Pomocy! Pomóżcie nam!
Mój ojciec ma zawał serca!
- Aure, przestań hałasować. - Już mu lepiej.
Nic mi nie jest. Zemdlałem. To wszystko. Czuję się lepiej.
- Cholera, Aure. - Proszę!
Pomocy!
Kurwa, nie wierzę.
Co ona wyprawia?
- Nie! - Rany!
SERIAL NETFLIX
Rodzinny
Biznes
Ale super.
Muszę przestać, zanim się napompuję. Dobra, starczy.
Ratunku! Szybko!
Dostała kulkę w ramię.
Wykrwawia się. Uratujcie ją. Błagam.
Nie umiemy. Tego nie było w planie.
Ratujcie ją, bo was zabiję.
Może pan na nas liczyć.
Ale musi pan wyjść, panie Cavillan.
Potrzebujemy sterylnego środowiska.
Błagam was, ratujcie ją.
Kurwa mać.
To Catherine.
Co? Catherine?
Catherine? Czyli Penelope?
Tak, dziewczyna Gerarda.
Cóż, ma za swoje.
Nie ratuj jej. Nie znoszę tej suki.
Słucham, doktorze Ben Aflahak?
Przecież to wszystko przez nią.
Chyba nie zrozumiałeś przysięgi Hipokratesa.
Już nie przesadzaj z...
Będę szanować wszystkich ludzi,
ich niezależność i wolę,
bez dyskryminacji ze względu na ich stan lub przekonania...
Tu nie ma lekarzy, okej?
Nie jesteś lekarzem. Ja też nie.
Tylko ją popsujesz, jak ją ruszysz.
W zeszłym roku usunąłem memu kotu złośliwego guza.
No i?
Zmarł podczas operacji.
No właśnie. Nie wiesz, co robisz.
Biedny kot.
W każdym razie, nożyczki.
Rozcinamy jej bluzkę.
No dalej.
Proszę.
Śpij dobrze, sukinsynu.
Brawo, Aure.
- Co to było? - Skąd to umiesz?
Wynośmy się stąd.
- Chodźmy. - Tak.
- Zaraz. - Dobra. Aure?
Co?
Jest jeszcze jeden.
No dobra, zaczynamy.
- Już po nim! - OK.
Złaź, bracie. Jesteś cała?
- Aure? - Dobra.
Cholera, widziałeś, jak go jebnąłem?
- Yes! - Dobra. Chodźmy.
- Tato, idziemy. - Moment.
Dajcie mi pięć minut.
Mam nogi jak z waty.
Kurwa, nic nie widzę.
Odciągam tkankę.
- Odciągaj. - No już.
Proszę bardzo. Cóż…
Kurwa, niedobrze. Kompres!
- Kompres, do cholery! - Kompres, czekaj.
Pospiesz się.
Kurwa mać. Szybko. Nie bądź pipą.
A ty zacznij od włożenia maski.
Posłuchaj.
Cholera. Mój kolczyk.
- Co z kolczykiem? - Ale to irytujące.
Kogo obchodzi twój kolczyk?
- Kurwa. Jest w jej ramieniu. - Nie.
Miło i ciepło.
Bardzo miękko.
Miłe uczucie.
Przypomina mi Oliviera.
Jest jakiś metal.
- Jest metal? - Jest metal. Mam go.
- Dobrze. Zobaczmy - No już. I poszło.
Cholera, nie.. To kula.
Cudownie. Tego szukaliśmy.
Mam to gdzieś. Chcę mój kolczyk.
Kurwa mać.
Za bardzo krwawi.
Czekaj. Odessę. Nie ruszaj się.
Czekaj. Ja to zrobię.
To wszystko. Wypiłaś wszystko.
Co ty robisz?
Kurwa mać!
To obrzydliwe!
- Mam go. - Gówno mnie obchodzi twój kolczyk.
Czemu mnie oplułaś?
