Chcesz umrzeć czy co?
- To tak nie działa. - Wiem.
Wiem, ale mamy dla ciebie ofertę.
Urocze.
Nie masz oferty.
Za nic nie pozwolę ci odejść.
Dostaniesz przepis.
O czym ty mówisz?
Właściwie to nigdy wcześniej ci o tym nie mówiłem, ale…
Ziołowina to zasługa Ludmiły.
My jej tylko pomagamy. Jesteśmy bezużyteczni.
Tylko ona wie, jak to zrobić.
Joseph, czy ty mi mówisz,
że 80% mojego biznesu zależy od 85-letniej babci?
Ona ma 87 lat.
Dlatego jeśli poda ci przepis, możesz ją robić bez nas.
Holy fucking mother of dragons.
No.
Muszę o tym pomyśleć.
Szefowo?
Jest Vadim.
To prawda.
Okej.
Wyślę najlepszego botanika po przepis.
Świetnie.
Świetnie. Bardzo dobrze.
I umowa stoi, że potem...
będziemy wolni?
- Jeśli powie, że da radę bez was. - Świetnie. Idealnie. Proszę.
Przyślę go w poniedziałek.
Ten poniedziałek?
Czy w poniedziałek za dwa tygodnie?
Za pięć dni. A co? Za długo dla ciebie?
Nie.
Idealnie. Dwa tygodnie to by było za długo,
ale pięć dni...
- Świetnie. - Spoko.
Mam nadzieję, że nie marnujesz mojego czasu.
- Nie. - Bo teraz, gdy wiem,
że twoja młodsza siostra i twój tata
są bezużyteczni...
Nie zawaham się ich utopić w worku.
Begrepen?
Bakteria?
Begrepen?
Begrepen.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
No to powiedz rodzinie, że zawarłeś układ z Jaurès.
Nie. Oszalałeś?
Oni nie chcą się wycofać. Weszli za głęboko.
Też jesteś głęboko w gównie.
Proszę nie dotykać! To czekolada.
- Właśnie. - Dasz mi dwie sekundy?
- Maca strzelbę. - Wiem. Nie dotykaj!
Wpadłeś w gówno.
- Wiem. - Ale posłuchaj.
Jaurès musi sądzić, że to uzgodniliście. Inaczej się nie uda.
Zaufaj mi.
Jak to zrobić?
Musisz ich podpuścić.
Jak?
Jak? Wymyśl, jak sprawić, by chcieli rzucić biznes.
Muszą myśleć, że to ich pomysł. Czaisz? To nie twój pomysł.
Ty wręcz chcesz kontynuować.
Tak, jasne. Jak to zrobić?
Konkurencyjny gang.
- Co? - Tak.
Jak?
Powiedz, że w mieście jest drugi gang.
Przestrasz ich.
Dobre. Drugi gang brzmi dobrze.
- Wujek Youss czuwa. - Dzięki, stary.
KOSZERNY SKLEP MIĘSNY HAZAN
KIEŁBASA MERGUEZ
Tato, ty chyba żartujesz.
Co?
Przestań wystawiać paragony na 500 euro.
Nikt nie kupuje 30 kilo mięcha naraz.
Pranie pieniędzy musi wyglądać wiarygodnie.
I pokryć 200 tysięcy miesięcznie? Z paragonami na 18 euro to się nie uda.
Tak, to jest męczące, ale o to chodzi.
Musimy prać 8000 euro dziennie, to 360 paragonów.
- Rozumiem, Pani Mądralińska. - Przestań tak do mnie mówić.
A co będzie potem?
Z towarem z nowego miejsca?
Nie wypierzemy tego kiełbaskami.
Dzięki, tato. Myślę o nowej strategii prania.
Na razie mamy taki sposób. Przyłóżmy się.
Nie patrz tak.
Jak przejrzą ci konto, już po nas.
Nie wpadnijmy przez trzy kiełbaski.
Cholera.
Chodź tu.
Proszę, marcheweczka.
Dobrze? Proszę.
Cicho. Jestem przyjacielem.
