SKLEP Z MIĘSEM KOSZERNYM „HAZAN”
- Co jest, Ali? - Stary, poturbujesz nas tu z tyłu.
Gdybyś się nie spóźnił, pojechalibyśmy wygodnie moim uberem.
To przez mojego ojca! Wysłał mnie z dostawą na drugi koniec miasta.
Wiedział o spotkaniu. Sabotuje mnie...
Zapomnij o ojcu, Joseph! Będziemy punktualnie. Wyluzuj.
Możemy zrobić jeszcze jedną próbę?
Nie, to musi wyjść spontanicznie. Uwierz w siebie.
„Sweetch to trzy słowa...”
Cholera! To boli!
Przestań.
Nie pasuje mi ten garnitur.
Garnitury to moja specjalność. Zaufaj mi.
Zrobisz na nich wrażenie.
Jest przesadny.
Zwariowałeś?
Czemu zawsze dajesz mi dziwny garnitur?
- Ty wyglądasz elegancko, a ja jak burak. - Wyglądasz stylowo.
Marynarka ma poduszki na ramionach.
- Układa się... - Jasne. Zamknij się.
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
RODZINNY BIZNES
BÉNÉDICTE HAZAN Z DOMU ROZENBERG
Jest mi ciężko.
Odkąd odeszłaś...
Sklep mięsny...
Dzieci... To skomplikowane.
To skomplikowane.
Proszę.
Położę to tutaj.
Gdybyś mogła mi pomóc...
Daj mi znak, kochanie.
Pan dyrektor!
- Za pozwoleniem. - Dzięki, stary.
- Wygląda nieźle. - Naprawdę?
Jak wyglądam?
- Jak porządny gość. - Brzydki?
- Nie, ale zmień buty. - Kurde.
Dobra.
Ostatni raz zakładam ten chłam.
- Masz. - Dzięki.
To mój deweloper. Gdzie jesteś?
Poważnie?
- Serio? - Już jestem.
Ja ryzykuję utratę prawa jazdy, a ty go tak ubierasz?
Spójrz. Wygląda gorzej niż na bar micwie.
Jeździsz uberem. Nie znasz się na modzie.
Ten fiut mnie wystawił.
- Żartujesz? - Nie.
Fabiano powiedział, że nie przyjdzie...
Po sześciu miesiącach nagle mnie wystawił.
Chrzań to.
Nie mogę. To spec od spraw technicznych.
Bez niego nie idę. Zapomnij.
Nie będę państwa zanudzał kwestiami technicznymi...
Przepraszam, ale ta część jest dla nas kluczowa.
Chcielibyśmy wysłuchać dewelopera.
Jasne. Witam. Miło mi. Jestem Mark Zuckerberg.
Słucham?
Miło mi.
- Mark jaki? - Właśnie.
Mark Zuckernberg.
Wszyscy nas mylą, ale się znamy...
Przestań już.
Stworzyłem aplikację w...
JavaScripcie.
Właśnie, jest w JavaScripcie, żeby zmaksymalizować płynność...
W JavaScripcie?
Nie w Pythonie?
Python to dziś standard.
Będę z państwem szczery.
Nie lubię węży. Boję się ich jak cholera.
Wiele razy miałem zepsute wakacje, bo...
Przestań.
Przejdźmy do rzeczy.
Z dumą przedstawiam państwu to małe cudo:
Sweetch.
Dzięki niemu wasz rozmówca telefoniczny będzie przekonany,
że połączenie przerywa.
Można to nazwać „efektem tunelu”,
dostępnym w każdej chwili w waszym telefonie.
Tego jeszcze nie było.
Oto mała symulacja.
„Cześć, kochanie. Zobaczymy się dziś? Powiedz.
Nie możesz trzymać mnie w niepewności. Wkurzasz mnie, draniu”.
„Przepraszam, kochanie. Mam kupę roboty.
Poczekaj, wjeżdżam do tunelu”.
Słowo „tunel” aktywuje aplikację
i wtedy osoba po drugiej stronie słyszy coś takiego...
Posłuchaj, kochanie... Myślę...
...coś takiego...
Beznadziejnie mi idzie, ale aplikacja robi to genialnie.
Dziękujemy.
- Nie. - Nie. Dziękujemy.
Dziękujemy, panie Hazan.
- Już wszystko wiemy. - Nie jesteśmy zainteresowani.
Cóż...
Dobrze, zapłacę.
Oddaj mi wszystko do końca tygodnia.
- Twój tata był moim dostawcą 30 lat. - Dość tego.
Cześć, Waldman.
Czemu tak późno?
Gdzie byłeś?
