Lokal Gerarda to dawny sklep z mięsem koszernym,
ale właściciel zrobił tu prawdziwą rzeźnię.
Co się stało, Gerardzie?
Cóż...
Poniosło mnie trochę.
Próbowałem sam zrobić remont, ale wymknął się spod kontroli.
Jaki był pierwotny projekt?
Chciałem otworzyć shisha bar, ale...
bardzo ekskluzywny.
Shisha bar w mięsnym.
To na przykład była chłodnia.
Chcę ją przerobić na palarnię,
żeby klienci mogli spokojnie odlecieć... Odsapnąć.
Przepraszam, czas na lekarstwo.
Cięcie.
Porozmawiaj z nim.
Po dwudziestu próbach wciąż jest źle. Powiedz mu.
- Zajmę się tym. - Dzięki.
- Gerardzie? - Co?
Skup się.
- Wykańczasz nas. - Dajcie mi pięć minut.
Mózg mi się gotuje. Potrzebuję przerwy.
- Dobra, pięć minut. - Dobrze.
Gaston, robię to tylko dla ciebie.
Twój kumpel jest upierdliwy.
Masz może...?
- Szluga? - Nie.
Nie. Zioło.
Nie.
A haszysz?
Pomyślałem, że wyglądasz na...
Nie.
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
- Co słychać, Ali? - Jak leci?
- Miłego dnia. Na razie. - Na razie.
Cholera, śmierdząca sprawa.
Myślałem, że masz krótsze nogi.
Podwinę trochę.
- Nie. - Ale kicha.
- Co? - Co się dzieje?
Wszędzie są gliny, a zioło pachnie.
Wiemy o tym.
To zróbcie coś.
Nie mogę się zająć wszystkim na raz.
Zamknij chociaż drzwi.
Ten garnitur jest za mały.
Zgadzam się z Alim. Jest za mały.
Nie mogę iść do Ministerstwa z kusymi rękawami.
Ten zapach nas wyda.
Mam pomysł...
Ludmilo!
Nie możecie wciąż mi przerywać.
Co to za potrawa, która tak strasznie śmierdzi? Ta z flakami?
- Kishke! - Właśnie.
Ugotuj trzy albo cztery garnki, by zatrzeć ten zapach.
Mam gotować, by zatrzeć zapach.
Jutro o 15.00 wszyscy spotykamy się w sklepie.
- Damidot chce zrobić wywiady. - Nie chcę być w telewizji.
Ja nie mogę.
Nie musisz. Tylko rodzina.
Jasne.
Jutro nie mogę.
Mamy z Aure spotkanie...
Zaraz, jakie spotkanie?
- Musimy... - W interesach?
Skoro tak, to ja i Enrico powinniśmy wiedzieć.
To papierologia, same nudy.
Znajomy Enrico nam tak doradził.
Dzięki Bogu mamy Enrico.
- Właśnie. - Tak.
Mam pomysł, co zrobić z tym zapachem.
Mogę puszczać toksyczne bąki.
Zamiast gadać bzdury, zajmij się garniturami.
Ludmilo!
- Liczę na ciebie! - Zaraz.
Gerard to zafajdany typ.
Mam w dupie te jego wywiady.
Traktuje mnie jak gówno i nikt nie protestuje.
Nie jesteś z Hazanów.
Wiem, ale...
Urabiam się dla nich po łokcie i nic z tego nie mam.
- Ała! To parzy. - Bo się ruszasz.
- Ruszam się... - Tak.
Bo jest mi przykro.
Nie myśl o tym. Masz mnie.
- Jesteś szczęśliwy. - Chciałbym usłyszeć „dziękuję”.
Nie wiem.
Powiedz tylko słowo,
a rodzina Hazanów będzie skończona.
Jak to?
Cały ich interes. Zrobimy to bez nich.
Chwileczkę, nie to miałem...
Odtrącają cię. Ja bym cię migiem wpuściła do rodziny.
- To słodkie... - Weźmiemy ślub?
Co?
Chcesz mieć rodzinę. Załóżmy ją.
Wybacz,
ale jesteśmy razem dopiero trzy tygodnie.
Oczywiście. Nie bierzmy ślubu.
Przepraszam, nie spodziewałem się tego.
- To nic. - Strasznie przepraszam.
- Nie ma sprawy. - Ja...
Żadnego problemu.
To naprawdę działa. Świetna robota.
Śmierdzi aż pod lasem.
