TUANI, KORSYKA
SERIAL NETFLIX
- Rodzinny - Biznes
- Nie zabijaj mnie. One tu są. - Kurwa. Dalej! Kop!
Są pieniądze! Kurwa!
Tak! Wszystko tu jest!
Świetnie.
Wasz kumpel znalazł pieniądze.
Dziękuję, Ali. Kurwa mać!
Mówiłem, że można na niego liczyć.
Dajcie mi 24 godziny na wynajęcie helikoptera, to was stąd wyciągnę.
Dziękuję, doktorze. Ratuje pan nam życie.
Nie ciesz się tak, Olivier,
bo masz raka.
Co?
To żart.
Dobre.
Ty się tak nie śmiej. Masz białaczkę.
Już łapiecie moje poczucie humoru.
Sukinsyn.
A więc?
Co to znaczy? Czemu te cholery wciąż żyją?
Panie Cavillan,
idealnie pan trafił.
Wszyscy pacjenci złapali infekcję.
Muszą brać antybiotyki przez tydzień przed pobraniem organów.
Infekcję? Słaba wymówka.
Nie, to nie wymówka.
- Są bardzo chorzy. - Tak.
Co? Penelope cię przekabaciła?
Leonard, uspokój się. Ma rację. Jesteśmy chorzy.
- Jesteśmy chorzy. - Naprawdę.
- Źle się czujemy. - Tak, Leonard.
Musisz przyznać, że to nie są sanitarne warunki.
Cholera, właśnie. Wszędzie jest kurz.
To nie pięciogwiazdkowy hotel.
Wystarczy!
Mówcie prawdę, bo rozwalę ci łeb!
Leonard, odbiło ci!
Kurwa, nie wierzę.
Poszło.
Zakopujemy ciało warte pięć milionów euro.
Cholera, wszystko straciliśmy.
Dobrze, że nie zakopujemy Aure.
No raczej. Oczywiście.
Dzięki ci, Boże.
- Łap go. - Tak.
Kurwa. Dalej.
I już.
Co za wrzód na dupie.
Wiesz, że rok temu próbowaliśmy
sprzedać inwestorom apkę?
A teraz proszę.
Takie rzeczy to moje przeznaczenie.
Jestem gangsterem. Jaki ojciec, taki syn.
No chodź.
Dawaj.
Olive.
Co?
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Powiedz.
Ty i ja...
Ty i ja jesteśmy...
Braćmi!
Właśnie.
Co masz na myśli?
Bracia.
Jak to bracia?
Jesteśmy braćmi, bracie.
Tak, jesteśmy.
Nie, naprawdę jesteśmy braćmi.
Odbiło ci? Co ty mówisz?
Oczywiście, że jesteś jak brat.
Nie, mówię, że twój ojciec…
Twój ojciec to też mój ojciec.
Zdradził moją matkę z twoją matką.
Co ty mówisz? To bzdura.
Olive, uwierz mi. Mówię poważnie.
- Jesteśmy braćmi. - Kto ci to powiedział?
Mój ojciec. Twój ojciec. Nasz ojciec.
- Gerard? - Gerard.
- Gerard gada bzdury. - Nie. Olive.
Powiedział mi, jak nam dali serum prawdy.
Co?
Jesteśmy braćmi.
Chodź tu, bracie.
Chodź do mnie.
To szaleństwo, nie?
Byliśmy braćmi, zanim zostaliśmy braćmi.
To pięknie.
Czekaj.
Czyli Aure to moja siostra?
Tak, to twoja siostra.
Oczywiście, że tak.
Kurwa mać.
Co jest?
Nic. Nie przejmuj się tym.
Co zrobiłaś? Przez ciebie musiałem zabić chirurga.
O czym ty mówisz?
Nie urodziłem się wczoraj.
Myślisz, że nie widzę, jak próbujesz ocalić tych klaunów?
Nawet się nie stąd nie ruszyłam. Wydaje ci się.