Twoja siostra sama rozładowała samochód.
Przecież ja mam artretyzm.
Nic się nie stało, tato.
Stało się.
Wiesz, gdzie byłem, tato.
- Na spotkaniu. - Naprawdę?
I stąd ten strój sprzedawcy wentylacji?
Tu się nosi ochraniacze na buty.
Dopiero co wszedł.
Jak poszło?
Tragicznie.
Cześć, skarbie.
Jak poszło?
Po co pytasz? Nie widzisz po jego minie?
Jasne, że mu nie poszło z tą aplikacją tunelową.
Jak ktoś nie chce rozmawiać, to się rozłącza.
Ktoś cię pytał?
Nie, więc pilnuj swojej kiełbasy.
Ile razy jeszcze musi się przekonać?
Ma wspaniały zawód.
Czemu się upiera przy tej lipie?
Zostaw go. Nie widzisz, że jest przybity?
Od 35 lat jest przybity.
Próbuję go z tego wyrwać.
Nie widzisz, że to nie działa?
Mam nadzieję, że trafisz na bardziej rozgarniętą sztukę,
bo twój brat...
To spotkanie było w pierwszą rocznicę śmierci mamy.
To znak.
Myślałam, że gwiazdy mi sprzyjały.
Rzuciłbym sklep.
- Kochanie. - Nie. Wszystko w porządku.
Nie martw się.
Kurwa!
Co ty wyprawiasz?
Strasznie przepraszam.
Myślałem, że ten z kręconymi włosami to twój brat.
- Siadaj! - Przepraszam.
- Siadaj już. - Przepraszam.
Śmierdzę, a idę na przesłuchanie.
Fatalnie. Przepraszam pana, że nabrudziłem.
Przestań!
Mówimy moim rodzicom. I to już!
Tak, wszystko im powiemy.
Pogadam z Alim.
To już rok. Co cię powstrzymuje?
To skomplikowane. Jesteś jego siostrą.
Poznaliśmy się, jak byłaś mała. Siadałaś mi na kolanach.
A teraz się pieprzymy.
- Nie to chciałem powiedzieć. - A co?
- Ale tak jest. - Tak.
Chodzi o to, że cię kocham.
To chciałem powiedzieć.
Wciąż opowiadam twojemu bratu obleśne historie.
Jak to, obleśne?
No...
Sprośności o moich domniemanych erotycznych przygodach z laskami.
Na przykład?
Ostatnio mówiłem...
że znalazłem...
skórkę pomidora na prezerwatywie.
- Obleśne. Czemu to robisz? - Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Tym trudniej mi powiedzieć, że spotykam się z jego młodszą siostrą,
bo wszystko stanie mu przed oczami.
Wolisz strugać oblecha niż się przyznać?
- Tak. - Tak?
Tak.
Nie, ja...
- Nie ma sprawy. Ja mu powiem. - Nie.
Sam muszę mu powiedzieć. Jest moim kumplem.
I twoim bratem. I moim ziomkiem. Widzisz, że to skomplikowane.
Do tego dochodzą twoi rodzice.
Skoro twój drugi brat jest w więzieniu...
Nie rozmawiałam z nim od trzech lat. Powiedz Aliemu.
Skończyłem swój makaron. Jeśli nie masz nic przeciwko, wezmę...
Już. Ten jest cudowny.
Jeszcze trochę sosu.
- Pyszne. - Tak?
Kochanie.
Jeśli sprzedasz po cenie rynkowej
wszystkie buty, które przywiozę do Japonii,
to będzie z tego jakieś 40 000 euro.
Sklep nieźle na tym zarobi.
Powiedz,
jak myślisz, ile
jest warta ta para?
Sporo.
Jest bezcenna. Nie mogę się doczekać, aż będziemy razem.
Mam dość rodziny.
Czuję, jakby wszystko było na moich barkach.
A co na to twój tata?
Udaje, że nie rozumie, że wyjeżdżam, ale...
Wszystko będzie dobrze.
Na pewno.
Spodoba ci się w Tokio.
Kocham cię i tęsknię.
- Muszę iść. Zadzwonię później. - Okej.
- Buziaki. - Buziaki.
Aida nie będzie przecież z kimś takim jak ja.
Nie gadaj głupstw.
Nikogo już nie dziwią mieszane związki.
Nie w tym rzecz, babciu.
Ona jest niesamowita. We wszystkim odnosi sukcesy, a ja...
Same porażki.
Mój los został przypieczętowany. Jestem rzeźnikiem.
Cierpliwości, skarbie.
Widzisz to drzewko?
Nazywa się Georges.
Tak?
Ten dureń rósł w dół.
Nic nie działało.
