.
Wróć na Ziemię i dorośnij.
Idealna para…
Nie ma czegoś takiego.
Nie.
Miłość, seks,
związki,
to wszystko jest skomplikowane.
Tracimy siebie nawzajem i odnajdujemy.
Życie to nie film Disneya.
Wymyśliłeś bardzo zły przykład.
Filmy Disneya bywają dość brutalne.
- Pamiętasz Króla Lwa? - Widzieliśmy to razem.
Pamiętasz scenę, jak zwierzęta spanikowały,
bo Skaza je tam zagonił?
I jak wszystkie antylopy biegną
i depczą po głowie Mufasy!
A on próbuje ocalić Simbę.
Mufasa zginął.
Disney to nie tylko „Hakuna Matata”.
I powiem ci, że potem
Timon i Pumba się naharowali, by Simba znów się uśmiechnął.
No już, twoja kolej.
No dobrze.
Z kim spałeś po raz pierwszy?
Nie możesz o to pytać. To złe pytanie.
To dobre pytanie.
Przestań! Czemu ten dupek mnie naszprycował?
Dałem mu prawdziwy adres. Tak się nie robi. Kurwa.
Przestań. Nie.
No więc?
Pierwszy raz był...
- Z tobą. - Proszę bardzo. Wiedziałem.
Za bardzo udawałeś doświadczonego.
Dzień później przespałam się z Sarah Sarfati.
- Pamiętasz ją? - Żartujesz? Była moją dziewczyną.
Wiem. Przepraszam.
Co się stało z tym dzieckiem?
Widziałem je? Znam je?
Tak.
Znasz go.
Czyli to chłopiec.
Przestań, Joseph.
Nie każ mi przestać! Ukrywasz przede mną brata!
Chcę wiedzieć, kto to.
Kto to jest?
To Olivier.
Byłem zakochany, wiesz.
Ja też. Szalałam za tą dziewczyną.
Była świetna. I seksowna.
Pamiętasz?
Nie, mówię o tobie.
Okej.
No tak.
Tak.
Olivier to mój brat.
Ale wciąż czegoś nie rozumiem.
Zawsze traktowałeś go jak gówno.
Co z tobą? Nie kochasz go?
Oczywiście, że go kocham.
Bardzo go kocham.
Po prostu...
gdy go widzę, przypomina mi się jego matka.
I zaczynam myśleć o mojej Bene.
I o tym, że zrobiłem coś złego.
Mogę to potwierdzić.
To było do dupy.
Zrobiłem wszystko, by był w naszym życiu.
Naprawdę wszystko.
Jak myślisz, czemu się przyjaźnicie?
To ja wysłałem was na ten sam obóz.
Zapraszałem go w każdy piątek.
Zabierałem was do kina i kupowałem wam te same ciuchy.
Wszystko to ja.
Więc proszę…
Nie mów tak.
Kiedy mu powiem, że jesteśmy braćmi,
całkiem mu odbije.
Nic mu nie powiesz.
Nic.
Nie poradzi sobie z tym. Znienawidzi mnie.
Nigdy mi nie wybaczy.
Okłamywałem go 37 lat.
To długo.
Mam to gdzieś.
Zasługuje, by wiedzieć, kim jest jego ojciec
i nie wymyślać bzdur, nie?
Właśnie.
Myśli, że jego ojciec jest bohaterem w mafii.
Nie dorównam tej wizji.
Kurwa.
No więc?
Lepsze niż udawanie chirurga?
Tak.
Dobra miejscówka.
Muszę powiedzieć Alemu. Nie wie o operacji.
Zaczynam odprawę.
Operacja rozpocznie się za dwie godziny,
we współpracy z kolumbijskim wojskiem.
Celem jest aresztowanie Hazanów.
Chwila. Jak to aresztowanie? Czy pójdą do więzienia?
Oczywiście, Clementine. Według policji są zbiegami.
To lepsze niż wycinanie organów.
I nic nie zrobisz?
Będę walczyć, by wyciągnąć ich z więzienia.
To może potrwać lata.
Moment.
Jeśli wyślecie Oliviera za kratki, zabiję was, pieprzone gliny!
Rany! Spokojnie, moja droga.
- Ona żartuje. - Nie!
Nie. Wyciągnę wam wtyczkę, tak jak zrobiłeś to dziadkom,
by nie płacić za dom starców.
Ona żartuje.
Błagam cię, przestań.
Gadasz bzdury. Uspokój się, kochana.
Ona żartuje.
No dobrze...
Nie, żadne bienvenido.
Pieprzcie się.
W dupę se wsadźcie!
Rozciągnijcie sobie ciasne odbyty!