- Co słychać? - Świetnie, a u ciebie?
- Dobrze. Widzę, że tu jecie. - Tak.
- To jest pyszne. - Dobre, prawda?
Gratulacje dla szefa kuchni.
Powiem jej to.
- Pójdę do niej. Smacznego. - Dziękujemy.
Kurwa, co to ma być?
Babcia zrobiła swoją śmierdzącą kishke,
przyszła policjantka i jej posmakowało.
Więc teraz karmimy cały oddział.
Zostało jeszcze coś „melurii”?
Molokhii. Tak, zaraz przyniosę.
Nie, czekaj. Zwariowałaś?
Nie mogliśmy im odmówić. To by było podejrzane.
Dziękuję, było pyszne.
Miło mi to słyszeć.
- Do wieczora. - Tak. Super.
Do widzenia.
Do jakiego wieczora?
Kolację też im zrobisz?
Nie, poćwiczę strzelanie.
To fajne.
Dom wariatów.
Co to?
Serio?
Co znowu?
Hej, stary.
Co to ma być?
Krowa. Będą krowie placki.
Ale po co?
Smród jej gówna zatuszuje zapach zioła.
Spójrz na to cudo.
- Prawda, że wspaniałe? - Tak.
Bajeczne.
Nie śmierdzi.
Ani trochę.
- Nic nie czuję. - Co?
Na pewno?
Masz to na nosie.
Kurwa!
Mam gówno na nosie!
Zaraz zwymiotuję. Wciąż je mam?
- Tak. - Cholera!
- Zwróć ją. - Chodź, Colette.
- Jeszcze trochę. - Tu?
- Tak. - Kurwa!
Ładne wąsy.
Wszystko przez tych wegańskich dupków, bo...
Dawniej, jeśli ktoś powiedział, że nie je mięsa,
to zamykano go w wariatkowie.
Cięcie. Gerard.
- Co? - Postaraj się.
Nie możesz wszystkim przygadywać.
To program dla całej rodziny.
Widzowie powinni cię polubić, utożsamić się z tobą.
Już sama nie wiem. Mów o tym, co lubisz.
O rodzinie.
Co mam powiedzieć?
Ten sklep to moje całe życie.
Poznałem tu moją żonę.
Byłem wtedy praktykantem.
Oświadczyłem się tu. Rozmawiałem z jej ojcem, Isidore'em.
Pamiętam, że dla niego... nie byłem dobrym kandydatem.
Isidore powiedział mi...
Miał niski głos i powiedział:
„Dopóki żyję, nie ożenisz się z nią”.
Niech spoczywa w pokoju.
A potem...
Spędziłem tu całe życie. Z Bene.
Nasze dzieci tu dorastały.
Byliśmy tu szczęśliwi.
I...
Wiem, że Bene odeszła, ale...
Widzę ją...
tutaj wszędzie.
O to pani chodziło?
Rozpłakałem się.
- Nie... - Wystarczy.
- Gerard. - Jasne, Gerard.
To nie ja.
Świetnie w tym wyglądasz.
Weź sobie te ciuchy.
No nie wiem. Masz coś innego?
Co to za spotkanie?
Mówiłam ci. Z tym bankierem. Jest właścicielem banku.
Jest nie tak daleko stąd. W okolicy.
Poznaliśmy go... Kiedy to było?
z Joe na studiach...
Tak jak twój brat. Za każdym razem inna odpowiedź.
Wcale nie.
Wszyscy mamy tajemnice.
Ja nie.
Mówię tyle, ile trzeba.
„Mówię tyle, ile trzeba.” Wiesz, że ze mną jest inaczej.
Co to...?
Niemożliwe.
Żartujesz?
Nie.
- Jesteś w ciąży? - Tak.
Niewiarygodne!
Będę ciocią. Jasna cholera!
Co z nim? Czemu mi nie powiedział?
Właściwie...
On nie wie.
Nie?
Nie.
Czemu?
Znasz swojego brata.
Nie wyobrażam sobie życia z nim.
Byłby wspaniałym ojcem. Kochacie się.
Tak. Jasne.
Ale to nie jest dobry moment.
Tak czy inaczej, zachowaj to dla siebie.
To będzie trudne.
Dobra. Skoro tak chcesz.
Ale zauważyłam, że nabrzmiały ci cycki.
Nie!
Cholera!
Sprawy się komplikują.
Czas pogadać z Aidą.
