ROK PÓŹNIEJ
Dodaj szczyptę goździków, skarbie.
- Gotowe? - Tak.
To chodźmy.
- Po łyżce. - Wiem! Nie jestem osłem.
Nie? Skoro tak mówisz.
Zastąpisz mnie?
Siedzę tu cztery godziny, łeb mi pęka!
To trudny biznes.
Konkurencja jest sroga.
- Rodzinny - Biznes
Daj kluczyki do twojej fury.
- Po co? - Skończyły się tacki.
Musimy spakować zioło i kiełbasy.
Cholera. Uważaj na samochód!
Ali!
Cholera.
Dalej. Weź furgonetkę.
Weź moje auto.
Moim zdaniem to dziwny biznes.
Dalej!
Skończyliście?
Czekam na tacki.
- Za dwie godziny. - Super.
Mogę jechać z tobą?
Nie, Clem. Mamy umowę z Jaurès.
Ta cholerna umowa.
KOSZERNA KIEŁBASA MERGUEZ
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
Wszystko gra? Masz zioło?
Tak. Można ładować kiełbasę.
Dobra, idą.
- Tylko jedź normalnie. - Już to robiliśmy.
Z wami nie wiadomo.
Zadzwonię później. Chodź, Olive.
- Najpierw kiełbasa. - Nie ty niesiesz 40 kilo.
Jestem tu. Dawaj. Nie przytnij mi palców.
Proszę. Idealnie.
Ostatnia paleta kiełbasy i koniec.
No kurwa. Pieprzony darmozjad zawsze na miejscu.
KOSZERNY SKLEP MIĘSNY HAZAN
- Cześć, Gaëtan. Jak tam? - Dobrze.
Będzie lepiej, jak zjem.
Na pewno.
Co tam dziś macie na składzie?
Same pyszności.
Naprawdę?
- Mam ci pokazać, co mamy? - Tak.
- Tak, Gaëtan? - Dobra, zróbmy to.
Co mam dla ciebie? Świetna kiełba merguez.
- Lubisz jakość? - O tak.
Spójrz na te piękności.
Ładne, świeże i lśniące, tak jak lubisz.
Jak panna młoda.
Pogrilluj je 10 minut i nie rób czego?
Nie przekłuwaj. Jak zawsze.
Brawo, Gaëtan.
- No dobra. - Dzięki. Miłego dnia.
- Pa. - Na razie.
- Smacznego. - Dzięki.
Debil.
Posprzątałem.
Odłożyłem papierki tak, jak były.
Jasne.
Dziękuję bardzo.
To dla ciebie.
- Nie, nie mogę. - Tak, nalegam.
Proszę. W ten sposób wiem, że zadbasz o moją Béné.
- Będę tu codziennie. - To miłe.
Pamiętasz, jak się w niej zakochaliśmy?
W Juan-Les-Pins?
Marzyliśmy o niej. Myśleliśmy, że nie jest dla nas.
No cóż...
Znalazłem ją.
Niedługo będę mógł ją dla nas kupić.
Teraz nazywa się „Książę”, ale...
Zmienię nazwę na „Moja Béné”.
W ten sposób zawsze…
będziemy podróżować razem.
BÉNÉDICTE HAZAN Z DOMU ROSENBERG
Co to?
Czy to miłość?
Nie, to kupa. Rany!
Kurde!
Wyjęłam ci wszystkie butelki.
- Mówię do ciebie. - Słucham.
Butelki są tutaj. Wszystko gotowe.
Pieluchy, smoczki i sól fizjologiczna są w torbie.
Kotku, przepraszam, że przerywam. Poradzę sobie. Żaden problem.
Nie nazywaj mnie tak.
- Siła nawyku. - Mówiłam.
Nie rób ze mnie paranoiczki.
Nie znam wielu mam, które zostawiają
- dzieci z mafijnym dilerem. - Nie.
Mafia. Jak w Uwadze.
Oto ukryty świat,
w którym łączą się prostytucja, hazard i mafia.
Zabawne.
