Zwalniamy.
Cholera!
O, nie.
Zajebię ci.
Przysięgam, że ci zajebię.
No dalej, otwieraj.
Otwieraj, skurwielu.
Ty pieprzony...
Co...
Co ty tu robisz?
HAZAN - MIĘSO KOSZERNE
- Gdzie jesteśmy? - Nie martw się.
- Co ty odwalasz? - Wskakuj.
Mam coś do załatwienia.
Co takiego?
- Muszę jechać do Amsterdamu. - Co?
- Tak. - Po co?
Dość tych pytań!
Dzwoń do kumpla z Ubera. Odbierze cię.
- Mam jeszcze sporo drogi. - A twoja córka?
Nie zależy ci? Wyjeżdża dziś.
Dziś?
Tak. Wracajmy do domu i odwieźmy ją na lotnisko.
Nie ma mowy.
Będzie miała nauczkę, że mnie zostawia.
Ona jedzie na drugą półkulę. Nie zależy ci?
Nie wiadomo, kiedy znów ją zobaczymy. Przestań brać te proszki!
Mam jeszcze kawał drogi.
NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
RODZINNY BIZNES
Duża niespodzianka ze strony nowego rządu:
Philippe Cendron zaproponował nowelizację przepisów.
Mówi się, że odpowiada za wdrożenie kontrowersyjnego planu.
- Ma poparcie... - Co za czasy.
...premiera i prezydenta.
Czemu tak mówisz?
Bez powodu.
No, podziel się. Już nie rozmawiamy?
Wiesz, co to za kontrowersyjny plan?
- Nie. - Chodzi o marihuanę.
Zalegalizują ją.
Niemożliwe.
Dowiedziałem się jakiś czas temu.
Skąd? Kto ci powiedział?
Mam informację
od luminarza z dobrymi powiązaniami.
Ale nie mogę powiedzieć, kto to.
To Enrico Macias.
Cholera, powiedziałem ci.
Jestem dumny.
Twój ojciec robi interesy z Enrico Maciasem.
Robi interesy?
Tak, ale...
Nic więcej nie mogę powiedzieć.
- W porządku. - Tak.
Dzielimy się po połowie.
- Kurwa. - Po połowie?
Dość. Już nic nie powiem.
Przegapiłem wszystkie rewolucje.
Telefony komórkowe, sushi...
Jak to się nazywa? E-papierosy.
Mówiłem ci o nich. Kazałeś mi się odpieprzyć.
Nie zamierzam się tym truć.
Mam przyzwolenie twojej mamy.
Spoczywaj w pokoju, kochanie.
Zajebię Enrico Maciasowi.
Wezmę jego mandolinę i wsadzę mu w dupę!
Uspokój się, stary.
Jest skończony. Słyszysz?
Zamierza dzielić zyski z moim ojcem.
Tak nie będzie.
Enrico nikogo nie zna.
Dobrze się spisał, prawda?
Przekonał twojego ojca.
Tak, ale my wypadliśmy z gry.
Przestań. Jesteśmy niezbywalni.
Jedź do Amsterdamu, rozeznaj się w sytuacji
i pogódź się z tatą, dobrze?
- O nic się nie martw. - Dobra.
Jesteśmy im potrzebni, znamy Clementine.
Dobra.
A co z Aure? Kurwa!
Obiecałem, że odwiozę ją na lotnisko.
Nie martw się, zajmę się tym.
Naprawdę.
Napraw swoje stosunki z ojcem.
O nic więcej nie proszę. Muszę lecieć.
Na razie.
Ty tutaj?
Tak, byłem w okolicy i pomyślałem, że odwiedzę Bene.
Gdzie mój tata i Joe?
Pojechali z pilną dostawą na wesele do Hyeres.
- Do Hyeres? - Tak.
- To 800 km stąd. - Na pewno?
Tak.
Nie wiem, może...
- źle zrozumiałem. - Dzwonię do nich.
Nie, mówił, że nie ma zasięgu.
Zadzwonił do ciebie, by ci to powiedzieć?
Bateria mi padała, więc...
Tak powiedział.
Mój samolot odlatuje za cztery godziny. Wszyscy mnie zawiedli.
Co za rodzina.
Zawiozę cię.
Nie jestem twoim bratem, ale...
oferuję pomoc wysokiej jakości.
Dzięki.
Poczekam za bramą.
Wyjeżdżam daleko.
Ale wkrótce wrócę.
Pilnuj chłopców, zrób to dla mnie.
Fajnie, prawda?
- Będziesz tak za mną chodził? - Piękne miasto.