Czemu teraz o niej mówisz i mnie stresujesz?
Wszyscy wiedzą oprócz niej.
Jest moją przyjaciółką, a bez przerwy ją okłamuję.
Zaczekajmy, aż wejdzie to prawo. To tylko miesiąc.
Dzień dobry.
Aure i Joseph Hazan.
Nie ma państwa na liście.
Przykro mi. Proszę zejść na bok.
- Nie obowiązuje nas lista. - Na pewno?
Przyszliśmy na zaproszenie VIP-a. Jasne?
Córki ministra.
Proszę się uspokoić. Nie ma państwa na liście.
Proszę się odsunąć i nie robić awantury.
Co ona wyprawia?
- Wielkie dzięki. - Dupek z niej.
Clementine?
Tu Joseph. Co to ma być?
Nie wpuścili nas do Ministerstwa.
Nie było nas na liście.
Dobrze wam tak, dupki!
Co?
Co ty wyprawiasz?
Co tu robisz? Nie jesteś w Ministerstwie?
Co to za fryzura?
Jeszcze nie skończona.
Mieliśmy tam być, ale twoja laska nawaliła. Co za...
- Kochanie? - Pieprz się!
- Co? - To wariatka.
Otwórz.
Zadowolony? W końcu jesteś ze swoim chłopakiem.
Mówiłeś, że Hazanowie traktują cię jak gówno i że masz dość tych sukinsynów.
A teraz liżesz mu tyłek!
- Masz mi coś do powiedzenia? - Nie powiedziałem tego.
Chyba wiem, o co chodzi. Posłuchaj, kochanie.
Nie jestem przeciwny małżeństwu,
- ale poczekajmy z tym, cieszmy się sobą. - Zamknij się!
Mieszasz mi w głowie.
Chwila, pozwól, że się włączę do rozmowy.
Zapomnę o „sukinsynach”. Nie miałaś tego na myśli.
Miałam, ty sukinsynu.
Dobra, nie ma sprawy.
Posłuchaj, Olivier to mój brat. Znam go od zawsze.
Przysięgam, że nigdy nie widziałem, by tak zakochał się w dziewczynie.
Nie wiem, co ci powiedział,
ale nie zna swoich rodziców. Porzucili go, gdy był mały.
- Po co jej to mówisz? - To nic.
Wiedziałaś o tym?
Nie.
Dlatego jest taki wrażliwy.
Musisz obchodzić się z nim łagodnie.
To tak jak z dzikimi końmi, które tak ciężko oswoić.
Można je ujarzmić, jak będzie się je głaskać, da im się siana.
Potem można je dość drogo sprzedać.
Ale Oliviera nie sprzedawaj.
Trzymaj go przy sobie.
Jeśli to zrobisz, wygrasz najważniejsze zawody w swoim życiu.
Gwarantuję ci to.
Kocham cię, stary.
Nie zmarnuj tego, co masz.
On chyba naprawdę cię kocha.
To prawda?
Kochasz mnie?
Tak, kocham ją.
Powiedz jej to. Nie słyszy cię.
Kocham cię.
Leżysz na mnie.
Jestem za tobą.
Nie martw się o to spotkanie.
Załatwię to z tatą. Nie jestem kompletnie stuknięta.
- Jasne. - Czuję twojego fiuta.
Dzięki, stary.
Źle trzymasz.
Cholera!
- Jest odbezpieczony. - Przestraszyłam się.
Co tu robisz?
Przyszedłem odwiedzić siostrę.
Jestem zajęta.
Czekaj.
O co chodzi z Josephem?
Jesteśmy razem. Czemu pytasz?
Czemu?
Zabiję tego sukinsyna.
Nie zabijesz. To moje życie.
- Znasz go chociaż? - Tak.
Nie jest dupkiem na zasiłku, sprzedającym zioło i stołującym się u rodziców.
To dobry człowiek.
Jak następnym razem pojedziesz do niego na wieś,
to sprawdź stodołę.
Zobaczysz, co robi.
- No, co? - Zobaczysz.
- Zobaczymy, kto jest dupkiem. - Fiut!
LEGALIZACJA FRANCUZI SĄ ZA
Cholera. To dobrze.
Co słychać, Youss?
Dzwoniłem do ciebie trzy razy, gnoju.
Spóźniasz się.
Tylko trochę.
Ale cieszę się, że dzwonisz, bo potrzebuję więcej czasu.
