Βοήθεια! Βοηθήστε μας!
Ο πατέρας έπαθε καρδιακή προσβολή!
-Ορ, μην κάνεις θόρυβο. -Νιώθει καλύτερα.
Είμαι καλά. Απλώς λιποθύμησα. Αυτό είναι όλο. Νιώθω καλύτερα.
-Ορ, γαμώτο. -Σας παρακαλώ!
Βοηθήστε μας!
Δεν το πιστεύω.
Τι κάνει;
Όχι!
ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
-Οικογενειακή -Επιχείρηση
Είναι υπέροχο.
Πρέπει να σταματήσω. Θα βγάλω αέρια. Σταματάω.
Βοήθεια! Βιάσου!
Έφαγε σφαίρα στον ώμο.
Αιμορραγεί. Σώσ' την. Σε ικετεύω.
Δεν ήταν σχεδιασμένο. Δεν ξέρουμε πώς.
Σώσ' την, θα σε σκοτώσω.
Βασίσου πάνω μας.
Ωστόσο, κύριε Καβινιόν, πρέπει να φύγετε.
Χρειαζόμαστε αποστειρωμένο περιβάλλον.
Σας ικετεύω. Σώστε την, σας παρακαλώ.
Γαμώτο.
Η Κατρίν.
Ποια Κατρίν;
Κατρίν; Εννοείς η Πενελόπ;
Ναι, η σχέση του Ζεράρ.
Πήγαινε γυρεύοντας.
Μην τη σώσεις. Δεν την αντέχω.
Ορίστε, Μπεν Άφλακ;
Εξαιτίας της συμβαίνουν αυτά.
Ξεχνάς τον Όρκο του Ιπποκράτη.
Μην αρχίζεις με τον Ιπποκράτη…
Θα σεβαστώ όλους τους ανθρώπους,
την αυτονομία και τη βούλησή τους,
χωρίς διακρίσεις βάσει των πιστεύω τους…
Δεν είσαι γιατρός, εντάξει;
Ούτε εσύ. Ούτε κι εγώ.
Αν τη χειρουργήσεις, θα της κάνεις κακό.
Ξέρεις ότι αφαίρεσα έναν κακοήθη όγκο από τη γάτα μου.
Ναι, και;
Πέθανε στην εγχείρηση.
Ορίστε. Δεν ξέρεις τι κάνεις.
Καημένο γατί.
Τέλος πάντων, ψαλίδι.
Θα κόψουμε την μπλούζα.
Άντε.
Ορίστε.
Κοιμήσου, καριόλη.
Μπράβο, Ορ.
-Τι έκανες; -Πού το έμαθες;
Πάμε να φύγουμε από εδώ.
-Έλα. Πάμε. -Ναι.
Εντάξει. Ορ;
Τι;
Υπάρχει κι άλλος.
Πάμε πάλι.
-Πάμε! -Αυτό ήταν.
Κατέβα, αδερφέ. Είσαι καλά;
-Εντάξει; -Ναι.
Γαμώτο, είδες πώς τον γάμησα;
-Ναι! -Πάμε!
-Μπαμπά, πάμε. -Σταθείτε.
Δώστε μου πέντε λεπτά.
Τα πόδια μου τρέμουν σαν ζελέ.
Δεν βλέπω τίποτα.
Απομακρύνω τον ιστό.
-Απομάκρυνε. -Έλα.
Αυτό είναι. Λοιπόν…
Γαμώτο, σκατά. Πίεσε!
-Πίεσε, γαμώτο! -Να πιέσω, περίμενε.
Έλα. Γρήγορα!
Να πάρει. Έλα. Μην είσαι χέστης.
Βάλε τη μάσκα σου καλά πρώτα.
Έλεος.
Σκατά. Το σκουλαρίκι μου.
-Ποιο σκουλαρίκι; -Όχι ρε γαμώτο.
Ξεκόλλα μ' αυτό. Άντε.
