Masz prawnika?
Nie. Ja...
Nie wiem.
Tak.
Chyba tak.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
- Niezła z ciebie szmata! - Co?
Miałam się zgłosić. Kurwa. Czemu ich wydałaś?
- Są w więzieniu! - Uspokój się. To nie ja.
Nie? Dziwne. Tylko ty o tym wiesz.
- To nie ja. - Przestań.
Dowiedziałaś się, złapali ich i to niby nie ty?
Wiesz, sama próbuję znaleźć źródło.
Zapytałam kumpla od narkotyków.
Kazał mi się w to nie mieszać.
Co to znaczy?
To znaczy, że...
rozkaz przyszedł z góry. Tylko tyle mogę powiedzieć.
Wolałabym, żebyś mnie zdradzała.
Nawaliłam.
Idź już.
Zostaw mnie.
Mówiłam twojemu bratu, że tak będzie.
To powinnam być ja.
O czym ty mówisz?
Gdy dzwoniłaś wczoraj, chciałam się zgłosić na policję.
No już, spokojnie. To już nieważne.
Musimy ustalić wersję, bo gliny będą nas przesłuchiwać.
Gadałaś z Alim i Clem?
Tak, ale Clémentine jest wkurzona.
Olive ją rzucił. Nie chce gadać.
Kogo to obchodzi?
- Nalegaj. To ważne. - Dobrze.
Macie coś, czego gliny nie mogą znaleźć?
Tak. Wszystko.
W Paryżu, na wsi, wszędzie.
Dobra.
Wkrótce policja zacznie przeszukania.
Musimy posprzątać.
Okej.
Dla kogo pan pracuje?
Nie pracuję dla nikogo.
Jestem rzeźnikiem. Sam jestem sobie szefem. To wszystko.
Złapano was na gorącym uczynku.
Co jest z wami? Jesteście na grzybach?
To my zadajemy pytania. Czy to jasne?
- Jasne. - Przestanie się pan wydurniać?
Spaliliście samochody.
Wcale nie.
Zobaczyliśmy ogień i postanowiliśmy go ugasić.
Ma nas za idiotów.
Jesteśmy niewinni. Mam to napisać zszywkami?
Na pana miejscu zaczęłabym nawijać.
Chciałbym. Ale nie mam makaronu.
Zjadłbym coś. Bolognese z parmezanem.
Dobry jest.
- Siostra i babcia biorą w tym udział? - Absolutnie nie.
Powtórzę raz jeszcze. Jesteśmy niewinni.
Nawet jeśli jesteśmy winni, nie pracujemy z laskami.
Zachowaj seksistowskie uwagi dla siebie.
- Pedał. - Lisa.
Bez homofobicznych uwag.
Właśnie.
Twój kumpel Olivier ma kartotekę, wiesz?
Tak, kiedyś ukradł ser brie z Leclerca.
Nie obchodzi nas ser.
Olivier ma akta?
Kurwa, dajcie spokój.
Ukradłem motorower 20 lat temu. Czemu wciąż to wypominacie?
Możemy się dogadać. Ty i ja.
Wydasz nam Oliviera, a dziś wyjdziesz na wolność.
Powiem wprost.
Nie wydam Oliviera ani nikogo innego,
bo jesteśmy niewinni.
To prawda, jeśli jeden z nas nawalił,
to Olivier. Tak.
Ktoś musi beknąć.
A jeśli ktoś beknie, to faktycznie...
To Olivier, bo...
Wejdź.
Przyszedł ich prawnik.
Mogę iść?
- Idź. - Dzięki.
Kurwa.
Nie rozmawia się bez prawnika. To ważne.
Fakt, ale nie wiedzieliśmy, czy przyjdziesz.
Trochę ci zajęło. Nie jesteśmy zawodowcami. Nie znamy się.
Przykro mi. Mam troje dzieci.
Zostawiłabym je z ojcem, ale jest w areszcie.
Jak tam dzieci?
Wszystko dobrze?
Próbowali was skłócić?
Mówili, że mnie wydałeś.
Ale wiedziałem, że to pułapka. Nie przyznałem się.
Nic nie mówiliśmy.
- Szaleństwo. - Ja też.
Jak to?
Ja też nie. Nic nie mówiłem.
To jaki jest plan?
Jaki plan?
Nie ma planu. Nie jestem architektem. Dostaniecie 8-10 lat.
- Co? - Nie!
Nie ma mowy. Nie aż tyle.
Jedyny plan to zachować was przy życiu w więzieniu.
Nie wierzę.
Jeśli muszę o czymś wiedzieć,
musicie mi powiedzieć.
Cóż, nasza...
forsa jest w mieszkaniu.
Lepiej, żeby jej nie znaleźli.