Więcej czasu? Moja siostra ci nie wystarczy?
O czym ty mówisz?
Posłuchaj. Nie próbuj mnie wyruchać.
Wiem wszystko.
Przykro mi, że...
Wiesz, co? Wcale nie jest mi przykro.
To, co jest pomiędzy mną i Aidą, to nasza sprawa.
A nie twoja.
- Czyżby? - Tak.
To się okaże, jak wsadzę cię do bagażnika
i zepchnę samochód z klifu, sukinsynu.
Widzę, że kochasz swoją siostrę. Czytam to między wierszami.
Ale ja też ją kocham.
Naprawdę. To ta jedyna.
I nie martw się o pieniądze.
Nie próbuję cię wyrolować.
Będzie dobrze. Pracuję nad tym.
Jasne.
Jasne, sukinsynu.
Twoja Ziołowina jest fenomenalna, Ludmilo.
Jeden mach, tato.
Tylko jeden mach, a tak odleciałam.
Strasznie mocne.
Poczekajcie. Nie wyschło jeszcze do końca.
To dopiero połowa jego potencjału.
Jeśli to się uda,
to będziesz mógł rozpieszczać JP.
- Gerard? - Co?
To ty jesteś na tym obrazie?
To ty?
Tak.
Moja Bene...
Kto to?
- Sprawdzę. - Czekaj.
Nie, tylko ja jestem trzeźwy.
Co ty robisz?
- Kto to? - Cicho! Przestań.
Już idę.
- Och! - Witam.
To policja.
- Co? - Schowaj to!
Kurwa!
Proszę.
Jak leci?
Tak sobie.
- Jakiś problem? - Tak.
Cholera.
Nie wiem, co się stało. Pękła u nas rura.
To nie przez nas.
Nic nie zrobiliśmy.
Jasne, że nie.
Rzecz w tym, że wieczorem jest dziesiąta rocznica jednostki,
a budynek tonie.
Jest tylko jedno wyjście.
Zabawa w pianie!
Dla wszystkich!
- Raczej nie. - Nie?
Przyszłam spytać, czy moglibyśmy przenieść się do waszej stodoły.
LEGALIZACJA FRANCUZI SĄ ZA
Nie.
Co?
Nie.
- Nie? - Nie.
- Jak to „nie”? - Niestety.
Tam jest dużo...
gratów.
Wszystko stoi na kupie.
W stodole.
Jest za dużo rzeczy.
To nie problem. Przyślę 20 ludzi, żeby je przenieśli.
Jasne. Dobra.
- Cześć. - Cześć.
To moja siostra. Znacie się?
Tak.
My...
Stodoła to zły pomysł.
Nasza matka nie lubiła...
Ona nie żyje.
Właśnie.
- Jasne. - Przykro mi.
Nie lubiła, gdy wnosiło się jedzenie, które nie jest koszerne.
- Tak było... - Zawsze.
- Tak. Taki jest... judaizm. - Żydzi.
O to chodzi.
Zupełnie was rozumiem.
Może nie będzie tak źle.
Nasze jedzenie jest zalane.
- Naprawdę? - A wasze bardzo nam smakuje.
Moglibyście zająć się cateringiem.
Oczywiście zapłacimy.
Ale...
- Świetne zagranie. - Dobra robota.
W tej sytuacji byłoby podejrzane, gdybyśmy odmówili.
- Zatem zgoda. - Tak.
Całkowita zgoda.
Wspaniale. Ratujecie nam życie.
Zatem będziemy o 19.00. Może być?
Nie ma sprawy. Może być też 20.00 albo 20.30.
Zacznijmy o 19.00. Potem będzie za późno.
Dobra, koło siódmej.
- Na razie. - Świetnie.
Buziaki.
Właśnie, buziaki.
- Pa. - Na razie.
Szybko.
Połóż torby tutaj.
Już.
- Co? - Uważaj.
O, kurwa.
Posłuchaj.
Daj mi wytłumaczyć.
To proste.
Wszystko, co tu widzisz...
będzie legalne.
To prawda.
W końcu mówi prawdę.
- Wciągnąłeś w to mojego brata. - Nie, on...
Powiedzielibyśmy ci w odpowiednim czasie.
Robimy wielki interes z Enrico.
Nie jest szemrany, przysięgam.
Jesteście porąbani.
Aida.
- Stój. - Joseph.
- Cholera. Aida! - Joseph!
Później się tym zajmiesz, skarbie. Wracaj tu.