A co z twoją siostrą?
Już za późno, tato. Nie ma więcej pociągów.
Pozwiedzam trochę miasto.
- Jestem tu pierwszy raz. - Jak chcesz,
ale zostaw mnie samego.
Idź, gdzie chcesz.
Nie będę za tobą chodził.
HILL STREET BLUE GOTOWE SKRĘTY
- Co za nora. - Powiedziałem, żebyś mnie zostawił.
Dobra, przepraszam.
Wiecie, co chcecie zapalić?
Nie. Nie palimy. Dziękuję.
Marylin...
blue.
Dobry wybór. Jest mocne.
Nie, zaraz. Co ty robisz?
Rzeźnik zawsze próbuje swoich mięs.
To szaleństwo.
Pieprzyć to.
Zacząłeś palić?
Na to wygląda.
Masz rację, muszę spróbować.
Spróbujmy mięsa.
Mocne.
Tato?
Wszystko w porządku?
Ale się zjarałeś.
Strasznie.
- Kran. - Kran!
Bateria na wodę.
Hej.
Przepraszam, czy to jest koszerne?
Po co pytasz? Nie jesteśmy w Izraelu.
- Po prostu pytam. - To głupie.
Tylko pytam.
To koszerne?
Jasne, wegańskie.
Pieprzeni weganie.
- Słucham? - Poproszę jedno.
- Dobrze. - Są gorsze niż skręty.
Nie jedz tego!
No i je.
Są straszne.
- Cholera. - Niezłe.
Serio. Spróbuj.
Pojedźmy w lecie do „Kio-To” zobaczyć sklep Aure.
Chodzi ci o Tokio?
To to samo, tylko od tyłu.
Kioto to też miasto w Japonii.
- Na pewno? - Tak.
Musi im się mieszać, jak wymawiają je od tyłu.
Co ty gadasz?
Nikt nie odbiera. Mają to gdzieś.
Uspokój się. Przyjadą.
Pieprzyć ich.
Nie ma korków. Możemy jeszcze poczekać.
Gdzie oni są, Olive?
Nie mam pojęcia.
Niewiele zrozumiałem.
To bezmyślność robić coś takiego właśnie dziś!
- Powiedz coś, Ali. - Nie wiem.
Nigdy nic nie wiesz.
No dalej, odbierz.
Halo? Waldman?
Co słychać, mój drogi?
U mnie też w porządku.
Dzwonię, by ci powiedzieć: „Pierdol się”.
Dokładnie, tylko na miękko. Tak.
Nie.
Nie, bo już go nie sprzedaję.
Właśnie.
Buziaki.
- Pa pa. - Pa pa, Waldman.
- W dupę. - Tak.
Co za świr.
Teraz do mnie dociera, jaki jesteś do mnie podobny.
Wrażliwy.
Jesteś marzycielem.
Ale kocham cię.
I to bardzo.
Ja ciebie też.
Też cię kocham, tato.
Kocham cię.
To wspaniałe.
Wspaniałe!
Stanął mi.
- Nie. - Spójrz.
- Patrz na te cycki. - Kurwa, tato.
Muszę... zwalić. Idę do łóżka.
Wracam do hotelu.
Też jakiś znajdę i wyślę ci adres.
- Dobra. - Cześć.
Cholera.
MOJA KOCHANA
O, nie.
Moja kochana!
Tak się cieszę, że dzwonisz.
Jasne, odebrałeś za czwartym razem. Gdzie jesteś?
Wyszedłem.
Czemu pytasz?
Wpadłam do ciebie i znalazłam tam półnagą dziwkę.
Co to ma być?
Nie, kochanie, to dlatego, że...
wynająłem swoje mieszkanie.
Jasne.
Nie, naprawdę.
Potrzebuję pieniędzy, bo inwestuję
w bardzo inra.. intratny interes.
Coś, co odmieni nasze życie.
Ujarałeś się? Gdzie jesteś?
Dobra. Nie będę kłamał.
Jestem w Amsterdamie.
- Z tatą. - Co tam robicie?
Aure cię szuka.
Jestem zerem.
Zawiodłem własną siostrę.
Jesteś kompletnie zjarany.
Nie oceniaj mnie, kochanie.
Tak bardzo cię kocham.
- Powiedziałem o nas Alemu. - Nie kłam.
Nie powiedziałem mu, ale powiem.
Dowie się, na pewno.
Hej!
Cholera.
Czekaj.
Gówno prawda!
Co tu się dzieje?
To zmowa.
Zamierzałem iść do spa, a te dwie dziwki...
Nie.
Żadne spa.