Kotku, jesteśmy rolnikami.
Sprzedajemy plony. To wszystko.
Dziś zabierz je do domu.
- Tak. - Spędź dzień z rodziną.
Odwieź je przed dziesiątą.
Za wcześnie. Widzę je raz w tygodniu.
Przywiozę je jutro rano.
I zostaną z twoją rodziną? To wariaci!
Muszą ją zobaczyć. Jestem ich ojcem. To ich rodzina.
Wrócę o siódmej. Chcę je zobaczyć przed kolacją.
Ale obłęd. Twoja matka jest trudna.
Jest trudną osobą.
Ale ją kocham.
Chodź, laleczko.
Kto chce skakać w swojej kupce?
Moja córeczka!
Tata zrobi kawę i cię przewinie.
Jak się macie, słodziaki?
Śliczna jesteś. Śliczny pysio.
Tak?
O czym zapomniałaś?
I nie zgadzam się z grafikiem. Mówiłem ci. To...
- Co ty tu robisz? - Miałem ci pomóc.
Miałeś mi pomóc przywieźć dzieci o siódmej.
I zaczekać na dole. Spotkałeś Aidę?
Pogięło cię? Przyjechałem dyskretnie.
- Wszystko gra. - Wejdź.
- Cześć! - Kurwa!
Clem, nie krzycz. Wpakujesz mnie w kłopoty.
- Proszę. Zadowolona? - Zajmę się tym.
Przy dzieciach się nie krzyczy.
Nie krzyczałam.
Noam, pysiu, cieszysz się na widok wujka Olive’a?
Wujek? To nie jest twój prawdziwy brat.
Nie słuchaj tej pani, proszę.
Olivier jest jak mój brat, więc to twój prawdziwy wujek.
Ibrahim, pójdziesz na rączki do cioci Clem?
Lepiej nie, zgoda?
Ona trawi. I to nie jest Ibrahim. To Alia.
- Tak? - Tak.
Na pewno?
- Co to za pytanie? - Po co ją przywiozłeś?
- Nie mogę jej zostawić. - Dzieci jej nie lubią.
- Niech się przyzwyczają. - Teraz nie jest dobry moment.
To Jaurès.
- Coś się stało? - Nie wiem.
Dziwne, że dzwoni. Mam złe przeczucia.
Idiota z ciebie. Odbierz.
Co robisz z...
- Odbierz! - Odbieram!
Halo?
Cześć, Joseph. Brakuje jednej tacki.
Dobrze.
Przywieź ją.
- Jak? - Co? Natychmiast ją przywieź.
- To dziwne, bo... - To jakiś problem?
Nie. To żaden problem.
Po prostu... Do zobaczenia. Tam, gdzie zwykle.
Co powiedziała?
Że zapomnieliśmy o palecie z porannej dostawy
- i mamy ją przywieźć. - Nie.
Co mam zrobić z dziećmi?
- Ja pojadę. - Nie. Wykluczone.
Joseph zajmuje się dostawami. Tak się umawialiśmy.
Zróbmy jak zwykle. Pojadę z tobą.
Nie w tym rzecz. Kto zostanie z dziećmi?
- Ja ich przypilnuję! - Wykluczone.
Mam wprawę w pilnowaniu kotów.
- Zasuń zasłony. - Kocham dzieci, a dzieci mnie.
Co?
Wylałaś na nią czerwone wino! Oszalałaś czy co?
Trzeba być głupim, żeby kupować auto dilera, jak jest się dilerem.
Naprawdę trzeba nie mieć mózgu.
Zatrzymają nas za te twoje wzorki.
Ja to zrobiłam, trochę szacunku.
Przestań świrować. To kamuflaż. Jesteśmy niewidzialni.
Niewidzialni.
Trzy lampki kontrolne. Zaraz się rozwalimy.
To jak żółte światła. Nikt tego nie pilnuje.
Samochód jeździ świetnie.
Co ty w ogóle o tym wiesz?
Idiota.
- Gdzie? - Z tyłu po lewej.