Ale któregoś dnia
zaskoczyło
i zaczął rosnąć w górę.
Pewnego dnia będziesz wielki.
Jak Georges.
Nie mogę się doczekać, aż zostanę wielkim bonsai.
Musimy to w końcu zrobić.
To zły moment.
Ale ja wyjeżdżam, więc...
Cóż...
Nie ma żadnego „cóż”. Wyjeżdżam i już.
Zacznijmy od księgowości.
Przychody za ten rok wyglądają tragicznie.
WEŹ LEKI
Przestań, tato. Lekarz mówi, że nic ci nie jest.
Tato.
Waszej matce ponoć też nic nie było.
Nigdy nie brała leków.
Wiesz, gdzie skończyła.
Jak mówiłam...
ten rok jest fatalny. Nigdy nie było gorzej.
To minie. To tylko chwilowe kłopoty.
Nie. Nie w tym rzecz.
Naprawdę, panno wszystkowiedząca?
Obudź się, tato.
Od śmierci mamy wszystko się wali.
Przekroczyliśmy budżet.
Nasz majątek może zostać zajęty.
Nie przesadzaj.
Chyba czytałeś zestawienia?
- Przejrzałem. Pobieżnie. - Właśnie.
W tym tempie za pół roku sklep nie będzie nic wart.
Utrata sklepu oznacza brak mieszkania.
- Gdzie będziemy mieszkać? - O czym ty mówisz?
Jakim cudem taka perełka
w centrum Paryża może
nie być nic warta?
Wyjaśnisz mi to?
Tak.
Odsprzedaż dzierżawy...
Nie!
Nie sprzedam sklepu. Nigdy.
Jasne?
To twoja decyzja, tato. Ja za tydzień wyjeżdżam.
Jedź.
Nie ty jedyna masz pomysły.
Też o tym myślałem.
Jasne.
Sprzedam dom na wsi.
- Tato. - Tak.
Problem jest nie w funduszach, tylko w zarządzaniu.
Na wszystkim się zna.
A ja mam prawnika,
który dał mi papiery do podpisania.
Sklep...
jest twój.
Podpisz.
Co? To wszystko jest teraz moje?
Od teraz ty jesteś szefem
sklepu mięsnego.
Nie wyglądasz na zadowolonego.
Jasne, że jestem.
Ale muszę pomyśleć.
Nad czym?
Nad tą aplikację tunelową? Czy co to tam?
Nad czym chcesz myśleć?
Masz rację.
Hej, czas na toast.
Wznieśmy go za podróż Aure do Tokio.
- Na zdrowie! - Tak!
- I za rzeźnika Joe. - Jesteś wredny.
Marzę, by przejąć ten interes.
Możesz to mieć.
Zostań rzeźnikiem i żyj jak w bajce.
Grozi nam bankructwo.
Będę twoim wiernym klientem.
Dzięki, to miłe.
Patrz na te laski.
Patrz!
Chodź ze mną.
Pomożesz mi którąś wyrwać.
Powiesz o mnie coś miłego.
Nie mam na to ochoty.
A na co masz?
Na tę, którą poznałeś w zeszłym tygodniu?
Nie, z nią już koniec.
Czemu?
Jak się ostatnio pieprzyliśmy,
przyszedł jej pies i zaczął...
wąchać mi tyłek.
Tak, stary, lizał mi jajka.
Rany.
Widziałem, że ją to kręci, więc mu pozwoliłem.
Mnie też to kręciło.
To miłe czuć psi język na tyłku.
- Co za świr! Podobało ci się? - Tak.
Ale nie jestem zoofilem, więc zerwałem z nią następnego dnia.
Przyciągasz dziwne sytuacje.
Tak. Nie wiem, czemu.
Olive, chodź ze mną.
- Ja? - Tak.
- No, chodź. - Czemu nie przyjdziesz z Melanie?
To matka mojego syna. Kiedyś to zrobię.
To już cztery lata, a ty wciąż jesteś markotny.
- Nie jestem markotny. - Jesteś.
- Jasne. - Jesteś.
Nie potrzebuję waszej pomocy.
Powiedz mu o Aidzie.
Nie teraz. Nie po tej historii z psem.
Jesteś taki zbity, że nie będzie cię bił.
- Nie. Dajcie mi spokój. - Zrób to.
Powiem mu, ale nie teraz. Dziękuję.
Misja zakończona.
Mam numer.
Nie wierzę!
I słusznie!
Porzuciłem mój kraj
Porzuciłem mój dom
I porzuciłem błękitne niebo
Porzuciłem mój dom
Moją rodzinę, moje smutne życie
Patrzę na horyzont
Gerard!