Nie jestem głupi.
Wszystko paskudzisz! Nawet nie wiesz!
Co powiem Rosjanom?
Sprzedałem organy, a nie ma kto ich pobrać!
Czyli Hazanowie żyją?
O to się martwisz?
- Tak ich kochasz? Chodź. - Co robisz?
- Przestań! - Dostaniesz to, co oni.
- Co robisz? - Chodź.
Przestań!
Musieli pomylić klasztory.
Nie, to nie pomyłka.
Miała pani złe informacje.
Co teraz o nas myślą Kolumbijczycy?
- Znajdziemy właściwy adres. - Nie.
To miłe z pani strony, ale Hazanowie dość nas kosztowali.
Więc pani sobie zachowa te gówniane wskazówki,
które wyciąga pani jako prawnik.
Przerywamy poszukiwania.
Czy to jasne?
Niech pan uważa na to, co mówi.
Nie trzeba nas pouczać. Pan też jest do bani.
Proszę? O czym pani mówi?
O małym Grégorym. Spierdoliliście to.
Każdy wie, że to Bernard Laroche wrzucił go do Vologne!
Kretyni!
A sprawa Nantes?
To dopiero był bałagan!
„Nie wiem, gdzie on jest”.
Nie aresztujcie przypadkowych ludzi na lotniskach, tylko ruszcie dupy!
A Natascha Kampusch?
Myśleliście o Nataschy Kampusch?
Ile dzieci miała ze swoim ojcem, zanim ją znaleźliście?
Jesteście do bani!
Lachociągi!
Ona żartuje.
Niekompetentne gnidy!
Dobra.
- Nadal boli. - To normalne.
- Oddychaj. - To nasze dormitorium.
Tuż obok są prysznice
i toalety.
Jak tam idziemy, widzimy korytarz.
Ale nie wiem, czy jest tam jedne czy dwie pary drzwi.
Jak myślisz, ile jest drzwi? Olive?
Cholera, bracie. Olive!
Skup się. Jedna czy dwie pary?
Tak. Jedna lub dwie pary. Na pewno.
Jaja sobie robisz?
Catherine?
Kurwa mać.
Kochanie. Myślałem, że nie żyjesz.
Już dobrze. Też się o ciebie bałam. Bardzo.
Co się stało? Gdzie byłaś?
Kazali mi tłumaczyć
na spotkaniu z Rosjanami.
Chcieli kupić nasze organy. To było okropne.
Kurwa.
Nie martw się. Już po wszystkim.
Wynosimy się stąd.
- Pracujemy nad mapą klasztoru. - Tak.
Musimy to zrobić. Inaczej Leonard nas zabije.
To wasza mapa?
No tak.
Tak, to mapa.
- Trzymaj. - Dzięki.
Zrobiłam to samo co ty.
Co?
Z Olivio.
Znalazłam dublera Oliviera i udawałam, że to styknie.
Jak ty z Williamem.
Ja tu jestem.
No tak. Jak się masz?
Nie słuchaj jej, kochanie.
Bzdura. Wcale nie są podobni.
Też tak mówiłam. Tak.
Nadal kochasz Josepha. Inaczej byś tego nie zrobiła.
Dzwonek cię ocalił.
Miałaś szczęście.
Halo?
Doktor Prévot, mówi pan Finanouk.
Witam, panie Finanouk.
Słucham.
Włączyła pani głośnik?
Tak. Nie.
To znaczy tak, bo właśnie
golę sobie bikini!
Proszę się nie pociąć.
Proszę posłuchać. Niestety mam przykre wieści.
Nie mogę udzielić wam pożyczki.
Bardzo mi przykro.
Ale jeśli chodzi o wasz koci bar z sziszą,
mam inną propozycję,
ale bardziej się tyczy pani kompetencji chirurgicznych.
To interesujące. Słucham.
Już mówię. Muszę pobrać organy od trzech mężczyzn i dwóch kobiet.
Nawet od Ludmiły?