- Żadne spa. - Żadne spa.
- Jeszcze 200 euro. - Co?
Dwieście dla każdej. Płać.
- Co on mówi? - Że masz zapłacić...
Nie! Już zapłaciłem.
Dwieście dla każdej z nich.
Daj spokój, to najdroższe spa w Europie.
To mój ojciec.
Tak.
- I... - Co mu mówisz?
Mówię, że zapłacę.
- Zwariowałeś? - To niebezpieczne.
- Dzwonię na policję. - Nie.
Oddawaj.
Tato?
Ocknij się. Nic ci nie jest?
- Tato! - Ostrożnie, to kosztowne.
Pospieszcie się, bo się spóźnimy.
To Joe.
- Halo? - Stary.
Mój tata jest w śpiączce.
Daj mi telefon.
- Oni go zabili. - Gdzie jesteś, Joseph?
Aure!
On nie oddycha.
Nie rusza się.
Tata nie żyje.
Gdzie jesteś? O czym ty mówisz?
Jesteśmy w hotelu.
Jak te psy...
Nie! Jeden pies...
Jaki pies?
Nie, my...
Gadasz bez sensu!
Buldog!
Hotel Buldog w Amsterdamie.
- Proszę, przyjedź. - Joseph.
- Oni go zabili. - Nic nie rozumiem.
Pomóż mi.
- Oni go zabili. Nie! To mój telefon! - Zabieram go.
- Nie. - Halo.
- Halo? - Co się dzieje?
Nic nie rozumiem. Mówił o Amsterdamie i że tata nie żyje.
O czym on gada, do cholery?
Co on niby robi w Amsterdamie?
Nie wiem.
Pewnie przesadza. Dzwoń do taty.
Kurwa.
Tato? Nic ci nie jest?
Taty nie ma.
To teraz mój telefon.
Halo?
Kurwa.
- Jedziemy. - Dokąd?
Do Amsterdamu.
Chodź, babciu. Szybko!
Ała.
Nic ci nie jest, tato?
O, kurwa.
To zioło zwaliło mnie z nóg.
Cholera.
Nie, to ta dziwka.
Jestem zażenowany.
Przepraszam, że musiałeś to oglądać.
Bałem się.
- Co ty sobie myślałeś? - Nie wiem.
Wiesz...
odkąd twoja matka odeszła...
Czasem...
czuję się samotny.
- Bardzo samotny. - Rozumiem.
Ała.
Wiesz...
zakochałem się w dziewczynie.
Co ty...?
Czemu mi to mówisz?
Jaki to ma związek, Joseph?
Mówię tylko, że jestem jak ty. Jest mi ciężko...
Nie otwieraj. To może być ten alfons.
- Sprawdzę. Nie ruszaj się. - Jak to?
Idź, zobacz.
To Aure.
- Moja córka. - Kurwa.
Ty żyjesz.
Czemu miałbym nie żyć?
Pobili mnie tylko. Patrz.
Kompletnie zgłupiałeś?
Zwariowałaś?
Umieram z nerwów! Uciekł mi samolot.
Daj spokój, on...
Jesteście teraz kumplami?
Najpierw ze sobą nie gadacie, a potem razem rujnujecie mi życie.
Ciszej, boli mnie głowa.
Kretyn! Trupa by nie bolała.
Zwariowałaś? Od kiedy mnie bijesz?
Wspieramy cię od lat. Zjawia się Enrico i wszystko trafia szlag?
Mówiłem, żebyś nic nie mówił.
To ty się wygadałeś.
- Ja? - Tak.
Wygadałeś się.
Kompletnie mnie zamroczyło.
Zdarza się.
Teraz już wszyscy wiedzą,
że Enrico jest moim wspólnikiem w marihuanowym biznesie.
- Marihuanowym? - Tak.
Świetnie.
Niezła robota.
Co ty wyprawiasz?
Marihuana w twoim wieku?
Robisz skręty i je palisz?
- Babciu, na razie to tylko... - Przy telefonie.
Tak, to nasz sklep.
Pali, bo to fajne...
Podejrzany pakunek przed sklepem.
Co?
Co chcecie zdetonować?
To jakieś żarty?
- Olivier? - Co?
Włożyłeś moją walizkę do bagażnika?
Nie ruszałem jej. Ali ją włożył.
Nie, ty ją niosłeś.
Zostawiłem ją tobie.
Nie.
Nie ruszałem trampek.
Cholera.
No dalej.
Cześć.
- Co słychać, kochana? - W porządku. A u ciebie?
Nie odbierałaś telefonu.