- Co robisz? - Odgrywam mamę dzieci, by się wtopić.
Puszczaj. Nikogo tu nie ma.
Może są kamery.
Przestań ją ze sobą zabierać.
Cholera. Budzą się.
Śpij, Ibra. Śpij.
Przywiozłeś brakującą tackę?
Lul de fucking behanger.
Gdybyśmy mogli być cicho...
Twoje dzieci to nie mój problem. Mam je też karmić?
Nie. Już jadł, ale to urocze. Dzięki.
Daj mi zioło.
Dam ci zioło.
Tu jest. W każdym razie... Cholera.
Olive. Pomóż mi, proszę.
Wybacz. Upuściłem to na ciebie.
Jestem ścierwem. Wybacz, pysiu. Nic ci nie jest? Kurwa.
Już dobrze, kochanie.
Proszę. Już dobrze.
Już dobrze.
Thanks.
Well... Mam z wami problem.
Co?
Nie ruszaj moich dzieci!
- Nie! Jaurès! - Nie dotykaj!
Nie! Zostaw dzieci. Odbiło ci?
Jaurès, nie rób tego.
Myślisz, że przyjechałam tu po cholerną tackę?
- Jaurès, błagam. - Zamknij się!
Wiesz...
towar od twojego taty nie ma dość THC.
Zwykle Ziołowina ma 19-33,
a tak teraz nie jest.
- Nie rozumiem. To niemożliwe. - Więc powiedz tacie,
że musi szybko poprawić jakość towaru.
Inaczej…
to się bardzo źle dla was skończy.
Nie!
W porządku, pysiu. W porządku.
Nie martw się.
Naprawimy to, Jaurès.
Obiecuję.
Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
- A teraz won. - Nie martw się. Chodźmy.
Bierz wózek.
- Już dobrze. - Poszli.
- Cholera, zaciął się. - Zwolnij blokadę.
- Nie działa.
Co za idiota. Chodź.
Dobra. Chodźmy.
Rachatłukum
Mój cukiereczku
Rachatłukum
Do widzenia, cukiereczku...
Ali, została jeszcze jedna torba.
Okej.
Rachatłukum
Słodycz w moim sercu
Wyłącz to gówno.
Ciężko z tobą wytrzymać. Mnie się podoba.
Serio, Jo i Olive trafili w dziesiątkę. To dobry Enrico.
Wiesz, że kocham Josepha i Oliviera, ale są do dupy.
Łap.
Nawet Gerard tak sądzi.
Proszę, babciu. Jeszcze jedna.
Zostawię was. Mam randkę. Wezmę szybki prysznic, okej?
Kim jest ta nowa?
Bardzo ładna, po czterdziestce, prokurator okręgowa.
Bardzo fajna.
Jak to prokurator okręgowa? Mówisz poważnie?
Nie, nie mówię poważnie.
Nie po tym, jak zmusiliście mnie do rzucenia policjantki.
Uczy matematyki. Proszę.
Dobrze? Zgadzacie się?
Jeśli nie będzie liczyć nam kasy.
Rodzinny
Biznes
Cześć wszystkim.
Cześć.
Zanim zaczniemy, chciałbym, żebyśmy pogratulowali
Gerardowi...
którego wspieram od początku odwyku.
Z przyjemnością informuję,
że minęło już 90 dni.
Dziewięćdziesiąt dni trzeźwości bez kontaktu z konopiami.
Zasługujesz na wielkie brawa.
Dziękuję.
Powiedz coś, Gerard.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Dalej. To ci dobrze zrobi.
Wiecie, że...
Dwa lata temu straciłem żonę.
Przedtem to ona...
była moim narkotykiem.
No i...
kiedy umarła...
nie mogłem...
znaleźć ukojenia.
Tak.
I wpadłem w to gówno.
Ale...
ostatecznie...
to moja rodzina mi pomogła.
Najpierw ta rodzona.
Dzieci mnie namówiły na spotkania. Wierzyły we mnie, a ja...
Nie chciałem.
A potem wy.
Moja narkorodzina.
