Dobra.
Ale zabieram górną część stroju.
Nie. Nie bierzesz góry.
Jak będzie trzeba, rzucimy monetą.
Serio, czy to w ogóle dobry pomysł?
Wrzuciliśmy je tam rok temu.
Jeśli zioło zamokło, będzie źle.
Pani Mądralińska, jak zdobędziemy Ziołowinę?
Nie wiem.
Bo Jaurès nie wyjedzie bez przetestowania tego gówna.
Dobra. Zaczynajmy.
Jasne, ruchy.
Zagramy w kamień, papier, nożyce, żeby się nie kłócić.
Znowu muszę iść srać.
Proszę. Ty dostaniesz górę, a ty dół.
Przestań, Aure.
Przestań. Ma rację.
Jestem nagi od pasa w dół.
Przestań.
Mam dość. Przestań się śmiać.
- Mam jaja na wierzchu. - Jestem gotów.
Jesteś dobrze uzbrojony.
- Nie pasuje. Jest za mały. - Joseph, przestań kaprysić.
- Zaczekaj. Przewrócę się. - Daj kurtkę.
Daj mi włożyć but.
But!
Nie mówisz serio. Spójrz na ten kombinezon!
- Przestań. - Musimy iść.
Przysięgam, jest za zimno.
Uważaj.
Idź prosto.
Zimno jak chuj.
- Ale zimno! - Ale zimno!
- Masakra! - Zamarzło.
- I muszę iść srać. - Nie w moim kombinezonie.
Oby wrócili z torbami. Nie śmiej się.
Raz… dwa, trzy!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
- Czujesz? Niedobrze. - Mokre.
Wszystkie są pełne wody. To zioło się nie nadaje.
- Spróbuj tej. - Ta jest niezła.
Chodź. Daj mi grzańca. Tak mi zimno.
- To smecta. - Spoko. Przyda się.
- Wygląda dobrze. Widzisz? - Kurde, suche.
Wygląda na suche.
- Dalej. - Daj.
- Przetestuj. - Już. Czekaj.
No dalej.
Musi być 19 na 33, inaczej koniec.
Wiemy. Zrób to.
NAJDROŻSZA
Dobra.
Dziewiętnaście.
Cholera, 19 na 33!
- Tak! - Nie strasz mnie!
Dobra! Tak, kurwa!
Dziękuję, Béné.
Okej. Co teraz?
Jak sprawić, by Jaurès wzięła dobrą trawę?
To proste. Musimy położyć
dobrą Ziołowinę na dnie skrzyni.
Dlaczego? To idiotyczne.
Czemu miałaby sprawdzać od dołu?
Zawsze tak robi.
Grzebie po dnie skrzyni i właśnie to sprawdza.
Zapytaj Olive’a.
Prawda czy fałsz?
To smecta.
Nie wiem, bracie.
- Co? Nie patrzysz? - Nie.
Musisz być pewien. Nie możemy tego zepsuć.
Przysięgam. W takich sprawach się nie mylę.
Dobrze, czasem się mylę, ale błagam.
Zaufajcie mi. Inaczej już po nas.
Dobra, tak zrobimy. Muszę założyć maskę.
Przyciemnimy światło w stodole.
Nie może mnie poznać.
Kurwa.
So...
Everybody happy? Wszystko poszło dobrze?
Tak.
Jesteśmy zadowoleni.
- Świetnie. - Okej.
Zrobimy mały test, żeby zobaczyć, co przygotowałaś z Vadimem.
Cholera.
Zwykle tego nie robi. Zwykle bierze z dna.
A nie mówiłem.
Proszę.
Mówiłem.
Ongelooflijk.
Czyli?
Brawo, Hazanowie.
Really.
Brawo!
Haraszo. Spasibo, Vadim.
Możesz to wszystko załadować.
- Dobrze. - Spasibo.
Cieszę się.
Ale bardzo mi przykro, że was zostawiam.
Ale taka była umowa i dotrzymaliście słowa.
A teraz mam przepis na Ziołowinę.
Jesteśmy dumni, że jest w twoich rękach.
Dziękujemy za przyjęcie naszej propozycji.
I brawo, Vadimie.
Był wyjątkowy.
Supermiły, zawsze na czas, uśmiechnięty.