Tak, wiem. Byłam z tatą.
Właściwie nic mu nie jest.
Wszystko w porządku. Przepraszam.
To kiedy przywieziesz trampki?
Mam nadzieję, że przylecę jutro.
Tyle że mam mały problem z bagażem.
Jaki?
Na razie...
Zaginął.
Ten z trampkami?
- To fatalnie. - Tak, wiem.
Katastrofa.
Ale nawet jeśli go nie znajdą, to myślałam,
że możemy zacząć coś nowego.
Od początku.
Musisz je znaleźć.
Rozumiem.
Ale jak się nie znajdą, to wciąż chcesz, żebym przyjechała?
Bez trampek to nie będzie to samo.
Naprawdę?
Bez trampek ci to wisi?
„Wisi”?
Jeśli nie przywiozę trampek, to masz mnie w dupie.
Przykro mi, ale...
Wiesz, co? Pieprz się, Tomoko.
Nie wierzę.
To najgorszy dzień w moim życiu!
Masz.
Już dobrze.
W porządku.
Te trampki naprawdę zginęły?
Nie, zostały zdetonowane! To koniec.
Gdyby nie twoje numery, byłabym już w Tokio.
Wiem, że to paskudne.
Naprawdę. Ale nikt nie umarł. To tylko trampki.
Zgłupiałeś?
Śledziłam rynek przez 20 lat, żeby zdobyć taki model.
Chwila i wyleciały w powietrze. Jestem skończona.
Pamiętasz, co mówiła mama?
Pamiętasz?
Mówiła...
„Jeśli życie
daje ci cytryny,
zrób lemoniadę”.
Mi tego nie mówiła.
Tylko sprawdzałem.
Ale to w jej stylu.
Wiem, że to potworne.
Ale życie może mieć dla ciebie w zanadrzu coś lepszego.
- Jasne. - Tak.
Wciąż nie wierzysz w to zioło?
Skończ już z tym.
Enrico? Naprawdę?
- To ja go sprowadziłem. - Naprawdę?
To marionetka. Zrobię z nim, co zechcę.
Cholera.
Daj spokój. Wejdź w ten interes.
Spójrz na mnie, jestem biznesowym geniuszem.
Wiem, jak to rozegrać. Ty jesteś geniuszem księgowości.
Pomyśl, co będzie, jak połączymy siły.
Ta strata zwróci ci się w rok.
O czym ty gadasz? W tej walizce było 40 tysięcy.
To pikuś. Będziesz tyle zarabiać miesięcznie.
Rzucasz sumami, ale czy pomyślałeś o budżecie?
Co?
Pomyślałeś o dostawcach, lokalu, pensjach, podatkach, wyposażeniu?
Jasne, że nie mam o tym pojęcia.
Dlatego chcę, żebyś mi pomogła.
I tak masz udziały w sklepie. Cokolwiek zrobimy,
część będzie twoja.
Pomóż nam tylko to rozkręcić.
Dobrze? Zrób z nas bogaczy.
Nie. Muszę jechać.
Wszystko gra. Telefon ci nie działa, Virgile nie wie, gdzie jesteś.
Babciu, jak się czuje tata?
Odpoczywa.
Wyjeżdżamy za cztery godziny.
W takim razie idę się zjarać, by nie myśleć o swoim życiu.
Ja idę zwiedzić dom, w którym podczas wojny ukrywały się dzieci.
Anne i Frank.
Anne Frank to jedna osoba.
- Na pewno? - Tak.
Chodźmy na szybki numerek. I tak mam tylko 50 euro.
Nic z tego. Idziemy rozeznać się w kwestii marihuany.
Nie trzeba. Już się z tatą rozeznaliśmy.
No i?
Spróbowaliśmy jednego czy dwóch rodzajów.
Gówno, a nie spróbowaliście.
- Jasne. - Właśnie.
Mój stary znajomy nam pomoże.
Naprawdę?
- Gdzie jest? - Na targu kwiatowym.
Jak się nazywa?
Yohan.
- Dobra. - Jest teraz florystą.
Jak wygląda?
Ostatnio widziałam go 30 lat temu.
Był wtedy nagi.
Dobra, zrobimy tak. Sprawdzimy z Olivierem tę połowę,
a wy drugą.
Ten, kto go znajdzie, dzwoni do reszty.
Yohan?
Nie? Przepraszam.
Zna pan Yohana? Marihuana?
Marihuana?
Nie.
- Nie? - Nigdy go nie znajdziemy.
- Kurwa. - Co?
Clementine śle mi dziwne wiadomości. Chce, bym ją przeleciał.