Pomagacie mi przez to przejść, więc...
dziękuję.
Dziękuję.
Brawo, Gerard.
Gratuluję medalu.
- Wielkie dzięki. - To ja dziękuję za przemowę.
Była taka szczera.
Naprawdę mnie poruszyła.
U mnie...
chodzi o środki uspokajające.
Ale pewnie wszystkie nałogi wyglądają podobnie.
Serio...
Nie wiem. Nie jestem ekspertem.
Jak sobie poradziłeś z odstawieniem?
Jedzenie?
Medytacja?
To nie moje klimaty.
Może seks?
Nie. To była siła woli.
Jak już mówiłem,
mam dobre wsparcie.
Masz szczęście.
Pieluszki. Sól fizjologiczna. Spadamy.
Vamos, dzieciaki.
Przyszła mama. Jak się masz?
Dobrze. A ty? W porządku?
Nie.
Jest idealnie.
Wspaniały dzień. Spacerowaliśmy.
- Alia nie potrzebowała inhalatora? - Nie.
Uważałem, żeby wózek się nie zakurzył.
Była przeurocza.
- Co to za zapach? - Jaki zapach?
Nie, to Ibra.
Właśnie spuścił bombę.
- Jak sztuka uliczna. Obłęd. - To nie kupa.
Co masz na myśli? To gówno, mówię ci.
To musi być gówno. Nie przejmuj się.
To gówno.
- Pachnie jak zioło. - Co?
- Coś ty, kurwa, zrobił? - Żartujesz? Jak zioło?
Cholera. Nie. Dobrze.
Nie, to Olive.
Olive wpadł, musiał wypalić skręta
w swoim gównianym samochodzie i wziął małego…
- Po co tu przyjechał? - Czekaj.
- Ponosi cię. - Nie chcę tu twojej rodziny.
Tak, mówiłaś, ale tylko wpadł i wypadł.
Przyniósł coś i pojechał. Przysięgam. Naprawdę.
Co się stało?
O nie.
- Serio? - Słuchaj.
Teraz na pewno nie będę się już spotykać z Olive’em. Dobra?
- Wszystko wyjaśnię. - To ja wyjaśnię.
Dopóki dilujesz, nie zobaczysz dzieci.
Nie mogę przestać sprzedawać dragów.
Jestem w klatce.
- Klucz mają niebezpieczni ludzie. - Niebezpieczni? Z moimi dziećmi?
Nie, przesadzam z tym niebezpiecznym.
- Nie są groźni. - Zamknij się.
- Nie mogę cię już znieść. - Aida!
Uspokój się, okej? Nie mogę nie widywać się z dziećmi.
Byłam głupia, że ci na to pozwoliłam.
- Ale byłam głupia! - Proszę!
- Wynoś się. Nie chcę cię więcej widzieć. - Aida.
Bo wezwę policję.
- Wynoś się stąd. - Kurwa.
Ktoś otworzy? Jeszcze nie skończyłem.
Wieszam coś. Nie mogę.
Ktoś może otworzyć?
Ja nie. Zjadłem coś nieświeżego.
Dalej, Clem. Otwórz!
Hej, Jo.
Gdzie są bąbelki?
Nie przyjadą, babciu.
Aida tego nie chce.
Co?
Nie. Serio?
Nie może. Nie widzieliśmy ich od miesięcy.
- Dlaczego nam to robi? - To żart?
Muszą zobaczyć dziadka. Dlaczego nie nalegałeś?
Oczywiście, że nalegałem, ale nie chciała.
Kurwa. Co za strata. Tysiąc euro za sztukę.
- To kiedy zobaczymy bąbelki? - Nie wiem, babciu.
Ona nawet nie chce, żebym ja je odwiedzał.
Przejdzie jej.
Nie, nie przejdzie jej.
To nie to samo.
Jest całkowicie przeciwko biznesowi, a Jaurès...
Jaurès?
Czekaj. Co Jaurès ma z tym wspólnego? Nie rozumiem.
Jaurès wzięła jedno z dzieci i groziła jej. Proszę.