-Μπήκε στον ώμο της. -Όχι…
Είναι ωραία και ζεστά.
Πολύ απαλό.
Έχει ωραία αίσθηση.
Μου θυμίζει τον Ολιβιέ.
Πιάνω κάτι μεταλλικό.
-Τι μεταλλικό; -Κάτι μεταλλικό. Το 'χω.
-Μπράβο. Για να δούμε. -Ορίστε. Αυτό είναι.
Όχι, γαμώτο. Η σφαίρα είναι.
Θαυμάσια. Αυτό ψάχναμε.
Χέστηκα. Θέλω το σκουλαρίκι μου.
Γαμώτο.
Αιμορραγεί πολύ.
Περίμενε. Θα το σκουπίσω. Μην κουνηθείς.
Θα το κάνω εγώ.
Αρκετά. Το ήπιες όλο.
Τι κάνεις;
Γαμώτο!
Αηδία!
-Το βρήκα. -Δεν με νοιάζει το σκουλαρίκι σου.
Γιατί έφτυσες πάνω μου;
-Γαμώτο. -Έμαθες να ράβεις στη φυλακή;
-Ναι, τις Πέμπτες. -Ναι;
Ράψ' την. Θα τη δέσω στο κρεβάτι.
Μετά θα πάμε στους Αζάν.
Όλα εντάξει. Πάμε.
Άντε. Γρήγορα.
Περίμενε λίγο. Με δυσκολεύει το ράσο.
Κάνουμε ό,τι μπορούμε. Είναι ασήκωτος.
Εντάξει. Πάμε.
Υπάρχει φρουρός.
Σκατά.
Να αφήσουμε τον μπαμπά;
Τι λες; Δεν είναι παλιά κούκλα.
Όχι, θα είναι δύσκολα με αυτόν.
Λέω να τον αφήσουμε σε μια ντουλάπα,
και να καλέσουμε βοήθεια.
Σ' ακούω. Δεν θα με αφήσετε εδώ.
Μπαμπά, μη φωνάζεις. Αμάν.
Μάλλον μας άκουσε. Θα μας πιάσουν.
Ολίβ, το ρολόι σου.
Είναι 7:12.
Χέστηκα. Δώσε μου το ρολόι σου.
Άντε.
-Τι κάνεις; -Τζο;
Όχι!
Γαμώτο! Όχι, ρε αδερφέ.
Φεύγει.
-Ναι! -Έπιασε. Ελάτε. Πάμε.
Είμαι καλά.
-Όλα είναι μια χαρά. -Πάμε.
Γαμώτο, δεν είναι εδώ.
Έφυγαν.
Πάντως τους έδεσαν καλά.
-Έλα. Πάμε να φύγουμε από εδώ. -Ναι.
Περίμενε, Τζο. Δεν μπορείς.
Ήταν δώρο στο Μπαρ Μιτσβά.
Ήταν συλλεκτικό. Αξίζει όσο ένας όρχις.
Σταμάτα. Μάθαμε πόσο αξίζει ένας όρχις.
Όχι 140 ευρώ, όπως το παλιορολόι σου.
Εγώ το λατρεύω.
Πάμε.
Το κόκκινο 4x4 είναι εκεί.
Είπε η αριστερή πίσω πόρτα.
Είναι ανοιχτή.
Ωραία.
Τζο, τι κάνεις;
Γαμώτο, ήθελε να μας βοηθήσει.
-Τι; -Η Κατρίν. Πρέπει να τη σώσουμε.
-Δεν μπορούμε να την αφήσουμε. -Δίκιο έχεις.
Όχι, αυτό αποκλείεται.
-Δεν θα πάω με τη σκύλα. -Σταμάτα, μπαμπά.
-Ολίβ, βάλε μπροστά. Ερχόμαστε. -Πώς να βάλω μπροστά;
-Ερχόμαστε. -Έχεις τα κλειδιά;
-Σκάσε!
Τι σκατά να κάνω;
Όλα εντάξει.