- Kurwa. - Uczyłeś się szyć w więzieniu?
- Tak, w czwartki. - Tak?
Zaszyj tę rankę. Przywiążę ją do łóżka.
Potem pójdziemy po Hazanów.
W porządku. Możemy iść.
Chodźcie. Szybciej.
Czekaj. Walczę z tą stumetrową togą.
Staramy się. Ten grubas waży z tonę.
Czysto. Możecie iść.
Tam jest strażnik.
Kurwa.
Chcesz zostawić tu tatę?
Pogięło cię? To nie stara lalka.
Nie, będzie ciężko z nim uciec.
Zostawmy go w szafie,
a gdy wyjdziemy, wezwiemy pomoc.
Słyszę cię. Nie zostawisz mnie tu.
Tato, nie krzycz tak. Cholera.
Chyba nas usłyszał. Złapią nas.
Olive, daj zegarek.
Jest 7.12 rano.
Mam to gdzieś. Oddaj zegarek.
Szybciej.
- Co robisz? - Jo?
Nie!
Kurwa. Bracie, nie.
Rusza się.
Idzie, idzie.
- Yes! - Udało się. Idziemy.
Nic mi nie jest.
- Wszystko w porządku. - Chodźmy.
Nie ma ich.
Zwiali.
Dobrze ich związali, mówię ci.
- Chodź. Wynośmy się stąd. - Aha.
Czekaj, Jo. Tak nie można.
Dostałem go na bar micwę.
Edycja limitowana. Jest wart tyle, co jądro.
Wiemy, ile jest warte teraz jądro.
Nie 140 euro, jak twój zasrany zegarek.
Uwielbiam go.
Idziemy.
Czerwony dżip jest tam.
Powiedziała lewe tylne drzwi.
Cholera, otwarte.
Dobrze.
Jo, co robisz?
Naprawdę chciała nam pomóc.
- Co? - Catherine. Musimy po nią wrócić.
Nie możemy jej zostawić.
Tak, masz rację.
Nie, wykluczone.
- Nie pojadę z tą suką. - Przestań, tato.
- Olive, odpal auto. Wrócimy. - Jak mam odpalić samochód?
- Wrócimy. - Macie kluczyki?
- Kluczyki? - Zamknij się!
Co to, kurwa, ma być?
W porządku.
- Jo, chodź tu. - Co?
- Są strażnicy. - Dobra.
Idziemy.
- Idą tu. - Co robić?
Tu. Trzymaj.
Co to za gówno? To nie moment na lekturę!
Okej.
Są tam?
Ty, ja…
tędy.
Co?
- Nie rozumiem. - Co oni robią?
Mówią coś. Nie wiem.
Ruszają się?
Mnisi, jak wam smakuje ten sekret?
Sekret?
Sekret mnicha, ten serek.
- No tak. - No tak.
- Uwielbiałam go. - Jest najlepszy.
Pamiętasz, jak mama go kupowała?
Cholera, mama.
- Chodź. - Nie czas na to.
Moment.
Dobrze, że żyje. Chodź.
Czekajcie. Przepraszam. Wszystko wyjaśnię.
- Nie martw się. Zabieramy cię ze sobą. - Dzięki.
Przepraszam za to.
- To mój syn. Straciłam kontrolę. - Nie teraz.
Przepraszam, że ci nie wierzyłem.
Ale skoro od początku byłaś zdrajcą i z nami zadarłaś...
Nie teraz.
- Wiesz, o czym mówię? - Idziemy.
- Już. - Pogadamy później.
Nie mogę. Jestem naga.
Nie przeszkadza
Mi to nie przeszkadza, ale…
- Dobry pomysł. - Już.
Już, chwila.
Jeszcze moment.
- Szybciej. - No tak.
But mi spadł. Proszę bardzo.
To nie dla ciebie. Weź to.
Dzięki.
Cholera, mam pomysł na bluzkę.