Potrzebuję tylko twojej głowy.
Twojej głowy dla mojej rodziny.
Jak w pierwszym Ojcu chrzestnym.
Nic nie poczujesz. To nóż do chleba.
No już. Raz...
dwa...
Kurwa, nie mogę.
No nie mogę.
A to co? Tak lepiej.
Proszę. Chodź, staruszku.
Proszę bardzo.
Nic nie poczujesz.
Cholera. Co to za kark?
Grubszy niż poprzedni.
Same kłopoty. Kurwa!
To gówniany pomysł.
Dalej. Żyj swoim życiem.
To jeden z moich ulubieńców. Królik amerykański.
Jest bardzo miły i ma taki sam cykl snu jak nasz.
Nie ma pani chorych? Takich...
przygnębionych, co nie jedzą
i mówią: „Spędziłem dość życia w klatce.
Może czas się poddać”?
Albo jakiegoś martwego?
Szczerze mówiąc, jeśli macie martwego, to byłoby błogosławieństwo.
- Ten nie jest martwy? - Nie, tylko drzemie.
- Chce pan kupić zwierzę, żeby je zabić? - Nie.
- Źle się wyraziłem. - Wystraszył mnie pan.
Prawdę mówiąc, jestem rzeźnikiem.
- To nie giełda mięsna. - Oczywiście, że nie.
Właśnie. Tym lepiej,
bo szukam całego zwierzaka,
z układem trawiennym, wnętrznościami i grubym futrem, o ile się da.
Na giełdzie jest tylko mięcho.
Kochamy zwierzęta. Nie jemy ich.
- Musi pan stąd wyjść. - Pani nie rozumie.
Chodzi o kawał.
- Rozumiem. Chce pan go zjeść. - Nie!
- To tylko żart. - Ja się nie śmieję.
- Proszę wyjść. Baptiste? - Chwila.
- Nie trzeba, Baptiste. - Odprowadź pana.
- Jeśli nie macie martwych zwierząt, okej. - Nie.
- Okej. - Dziękuję. Do widzenia.
Wyjście jest tam.
Do widzenia.
Miłego dnia.
Nie wiem. Tacie się podoba.
Aure, otworzymy zbiornik w stodole?
Nie, to do nowego magazynu.
Na razie musi trafić do szopy.
Kurwa. Ciągnij.
Nie, jest za ciężki. Chodź. Poszukajmy wózka.
Dostaliśmy kompost?
Jaki kompost?
Prosiłam o kompost,
granulat ceramiczny, wełnę mineralną i kojrę.
Idealnie. Wszystko jest.
Ale nie wiem, czy ten zbiornik nie jest za duży do nowej mety?
Przecież wytworzymy tonę.
Tonę?
Tonę.
Skończę z butami i zainwestuję w nieruchomości.
Możemy też dać trochę pieniędzy pracownikom.
Tak. Możemy to zrobić.
Kurwa! Wiedziałem!
Co to?
- Mamy przejebane! Wiedziałem. - Co jest?
Mamy za swoje.
Czemu krzyczysz?
- Patrzcie, co znalazłem na ganku. - O co chodzi?
- Co to? - Nic.
Joseph jęczy nad martwym krukiem.
To wszystko?
Jak to? Oszaleliście?
Na progu leży wypatroszony kruk! Nikt się nie boi?
Kruk, przyjaciele. Kruk.
- To symboliczne! - O czym ty mówisz?
Jak to? Babciu, to jak w filmie.
To... kruk.
To groźba. Na pewno.
To groźba od konkurencyjnego gangu.
- Przestań. Nie ma konkurencyjnego gangu. - Kurde!
O czym ty mówisz?
A to nie jest wrona?
- Słucham? - To wrona.
- Jesteś pewny, Olive? - Tak sądzę.
- Okej, to jeszcze gorzej. - Co?
- Czemu? - Mamy kłopoty. Wszyscy zginiemy.
Jak to „czemu”, tato?
Corneille, piosenkarka.
„Wrono, przeżyj każdy dzień, jakby był ostatni”.