-Τζο, έλα εδώ. -Τι;
-Υπάρχουν φρουροί. -Εντάξει.
Πάμε.
-Έρχονται προς τα δω. -Τι κάνουμε τώρα;
Ορίστε. Πάρε αυτό.
Τι είναι αυτό; Δεν είναι ώρα για διάβασμα.
Εντάξει.
Είναι εκεί;
Εσύ, εγώ…
από εκεί.
Τι;
-Δεν καταλαβαίνω. -Μα τι κάνουν;
Κάτι λένε. Δεν ξέρω.
Έφυγαν;
Λοιπόν, μοναχοί, ωραίο το κρασί;
Ήταν γλυκό;
Το νάμα, το κρασί της κοινωνίας.
-Ναι. -Ναι.
-Μου άρεσε πολύ. -Είναι τέλειο.
Θυμάσαι όταν το έπαιρνε η μαμά;
Γαμώτο, μαμά.
-Έλα. -Ναι, δεν είναι ώρα.
Περίμενε.
Ωραία, ζει. Έλα.
Περίμενε. Συγγνώμη. Να σου εξηγήσω.
-Μη φοβάσαι. Θα σε πάρουμε μαζί μας. -Ευχαριστώ.
Λυπάμαι για όλα αυτά.
-Είναι γιος μου. Έχασα τον έλεγχο. -Θα τα πούμε αυτά.
Συγγνώμη που δεν σε πίστεψα.
Αλλά αφού ήσουν φίδι από την αρχή και μας την έφερες…
Τα λέμε αργότερα αυτά.
-Καταλαβαίνεις; -Φεύγουμε.
-Πάμε. -Θα τα πούμε μετά.
Δεν μπορώ Είμαι γυμνή.
Δεν με πειράζει, αλλά…
Θα σου δώσω το παντελόνι μου.
-Καλή ιδέα. -Μισό λεπτό.
Έλα. Πάμε.
Αυτό είναι. Βγαίνει.
-Έλα. -Ναι.
Βγήκε το παπούτσι μου. Ορίστε.
Αυτό δεν είναι για σένα. Πάρε.
Ευχαριστώ.
Έχω μια ιδέα για μπλούζα, Τζο.
Τι κάνεις;
Τι κάνεις εκεί;
Τι στον διάολο κάνεις;
Με δουλεύεις;
Μου έκανες το ράσο μίνι;
Είναι της μόδας. Θα το συζητήσουμε μετά. Φεύγουμε.
Ορίστε, πάρε αυτό.
Είναι ένα παλτό εκεί.
Σοβαρολογείς;
Θα είμαι με τα μπαλάκια έξω για το τίποτα.
Και η πίσω πόρτα είναι ανοιχτή.
-Ορίστε. -Γαμώτο.
Δεν πιάνει.
Γαμώτο.
Γαμώτο!
Κλείσ' το!
Ηρέμησε. Δεν ξέρω πώς να βάζω μπροστά αμάξια.
Κανείς δεν μου έμαθε.
Γαμώτο. Θα ήταν πιο εύκολο αν ήταν εδώ ο πατέρας μου.
Φτάνει πια με τον πατέρα σου.
Ίσως είναι ένας βλάκας
που δεν ξέρει να κλέβει αυτοκίνητα.
Ορίστε, γιε μου. Μπράβο!
-Να πιστεύεις στον εαυτό σου! -Άνοιξε!
-Έλα! -Ζοζέφ, είπα όχι.
-Δεν τη θέλω στο ίδιο αυτοκίνητο. -Πάμε!
Είμαστε εντάξει.
Ξεκίνα!
Πού είναι η πύλη;
Εκεί είναι!
Πάμε! Ανέβα.
Τρέξε!
Έλα! Πάτα το!
Τι ήταν αυτό;
Τι ήταν αυτός ο θόρυβος;
-Τα σκοινιά που βάλαμε στα αμάξια. -Αποκλείεται!