Bądź tak dobry.
Jestem stara, ale nie głucha.
Nie zarzynaj moich uszu. Próbuję spać!
Ta teściowa.
Co za krowa.
Dosyć.
- Jest masa facetów gorszych od ciebie. - Świetnie.
Jestem nieudacznikiem.
Mówiłem ci.
Nie mów tak o sobie.
Czy to nie Clementine Cedron? Ta w kapeluszu?
- Jest upierdliwa. - Słodka.
- Odwróć się. - Nie jest zła.
Naprawdę?
Mówi do ciebie z twarzą centymetr od twojej.
Jest niezła.
- Śmierdzi jej z ust. - Może się zmieniła.
- Hej, chłopaki! - O, kurwa!
Dawno się nie widzieliśmy.
- Tak, dawno. - Właśnie.
- Co słychać? - Dobrze.
Jak leci?
Przez dziesięć lat byłam influencerką w Stanach.
Świetnie.
- Super. - A wy?
Ja jestem rzeźnikiem.
Rzeźnik!
A ty, Oliver?
Zajmuję się modą.
Niemożliwe! Super. Znajdźmy się na Insta.
- Nie mam konta. - Co?
Wszyscy je mają. Nie rozumiem.
Działamy nieformalnie.
W podziemiu?
Palisz zioło tak na oczach wszystkich?
Kalifornijskie zwyczaje.
- Amerykańskie. - Nie przejmuję się.
Mój tata zostanie Ministrem Zdrowia i je zalegalizuje.
Za trzy miesiące w Paryżu otworzy się masa palarni.
Będą wszędzie. To będzie złoty interes.
Jestem konsultantką taty.
- Ale cicho sza... - Clem!
Zaraz. Muszę iść.
Pa, kochani. Znajdź mnie na Insta.
Mój nick to „clemcendron”.
Tak się nazywasz.
Właśnie.
Proste.
Myślisz, że naprawdę je zalegalizują?
O czym ty mówisz? Nie widzisz, że ona jest szurnięta?
Widziałeś jej zęby? To alkoholiczka.
- Ma brązowe zęby. - Wierzę jej.
- Jest nienormalna. - W porządku.
Jak możesz jej wierzyć? Świr.
- Zaraz znowu się zacznie. - Wiem. Co on robi?
- Jak on się nazywa? - Limoge.
Panie Limoge?
Piękna stodoła.
Trochę zagracona, ale piękna. Mogę jeszcze raz zobaczyć kuchnię?
Nie bardzo. Muszę otworzyć sklep.
Tylko pięć minut.
Przykro mi. Proszę przyjść za tydzień. Przed 9.00 albo na przerwie obiadowej.
Jestem tu teraz.
Jasny gwint.
Zaczął się sezon polowań?
- Nie. - Tak.
- Nie? - Nie.
Tak, ale nieoficjalnie.
- Nieoficjalnie? - Tak.
- Głośno tu. - Nie.
To...
Cholera.
Już rozumiem.
Co?
- Na przerwie obiadowej, tak? - Nie.
Myślicie, że jestem idiotą?
- Nie. - Oszuści.
- Proszę poczekać. - Ma tupet.
Cholerne rzutki.
Minister Spraw Wewnętrznych: Lancret.
Przemianujmy się z koszernego na halal.
Można zrobić pół na pół.
To mogłoby być coś.
Albo niewypał.
Nie wiem, co zrobić z tą rzeźnią.
Kurwa.
Lasseire - Minister Transportu.
Nieprzychylny Uberowi.
Zawsze można podnająć miejsce.
Rochain - Rolnictwo.
Chyba nie przeczytasz wszystkich?
- Evaux - Środowisko. - Co nas to?
Cendron - Zdrowie.
- Kurwa. - Co?
- Kto? - Co takiego?
Rochain - Rolnictwo.
- Nie dotyczy nas. - Nie, chodzi o Zdrowie.
Cendron: Minister Zdrowia.
- Pokaż. - Masz.
- Cendron? - Naprawdę?
Ten Cendron?
Tak?
Ta wariatka mówiła prawdę.
Zalegalizują je.
- Mamy informację. - Czyli tak?
- Co za obłęd. - Nie wiedziałem.
Możecie nam wyjaśnić?
Joe?
- Nigdy bym w to nie uwierzył. - Zalegalizują zioło.
Oczywiście. Kiedyś na pewno.
- No i? - Nie rozumiesz. Nie kiedyś.
Ten facet, Cendron, Minister Zdrowia, je zalegalizuje.
Wejście na rynek...
- przyniesie ogromny zysk. - ...teraz.