Co robisz?
Co ty robisz?
Co do cholery?
Jaja sobie robisz?
Zrobiłaś mi mini togę.
Bardzo modna. Pogadamy o tym później. Musimy iść.
Weź to.
Ale tam jest płaszcz.
Poważnie?
Teraz wietrzę jaja na marne.
Z tyłu też mam przeciąg.
- Proszę. - Kurwa.
Nie działa!
Cholera.
Cholera jasna!
Wyłącz to!
Uspokój się. Nie umiem kraść aut.
Nikt mnie tego nie nauczył.
Kurwa. Byłoby łatwiej, gdyby był tu mój ojciec.
Dość tych bzdur o ojcu.
Może to idiota,
który nie wie, jak ukraść samochód.
Proszę, synu. Cholera.
- Kocham, jak w siebie wierzysz! - Otwórz!
- Szybko! - Josephie, mówiłem coś.
- Jedziemy bez niej, albo beze mnie. - Szybko!
Jedziemy!
Uciekaj!
Gdzie ta pieprzona brama?
Tam!
No już! Jedź!
Dalej!
Gaz do dechy!
Co to było?
Co to za hałas?
- Nasze liny na samochodach strażników. - Nie wierzę!
No tak.
Dojebaliśmy tym sukinsynom.
Oni nam też.
Miguel, oni uciekają!
Miguel?
Jasny gwint!
Szybciej.
Chodźcie!
Cholera! Kurwa!
Cholera!
- Z drogi. - Moment.
Zamknięta!
Zauważyliśmy, tato. Dzięki.
- Co robimy? - Nie wiem.
Strzelają!
- Musimy się ukryć. - Tędy. Tam jest druga brama.
A wy dokąd?
Kurwa mać!
Gdzie oni są? Dokąd poszli?
- Nie martw się. Spotkamy się przy bramie. - Dobra.
Uważaj!
- W porządku? - W porządku.
Przepraszamy. Poddajemy się.
Nie zabijajcie mnie.
Nie zesrajcie się.
Buziaki dla wujka Youssefa.
Cholera, Youssef!
- Clementine? - Youssef!
Cześć! Co u ciebie?
O nie.
Ale to urocze.
Już, wystarczy.
Dość tego.
Musimy iść.
- Olive? - Wystarczy.
- Olive? - Idziemy.
- Olive, musimy iść! - Co?
- Musimy iść. - Oczywiście.
Chodź. Ruszaj się.
- Chodźmy. - Pocałował mnie.
Widziałem. Chodźmy.
Tędy.
Mama.
Czujesz się lepiej. To dobrze.
Uspokój się, skarbie. To nie tak, jak myślisz.
To nie będzie miłe. Przysięgam, zabiję was po kolei.
Leonard, popełniasz wielki błąd. Zmarnujesz sobie życie.
Jakie życie? Masz mnie w dupie.
Chcesz cieszyć się życiem z tym starym worem zmarszczek.
Nie jestem taki stary, mam prawie...
Zamknij mordę.
Tak, zamknij się.
Leonard, spójrz na mnie.
Oszalałeś.
Ty jesteś rodziną.
Nie ten dupek, Gerard i jego głupi syn.
Więc przestań.
Już prawie mnie zabiłeś.
Chcę tylko znów...
robić interesy. We dwójkę, jak wcześniej.
Nie jak wcześniej! Wszystko ma się zmienić!
On chce zmian, Catherine.
Zamknij się! Strzelę ci w głowę. Będziesz łysy.
Zamknij się.
Myślisz, że nie widzę, jak im pomagasz?
- Że jestem ślepy? - Przestań.
- Nie widzisz, że nimi manipuluję? - Oczywiście.
Beze mnie już by wyjechali.
Jestem z tobą, synu.
Jestem z tobą.
- Naprawdę? - Tak.
No jasne.
Kocham cię.
Naprawdę.
A ja ciebie.