Chirurg, który miał to zrobić, miał wypadek,
a klient działa pod presją czasu.
Muszę wiedzieć, czy jest pani od razu dostępna.
To zależy. Za ile?
Mieliśmy być profesjonalistami.
Dobra.
Proponuję 120 tysięcy euro, bez negocjacji.
Tak.
Nie do negocjacji.
Odmawiam.
- Co ty wyprawiasz? - Żartujesz?
Czekajcie. Mam zasady.
- Nie za tę cenę. - Oddzwoń! To nasza ostatnia szansa.
Nie dam się oszukać.
Clementine, bo cię walnę. Oddzwoń.
Uspokój się. On oddzwoni.
- A jeśli nie? - Czemu nie?
Oddzwoni. Ma mój numer.
Tędy nie pójdziemy. To zły pomysł.
Ktoś nas zobaczy.
Jeśli pójdziemy w tę stronę,
przejdziemy korytarzem prosto do parkingu.
Są tam wszystkie samochody strażników, jeden to stary, czerwony dżip.
Musimy je wziąć, bo lewe tylne drzwi się nie zamykają.
Co się na mnie gapisz? Glut mi wisi?
Nie, nic. Słucham.
Słyszeliście?
Bierzemy czerwony wóz, bo ma zawsze otwarte lewe tylne drzwi.
Świetnie. Rozumiem.
Przepraszam, ale skąd to wszystko wiesz?
Widziałam, jak tłumaczyłam dla Rosjan.
- To nic nie znaczy, Joseph. - Tak.
To znaczy, że wątpię, byś znała rosyjski.
Co powiedziała?
Nie wiem. Ale mówi po rosyjsku.
Powiedziałam: „Pojedziemy na lotnisko Bastia”.
Co? Bastia?
- Jesteśmy na Korsyce? - Tak.
- Naprawdę? - Nie ma mowy.
Wszyscy mówią po hiszpańsku.
- Nawet gliny mówią po hiszpańsku. - To prawda.
Może, ale zaufajcie mi. Zabrali mnie do korsykańskiej wioski.
Tak? Było miło? Jadłaś coś dobrego?
Orezzę i brocciu?
Tak, był brocciu.
Ma farta, cholera.
Musimy wyjechać przed siódmą rano.
Nie zgadzam się.
Im dłużej zostaniemy, tym mniej jesteśmy bezpieczni.
Poczekamy, aż wszyscy zasną i wyjedziemy.
Nie, między siódmą i 7.30 jest zmiana warty.
Mniejsze ryzyko, że kogoś spotkamy.
To obłęd. Skąd ona to wszystko wie?
Też to widziałeś?
Będziesz jej zaprzeczał za każdym razem, gdy coś powie?
Ty i tak nic nie wiesz.
W porządku? Tylko gadasz. Więc posłuchajmy.
Ona wie trochę za dużo.
Słuchamy, kochanie.
Jak wyjdziemy z dormitorium?
Catherine?
Do wyjścia z dormitorium
użyjemy tego.
Karton. Świetnie.
To zapałki, Jo.
- To zapałki? - Jesteś głupi czy co?
To zapałki.
I proszę.
- Odbierz,kurwa! - Niech się podgotuje.
Poza tym uwielbiam ten dzwonek. Zmieniłam go parę dni temu.
- No już! - Odbierz!
- Halo? - Halo?
Panie Finanouk.
- Coś nas rozłączyło. - Tak.
Przepraszam. Mam drugi telefon.
Halo?
- Nie, nie przeszkadza mi pani. - Cholera!
Co z tobą? Oszalałaś?
Z tego, co pamiętam, mam plan
weekendowy z 30 GB i darmowymi SMS-ami,
i to za mało, bo oglądam mnóstwo filmów.
- Gadaj z nim, do cholery! - Negocjuję.
Nie ty co miesiąc dopłacasz za Internet.
Egoistka.
Oddzwonię do pani.