Ona żartuje.
Aida, chodź i mi pomóż.
Nie, dzwonię do Alego.
Życie słoni jest bardzo spokojne.
Ich ulubionym hobby
jest pocieranie genitaliów
o stary, zwalony pień drzewa.
Martwe drzewo zachowuje dość kory,
by młode słonie mogły
podrapać sobie jądra i odbyt.
Najsilniejsze z nich
wykorzystują swoją dominację
nad grupą, żeby…
- Rzuć broń! - Sam rzuć swoją.
- Rzuć broń. - Sam rzuć, dupku.
Chcesz mnie okraść?
Strzelę. Nie mam nic do stracenia.
Zabiję cię.
Myślisz, że nie dam rady? To żryj!
To czekolada! Nie strzelaj. To czekolada.
- Słuchaj uważnie. - Tak?
Jeśli nie chcesz umrzeć z Hazanami,
zabierz mnie tam, gdzie zakopaliście pieniądze.
- Zgoda? - Tak.
Idź się ubrać.
Świetnie, Silvio. Dobra robota.
Znakomicie. Zadzwoń, gdy znajdziesz pieniądze.
Mój kolega jest w lesie z waszym przyjacielem, Alim.
- Kurwa, fantastycznie. On żyje. - Świetna wiadomość.
Czekaj. Niedobra, jeśli Ali musi znaleźć pieniądze.
- Tato, przestań. - Mówię serio.
Musimy wysyłać dobre wibracje.
Masz rację.
Ali, stary, błagam cię. Choć raz w życiu
użyj swego mózgu.
- Olive, co robisz? - Wysyłam dobre wibracje.
- Kadisz. - To modlitwa za zmarłych, idioto.
- Wiem, ale tylko ją znam. - To się zamknij.
Halo, William?
To Ali. Nie mogę się dodzwonić do Aidy. Jest z tobą?
Nie, ale nic dziwnego, że nie odbiera.
Robi coś ważnego. Nie mogę powiedzieć, co.
Dobra, w porządku.
Ty mi pomożesz.
Zajrzyj do salonu. Tam jest wazon.
- Napisałem na nim liczby. - Nie ma wazonu.
Dobra, wystarczy.
Ustal współrzędne i rozłącz się, jasne? Szybko.
Spójrz na stolik kawowy.
Taki brzydki wazon.
O, ten. Clementine go rozbiła.
Cholerna Clementine.
No tak.
No dobrze. Zapisuję.
Co zapisujesz?
Zero-jeden, cztery-siedem, dwa-zero...
zero-zero-zero-jeden...
jeden-cztery, jeden-osiem,
trzy-dziewięć...
cztery-pięć.
Yes.
Dzięki, William. Miłego dnia.
Wysiadaj.
To...
jest tam.
Silvio.
- Co powiedział? - Nie wiem.
Co on powiedział?
Nie mam pojęcia.
- Co on mówi? - Nie wiem.
Nie wie.
Nie wiedzą.
Słyszałam, Jo.
Wasz przyjaciel nie wie, gdzie są pieniądze.
Nie.
Straciliśmy dość czasu. To koniec.
Nie! Nie może tego nie wiedzieć. Zakopał te pieniądze.
Musicie dać mu czas, bo Ali jest bardzo wiarygodny.
- Tak. - Tak, niech trochę powęszy.
To prawdziwa świnia na trufle.
- Znajdzie pieniądze. - Na pewno.
Co?
Chwila. Czemu ja? Nic nie zrobiłem.
Nie. Ale chcę, by twój brat cierpiał, patrząc na twoją śmierć.
Przez niego straciliśmy czas.
Skurwiel! Nie zabierzesz mojej siostry.
Nie! Zostań tutaj.
- Nie moje dzieci! - Puść ją.
Nie zabierzesz jej. Kurwa!
Nie! Aure!
- Nie, puść ją! - Tato!
Dobra, wystarczy. Kop.
Nie, według współrzędnych...
Mam to w dupie. Kopiesz swój grób.
Co? Mój grób?
Nie!
Jesteśmy niedaleko, serio.
To gdzieś tu. Jestem pewien.
Jest gdzieś tu. Na pewno. Poznaję to miejsce.
Puść mnie, skurwielu.
Puść mnie.
Proszę, nie rób tego.
Czekaj! Kurwa!
Mamy pieniądze!
Nie!
Zacznij operację.
Skalpel.
Nie, nie moja córka!
Nikogo tu nie ma. Pusty.
Przysięgam. Nie rozumiem.
Kurwa. Jeśli tam ich nie ma, to gdzie są?
Napisy: Joanna Kaniewska