Tak.
Właśnie. Bez wątpienia.
- To nie przypadek. To groźba. - Czekaj. Uspokój się. Odbija ci.
To nie głowa konia.
Nie wiesz, jak trudno jest odciąć głowę konia.
Naprawdę trudno. Uwierz mi.
Wrona jest niezła. Mówię ci.
To pewnie keczup.
Ali, co ty robisz?
Kurwa, to krew.
- Oczywiście, że to krew! - Dobra! Przestańcie.
Przywlókł to kot i tyle. Chodźmy.
Do roboty. Nie mamy czasu.
Oszaleliście czy co?
Mówię wam, konkurencyjny gang wysyła nam znaki,
a wy macie to w dupie?
SKLEP Z BRONIĄ GARE DE L’EST
Ślicznotka, którą chciał pan ostatnio.
Cudowna.
Prawdziwa strzelba kłusownika.
Ile kosztuje?
- Dwanaście tysięcy. - Biorę.
- Przemyśl to. - Mam tu dziesięć, a dwa...
Chcesz wydać 12 tysi na strzelbę?
Odbiło ci. Jest super. W stylu vintage.
Co? Wygląda jak śmieć. Mówisz serio?
Nie wiem, ile wydałeś na swoje gówniane auto.
Nie dasz 12 koła za tandetną strzelbę.
Słucham?
Co powiedziałeś? „Tandetną”?
Nie masz gustu, prostaku.
Niech się uspokoi, bo mnie wkurwia.
Dobrze. Chwileczkę.
Kotku, miały być tylko dobre wibracje.
Tandetna strzelba. Frajer.
- Słucham? - Frajer.
Jasne.
Thibault, chodź do mnie.
- Co z tobą? - Chciałem porozmawiać o wronie.
- Co? - Myślę, że to groźba.
Myślisz, że zabił ją myśliwy?
Jasne, że nie. Nie miała ran postrzałowych. Żadnej kuli.
Zgadzam się.
Dlatego mówię, że ktoś ją tam podłożył.
Nie. To tylko ptak. Uderzył w okno.
Spadł i dorwały go szopy.
Wypatroszyły go przy jedzeniu.
Szopy? Co to, film Pixara? Szopy nie istnieją.
Jesteśmy na wsi.
Dziś ptaki są oczywistym znakiem od konkurencyjnych gangów.
Tak się teraz robi. Konie są passé. Ptaki są na topie.
- OK. Thibault? - Tak?
Skończyliśmy.
Weź strzelbę.
Etui w prezencie.
Super, zaoszczędzimy 20 euro.
- Miłej zabawy. - Dzięki.
Dobra.
Proszę.
Daj gotówkę.
Tylko nikomu nie mów, OK?
Jak zwykle.
Ty pierwszy, nie możemy przyjść razem.
- Chcesz mnie zabić? - Idź.
Dobry wieczór wszystkim.
Przepraszam za spóźnienie.
Niestety dzisiaj
zacznę od złych wieści.
Claude poślizgnął się na schodach w swojej kamienicy.
Jest poważnie ranny.
Wygląda na to, że winne były narkotyki.
Potknięcie na odwyku.
Potknięcie.
Przykro mi, Catherine, ale zostałaś bez mentora.
Będziesz musiała wybrać nowego.
Chciałabym wybrać Gerarda.
Ostatnio mocno mnie poruszył.
Gerard, zgadzasz się?
Czy się zgadzam?
Nie, bo ja...
Nie jestem na to gotów.
Nie. Wciąż mam...
problemy ze sobą.
To skomplikowane. Tak więc...
Tak więc nie.
Catherine, może ktoś inny?
Nie...
- Muszę to przemyśleć. - Tak czuję.
Nie sądziłam, że Gerard odmówi. To trochę zaskakujące.
Przepraszam.
Przepraszam!
Nie, Catherine. Zaczekaj.
Nie chcę, żebyś płakała.
Nie płacz, proszę.
Nie zostawię cię samej. Dobrze, zgadzam się.
Dziękuję.