Naprawdę? Szczęściarz.
Nie przelecę kogoś takiego jak ona.
To ścieranie stóp pilnikiem było obrzydliwe.
Słodka była, jak tarła ten parmezan.
- Niewątpliwie ma to coś. - Jasne, jest szurnięta.
Co ty mówisz? Zakochałam się.
Wykorzystała mnie.
Lulu?
Yohan?
Co u ciebie?
To Aure, moja wnuczka.
Miło mi. Jestem wnuczką.
Co robicie w Amsterdamie?
Powiedz mu, że go szukałyśmy, bo mamy pytania o marihuanę.
- Tak, chcemy spytać... - O marihuanę?
Tak.
Skończyłem z tym, Lulu.
Żartuję. Chodźcie.
Chodź za mną, moja piękna Lulu.
Naprawdę? Ty i ten stary hipis...?
Był wtedy całkiem niezły. Ale teraz...
Czas nie obszedł się z nim łagodnie. Ze mną też.
Nie.
Kiedy otwieracie lokal?
Za trzy albo cztery miesiące.
Posadziliście już?
Nie. Nie chcemy hodować, tylko sprzedawać.
Przykro mi, ale macie za mało czasu.
Załatwienie zioła od dostawcy trwa od 12 do 18 miesięcy.
Jedynym wyjściem dla was jest teraz własna uprawa,
- inaczej będziecie w dupie. - Co takiego?
Jeśli sami go nie wyhodujemy, to będziemy w dupie.
To wyhodujmy je.
Dobra, wyhodujemy je. To możliwe?
Jeśli macie tylko trzy miesiące, to polecam moje sekretne sadzonki.
Sto euro za sztukę, ale to najszybszy sposób, no i jakość jest świetna.
Jedyny problem jest taki, że we Francji sadzonki są nielegalne.
Zapomnij. Chce nam sprzedać sadzonki. To nielegalne, nie możemy...
To co? Ile zarobimy?
Ile z tego będzie? Zysku?
Towar będzie wart dwa miliony.
Dwa miliony?
- Dwa miliony... - Euro?
Cholera.
Nie dajmy się ponieść fantazji. Nie mamy nawet 10 tysięcy.
Ja mam.
Mamy też ciężarówkę.
Po co wracać na pusto?
- Dobra, Yohan. Bierzemy. - Dobrze.
Przestań machać nogą. Uspokój się.
- Właśnie. - Czemu się stresujesz?
Przez te dziwki taty?
- Daj spokój. - Nie wyciągaj tego.
- Rany! - Przepraszam.
Cholera. Szkoda, że nie znaleźliśmy znajomego babci.
Nie znaleźliśmy go i już. Po sprawie.
Przestań to przeżywać.
Uspokój się.
Nie mów do mnie tym tonem.
Próbuję nawiązać rozmowę. Mam cię gdzieś.
Skoro masz mnie...
- Przymknij się. - Ciszej.
Głowa mi eksploduje.
- Możesz wyłączyć tę muzykę? - Jak zechcę, to wyłączę.
O co mu chodzi?
Czemu miga światłami?
Czemu się zatrzymujemy?
Ty i Aida?
- Co? - Nie zadzieraj ze mną.
Przysłała mi wiadomość, że spotykacie się od roku.
- Uspokój się! - To jakieś żarty?
Wyluzuj, stary.
Pieprz się! Wiedziałaś o tym!
Uspokójcie się!
- Uspokójcie się. - Odbiło ci.
Nie tu. Później to załatwimy.
Macie mnie za idiotę?
„Ali to równy gość.
Wszędzie nas wozi.”
Pieprzcie się!
A ty w szczególności.
Kurwa!
Co się tu dzieje?
Nic. Mała rodzinna sprzeczka.
Już po wszystkim. To nic takiego.
Oni nie wyglądają jak rodzina.
Skąd jedziecie?
Z Amsterdamu. No i co?
Spokojnie, tato.
O co ci chodzi?
Nie mają nic lepszego do roboty.
Widać, że nieźle się pan tam bawił.
- I co z tego? - Co?
- To wolny kraj. - Spokojnie.
- Gerard, kochanie. - Co?
Już dobrze. Uspokój się.
Proszę mu wybaczyć.
Jest rozstrojony.
Nasz sklep mięsny upada.
Jesteśmy zdruzgotani. To nas dobiło.
Sama tracę zmysły.
W porządku.
Przeprowadzimy rutynową kontrolę.
Może pan otworzyć?
Oczywiście.
Nic do ukrycia.
Kurwa, babciu.
Co to jest, do cholery?