Przepraszam.
Jestem dupkiem.
Chodź do mnie.
Przepraszam, mamo. Spieprzyłem.
Przepraszam.
Kocham cię.
Kocham cię, skarbie.
Czekaj. Nie.
Nie dajesz mi wyboru.
Przykro mi.
Przepraszam.
Zwiążcie go.
- Co? - Wróćcie. Musicie go związać!
- Oczywiście. - Po prostu…
Przez te wszystkie
zdrady i nieporozumienia
nie wiedziałem, na czym stoimy.
To nie było oczywiste.
Myśleliśmy, że nas wkręcasz.
Szybko. Zwiążmy go.
- Kurwa, nie dam rady! - Olive, co robisz?
- Nie umiem. - Próbujesz od 10 minut.
To zamek. Co mam zrobić? Roztopić to gówno?
Gdzie jest reszta?
Olive? Są tam.
Rodzina!
Co się dzieje?
- Co tu robicie? - Przyszliśmy po was, bracie.
- Ładne nogi. Fajna stylówa. - Odpuść.
Ona z nami nie idzie.
- Mam to w dupie. - Youssef!
Uratowała nam życie. Idzie z nami.
Przestańcie marudzić.
Czekajcie! Nie możemy odejść.
Nie ma Ludmiły.
Nie, już jej tu nie ma.
Bingo! Nie żyje.
Wisisz mi 12 euro. Nie przeżyła zimy.
Ona nie umarła. Po prostu jej tu nie ma.
Zobaczymy. Dopiero połowa lutego.
Oszalałaś. Ona nie umrze tak łatwo.
Musimy dotrzeć do Fonza Point. Czeka na nas łódź.
Dobra, chodźmy tędy. Nie dogonią nas.
Cholera, jesteśmy na Korsyce.
Youssef?
Co robimy? Szukamy babci?
Tak.
Włączyłem autopilota i płynę do Algierii.
- Algierii? - Do Konstantyny.
Tam zaplanujemy misję odbicia Ludmiły.
Świetnie. Dobry pomysł.
Dziękuję wam.
Naprawdę się postaraliście.
Co z tobą? To naturalne. Jesteśmy rodziną.
Jeśli chcecie komuś dziękować, to Clementine.
- Przestań. - Tak!
Przysięgam. Pod maską burżujki siedzi niezła psycholka.
Prawdziwy gangster. Brawa dla Clementine!
Brawo, Clem.
Brawo, kochanie.
Dobra robota.
Mała gangsterka.
Nie, to ja dziękuję.
W tym czasie wiele się nauczyłam…
co dało mi inspirację na przyszłość. Ale...
nikomu ani słowa. Zasuwam!
O nie!
Okej.
- Świetnie. - Tonę.
Nie wszystko załapaliśmy, ale wygląda świetnie. Brawo.
Nie było do końca jasne. Brawo, kochanie.
Daliście, kurwa, radę.
Przepraszam.
Jeśli się tu wszyscy spotkamy, to dlatego,
że nie umarliśmy.
Mogliśmy wszyscy umrzeć.
Musimy o tym pamiętać.
Zebraliśmy się też, by świętować
połączenie dwóch wspaniałych istot,
Gerarda
i Catherine.
Właściwie to Penelope.
Nazywam się Penelope.
- Naprawdę? - Tak.
- Penelope Cavillan. - Naprawdę?
Tak.
Podoba mi się Penelope.
Moja Pene.
Moja śliczna Pene.
No nie wiem, czy to dobrze brzmi.
- Czemu? - Pene? No nie wiem.
Ja też nie. Ale dobra.
Penelope, naprawdę się cieszę,
że dołączasz do rodziny Hazan.
Cóż...
Muszę przyznać.
- Pierwsze wrażenie było słabe. - Tak.
Ale nie szkodzi. To już za nami.
Wolę patrzeć w przyszłość,
bo o to chodzi w rodzinie.