Przyprowadziłam cię tu, bo się rozwijamy i zarobimy dużo kasy.
Skoro wydaliśmy najgorszy album w karierze Enrico,
który jest w sklepach w całej Francji,
wykorzystamy tę wielką wtopę, żeby wyprać nasze dochody.
Chodźmy.
ENRICO MACIAS SŁOŃCA KONSTANTYNY
Ali!
Tu jest.
Od każdego zakupionego albumu
Enrico dostaje 15% w tantiemach,
ale prawie cała reszta trafia do nas.
Tam.
ENRICO MACIAS NOWOŚĆ – SŁOŃCA KONSTANTYNY
Kupując każdy album za gotówkę, odzyskujemy pieniądze jako dochód.
Gotówka zostaje wyprana.
Dlatego musimy kupić dużo płyt.
Będziemy go słuchać godzinami!
Ale wiadomo, trzy osoby tego nie zrobią.
Czołem. Cześć. Jak leci?
Musimy zatrudnić wielu ludzi, żeby kupić albumy w całej Francji.
- Lepiej byłoby je odsprzedać. - Tak.
Podobno to zbyt ryzykowne. Aure?
Tak. Nikt nie może wiedzieć.
Nawet w fabryce płyt. Zatrzemy ślady.
Może, ale to łamie mi serce. To albumy Enrico.
Cholera, to grzech.
Wiem, tato.
Cholera.
Halo?
Chyba nie dotrę na kolację, skarbie.
Proszę, Ali. Tam, z boku.
Nie, nie zapomniałam.
Tata w ostatniej chwili wysłał mnie za miasto.
- Nie, powiedziałam mu. - Tam?
Kochanie, miał to w dupie. Co mam powiedzieć?
Aure! Pomóż nam. Nie widzisz, że nam las dowala?
Tak!
Dawaj, Ali.
Nie powiedział „lesbo, wała”!
Nie, nie bronię go. Nie powiedział „lesba”.
Proszę. Boli mnie...
Ramię. Nie mogę nim ruszać.
Przyznaję. Nazwał nas lesbami i kazał się walić.
Proszę. To dupek. Mówiłam ci.
Oddzwonię. Buziaki.
Cholera. To chwilę potrwa.
Dzięki, że jesteś.
Miło cię widzieć.
To normalne.
Spełniam swoją rolę mentora.
Myślałam o tym, co mówiłeś,
że dobre otoczenie i rodzina są ważne.
Naprawdę cię teraz potrzebuję.
Słuchasz tego?
- Tak. - Rany.
To staroświeckie, ale uwielbiam Enrico.
Wiesz, że masz przed sobą największego fana Enrico?
- Nie. - Skoro tak mówisz.
To wręcz...
To wręcz mój przyjaciel.
- Niesamowite! - Dobry przyjaciel.
Tak bardzo, że mój syn napisał mu ostatni album.
- Żartujesz. - Wcale nie, Catherine.
Przyznaję, że nie przepadam za ostatnim albumem.
Tak, wiem.
To nie ten wielki Enrico.
Nie.
Nazywają mnie wschodnim wiatrem
Brunetka o zabójczym spojrzeniu
Nazywają mnie wschodnim wiatrem
Bo jestem sentymentalny
Posłuchaj.
Bardzo cię lubię. Naprawdę.
Myślę, że...
jesteś bardzo piękna.
Ale...
nie jestem gotów na...
na nowy związek.
Czasem lepiej nie myśleć za dużo.
Musisz brać rzeczy, kiedy przychodzą i pozwolić sobie odpuścić.
Tak.
Kurwa. Szybko się pali. Kurwa.
Wybacz, furgonetko.
Nie! Kurwa!
Co robi ten idiota?
Kurwa mać!
- Cholera! - Kurwa!
Kurwa, miałeś rację.
Dzięki.
Dziękuję, Olive. Ktoś to rozumie.
Mówiłem, że to konkurencyjny gang. Chcą, żebyśmy odeszli.
Nie mówię o tym.
Kontrolki. Ostrzegałeś mnie. Powinienem był iść do mechanika.