Co?
Jak to wzięła jedno z dzieci?
Jo?
Zabrała dziecko. Ona... Jak to ująć?
Powiedz im! Zabrał trojaczki na dostawę.
- Słucham? - Czekaj. Czyli zabrałeś...
moje wnuki na spotkanie z Jaurès?
Tak.
Jesteś walnięty.
I co się dziwisz, że Aida się wkurzyła? Oszalałeś?
Nie, czekaj. Przepraszam. Uspokójcie się.
Tak, pojechaliśmy do Jaurès. Wzięła jedno z dzieci z wózka.
- Ale to była wiadomość do Jo. - Nie, nie lekceważ tego.
Niczego nie lekceważę. Była wkurzona.
Tak chciała przekazać ci wiadomość. To kod gangstera.
Kod gangstera?
Prawie rzuciła dzieckiem o ziemię.
Nie, chciała ci tylko grozić.
Nawet jeśli mi groziła...
- Okej. - Czekaj. Czemu była wkurzona?
Mamy problem z poziomami THC.
Proszę bardzo.
Od tygodni mówiłam, że mamy problem.
Nie jestem magikiem. Nie wyhoduję kilo na metr kwadratowy.
Stodoła jest za ciasna. Potrzebujemy więcej miejsca.
To prawda.
Albo pójdziemy do Jaurès i powiemy, że zmniejszamy produkcję.
Całkiem głupi jesteś? O czym ty mówisz?
A co z moją łodzią?
- Tato. - Nie wiem. Kogo to obchodzi?
Moje dzieci są zagrożone, a ty mówisz o łodzi.
- Tato, nie. - To dla Béné.
Ona zabije mi dzieci!
- No i już. - Masz paranoję. Przestań, proszę.
Poniosło cię, stary.
Mam gdzieś, czy mi wierzycie. Znajdziemy radykalne rozwiązanie.
Nikt nie zagrozi więcej dzieciom, jasne?
Dobra, Jo. Rozumiemy. Rozumiemy, co mówisz.
Rozwiążemy problem. Obiecuję.
Dzięki. Właśnie to chciałem usłyszeć.
- Mój Boże. Ale paranoja. - Przestań, tato.
Prowokujesz kłótnię.
Katastrofa. Nie możemy polować w kamuflażu, jak wszyscy?
Nie jesteśmy jak wszyscy.
A ja mówię o prawdziwym polowaniu.
Powinieneś się cieszyć. To ekskluzywne miejsce.
Jak się macie?
- Co słychać? - Cześć.
- Dobrze. - Cześć.
Coś jest nie tak z moją bronią. Nie strzela prosto.
Bo za mocno oddychasz.
Kiedy celujesz, musisz zrobić tak, wstrzymać oddech i…
To twój ojciec?
To twój tata.
- Tak. - Oszalałaś? Zastrzeli mnie.
- Niby czemu? - Spieprzyłem mu karierę polityczną!
No tak.
Zignoruj go.
Bo kto jest teraz mężczyzną mojego życia?
Przestań.
Zróbmy zdjęcie.
- Tak, zdjęcie. - Proszę!
Dziś żadnego Instagrama.
- Nie mogą mnie w tym zobaczyć. - Kto?
Joseph, Aure, Gerard.
Wkurzasz mnie!
Dbasz tylko o opinię Hazanów.
„Joseph nie może tego widzieć”.
- Zniszczę Hazanów. - Jasne.
Zawsze srasz na wszystkich.
Mówiłam, że ich zniszczę, nie że na nich nasram.
- Kretyn. - Kurwa.
Wrzód na tyłku.
Palisz skręta?
To nic. Skonfiskowałam go. Nie jest zły.
Ostrożnie. To może cię spieprzyć.
Nie udawaj, że nigdy nie paliłaś.
Widziałam cię na haju z bratem.
- Proszę. - Tak było, ale mówię poważnie.
O czym?
Z moimi zarobkami mogłybyśmy razem założyć firmę.
Serio, policja mnie przeraża.