Świetnie się spisał. Brawo.
Zasługuje na brawa.
Brawo.
Dziękuję. Przekażę komplementy.
Zanim was puszczę,
przygotowałam dla was ostatni prezent.
- Urocze. Nie trzeba było. - Kocham czekoladę.
Nie, Jaurès! Co robisz?
Nie mogę dać wam odejść.
Skąd mam wiedzieć, że nie zrobicie Ziołowiny dla kogoś innego?
Pani Jaurès, obiecuję. Już nigdy nie zrobimy Ziołowiny.
Przysięgam na grób mojej Béné.
Wierzę ci, Gerard, ale nie mogę ryzykować.
Nie! Jaurès! To nie Ludmiła. To moja siostra, Aure.
To moja siostra. Nie masz dobrego przepisu.
Patrz. Powiedz jej.
- Czekaj! To Aure, przysięgam. - To moja córka.
- Jaurès! - Niezła próba, Joseph.
- Pa. - Nie!
Weserchrikkelijke kut geweer...
Kurwa, odstrzeliła sobie głowę.
Widzę jej mózg.
Bliat wsiem stajat!
Nie, to nie my. To ona. Sama się zastrzeliła.
Jasne.
Masz mnie za idiotę?
Babciu?
Żaden ćwok nie będzie z nami pogrywał.
Babciu.
- Nie żyje? - Nie wiem. Chyba tak.
- Co robimy? - Chyba ktoś tu jest.
Co?
Kurwa! Twoja policjantka znów tu jest.
Cholera!
Nie mogę tak wyjść w biały dzień.
- Co robimy? - Kurwa.
Nie! Poczekaj, babciu!
Czekajcie! Musimy ukryć ciała. Teraz.
Moja Béné.
Nie może tu pani być. Zastrzeliłam przyjaciela...
Nie jestem głupia. Co zrobiłaś z Ludmiłą?
To ja.
Oszalała pani.
Ostrożnie. Co robisz?
- Suka ciągnie mnie za włosy. - Przepraszam.
Dobrze, babciu. Idź do środka. Zaraz przyjdę.
No już.
Gówniara.
Kurwa, co to za kostium?
Ach, to.
Przygotowujemy...
przedstawienie z babcią...
dla…
domu starców Lorris.
- Co za praca. - Przestań.
- Serio. - Wiem, co robicie w stodole.
Wszystko widziałam.
- Co widziałaś? - Wczoraj poszłam do stodoły.
Wczoraj.
Widziałam zioło.
Tak, zioło.
Cholera, zioło.
Robisz mnie w konia od roku?
Wiem, czemu chciałaś, żebym zmieniła pracę.
Przepraszam.
Nie mogę udawać,
że tego nie widziałam.
Błagam cię.
Nikomu nie mów. To był ostatni raz. Kończymy z tym.
Naprawdę. Przysięgam.
Nie mogę. Przepraszam. Ktoś z was musi się przyznać.
Nie możesz nam kazać wybierać, kto trafi do więzienia.
Nie widzisz? Wyświadczam ci przysługę.
Daję wam 48 godzin, żeby kogoś wydać.
Inaczej przyjadę po was wszystkich.
Kurwa mać.
Zdejmę ci bransoletkę.
I co, córeczko?
Już dobrze. Załatwione, tato.
Co tu robiła Élodie?
Ciągle będzie nas nachodzić?
Mówiłem, żebyś ją rzuciła.
Już dobrze.
Kazaliśmy ci ją rzucić.
Uspokój się.
Nie uspokoję się.
To poważna sprawa!
Ta idiotka znowu spotyka się z gliną.
- Co? - Nie, nie krzycz na nią.
Nadal się z nią spotykasz?
- Tak. Dobra. Spotykałam się. - Spotykasz.
- Nie. - Przestań!
- Zamknij się. - Ty się zamknij.
Zabiję tę kolaborantkę.
Uspokój się, Ludmiła. Mamy już dwa ciała na głowie.
Dobrze. Chwila.
Aure, kurwa.
Już dobrze. Mówiłam, że nic nie widziała.
Prawdziwy z ciebie dupek.
Chcesz mnie za to obwinić?
Nie zrzucaj tego na mnie.
Nie, twoja siostra ma rację.