To cię nauczy nie kupować używek w sieci.
Dobrze, że był pusty.
- Oczywiście. Dobrze. - Chwila. To podpalenie!
Auta nie zapalają się ot tak.
W środku muszą być jakieś dowody.
Jak odłamki szkła z koktajlu Mołotowa.
Tego używają.
Gdyby chcieli wysłać wiadomość, spaliliby furgonetkę.
To byłoby wymowne.
Może próbowali, ale nie wszystko zawsze idzie zgodnie z planem.
- To wciąż wiadomość! - Nieważne. To moja wina.
Następnym razem nie będę skąpił.
Dobrze.
- Wracam do łóżka. - Ja też.
Moja fura. Jedyna taka we Francji. Kurwa!
Czekajcie. Wy tak poważnie?
Ile jeszcze wiadomości potrzebujecie?
Dobra.
- Co tam, Clem? - Nic.
Wariatka.
Kurwa. Nie ma mowy. Gdzie jest mój koktajl Mołotowa?
To niemożliwe.
Kurwa, ale bajzel.
Kurwa! Clem, co robisz?
Zupełnie jak w horrorze. Wracaj do środka.
Odbiło jej.
- Muszę ci coś powiedzieć. - To zły moment.
Nawet go nie ubezpieczyłem.
Joseph go podpalił.
Jak to?
Spalił samochód. Widziałam.
Mam dość, że ciągle na niego naskakujesz.
To on mi odciął palec?
Mam to gdzieś. Widziałam go!
Nic nie widziałaś. Na zewnątrz jest ciemno.
Wybacz, ale się mylisz. Zdarza się.
Pomyśl o tym.
Dlaczego Jo spalił moje auto?
- Nie wiem. - Nie wiesz, kurwa!
Jo to mój brat. Nigdy by tego nie zrobił.
- Nie wierzysz mi? - Wybacz, ale nie.
Świetnie. Super.
Kurwa. No już.
Cholera. Kurwa mać!
Kurwa.
Widziałam, jak podpaliłeś jego samochód, śmieciu.
Tu jestem.
Widziałam, jak podpaliłeś jego samochód, śmieciu.
- Nie podobał ci się lakier? - Co ty mówisz?
Nie wiem, co knujesz, ale cię pokonam.
Oszalałaś.
Odbiło ci.
To nie moja sprawka. Pogięło cię?
- Już powiedziałam Olivierowi. - Co? Co powiedziałeś?
- Widzisz? To ty. - Nie. Co powiedział?
Nic. Ten idiota mi nie uwierzył.
Za bardzo cię kocha.
- Czemu go spaliłeś? - Nie spaliłem.
- Czemu spaliłeś jego samochód? - Nie zrobiłem tego.
Zrobiłeś to. Dlaczego?
Chciałem spalić furgonetkę!
Dobra? Samochód Oliviera to wypadek.
- Czemu chciałeś spalić furgonetkę? - Kurwa. To niemożliwe.
Żeby was nastraszyć.
Po co?
Zawarłem umowę z Jaurès.
Za 48 godzin wszyscy musimy się wycofać.
Inaczej już po mnie.
- Cholera. - Tak.
- Jesteś idiotą. - Nie.
Chronię moją rodzinę.
Powinnaś się cieszyć.
Dlaczego?
Jeśli wszyscy się wycofamy, będziesz miała Oliviera dla siebie.
Tak? Nie tego chciałeś?
Dobra. To pozwól mi to zrobić.
- Dobrze. Zgoda. - Dobrze.
- Nic nie powiem. - Dzięki.
Ale wchodzę w to.
W co?
W to, co robisz, żeby ich przestraszyć.
Nie, Clem.
To zbyt skomplikowane. Wymaga wiedzy eksperta.
- Okej. - Rozumiesz?
Rozumiem. Ale ja też chcę.
Przed chwilą ci odmówiłem.
Rozumiem.
- Super. - Świetnie.
- Wchodzę w to. - Clem, nie.
- Joseph. - Clem.