Nie słyszę własnych myśli. Miłego dnia.
O rany.
Panie Finanouk, słucham.
Świetnie. Może pan na nas liczyć.
Dobrze. Świetnie. Pasuje.
Buziaki.
Buziaki. Na razie.
Pa.
Rozłączył się.
Youssef, włóż trzy pary bielizny do plastikowej torby.
- Samolot odlatuje za godzinę. - Dokąd?
Na Korsykę.
- Korsykę? - Tak.
Wyspa piękna.
Chciałem powiedzieć,
że przepraszam za Josepha.
Nie wiem, co on ma do ciebie.
Nie wiem.
Czasem dzieci są skomplikowane.
No tak.
To znaczy...
Ja ich nie mam, ale domyślam się, że bywa niełatwo.
Nie.
Wiem, że jesteś genialna, ale i tak mnie rozwaliłaś.
To nic takiego. To tylko chemia.
Trochę saletry, siarki, iskra i bum.
Bum.
Dalej. Ucieraj.
Aure, przysuń torbę bliżej.
- Jest dobrze. - Żeby nie spadło poza.
Rozumiem. Skrob, nie marudź.
Kurwa mać.
Naprawdę nie sądzisz, że jej tatuaż jest dziwny?
Nie do wiary. Tylko jedno ci w głowie.
Tatuaż z dolarem to błąd młodości. To nic nie znaczy.
Mówię ci, była striptizerką. Chciała mieć dolary w gaciach.
Dupa a nie striptizerka. Dobra?
Ma taki sam tatuaż jak ten chory psychol.
Mówi po rosyjsku.
Przypadkiem zna klasztor jak własną kieszeń.
I zna się na materiałach wybuchowych.
Przypadkiem zniknęła w dniu,
gdy doktorzy mieli nas pokroić
a potem przypadkiem tu wróciła.
Dużo tych przypadków.
Posłuchaj, Jo. Ja jej ufam.
Ryzykowała życiem, by wydostać cię z więzienia.
Chyba o tym zapomniałeś.
- Jest obca. - Wcale nie.
To dziewczyna taty. Teraz jest rodziną.
Nie. Mam to gdzieś. Nie ufam jej.
Ale z ciebie gnojek.
Catherine jest spoko.
Jest piękna, mądra…
Już. Rozumiemy. Chcesz ją przelecieć.
Tak, ale nie o to chodzi. Ufam jej. To wszystko.
Niesamowite.
Choć raz Olivier się ze mną zgadza. Chyba naprawdę się mylisz.
- Czemu tak mówisz? - Właśnie. Czemu tak mówisz?
Co? Spójrzcie na siebie.
Zawsze razem, zgadzacie się we wszystkim.
To się nie liczy. Skrobię saletrę.
Wiele razy się nie zgadzaliśmy.
Zgadza się.
Jesteście blisko. Spoko. Żaden problem.
Tylko czasem czuję się, jakbym nie istniała. Czaisz?
Naprawdę?
Tak.
Przykro mi, że tak czujesz.
To niespecjalnie. Serio. Po prostu jesteś taka pewna siebie.
Według nas wszystko ogarniasz.
Trochę mam wrażenie, że nas nie potrzebujesz.
No cóż,
mylicie się.
Proszę.
Muszę ci coś powiedzieć o Olivierze.
Co?
Nie, Jo. Uspokój się.
Wow. Moment. Bez przesady.
Widzisz? Znowu coś ukrywacie.
- Nieprawda. - Mam to gdzieś. Powiem ci.
Bolą mnie ramiona.
Zamknij się.
Zeskrob to gówno. Mam to gdzieś.
- Jo. - Chodź, do cholery.
Dotarliśmy.
Naprawdę przypomina Kolumbię.
Słuchaj zamiast mówić o Kolumbii.
Przejdziemy przez bramę i koniec. Nie ma odwrotu.
- Wbij to sobie do głowy. - Przecież wiem.
Boisz się? Chcesz wezwać policję?