Ναι.
Τους πηδήξαμε τους καριόληδες.
Κι αυτοί μας πήδηξαν.
Ξεφεύγουν, Μιγκέλ!
Μιγκέλ;
Απίστευτο!
Τρέξτε.
Πάμε.
Γαμώτο!
Σκατά!
-Κάνε στην άκρη. -Περίμενε.
Είναι κλειδωμένη.
Το παρατηρήσαμε. Ευχαριστώ.
-Τι κάνουμε τώρα; -Δεν ξέρω.
Πυροβολούν!
-Πρέπει να κρυφτούμε. -Από κει. Υπάρχει κι άλλη είσοδος.
Πού πάτε;
Γαμώτο!
Πού είναι; Πού πήγαν γαμώτο;
-Μη φοβάσαι. Θα τους βρούμε στην πύλη. -Εντάξει.
Πρόσεχε.
-Είσαι εντάξει; -Μια χαρά.
Συγγνώμη. Εντάξει. Παραδινόμαστε!
Μη με σκοτώσετε.
Μην είστε τόσο χέστες.
Χαιρετίσματα απ' τον θείο Γιουσέφ.
Να πάρει, Γιουσέφ!
-Κλεμαντίν; -Γιουσέφ;
Γεια. Πώς είσαι;
Αχ.
Τι γλυκό.
Έλα. Φτάνει!
Φτάνει.
Πρέπει να φύγουμε.
-Ολίβ; -Φτάνει.
-Ολίβ; -Πάμε.
-Ολίβ, πρέπει να φύγουμε! -Τι;
-Πρέπει να φύγουμε. -Φυσικά.
Έλα. Κουνηθείτε.
-Πάμε. -Το είδες; Με φίλησε.
Ναι, το είδα. Πάμε.
Από εδώ.
Μαμά.
Είσαι καλύτερα. Ωραία.
Περίμενε, γλυκέ μου. Ηρέμησε. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Θα γίνει χαμός. Θα σας σκοτώσω έναν - έναν.
Λεονάρ, κάνεις μεγάλο λάθος. Θα καταστρέψεις τη ζωή σου.
Ποια ζωή; Δεν σε νοιάζει για μένα.
Θέλεις να καλοπεράσεις με τον σταφιδιασμένο.
Είμαι σχεδόν 71. Δεν είναι τόσα…
Σκάσε, σκύλα.
Ναι, σκάσε πια.
Λεονάρ, κοίταξέ με.
Δεν σκέφτεσαι σωστά. Είσαι η οικογένειά μου.
Όχι ο μαλάκας, ο Ζεράρ, και ο ηλίθιος γιος του.
Γι' αυτό, σταμάτα.
Παραλίγο να με σκοτώσεις.
Αυτό που θέλω
είναι να συνεχίσουμε τη δουλειά, οι δυο μας, όπως πριν.
Όχι όπως πριν. Θέλω αλλαγές.
Κατρίν, θέλει να αλλάξουν τα πράγματα.
Σκάσε! Θα σε πυροβολήσω στο κεφάλι. Θα καραφλιάσεις.
Ναι, σκάσε.
Λες να μη βλέπω ότι τους βοηθάς να ξεφύγουν;
-Δεν το πρόσεξα; -Σταμάτα, Λεονάρ.
-Δεν βλέπεις ότι τους χειραγωγώ; -Φυσικά.
Χωρίς εμένα, θα είχαν φύγει.
Είμαι μαζί σου, γιε μου.
Είμαι μαζί σου.
-Αλήθεια; -Ναι.
Φυσικά.
Σ' αγαπώ.
Ειλικρινά.
Κι εγώ σε αγαπώ.
Συγγνώμη.
Είμαι μαλάκας.
Έλα 'δώ.
Συγγνώμη, μαμά. Τα σκάτωσα.
Συγγνώμη.
Σ' αγαπώ, μαμά.
Σ' αγαπάω, γιε μου.