- Bo powiem wszystkim! - No to... zgoda.
Ale ja jestem szefem i podejmuję decyzje.
- Czy to jasne? - Jasne.
No dobra.
- Jutro u ciebie o 9.30. - Nie.
Nie rozumiesz. Jestem szefem. Nie u mnie o 9.30. U mnie o 9.45, jasne?
Pasuje.
- Bądź na czas. - Nie, ty bądź na czas!
I od teraz mów mi „szefie”.
Będę ci mówić Jo-szef.
Nieźle.
- Do jutra, Joseph. - Miało być... Dobra, idź.
Clem, pilnuj, żeby nikt nie przyszedł.
Kurwa. Cholera.
Jest dobrze. Skończyłem.
Tak. Nieźle, co?
„Nie martw się, Béné. Rodzina wkrótce do...”.
„Ciebie dołączy”.
Zabrakło miejsca.
Trochę słabe.
To wystarczy, by ich przerazić.
Nie, czegoś brakuje.
- Chwila. Nie świruj. - Tak.
Nie! Oszalałaś? Co z tobą?
- Ty idiotko! Co ty zrobiłaś? - No...
Nie na grobie matki.
Kurwa! Co za idiotka.
- Co robisz? - Chwila.
Spierdoliłeś.
Zostaw mnie. Kurwa.
Co to?
To mały domek.
Do dupy, to nie jest straszne.
Wystraszą się, bo dom…
Nie wiem…
Dodałem małą komorę gazową na piętrze.
Dlatego jest dym.
To komora gazowa?
Oczywiście. Widać, że się dymi.
W takim razie dobra. Brawo.
- Brawo dla kogo? - Dla Jo-szefa.
Właśnie. Chodźmy.
Mój ojciec zaraz tu będzie.
Grób mamy jest piękny.
- Udało ci się. - Zasługuje na to.
WIADOMOŚĆ CATHERINE: MYŚLĘ O TOBIE.
Kto to? Twoja laska?
O czym ty mówisz?
- Nie ma żadnej laski. To GPS. - Tak? Nazywa się Catherine?
Przy nas nie musisz udawać.
Moja córka by się ucieszyła, że kogoś poznałeś.
Czemu mówisz o Béné?
To tylko psycholka z odwyku. Nie daje mi spokoju.
Cholera.
Co za fart. To twoja eks.
A tak.
Ja się tym zajmę.
Élodie, jak się masz?
- Cześć, Ludmiła. - Cześć.
- Jak się masz, Aure? - Coś nie tak?
Nie wolno pisać, prowadząc.
Tak, ale nic nie pisałem.
To znaczy, że kłamię?
Nie! Tego nie powiedziałem.
Po prostu nigdy nikogo tu nie ma, a jesteśmy 200 metrów od domu.
Tak, ale jesteś na drodze, więc dam ci mandat.
Nie, Élo...
- Z wami zawsze tak samo. - Z nami? Czyli z kim?
Wiesz, co mam na myśli.
- Tak, wiem. - Tak.
Élo.
- Co robisz? - Pracuję.
A ten homofobiczny fiut na to zasłużył.
Brawo.
Proszę wysiąść.
Clem, zachowuj się normalnie.
- Myślę, że podpytam.. - Nie...
- Tak, ja... - Kurwa mać!
O co chodzi? Problem na cmentarzu?
Na cmentarzu? Co?
Jest zły, bo Élodie odebrała mu prawo jazdy.
- Co? Élodie, twoja była? - Tak.
Uwzięła się na mnie, zasrana suka z policji.
- To nie moja wina, że ją rzuciłaś. - Właściwie to twoja.
Test wykazał, że palił marychę.
Co?
Nie róbcie takich min. Wiedziałam, że nie rzucił.
Widzieliście te wielkie oczy wielbłąda?
To ci nie pomaga, tato.
Jak nie mogę, to nie mogę. Co mam powiedzieć?
Chodź, babciu.
- A cmentarz? - A co z cmentarzem?
Pojechałem jak w każdy czwartek.
Nic nowego.