Nieważne.
Nie chcesz zmienić pracy?
Otworzyć bar, knajpę?
Nie, wcale nie chcę.
Jesteś zabawna.
Nie zapraszasz mnie do rodziny, a chcesz założyć firmę?
Czemu mnie nie zapraszasz?
Bo moja rodzina jest skomplikowana.
Co?
Muszę ci coś powiedzieć. Wiesz...
przeszkadza im to, że jestem z kobietą.
Myślą, że spotykasz się z facetem?
Nie. Wcale nie.
Oczywiście, że nie. Wiedzą, że jesteśmy razem. Nie ma sprawy.
Ale nie chcę cię zapraszać, bo wszystkim będzie niezręcznie.
Nie ma powodu, by czuli się niezręcznie.
Jest. Ciągle sobie ze mnie żartują.
Jako glina słyszałam wiele homofobicznych bzdur.
Nie, ale to serio co innego.
Są naprawdę straszni.
Jak chcesz.
Ale...
jeśli założymy firmę, wszystko się zmieni.
Chodź. Oddawaj.
Trajkoczesz. Za dużo wypaliłaś.
To miały być granaty, sukinsynu.
Co powiedział?
Powiedział, że chce ciasta w kształcie granatu.
Nie kuli do pétanque, skurwielu.
Wallah, to gówno, José.
Wybacz, ale to gówno. Zwariuję przez ciebie.
Przepraszamy, zamknięte.
Bracie! Co tu robisz?
Przyjść później? Jesteś zajęty?
Nie. On mnie wkurza. Kazałem mu zrobić granaty.
- Zrobił kule do pétanque. - Niedobrze.
Daj buziaka. Szybko.
Co słychać?
Nie najlepiej.
- Jak by to ująć? Twoja siostra. - Co? Nic jej nie jest?
- Nie pozwala mi widzieć dzieci. - Tak.
Wiem. Ale ty też spieprzyłeś.
- Spieprzyłem... - Tak. Powiedziała mi.
- Torebka w pieluszce Ibry. - To...
Tracisz rozum, że robisz takie rzeczy?
- Nawaliłem. Nie mam żadnej wymówki. - Tak.
Pomyślałem, że jeśli zadzwonisz, zmieni zdanie.
- Tylko z tobą rozmawia. - Zmieni zdanie?
Ona nigdy nie zmieni zdania. Znasz ją.
Jest strasznie uparta. Wiesz, co mam na myśli?
- Tak. - Tak.
- Chyba że... - Chyba że co?
Że wrócisz na ścieżkę prawości. Po prostu.
- Tak. - Tak.
Na przykład ze mną też nie rozmawiała. Dlaczego?
Bo zszedłem na złą drogę.
Ale dziś jest inaczej. Hamdullah.
Znalazłem tę żyłę złota. Jest super.
Wiesz, co robię? Biorę mąkę i cukier
i je ze sobą mieszam.
Sprzedaję to 30 razy drożej, niż kosztowało.
Może wciąż jestem zbirem.
Przysięgam.
Ludzie ciągle coś kupują. „Witam, witam”.
Raz pani chciała „kajdanki”.
To super. Ale chodzi o to...
Przekaż jej, że nie mogę się wycofać z interesu.
- Dlaczego? - Bo jesteśmy więźniami.
Jacy „my”?
- My. Rodzina. - Gówno mnie obchodzi twoja rodzina.
Wallah, mówię o tobie.
Myślisz, że obchodzisz babkę z mafii?
- Ale... - Nie, gówno znaczysz! Mówię ci.
Jej chodzi o zioło. O kasę na wojnę.
- Masz rację. - Tak.
Jeśli ma zioło, nic ci nie zrobi.
Niech twoja rodzina zajmie się interesem, a ty odejdź po cichu.
Nie, to skomplikowane.
- Skomplikowane? - Tak.
Wcale nie.
Chcesz zobaczyć swoje dzieci? Rzuć hodowlę.
Dobrze?
Przestań mnie wkurwiać, bo tracę cierpliwość.