- Co? Policję? - Ja też nie.
Trafiliby za kratki.
- Chce jechać. Gotowa? - Oczywiście.
Zarezerwowałam łódź.
Zrobimy to jak zawodowcy. Włóż to.
- Co robisz? - To ważne.
Przez to nie wyglądasz jak w getcie.
Przestań. Wyglądam jak samuraj.
Cholera, wyglądam jak samuraj.
Pieprzony samuraj, widzisz?
- Tak. - Moja głowa…
Jedziemy.
Dość tego.
Dzień dobry.
- Miło mi. - Nawzajem.
Doktor Prévot i doktor Ben Aflahak?
- Ben Affleck. - Aflahak, prawość.
Macie tukany.
To ich pora godowa. Zaraz im stanie.
Zamknij mordę!
To z głośników. Nie słyszysz, że to nagranie?
Wszystko jest zaaranżowane.
Jak kaktusy. Sprowadziłem je.
Przekonujemy więźniów, że są w Ameryce Południowej.
- By ich zmylić. - Oczywiście.
- Dobre. - Do dupy.
Nie działa. Od razu zauważyłam, że to fałszywka.
Nabiję cię na gałąź, to sama będziesz krzyczeć jak tukany.
Naprawdę dobrze zrobione.
Dajcie mi telefony.
Chodzi o poufność.
Oddam je później.
I tak chciałem go wymienić.
- Tak? - Już nie działał.
Będziesz musiał.
Zaczynamy od razu?
Nie, spokojnie.
Moi klienci potrzebują organów na jutro.
Pobierzemy je w ostatniej chwili. Tak jest łatwiej.
Tak będzie najlepiej.
Dobra, chodźmy.
Możemy zbadać pacjentów, by ocenić sytuację?
Nie, przedstawię was jutro rano. Teraz odpocznijcie.
Pokażę wam pokoje. Jutro wielki dzień.
Wolę, byście byli wypoczęci.
Tak. A ja muszę się wysrać.
Tak, po podróży…
Co robisz?
Będziemy mieli trochę prywatności.
Co się stało?
Cholera.
Kochanie…
wyjdziesz za mnie?
Mówisz serio?
Kocham cię.
No i...
nie wiem, ile zostało mi czasu. Więc tak, mówię serio.
Wyjdziesz za mnie?
Zgoda.
Co?
Tak.
Tak... tak?
Tak tak.
Nie śpisz?
Nie, denerwuję się jutrzejszą ucieczką.
A ty nie?
Tak, trochę.
Co oni robią?
Nic specjalnego. Śpią.
Okej.
Dobranoc, bracie.
- Hej, Olive? - Tak?
Myślałem o czymś.
- Naprawdę jesteśmy braćmi. - Tak?
Może nie musimy mówić sobie „bracie”.
Racja, bracie.
Nieważne.
Dobranoc.
Dobranoc, bracie.
- Na co się patrzysz? - Na nic.
- Jak to na nic? - Nie, nie patrz!
Co to jest, bracie?
Mówiłeś, że śpią, ale ma kutasa na wierzchu. Co jest?
- Wyjął swojego członka. - Co jest?
Nie jestem jedynym nowym członkiem rodziny.
Dość tych gównianych żartów. To twój ojciec! Trochę szacunku.
Mam to gdzieś. Jest nim od pięciu minut.
Nie możesz się gapić!
Oszalałeś?
Patrzę. Mam to gdzieś. Bierze ją na pieska.
Kurwa mać.
Walczą jak psy.
Tak, fiut nie wchodzi.
Nie zsynchronizowali się. Nie ma chemii.
To nie ma prawa się udać.
Cholera, ten kutas.
Jak eklerka z czekoladą.
Mój ojciec ma fajnego fiuta.
- Czy ten fiut jest rodzinny? - Tak.
- Nigdy nie miałeś takiego fiuta. - Mam.
Nie. Nie widziałem go.
Gdy go widzisz, on śpi.