Dobrze.
Kurwa, to nie zadziałało.
Tak.
Mówiłam, żebyś użył wodoodpornej farby.
Nie wiedziałem, że się rozpada. Dobrze?
Nie będę malował graffiti na grobie matki czymś trwałym. Nie oszalałem.
Joseph, to tylko kamień.
Jo-szefie.
Nie szkodzi. Mam genialny pomysł.
Moje dzieci. Ma swoją czapeczkę.
Spójrz na tego malucha. Trzyma Ibrahima.
Karmi go.
Zrobiłam to do albumu.
„Cześć, Joseph. Mam nadzieję, że wszystko gra. Spalimy ci dzieci”.
Co z tobą?
Oszalałaś? Przypominam, że to moje dzieci.
Joseph, to podróbka.
Musimy iść na całość. Spieprzyłeś wszystko z farbą.
- Co to za ciacho? - Co?
Hey, hello, you!
Przystojny.
Jasny gwint!
Ale ma mięsko w tych spodniach.
- Najlepsza porcja. - Co masz na myśli?
Zobaczmy. O co chodzi?
Czekaj. Co to za dupek?
Zobaczmy ten befsztyk.
Cholera, masz rację. Jest nawet udekorowany.
Jest wszędzie.
Musiał tam nieźle zaśmierdnąć.
Dupek. Patrz!
- Musiał inaczej usiąść. - Najwyraźniej mu to przeszkadza.
Moja dziewczyna nie dba o rozmiar.
Mówiła, że tego nie zauważa.
Kurwa! Zauważyła. Ej!
Hej! Cicho bądź, idioto.
Tak czy siak, po trojaczkach nie jest gotowa wrócić do gry.
Co to znaczy?
Musi być luźna. Bardzo.
Rozszerzona.
- Dobra. Rozumiem obraz. - Ale...
z takim stekiem może się udać.
Wystarczy? Będziemy o tym gadać cały ranek?
- Masz zdjęcia? - Jeszcze jedno.
Idę sobie. Mam to gdzieś.
Stek.
Rodzinny
Biznes
Przeleciałem twoją żonę moim wielkim stekiem.
Stój! Nie dotykaj tego. Kurwa!
Clem, idiotko. Nie bądź głupia. To jest drogie.
Co my tu robimy?
Spotykamy się z charakteryzatorem.
Kurwa, Clem.
Z charakteryzatorem filmowym. Zna się na takich rzeczach.
- Robi efekty specjalne. - Zrobimy film.
Nie.
Sama zobaczysz.
- Dobra, skończył. - Tak.
- Chodźcie ze mną. - Świetnie. Idziemy.
Robię efekty starzenia, jak Édith Piaf.
Niczego nie żałuję?
Nie, belgijski dokument.
Do pobicia potrzebuję dwie, dwie i pół godziny.
Muszę zrobić opuchliznę i różne siniaki.
- Świetnie. - Rany z zaschniętą krwią.
Za film biorę pięć tysięcy netto.
- Świetnie. - Naprawdę?
Tyle za taki słaby pomysł?
Muszą uwierzyć, że mnie pobili. To musi być wiarygodne.
Będą cię opatrywać i zauważą makijaż!
Clem, przestań świrować.
- Dobrze. - W porządku?
Co z tobą?
Oszalałaś?
Kurwa! Czemu mnie tak uderzyłaś?
Nie ma nawet siniaka.
Co jest, kurwa?
Przestaniesz mnie bić? Niewiarygodne.
Nieźle.
- Boli, ale jest dobrze. - Tak.
Po co ci ten prawiczek? Wpierdolę ci za darmo.
- Nie mogę dotknąć. - Mogę? To delikatne.
- Ostrożnie. - Tak.
- Ostrożnie. - Proszę.
Dobra, szybka powtórka.
Wpadnę w panikę.
Poczekasz pięć minut
i wrzucisz cegłę przez okno salonu.
Dobrze?
Gdzie jest okno w salonie?
- Jest tam. - Okej.
- O tam. - Dobrze.