Περίμενε. Όχι.
Δεν μου αφήνεις επιλογή.
Συγχώρεσέ με.
Συγγνώμη.
Δέστε τον.
-Ναι; -Ελάτε. Πρέπει να τον δέσετε!
-Ναι, φυσικά. -Απλώς…
Ξέρεις, μετά από λίγο,
μ' όλο αυτό το μπέρδεμα και τις παρεξηγήσεις,
δεν ήξερα πώς είμαστε μεταξύ μας.
Δεν ήταν ξεκάθαρο.
Σκεφτήκαμε ότι θα στρεφόσουν εναντίον μας πάλι.
Έλα να τον δέσουμε.
-Γαμώτο, δεν μπορώ! -Ολίβ, τι κάνεις;
-Δεν μπορώ. -Το παλεύεις δέκα λεπτά.
Είναι κλειδαριά. Τι θες να κάνω; Να τη λιώσω;
Πού είναι οι άλλοι;
Ολίβ; Να τοι.
Η οικογένεια!
Τι συμβαίνει;
-Τι κάνεις εδώ; -Ήρθαμε να σας πάρουμε, αδερφέ.
-Ωραία πόδια. Μου αρέσουν. -Παράτα με.
Αυτή δεν έρχεται μαζί μας.
-Δεν με νοιάζει. -Γιουσέφ!
Μας έσωσε τη ζωή. Θα έρθει μαζί μας.
Πάμε. Μην αργείτε.
Όχι! Δεν μπορούμε να φύγουμε.
Ξεχάσαμε τη Λουντμίλα.
Όχι, δεν είναι πια εδώ.
Διάνα! Πέθανε.
Μου χρωστάς. Δεν έβγαλε τον χειμώνα.
Δεν πέθανε, εντάξει; Απλώς δεν είναι εδώ.
Δεν τελείωσε ο χειμώνας.
Είσαι τρελή! Δεν θα πεθάνει σύντομα.
Πρέπει να πάμε στο Φόνζα Πόιντ. Μας περιμένει σκάφος.
Εντάξει, πάμε από εδώ. Δεν θα μας προλάβουν.
Είμαστε όντως στην Κορσική.
Γιουσέφ;
Λοιπόν; Θα πάρουμε τη γιαγιά;
Ναι.
Το έβαλα στον αυτόματο, πάμε Αλγερία.
-Αλγερία; -Πάμε στην Κωνσταντίνη.
Θα σχεδιάσουμε την αποστολή για τη Λουντμίλα.
Τέλεια. Πολύ καλή ιδέα.
Τέλος πάντων, ευχαριστώ, παιδιά.
Ειλικρινά, βοηθήσατε πολύ.
Τι πρόβλημα έχεις; Είναι φυσικό. Είστε οικογένεια.
Την Κλεμαντίν πρέπει να ευχαριστήσετε.
-Σταμάτα. -Ναι!
Σοβαρά. Πίσω από την κυριλάτη εικόνα της, κρύβει ψυχοπάθεια.
Είναι συμμορίτισσα. Χειροκροτήστε την Κλεμαντίν!
Μπράβο, Κλεμ.
Μπράβο, αγάπη μου.
Μπράβο.
Μικρή συμμορίτισσα.
Όχι, εγώ ευχαριστώ.
Όσο έκανα όλα αυτά, έμαθα πολλά…
που μου έδωσαν ιδέες για το μέλλον. Μα…
δεν θα πω λέξη. Τσιμουδιά!
Όχι!
Εντάξει.
-Τέλεια. -Πνίγομαι!
Δεν τα πιάσαμε όλα αυτά, αλλά φαίνεται τέλειο. Μπράβο.
Ναι, δεν ήταν ξεκάθαρο. Μπράβο, αγάπη μου.
Ήσασταν δυνατοί. Φοβεροί!
Συγγνώμη.
Αν βρισκόμαστε όλοι εδώ απόψε,
είναι επειδή δεν είμαστε νεκροί.