Rodziny się zmieniają.
Ewoluują.
Rosną.
Ale [pozostają rodziną.
I to jest piękne.
- Gerard. - Tak.
Pene.
All'arrabiata.
Zawsze jest pyszne.
Możecie wybrać świadków.
Wybieram Aure.
- Dzięki. Wzruszyłam się. - Świetny wybór.
Tato.
Wiem.
Wybieram mojego syna.
To trudne, tato. Jestem rabinem, kapitanem łodzi…
- To za dużo. - Wiem, Joseph. Nie.
Myślałem...
o Olivierze.
O mnie?
Olivier…
jest coś, o czym ci nie mówiłem.
Bo tak naprawdę
nie miałem…
W porządku, Gerard.
Nie szkodzi.
Wiem.
Cholera. Nie umiesz trzymać języka za zębami, co?
Ty cholerny idioto.
- Powiedziałam mu. - Widzę.
Tak, powiedziałem.
Słuchaj, Olivier.
Przepraszam, że cię okłamałem.
Okłamywałem cię.
Pewnie jesteś rozczarowany.
Niby dlaczego?
Miałem rację.
Wiedziałem, że mój ojciec
to gangster,
siedział w więzieniu,
jest wygadany
i bardzo przystojny.
Synku.
Nieźle, bracie.
Aure.
Jesteśmy szwagierkami.
Tato?
Kiedy mówisz „mój syn”,
masz na myśli prawdziwego syna?
Tak, prawdziwego syna.
Okej.
- To twój brat. - Mój brat.
Czemu masz taką minę?
- To twój brat. To wspaniale. - No tak.
Oczywiście. Mam lekką chorobę morską. To dlatego.
- Morze, fale. - Tak.
Co tam fale? Przytulcie się.
Przytul siostrę.
Chodź.
Też tak zareagowałem.
- Nie dotykaj mnie za bardzo. - Jasne.
Uczcimy to później.
Wróćmy do najważniejszego.
Jeśli ktoś sprzeciwia się temu małżeństwu,
niech przemówi...
- Ja! - No nie. Ja nie mogę.
Nie, w porządku. Teraz, albo zamilknie na wieki.
Żartowałam.
Tak, super. Wcale nie.
- Żartuje. - Tak, jest okropna.
Najważniejszy moment.
Gerardzie
Mordecaï
Hazan,
czy bierzesz za żonę
Catherine Penelope
Cavillan?
Tak.
Świetnie.
Penelope
Catherine Cavillan,
czy bierzesz za męża
Gerarda Mordecaï,
znanego jako „Dromader”…
Przestań.
Sorki. Uwielbiam to.
Hazana?
Tak.
Cóż, na mocy nadanej mi
przez czapkę kapitana, którą kocham,
ogłaszam, że od teraz
łączy was święta więź małżeństwa.
Tato, możesz pocałować pannę młodą.
- Zaraz to zrobię. - Śmiało.
W porządku!
Mołotow!
Kochanie, mówimy „mazel tov”, nie „Mołotow”.
Ależ tak.
Mołotow,!
- Co? - Coś ty zrobiła?
Nie, spokojnie.
To tylko mały ogień. Wszystko jest pod kontrolą.
Joseph, nie wolno biegać na łodzi!
Dość, Joseph!
Aure, co robisz z wiadrem wody? To podsyca ogień.
Kurwa mać!
Straciłam kontrolę.
Youssef, pomóż mi!
Nie, nie wskakuj do wody.
Nie skacz. Dostaniesz hipotermii.
- Nie myślisz! - Skaczmy!
Przestań.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Każdego dnia i każdej nocy
Tracę rozum
Nie obchodzą mnie kalorie
Ani cukrzyca
Rachatłukum
Moje małe rachatłukum
Rachatłukum
Rachatłukum zawsze zjem
Rachatłukum
Moje małe rachatłukum
Rachatłukum
Rachatłukum w sercu mym
Dziękuję, Enrico.