- Pięć minut. Salon. Rzucaj. - Okej.
To musi się udać. Dobra? Jutro przyjdzie botanik.
- Mogę ci zaufać? - Tak.
Proszę.
- Życz mi szczęścia. Idę. - Dzięki.
- Nie, ty życz mi szczęścia. - Co?
Kurwa. Dobra.
Cegła. Okno.
- Pięć minut. - Pięć minut.
Showtime.
Kurwa!
Zaatakowało mnie pięciu facetów w maskach.
Kurwa.
Kurwa. Pojawili się znikąd.
Złapali mnie, rzucili i zaczęli bić.
Mówili coś. Niewiele rozumiałem.
Coś w stylu: „Pieprzyć Hazanów.
Przestańcie. To twoje ostatnie ostrzeżenie.
Wysłaliśmy wronę, nie załapałeś, choć to było jasne”.
Mówili: „Spaliliśmy samochód. Co ma być dalej?
Przelecimy staruszkę?”.
A ja na to: „Co? Odbiło wam! Nie dotykajcie babci”.
„Jesteśmy konkurencją. Krzywdzimy, kogo chcemy.
Kiedy zrozumiesz, że jesteśmy rywalami?”.
Joseph, co ty robisz?
What’s up?
Nie.
Zaatakowało mnie pięciu facetów...
Wszystko nam powiedziała.
Jak to?
O twojej umowie. Żeby nas wyciągnąć z biznesu.
To nie miało być jutro?
Postanowiłam przygotować wszystko na przybycie Vadima.
To chyba był dobry pomysł.
Wszystko wyjaśnię.
Chyba rozumiemy.
Zrobiłem to, by was chronić.
Nie musisz nas chronić. Nic nam nie jest.
Ty podłożyłeś wronę.
Oczywiście, że tak.
Idiota z ciebie, Joseph.
Babciu, przysięgam.
Wstyd mi za ciebie!
- Przysięgam... - Przestań. Odbiło ci.
- Teraz udajesz... - Stop!
Wszyscy oszaleliście?
Myślałam, że Hazani to idealna rodzina.
Myliłam się.
- Jaurès, wytłumaczę... - Zamknij się, Joseph!
Jaurès, wszystko ci wyjaśnię.
Jestem szefem Ziołowiny.
Mój syn wymyślił egoistyczny plan.
Mam to gdzieś, Gerard.
Okej?
Dotrzymasz umowy, którą zawarł,
i podasz mi przepis na Ziołowinę.
Czemu tak na mnie patrzycie? Nic ci nie dam.
Jak chcesz.
Mirko.
- Nie! - Rany!
Dobrze!
Pomogę. Powiem ci.
Dzięki, babciu.
Idealnie.
Porozmawiasz o tym jutro z moim botanikiem.
A jeśli przepis nie zadziała…
Zabiję was.
Mirko,
wyposaż rodzinę frajerów w elektroniczne bransoletki.
Daj stopę.
Możecie iść do sklepu, do parku wodnego albo na dziwki.
I don’t give a flying fuck.
Ale jeśli spróbujecie uciec,
znajdę was
i was zabiję.
Telefon, Joseph.
Lulu, od teraz ty jesteś moim kontaktem. Nikt inny.
Jeśli zadzwonię, a ty nie odbierzesz…
Zabiję cię.
W porząsiu?
Szabat szalom, jak to mówicie.
Chodź, Mirko.
Kurwa! Zapomnij o cegle. To koniec. Nie ma ich.
Wyszli.
Co się stało?
Nic. Mój sweter się zaplątał w krzaki.
Jestem wściekła.
Kurwa. I po siedmiuset euro.
Babciu?
Gdzie jesteś?
Babciu?
Co robisz? Wszędzie cię szukałam.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko dobrze.
Tylko...
nagle spadła na mnie duża presja.
Jasne. Rozumiem.
Jesteś blada.
Chcesz usiąść? Przyniosę ci wodę.
Zaraz wracam.
To, co zrobił Joseph, nie było w porządku.
Napisy: Joanna Kaniewska