- Ale gdy idzie na misję... - Nie, kurwa.
Przywiozłeś swój wybuchowy pas?
Dlaczego pytasz?
- Dlaczego pytasz? - Bez powodu.
Jesteś trochę rasistką, nie?
Nie, to przez twoją brodę.
Jak mówiłem, jesteś rasistką.
O Boże, wy Żydzi zawsze się obrażacie.
- O czym ty mówisz? - Tutaj.
Weź te liny. Chodźmy na parking.
- Po co? - Zaufaj mi.
Podaj mi saletrę i siarkę.
- Jest... - W biurku.
- Tu nic nie ma. - Jak to możliwe? Były tam.
Co do diabła?
- Patrz, tato. - Żartujesz?
Nie, niewiarygodne. Zgubiliście mieszankę?
Nie do wiary. Kurwa mać.
Nie możemy zrealizować planu Catherine. Co za katastrofa.
Nie szkodzi. Na szczęście mam drugie zapałki.
Niesamowite.
Jak dobrze. Ma więcej zapałek.
Wspaniale.
Co za zbieg okoliczności, że ma drugie pudełko zapałek,
choć jest uwięziona. Brawo, Catherine.
Jeśli wszyscy będziemy skrobać, damy radę.
Możesz co najwyżej wyskrobać mi odbyt! Jasne?
Nie mogę jej znieść. Nie ufam jej.
Od początku próbuje nas oszukać. Otwórzcie oczy.
Ma dwa pudełka zapałek! Jak? To się nie zdarza.
Jeśli za nią pójdziemy, za tymi drzwiami czeka śmierć.
Całkiem ci odbiło.
- Nie mów, że wyrzuciłeś proch. - Wyrzucił.
Koniec udawania. Muszę wam coś powiedzieć.
Wyrzuciłem proch.
Joseph, do cholery. Przysięgam, że cię zleję.
Jeśli nie lubisz Catherine, to twój problem.
Ale właśnie skazałeś nas na śmierć, imbecylu.
Zabiorę Hazanów. Każ lekarzom się przygotować.
Dobra.
Kiedy przejrzysz na oczy? Nie widzisz, że jest podejrzana?
Sam jesteś podejrzany.
Ciągle niszczysz nasze plany. Jesteś podejrzany.
Ciągle niszczę nasze plany?
- Ta suka tobą manipuluje. - Nie!
- Nie mów tak o mojej żonie. - Żonie?
Tak, mojej żonie.
Pobieramy się.
- Co? - Wcale się nie pobieracie.
Pójdziemy za nią, to zginiemy.
- Nie! Jo! - Puszczaj!
Puszczaj!
- Puszczaj! - Przestań.
Uspokój się. Posłuchaj.
Wiem, że to skomplikowana sytuacja.
Ale przysięgam, że chcę dla was jak najlepiej.
Masz prawo mnie podejrzewać.
Ale musisz mi zaufać, Joseph,
bo tylko ja mogę nas stąd wydostać.
Proszę.
- Daj jej to. - Jo.
Oddaj to.
Cholera.
Śmiało. Idźcie za nią.
Co robisz? Chcesz mnie wykiwać?
Nie, Leonard, uspokój się. Próbuję coś wymyślić.
Nie pomagasz im uciec?
Uspokój się. Opuść broń.
Nie strzelisz...
Kurwa!
- Cholera. - Catherine? Żyjesz?
Mamo.
Z drogi! Mamo.
- Kurwa mać. - Mamo.
José, chodź tu.
Powiedział: „mamo”.
Mówiłem.
Nie zauważyłem. Powiedział: „mamo”.
- Tato, nic ci nie jest? - Źle się czuję.
- Czekaj. Siadaj. - Gerard.
Mdleje.
Trzymaj się!
Tato?
Tato, zostań z nami. Tato?
Tato? Hej!
Tato? Otwórz oczy!
- Gerard! - Tato!
Napisy: Joanna Kaniewska