Dziękuję, że śpiewasz ich piosenkę.
Jestem pewna, że tam,
gdzie teraz są, na pewno im się podobała.
Moje skarbeńki…
zrobiliśmy razem dużo głupot.
Ale nawet dziś, w najsmutniejszym dniu mojego życia,
niczego nie żałuję,
bo byliśmy razem
jako rodzina.
Zanim uratowały mnie siły specjalne,
jakoś sobie radziłam.
Każdego dnia.
Dzięki wam.
Kocham was.
Zawsze będę was kochać,
moje skarbeńki.
Będzie dobrze, skarbie.
Będzie dobrze.
Nie mogę w to uwierzyć.
Mogę ją zabrać na chwilę?
Chodź ze mną.
- Weź dzieci. - Zaraz wracam.
Przedstawiam wam mojego przyjaciela, rabina Kaufmana.
Dziękuję, Ludmiło.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Wiesz, rabbi, Joseph…
Joseph był wspaniałym człowiekiem.
Był wspaniały.
Nie, Aida.
Nie płacz, kotku. To ja.
- Joseph? - Tak, kotku. To ja.
- Niemożliwe. - Zgadza się.
Nie płacz! Przestań.
Moje dziecko.
Chodź. Jak tam, dzieciaki? Wszystko dobrze?
Tatuś żyje.
Gdybym mógł was przytulić i pocałować.
Tatuś żyje.
- Joseph. - Tak.
- Policja jest wszędzie. - Wiem.
Zostawię was.
- Zaczekam przy bramie. - Tak.
Żegnaj, Ludmiła. Żegnajcie, dzieciaki.
Do zobaczenia. Małe słodziaki.
Czy reszta też żyje?
Olive, mów, co widzisz.
Chyba idzie dobrze.
Rozmawiają. Dotyka jego dłoni.
Jego dłoń? Mogłaby mu przynajmniej zwalić.
Zaraz! Co ty mówisz? To moja siostra.
A jak myślisz, jak zrobili trojaczki?
Kurwa mać.
Przez to nie mogę nawet zobaczyć wnuków. Do bani.
- Przestaniesz narzekać? - Do bani.
Myślisz, że nie chcę przytulić babci?
Nie martw się, tato. Odwiedzą nas w Tajlandii.
Nasze fałszywe dokumenty będą gotowe za tydzień.
Spokojnie wyjedziemy.
Może, ale i tak jest do bani.
Wszyscy żyją. Twój brat żyje.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam, rabbi. - Tak?
- Potrzebujemy kogoś do minjanu. - Minjan.
Zawsze minjany.
Niestety nie mogę, bo jestem z tą panią. Wychodzimy.
Rabbi wie, że potrzebujemy dziesięciu.
- Bez pana mamy tylko dziewięć. - Wiem. Nie mogę.
Proszę posłuchać.
Nie dołuj mnie. Nie wierzę. Mówiłem, że nie mogę.
Co za obłęd, że nie czaisz.
Spadaj, bo wsadzę ci laskę w dupę.
Spierdalaj stąd. Dalej!
Idź, młody człowieku.
Złodziej!
Próbował mnie obmacać.
A gdzie się ukrywacie?
Gdzie się ukrywacie?
Nie mogę powiedzieć.
Nie chcę cię narażać na niebezpieczeństwo.
Przejdźmy się. Mam wrażenie, że nas obserwują.
Czekaj. Nie rozumiem. Cała ta podpalona łódź to kłamstwo?
Nie, to było prawdziwe.
- Co zrobiliście? - Opowiem ci wszystko.
Co za szalona historia.
Clementine planowała upozorować naszą śmierć
ale nam nie powiedziała.
Rzuciła koktajl Mołotowa i spanikowaliśmy.
Lódź się paliła jak naleśnik.
Napisy: Joanna Kaniewska