Niebotyczny.
To wasz genialny pomysł? Zostaniecie dilerami?
Nie dilerami.
Będzie legalne.
Mam pomysł na sklep.
Sklep mięsny „Hazan”...
zmieni się na
Sklep ziołowy „Hazan”.
Moim zdaniem to super.
Zwariowaliście? Myślicie, że tata na to pozwoli?
- O czym wy mówicie? - Tacie nic do tego.
Sklep jest mój. Jak to podpiszę, będzie mój.
Nie ma nic do gadania.
Wchodzicie w to?
Wszyscy w to wchodzą?
- Ja jak najbardziej. - Jest jeden.
- Jestem z tobą. - Stary. Aure?
Nie, ja jadę do Japonii.
Jasne, że w to nie wchodzę.
Ona nic nie rozumie.
Hej, stary. Jesteś geniuszem, wchodzisz w to?
- Nie. - Jak to?
Nie ma mowy. Jako jedyny Arab w gangu pierwszy pójdę siedzieć.
Mój brat siedzi właśnie za to.
To co? Też jestem notowany.
Zawsze popierasz kretyńskie pomysły.
Mówię o działalności regulowanej przez państwo.
Cholera.
Jestem zawiedziony. Chciałem to zrobić jako rodzina.
Ja jestem z tobą.
Oczywiście.
Dzięki Bogu.
Gerard.
Przepraszam.
Znam kadisz, więc jeśli ty i Joe się zgadzacie,
to chciałbym go odmówić.
Nie, dziękuję. Wolę, żeby to był ktoś z rodziny.
Bene była dla mnie jak matka...
To miło z twojej strony, ale poprosiłem Gilberta.
Amen.
Odwiedzisz mnie w Tokio?
Jak tylko będę mogła. Obiecuję.
Czyli nigdy.
Powiesz im o niej?
Wyjeżdżam za pięć dni. Nie ma na to czasu.
Tam przynajmniej nie będę musiała się z tym kryć.
Nie tak jak ty i Joseph.
Nie. Powiemy wszystkim w tym tygodniu.
- Naprawdę? - Tak.
Fajnie.
Twój tata powinien był mi pozwolić.
Gilbert zepsuł wszystko złą wymową.
Chciałem rzucić w niego księgą. Co za wstyd.
Taki jest tata. Nigdy nie pozwoliłby ci na to.
Wpadnie w szał, jak powiesz mu o sklepie.
- Na razie mu nie powiem. - Naprawdę?
Nie. Dałem mu podpisane dokumenty.
Powiem mu na spokojnie,
jak zatwierdzi je notariusz i sklep będzie mój.
- Na spokojnie. - Tak.
Na pewno przyjmie to na spokojnie.
- Pan Hazan? - Tak.
Mogę z panem porozmawiać?
Idźcie. Dogonię was.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie chciałem pana dziś niepokoić, ale...
Proszę mówić.
Grób pańskiej matki nie został opłacony.
Jak to? To niemożliwe.
Mój ojciec pewnie...
Nie miałem szansy z nim porozmawiać. Unika mnie.
Nigdy nie zapłacił za dzierżawę.
A więc...
Przykro mi, ale...
jeśli nie dostanę dziś płatności,
to będę musiał przenieść pana matkę do części socjalnej.
Jakiej?
- Socjalnej. - Czyli gdzie?
Do grobu zbiorowego.
Proszę tego nie robić, dobrze?
Proszę zostawić moją matkę tam, gdzie jest. Zajmę się tym.
- Czemu mi to zrobiłeś? - Co?
Mówię o grobie.
Cholera. Powiedział ci? Mówiłem, by tego nie robił.
Rozumiesz, że musiałem zapłacić, żeby nie została ekshumowana?
- Daj spokój. - Ekshumowana!
Oddam ci te pieniądze.
Zgłupiałeś? Mam w dupie te pieniądze.
- Jak ty się odzywasz do ojca? - Jesteś pieprzonym kretynem.
- Nie mów tak. - Wszystko spieprzysz.
Przez ciebie sklep tonie, nie płacisz za grób.
Żartujesz sobie?
Ciszej. Wszystko jest pod kontrolą.
Co? Nic nie jest pod kontrolą.
Chodź tu.
Przyszedłeś mnie pouczać?
Po to przyszedłeś? Ty zepsuty bachorze.
- Ja? - Tak, jesteś bachorem.
Podoba mi się to. Co mnie zepsuło? Pieprzona rzeźnia?
Zamknij się!
Nie chcesz być rzeźnikiem? To patrz.
Już. Nie będziesz.
Głupi bachor.
Napisy: Barbara Jasinowicz