Θα μπορούσαμε να πεθάνουμε όλοι.
Μην το ξεχάσουμε.
Μαζευτήκαμε για να γιορτάσουμε
την ένωση δύο υπέροχων πλασμάτων,
του Ζεράρ
και της Κατρίν.
Πενελόπ.
Το όνομά μου είναι Πενελόπ.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Πενελόπ Καβινιόν. -Αλήθεια;
Ναι.
Μ' αρέσει το Πενελόπ.
Η Πενέ μου.
Η όμορφη Πενέ μου.
Περίεργο υποκοριστικό, μπαμπά.
-Γιατί; -Ακούγεται κάπως το Πενέ.
Συμφωνώ. Τέλος πάντων,
Πενελόπ, είμαι πολύ χαρούμενος
που γίνεσαι μέλος της οικογένειας Αζάν.
Ας…
το παραδεχτούμε.
-Κάναμε πολύ κακή αρχή. -Ναι.
Δεν πειράζει. Περασμένα ξεχασμένα.
Προτιμώ να κοιτάξω μπροστά,
αυτό είναι η οικογένεια.
Οι οικογένειες αλλάζουν.
Εξελίσσονται.
Μεγαλώνουν.
Μα παραμένουν οικογένεια.
Κι αυτό είναι υπέροχο.
-Ζεράρ. -Ναι.
Πενέ.
Αραμπιάτα.
Πολύ νόστιμο πιάτο.
Μπορείς να διαλέξεις μάρτυρες.
Διαλέγω την Ορ.
-Ευχαριστώ. Με συγκινείς. -Πολύ καλά.
Μπαμπά.
Ναι, το ξέρω.
Διαλέγω τον γιο μου.
Δεν ξέρω, μπαμπά. Είμαι ραβίνος, καπετάνιος…
-Δεν μπορώ να τα κάνω όλα. -Το ξέρω, Ζοζέφ. Όχι.
Εννοούσα…
Εννοούσα τον Ολιβιέ.
Εμένα;
Ολιβιέ, υπάρχει…
Υπάρχει κάτι που δεν σου έχω πει,
γιατί
δεν είχα…
Δεν πειράζει, Ζεράρ.
Όλα εντάξει.
Το ξέρω.
Έλεος. Δεν μπορείς να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό;
Ηλίθιε.
-Του το είπα. -Το βλέπω.
Ναι, του το είπα.
Ολιβιέ, άκου.
Συγγνώμη που είπα ψέματα.
Σου είπα ψέματα.
Φαντάζομαι ότι θα απογοητεύτηκες.
Γιατί να απογοητεύτηκα;
Όχι, είχα δίκιο.
Ήξερα ότι ο πατέρας μου ήταν
συμμορίτης,
κατάδικος,
γοητευτικός,
πολύ εμφανίσιμος.
Γιε μου.
Ωραίος, αδερφέ.
Ορ.
Είμαστε κουνιάδες.
Μπαμπά;
Όταν λες "γιε μου",
εννοείς αληθινός γιος;
Ναι, εννοώ αληθινός γιος.
Εντάξει.
-Είναι αδερφός σου. -Αδελφός μου.
Προς τι τέτοια μούτρα, Ορ;
-Είναι αδερφός σου. Υπέροχα. -Ναι.
Φυσικά. Προφανώς. Απλώς νιώθω ναυτία. Αυτό είναι όλο.
-Από τη θάλασσα. Τα κύματα. -Ναι.
Ποια κύματα; Αγκαλιαστείτε.
Αγκάλιασε την αδερφή σου.
Έλα.
Το ίδιο ένιωσα.
-Μη με αγγίζεις πολύ, εντάξει; -Ναι.
Θα το γιορτάσουμε αργότερα αυτό.
Ας γυρίσουμε στο θέμα μας τώρα.
Αν κάποιος έχει αντίρρηση για αυτόν τον γάμο,
να μιλήσει τώρα…
-Εγώ! -Άντε πάλι. Τι κακός μπελάς.