- Odbiło ci? - Nie.
Pomocy!
Ty idioto.
Czekolada.
Spróbuj.
Proszę bardzo.
Widziałeś jego minę?
Dużo o tym myślałem. Lepiej kontynuujcie beze mnie.
Bo myślę...
Lepiej będzie, jeśli odejdę.
Proszę. Dobrze.
Jasne i proste.
W porządku, Jo?
Tak. Co to za spotkanie z traktorami?
Co to jest?
Chcemy coś ogłosić.
Też chcę wam coś powiedzieć.
Zaczekaj, ja pierwszy.
- Dobra. - Chyba wiemy, jak rozwiązać
twój problem.
- Naprawdę? - Tak.
Nie możemy spieprzyć jakości towaru dla Jaurès.
To niebezpieczne
dla nas i dzieci. Masz rację.
Więc...
uznaliśmy, że znajdziemy nową metę.
Co to ma być?
Co zrobimy z tymi krowami?
Były właściciel przyjedzie po nie za miesiąc.
Możemy zacząć przeprowadzkę.
Nie tylko wyhodujemy tu dobrą Ziołowinę,
ale też zwiększymy plony...
- Cztery, pięć razy. - Co najmniej.
Chwila. Oszaleliście?
Cztery-pięć razy więcej produktu to cztery-pięć razy większe ryzyko.
- Powariowaliście. - To ty nie rozumiesz.
Wzrost jakości to koniec problemów z Jaurès.
- I dzieci nie są zagrożone. - Dobra.
Ale Aida ma to gdzieś.
Jo, tak między nami, ten twój związek to kolejka górska.
Wszystko się ułoży. Musisz tylko poczekać.
Wszystko się ułoży.
Tak, skarbie. Nie martw się.
A Jaurès?
Myśleliście o niej?
Kto wam powiedział, że chce kupić pięć razy więcej?
Oczywiście, że chce.
Od początku namawiała nas, żebyśmy hodowali więcej.
To dla niej dobra wiadomość.
A jak będzie nadwyżka, znam handlarza antykami,
któremu sprzedałem kilka kilo. Ufa mi.
Co zrobiłeś?
Handlarz antyków.
Co? Wiesz, co się stanie, jeśli Jaurès się o tym dowie?
Mamy umowę na wyłączność.
- Jo... - Jeśli się dowie, to nas zabije!
Nie przesadzaj. Jaurès nie wie wszystkiego.
- Nie jest Bogiem. - Oszaleliście.
To wszystko. To koniec. Już po was.
Nie uprawiamy organicznej soi!
Mówicie, jakby to było legalne. Jakbyśmy nie mieli Jaurès na karku.
Chwila. Daruj sobie pogadanki.
Przypomnę, że ty nas w to wciągnąłeś.
Zadzwonisz do Jaurès.
Umów się z nią i przekaż,
że jesteśmy gotowi produkować więcej. To wszystko.
- Nie zrobię tego. - Synu…
Ty rozmawiasz z Jaurès. Zawsze tak było.
Większość chce się rozwijać, więc musisz iść za nami.
To wszystko.
Wszyscy tego chcecie?
Tak.
Okej.
Większość przemówiła.
Szanuję to.
Okej.
Będzie dobrze, stary.
Zapomnieli, że to niebezpieczne.
Mówię ci...
to się źle skończy.
Nie mogę ich zostawić.
Nie mogę, ale muszę zobaczyć dzieci. Nie wiem, co robić.
Nie wiem, co robić, mamo.
Co cię tu sprowadza?
Mówiłeś, że to pilne.
Mam nadzieję, że to coś exciting.
Tak.
To świetna wiadomość.
Naprawdę...
exciting.
Spodoba ci się.
To początek nowej ery,
w której wszyscy będziemy mogli...
No mów.
Nie mam całego dnia, Joseph.
Moja rodzina...
naprawdę to przemyślała i...
i...
kończymy ze wszystkim.
Co?
Kończymy ze wszystkim.
Napisy: Joanna Kaniewska