Ten bajzel to twoja wina.
Zmień śpiewkę albo wypal jointa w sekrecie,
ale weź mi tu nie chrzań.
Nie mów tak do mnie, Joseph.
Nigdy tak do mnie nie mów.
Rzuciłem palenie miesiąc temu, gnojku.
- Masz na to fałszywy medal? - Zamknij się!
Nie mów tak do mnie i koniec!
Dobra! Stop! Wystarczy!
Wystarczy.
Posunęliśmy się za daleko.
Musimy powiedzieć policji, że to samoobrona.
Ali ma rację.
Nie, nie mamy dowodów, że to była samoobrona. Weź.
Policja wyśle nas za kratki.
Wiesz, co tam robią takim jak my?
Pieprzą od tyłu.
- Dziękuję, kochana. - Kurwa.
Zabierzmy ciała, zakopmy je w lesie
i spalmy samochody.
Zabiorę babcię do szpitala.
Jest zagrożeniem dla siebie i innych.
Musimy zabrać ciała do wozu Vadima.
I wziąć łopaty.
Plecy mnie bolą.
Chodź.
Chodź, babciu. Zajmę się tobą.
Z czego się śmiejesz?
Jest jedna osoba, która musi się śmiać, jeśli na nas patrzy.
- Kto? - No kto? Twoja matka.
Dlaczego?
Ponieważ...
zawsze mówiła, że...
powinniśmy sprzedawać więcej niż tylko jagnięcinę i wołowinę.
Nie rozumiem tego dowcipu.
- To tylko odruch. - Mamy przesrane.
Myśleliście o Clementine?
Co z Clem?
Wciągnęliśmy ją w to. Nie jest do tego stworzona.
Tak, jest niewinna. Jest bez skazy. Jest aniołem.
- Aniołem? - Tak.
Clementine jest aniołem?
Nikomu nie jest dalej do anioła.
Nie zrozumiesz. Nie znasz jej.
Wołowina i jagnięcina.
Mam to gdzieś. Powiem ci coś...
Twoja laska siedziała w tym ze mną od początku.
Co ty mówisz?
Od samego początku.
Jak to?
To, jak was straszyłem. Była w to zamieszana.
Narysowała swastykę na grobie mamy.
Jaką swastykę?
Fakt, nie widziałeś tego, bo deszcz ją zmył.
Dość, Jo. Przestań kłamać.
Nie. Mówię prawdę.
Zrobiła to, żeby cię mieć dla siebie.
A jedynym wyjściem było to, żebyś rzucił interes.
Więc mi pomagała.
- Przysięgasz na życie matki? - Tak. Nie kłamię.
Jeśli przysięga na matkę…
- Na jej życie. - Możesz mu wierzyć.
Teraz masz pełny obraz sytuacji
i nie nazywaj jej aniołem, bo nim nie jest.
To wszystko.
Dobra, rozumiem.
Kurwa, co do chuja?
Co się stało?
- Patrz. - Co?
- Co jest? - Gdzie są ciała?
Niemożliwe. Jak wypadły?
- Który idiota nie zamknął drzwi? - Ty!
- Pamiętałbym, gdybym nie zamknął drzwi. - Gerard, ty zamykałeś drzwi.
Wrzody na tyłku. Pieprzeni idioci.
Jeździsz jak wariat.
- Zawsze moja wina. - No tak.
Chodźmy. Nie mam pojęcia, gdzie są.
Idziemy. Szybko.
- Powinni gdzieś tu być. - Tam. Coś tam jest.
Kurwa.
To Jaurès.
- Gdzie ten drugi? - Nie wiem.
Chwila. Coś tam jest. Patrz.
Co?
Kurwa! Pusty!
Nie umarł. Kurwa.
Nie rozumiem. Jak? Widzieliśmy, jak oberwał.
Cholera!
- Ślady krwi. - Co?
Ślady krwi.
Poszedł tam.
Znajdźmy go, zanim powie komuś o Jaurès.
- Nie zabiliśmy Jaurès! - Wiem.
- On tego nie wie. - Uspokój się.
Nic nie powie po tym, jak oberwał.
W najgorszym razie umrze jak dzik między krzakami.
To wszystko.
Racja. Daleko nie ucieknie.