Όχι, δεν πειράζει. Αλλιώς να σωπάσει για πάντα. Για πάντα.
Αστειεύομαι.
Ναι, πολύ καλό. Όχι, δεν είναι.
-Αστειεύεται. -Ναι, είναι μπελάς.
Και τώρα για τη μεγάλη στιγμή.
Ζεράρ
Μορντεχάι
Αζάν,
δέχεσαι για σύζυγό σου
την Κατρίν Πενελόπ
Καβινιόν;
Δέχομαι.
Τέλεια.
Πενελόπ
Κατρίν Καβινιόν,
δέχεσαι για σύζυγό σου
τον Ζεράρ Μορντεχάι
"καμήλα"…
Κόφ' το.
Συγγνώμη. Το λατρεύω.
…Αζάν;
Δέχομαι.
Με την εξουσία που μου παρέχει
αυτό το καπέλο του καπετάνιου που αγαπώ,
σας ανακηρύσσω
ενωμένους με τα ιερά δεσμά του γάμου.
Μπαμπά, μπορείς να φιλήσεις τη νύφη.
-Θα το κάνω αμέσως. -Εμπρός.
Μπράβο!
Μολότοφ!
Όχι, αγάπη μου, λέμε "μάζελ τοφ", όχι μολότοφ.
Ναι, έτσι λέμε.
Μολότοφ, πάμε!
-Τι είναι αυτό; -Τι έκανες;
Όχι, ηρεμήστε.
Μια μικρή φωτιά είναι. Όλα είναι υπό έλεγχο.
Όχι, Ζοζέφ, μην τρέχεις στο σκάφος!
Αρκετά, Ζοζέφ!
Ορ, τι κάνεις με το νερό; Θα φουντώσεις τη φωτιά.
Γαμώτο!
Χάνω τον έλεγχο.
Γιουσέφ, βοήθησέ με!
Όχι, μην πηδήξεις στο νερό.
Μην πηδήξεις. Θα πάθεις υποθερμία.
-Συγκεντρώσου! -Πηδήξτε!
Σταματήστε!
ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ
Κάθε μέρα και κάθε νύχτα
Χάνω το μυαλό μου
Δεν με νοιάζει καμιά θερμίδα
Ούτε ο διαβήτης μου
Λουκουμάκι
Μικρό μου λουκουμάκι
Λουκουμάκι
Λουκουμάκι για μια ζωή
Λουκουμάκι
Μικρό μου λουκουμάκι
Λουκουμάκι
Απόλαυση της καρδιάς μου
Ευχαριστώ, Ενρίκο.
Ευχαριστώ που είπες το τραγούδι τους.
Εκεί που είναι τώρα,
σίγουρα το άκουσαν και τους άρεσε.
Αγαπούλες μου…
κάναμε βλακείες.
Μα ακόμα και σήμερα, που είναι η πιο θλιβερή μέρα της ζωής μου,
δεν το μετανιώνω
επειδή ήμασταν μαζί,
ως οικογένεια.
Πριν έρθουν οι ειδικές δυνάμεις να με σώσουν,
έκανα κουράγιο.
Κάθε μέρα,
χάρη σ' εσάς.
Σας αγαπώ.
Πάντα θα σας αγαπώ,
αγάπες μου.
Θα περάσει, αγάπη μου.
Θα περάσει.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Να τη δανειστώ για λίγο;
Έλα μαζί μου.
-Πάρε τα παιδιά. -Επιστρέφω αμέσως.
Να σου συστήσω τον φίλο μου, τον ραβίνο Κάουφμαν.
Ευχαριστώ, Λουντμίλα.
Δεσποινίς, τα θερμά μου συλλυπητήρια.
Ευχαριστώ.
Ο Ζοζέφ…
Ο Ζοζέφ ήταν σπουδαίος άνθρωπος.
Ναι, ήταν.