Kurwa.
W porządku?
Już.
Teraz trzeba schować auto.
Zaparkujmy je pod bazarem Rungis.
To zbyt ryzykowne.
Lepiej w garażu Virgile'a.
Jest bezpieczny. Mam kod.
A jak się dowie? Mamy przerąbane.
Wyjechał z JP i Melanie na tygodniowe wakacje.
Naprawdę?
Świetnie. Daj mi klucze.
Nie mogę na to pozwolić.
Jak cię złapią, dostaniesz 15 lat.
Co z tego? Potrenuję i wrócę napakowany, a potem będę wylegiwał się na plaży...
O czym ty mówisz? To poważna sprawa. Przestań.
Nie masz wyboru. Tu jest policja i twoja rodzina.
Daj mi kluczyki. Tylko ja mogę to zrobić.
To jedyne wyjście.
Masz.
Uważaj.
Nie martw się o mnie.
- Dobrze? - Cholera.
Dzięki, stary.
Pojadę za tobą.
- Nie wjedziesz tam sam. - Ty też uważaj.
Uważaj na siebie.
- Zadzwoń, jak będzie po wszystkim. - Dobrze.
„HONOR, OJCZYZNA, WARTOŚCI, DYSCYPLINA”.
POLICJA
Przepraszam.
Kończy nam się wino.
Ma pan może kilka butelek?
Już się robi.
Dziękuję.
Moja stodoła, moje wino. Zaczynają mnie wkurzać.
A jeśli jakiś policjant nas zobaczy?
Już wiedzą.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli komuś to przeszkadza, to niech to ze mną omówi.
Naprawdę?
O, kurczę.
Cześć, Joe.
Wszystko dobrze. Wjechaliśmy.
Dzięki ci, Boże.
Świetnie. Wracasz?
Nie, pojadę do Clem i jej ojca z odrobiną Ziołowiny.
Ali może już iść. Odstawię auto jutro z samego rana.
Jesteś genialny.
Do jutra.
Wszystko w porządku?
Jestem tylko trochę roztrzęsiony.
Hej.
Nie wspomniał nam pan o czymś.
Wcale nie.
Właśnie że tak.
O czym?
Jak to, o czym?
Podobno gra pan na gitarze.
Pana teściowa nam powiedziała.
- To świetny muzyk. - Nie.
- Dawno nie grałem. - Proszę się nie krępować.
Dalej, Gerard!
Gerard! Gerard!
L'Chaim!
Lubisz to słowo?
Powtarzaj je w domu.
Jezu.
Zostawię was ze sprzątaniem. Muszę jechać do Aidy.
- Jasne. - Czekaj.
Co?
Dziś naprawdę mało brakowało.
Tak.
Pewnego dnia nas złapią.
- Myślałem o tym. - No i?
Razem z Enrico znajdziemy nowe miejsce na towar.
Świetnie.
Możemy porozmawiać o tym jutro?
- Nic nie rozumiesz. - Czego?
Enrico to gwiazda.
- Skoro ma powiązania... - Co za kretyn!
Nadal nie rozumiesz?
To Joseph przysłał ci Enrico.
Brak ci piątej klepki, Ludmilo?
Joseph?
Aure?
Zmanipulowałeś mnie.
Przepraszam.
- Nigdy byś się nie zgodził. - Zgadza się.
Nie odbieraj tego tak.
Pogódź się z tym i dalej róbmy swoje.
Mam się pogodzić?
A może jeszcze z tym, że jesteś w lesbijskim związku z tą policjantką?
- Słucham? - Co?
Widzisz?
Ty też?
- Nie widzę... - Chciałbyś o tym wiedzieć...
Mam gdzieś jej lesbijski związek. To nie jest problem.
To policjantka!
Policjantka. Ty...
Odbiło ci?
- Słucham? - Słyszałaś.
Chyba zgłupiałaś.
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Będę mówił to, co chcę.
Pieprz się z kimś innym.
Ty mi robisz wykłady?
A jak twoja sytuacja sercowa?
To chyba jakieś żarty?
Pieprzcie się. Obaj!
Dupki!
Co ci odbiło?
I tak by się dowiedział.
Jest po wszystkim.
Jasne.
Aida, otwórz.
Nie chcę cię już widzieć. Spieprzaj!
Otwórz.
Zostaw mnie w spokoju!
Kurwa.
Niech to szlag.
Ali?
To ty, stary?