Jeśli go znajdziemy, to co? Dobijemy go nożem?
Dobrze.
Masz rację. Dobrze. Macie rację.
To ja biorę pustą torbę.
A wy weźcie ciało Jaurès do vana. Idziemy.
- Chodź, stary. - Nie mogę dźwigać.
Babciu, pamiętasz naszą rozmowę? Żadnych żartów.
- Obiecaj. - Tak.
- Okej. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Jak tam, pani Rosenberg? - Dobrze.
Wysadziłam ul strzelbą.
W stodole pełnej zioła, a pani żyrafa już nie żyła.
Dobrze.
Dobrze, że ją pani przywiozła.
Martwię się o nią.
Nie ma potrzeby.
Po kilku tygodniach leczenia poczuje się lepiej.
Dobrze.
- Tak. - Dobrze.
Później przedstawię pani naszego logopedę.
Lepiej przedstaw mi swojego fiuta.
- Do zobaczenia. - Do widzenia, doktorze.
Jasna cholera. Serio?
Kurwa mać.
- Zawsze na drodze. - Co za pijawka.
- Co tam? - Cześć, Gaëtan.
Nie możecie tu zostać. Grasują tu ludzie z bronią.
Naprawdę? Kto?
Nie możemy powiedzieć.
Odeskortujemy was do domu. Dla bezpieczeństwa.
To miło z twojej strony, ale jedziemy do La Varenne.
Innym razem.
Nie, to tylko szybka fucha.
Nie można ryzykować. Pojadę za wami. Dla bezpieczeństwa.
Kurwa. Wrzód na tyłku.
Cholera. Złapali ich.
Dobra, powtórzę raz jeszcze.
Zamykamy teren do odwołania.
- Dobrze. - Zostańcie tu, choćby nie wiem co.
Dam znać, jak będzie po.
- Świetnie. Dzięki, Gaëtan. - Dzięki, Gaëtan.
- O co chodzi z tym gliną? - O nic.
Weź ciało do stodoły.
Co? Ciało?
Zapytaj Jo. Wyjaśni. Gdzie Clementine?
Chyba jest w środku.
- Jo, co masz na myśli? - Nie pytaj.
Tam jest ciało. Pomóż mi je zanieść do stodoły.
Chodź.
Tu jesteś.
- Wszystko w porządku? - Nie.
- Żartujesz? - Co?
Narysowałaś swastykę na grobie Béné?
- Nie dałeś mi wyboru. - Prosiłem cię o to?
Mówiłam, że Jo spalił ci samochód i coś kombinował.
Nie uwierzyłeś, więc do niego dołączyłam.
Po co? Kogo to obchodzi? Chcesz mnie mieć dla siebie?
Chcę cię od nich uwolnić. Mają na ciebie zły wpływ.
Hazanowie to moja rodzina. Zawsze mi pomagali.
I wciągnęli cię w to gówno. A ty idziesz za nimi jak owca.
Coś ci powiem.
Wolę być owcą Hazanów niż psem Clementine.
Nie mówisz poważnie. Jestem twoją rodziną.
My... jesteśmy rodziną.
Chwila. Co to? Jesteś w ciąży?
Wiesz, o co mi chodzi.
Dosyć zagadek. Jesteś czy nie?
Nie! Jestem kobietą, więc muszę być w ciąży?
To czemu tak mówisz?
Bo cię kocham.
Zostawisz mnie, chyba że będę w ciąży.
Przestań!
To koniec.
Z nami koniec. To nie działa.
Weź swoje rzeczy, płaszcz z nylonu, swoje wymyślone dziecko i wynocha.
Zostaw mnie samego.
Zakopmy ją w ogrodzie.
Nie ma mowy. Nie możemy jej tu pochować.
Nie możemy wyjechać. Wszędzie są gliny.
Racja, nie możemy tu pochować Jaurès.
Jej duch tu zostanie.
Nie chodzi o jej ducha, Ali.
Jeśli policja szuka Jaurès, nie chcę, żeby ją tu znaleźli.
O tak. Policja i duchy. To za dużo.
Co jest?
Nie.
Tato, wiem, o czym myślisz. I mówię ci, że nie ma mowy.
- Kurwa, suka była ciężka. - Cholera.