Όχι. Αΐντα.
Μην κλαις, αγάπη μου. Εγώ είμαι.
-Ζοζέφ; -Ναι, αγάπη μου. Εγώ είμαι.
-Δεν είναι δυνατόν. -Είναι.
Μην κλαις. Σταμάτα.
Τέκνο μου.
Έλα. Πώς είστε, παιδιά μου; Είστε καλά, αγάπες μου;
Ο μπαμπάκας είναι ζωντανός.
Θέλω να σας πάρω αγκαλιά και να σας φιλήσω.
Ο μπαμπάς ζει.
-Ζοζέφ. -Ναι.
-Έχει παντού αστυνομία. -Το ξέρω.
Σας αφήνω, λοιπόν.
-Θα σε περιμένω μπροστά. -Ναι.
Αντίο, Λουντμίλα. Αντίο, παιδιά.
Εις το επανιδείν. Γλυκά μωράκια.
Είναι κι οι άλλοι ζωντανοί;
Ολίβ, πες μας τι βλέπεις.
Φαίνεται να τα πηγαίνουν καλά.
Μιλάνε. Του ακουμπάει το χέρι.
Το χέρι; Τι χαζορομαντική. Ας του το 'παιζε τουλάχιστον.
Για σταμάτα. Μιλάς για την αδερφή μου.
Σοβαρά; Πώς έκαναν τα τρίδυμα;
Γαμώτο.
Δεν μπορώ ούτε να δω τα εγγόνια μου. Χάλια.
-Σταματάς να παραπονιέσαι; -Είναι χάλια.
Εγώ δεν θέλω να αγκαλιάσω τη γιαγιά;
Μην ανησυχείς, μπαμπά. Θα έρθουν να μας δουν στην Ταϊλάνδη.
Τα πλαστά διαβατήρια θα είναι έτοιμα την επόμενη βδομάδα.
-Θα φύγουμε χωρίς προβλήματα. -Ίσως, αλλά είναι χάλια.
Όλοι ζουν. Ο αδερφός σου ζει.
-Γεια σας. -Χαίρετε.
-Συγγνώμη, ραβίνε. -Ναι;
-Χρειαζόμαστε κάποιον για το Μινγιάν. -Το Μινγιάν.
Όλη την ώρα γίνονται Μινγιάν.
Δυστυχώς, δεν μπορώ, είμαι με την κυρία. Φεύγουμε.
Σας χρειαζόμαστε. Θέλουμε δέκα.
-Χωρίς εσάς, είμαστε εννιά. -Το ξέρω. Δεν μπορώ.
Δυστυχώς, δεν μπορώ.
Μη μου τα πρήζετε. Ήμαρτον. Είπα, δεν μπορώ.
Έλεος. Μην επιμένετε άλλο. Πηγαίνετε πριν σας χώσω το μπαστούνι.
Φύγετε από δω, γαμώτο. Πάμε!
Φύγε, νεαρέ.
Κλέφτη!
Προσπάθησε να αγγίξει τα γεννητικά μου όργανα.
Και πού κρύβεστε;
Πού κρύβεστε;
Δεν μπορώ να σου πω.
Δεν μπορώ. Δεν θέλω να σε βάλω σε κίνδυνο.
Ας περπατήσουμε λίγο. Νιώθω ότι μας παρακολουθούν.
Περίμενε. Δεν καταλαβαίνω. Δεν έπιασε φωτιά το σκάφος;
Όχι, αυτό ήταν πολύ αληθινό.
-Και τι κάνατε; -Θα σου τα πω όλα.
Τρελή ιστορία.
Το σχέδιο της Κλεμαντίν ήταν να υποκριθούμε ότι πεθάναμε,
αλλά δεν μας το είπε.
Πέταξε μια Μολότοφ και πανικοβληθήκαμε.
Έγινε φλαμπέ το σκάφος σαν κρέπα σουζέτ.
Υποτιτλισμός: Δήμητρα Θεοφάνη