To na pewno się uda?
Jasne, facet ma 120 psów myśliwskich.
Pożrą ją w pół minuty i po Jaurès.
Świetnie. To daleko?
Nie martw się. W porządku.
Cholera.
- To Gaëtan. - Co za wrzód.
Zachowajmy spokój. Dobrze?
Wiem. Zrozumiałem.
Spokojnie. Zachowujmy się normalnie.
- Cześć, Gaëtan. - Wszystko gra.
Droga otwarta. Możecie jechać.
Naprawdę? Świetnie.
Złapaliście...
Tak, zrobiliśmy, co trzeba. Koledzy dorwali go w lesie.
Wytrwały z niego drań.
Jasne.
Powiedział coś?
Mówił, dlaczego strzelał?
Nic.
Nie może rozmawiać po tym, jak mu ostrzelaliśmy tyłek.
Tak.
Tyłek, tak?
Nieźle.
Nie żyje?
Prawie.
- Wątpię, żeby przetrwał noc. - Świetnie. Super.
No właśnie. To się zdarza.
Facet ma pecha.
Dobra robota.
- Dobra robota. - Brawo.
- To co tam dziś macie na składzie? - Nic.
Tę, no, kiełbasę.
- O tak. Merguez. - Merguez jest super.
- Mogę dziś ją ugotować dla rodziny. - Nie. Nie możesz tego zrobić.
Te są... Te są przeterminowane.
Zepsute.
Źle je przechowaliśmy.
Nie będziemy ryzykować.
Jadą prosto do śmietnika.
Nie marnujcie jedzenia.
- Musimy. - Dobrze je ugotuję. Lubię przypalone.
Nie, to skomplikowane.
To skomplikowane.
- Nieważne. - Przestań.
Co się dzieje? Ukrywacie coś?
- Nie. - Wcale nie. Co ukrywamy?
Już się nie przyjaźnimy?
Skoro nalegasz. Nie chcę ci robić przykrości.
Dziękuję, Gerard.
Proszę.
Nie ma za co.
Świetnie.
- Pa. - Pa, Gaëtan.
Na razie.
NAJDROŻSZA ZOSTAŁY 24 GODZINY...
Kurwa.
Ostrzegałem cię.
Olivier był złym towarzystwem.
To taki typ, co cię ciągnie w dół.
Zasługujesz na więcej.
Nie powinnam była cię zostawiać. Nie powinnam była wybierać Oliviera.
Pod koniec nawet mu nie stawał.
Zsuwał się po krawędziach cipki.
Spokojnie, kochanie.
- Czasem lepiej coś przemilczeć. - Wybacz.
To wszystko już za tobą.
Teraz jestem tutaj. Nie martw się.
- Zaopiekuję się tobą. - Dzięki.
Raz wsadziłam mu palec w dupę i nie spodobało mu się.
Zrobię ci herbaty.
To nie był nawet kciuk.
Uwielbiam pączki.
Muszę lecieć.
Enrico mnie dręczy.
Enrico ma próbę.
Tak.
- Na razie. - Na razie.
Dobre, babciu?
Wiesz. Ja też nie mogę zostać.
Dzisiaj?
Dzisiaj i...
i później też.
Tata, Jo i reszta przyjadą do ciebie. Nie będziesz sama.
Nic nie rozumiem.
Wiem.
Muszę coś zrobić dla rodziny.
Ale długo cię nie będzie?
Tak. Jakieś 5-10 lat.
Do tego czasu się ustatkuję.
Będę mieć męża…
dzieci…
mały domek... i będę mieć spokój.
Babciu…
Kocham cię.
Wiesz o tym, prawda?
- Wiesz o tym? - Tak.
Dobra ta kiełbasa, nie?
Kiedy byłam młoda, opędzlowałam dużo kiełbasy.
Wiem. Wspomniałaś.
POLICJA
Pomóżcie mi. Mamy jeszcze dużo zioła do spalenia.
Widzisz, synu…
życie znów nas czegoś nauczyło.
Gdy rodzina trzyma się razem, jak my,
jest nietykalna.
Nic nam się nie stanie.
Policja!
Co? Policja?
Po nas?
Na ziemię!
- Co? - „Na ziemię”, mówię!
Napisy: Joanna Kaniewska