Tym się zajęłam. Spokojnie.
Cholera!
Pusto, kapitanie. W Paryżu tak samo.
Mówiłem, że się mylicie.
Złapaliśmy ich na paleniu 100 kilo zioła.
Nie mylimy się.
WIĘZIENIE POISSY
Zatłuką nas tu.
Spokojnie.
Jeśli będziemy razem i założymy gang, nic nam nie grozi.
Jaki gang? Wsadzą nas do różnych cel,
z mordercą, pedofilem i Bóg wie kim.
To piekło.
Mówisz o więzieniu z filmów.
Ale tak naprawdę na pewno nie jest tak źle.
Przestań. W porządku.
Słyszeliśmy historie o więźniach zarżniętych pod prysznicem za chleb.
Czy to nie okropne?
Takie rzeczy to tylko w Rosji.
Tam cię zatłuką za nic. Ale tu mamy więcej klasy.
Jasne.
Możecie się zamknąć na chwilę?
Dziękuję.
Dalej.
A nie mówiłem?
Nie jest źle. Patrzcie, cela nie jest taka zła.
Jest duża i w ogóle. Sracz jest idealny.
Świetnie. Możemy srać, ile chcemy.
Patrzcie na łóżka! Wyglądają spoko.
Wcześniej widziałem plakaty z występami.
Jest siłownia. Możemy popracować nad cuerpo.
Mówię wam, nie jest tak źle.
Jak długo jeszcze będziesz robił za akwizytora? To męczące.
Już wystarczy.
Stal nierdzewna. Czyściutka.
Czemu dali nam wspólną celę?
Nie wiem. Może uznali, że wsadzą rodzinę razem.
To urocze, Gerard, ale...
- Kubki. - Wiem, że zwykle to tak nie działa.
Coś mi tu naprawdę śmierdzi.
Ja nie wiem.
Wiecie co?
Chyba mamy okna na południe.
To dobre wieści.
Tak. Siedzi się tu rano, pije kawę,
obiera mandarynkę, wygrzewa się na słońcu.
Fajnie. Trzeba uważać,
żeby ominąć kraty, ale można się ładnie opalić.
Długo ci zajęło.
Masz mój pas do pończoch?
- Co tu robisz? - Właśnie.
Przecież z nami skończyłaś.
Wiem. Przepraszam. Byłam zła.
Nie sądziłam, że tak to się skończy.
Nie chcę stracić Olive’a.
Trzeba było o tym myśleć wcześniej.
Były u ciebie gliny?
Nie.
W porządku.
Chyba na nas nie polują.
Jak chcecie ich wyciągnąć?
O co chodzi, Ali?
- Może tu jest podsłuch. - Weź.
Tak, podsłuch. Nie wiemy.
Nic nie możemy zrobić!
Co?
Nie wyciągniemy ich.
Co?
- Przepraszam. Było za głośno. - Tak.
Mówiłem, że nie możemy ich wyciągnąć.
Musimy znaleźć kapusia.
Ma rację.
Ten kapuś może wydać i nas.
I co z tego? Co zrobimy?
Nie przerobimy wszystkich na kiełbę.
Okej, rozumiem.
Wiem, czemu tak mówisz.
Boisz się, że twoja była nas wydała.
Co ty mówisz?
Nie wyspałeś się i gadasz bzdury?
Na pewno coś widziała.
To musiała być ona.
Nikt nie uwierzyłby w historię z przebraniem za wiedźmę.
Jak nazwałaś babcię? Zamknij się!
Nie wiedziałam, że macie spotkanie rodzinne.
A pani to kto?
Przepraszam, już się przedstawiam.
Jestem Catherine, nowa...
dziewczyna twojego taty.
Zaprosił mnie, bym odwiedziła jego teściową.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Jesteśmy trochę spięci.
To zrozumiałe.
Też byłam w szoku.
Wiedziałam, że Gerard
trochę popala, ale tyle kilo...
To ciasteczka?
Tak, dla pani.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Czekolada, twoja ulubiona.
Babciu. Naplułaś mi na nos.
Przepraszam. Jest trochę kapryśna z jedzeniem.
Ma skłonność do plucia wszędzie.
Przynajmniej to nie gówno.
- W każdym razie miło was poznać. - Panią też.
Są bardzo dobre.
- Obserwują nas. - Widziałem.
- Nie wyjdźmy na słabeuszy. - Nie patrz w dół.
Jeden się zbliża.
Nie spuszczamy głów.
- Patrzymy na niego. - Okej.
- Na niego. - OK.
To moja ławka.
Tak? To twoja ławka?
Teraz to nasza ławka. I co zrobisz?
- Tak. - To twoja ławka. Dobra.
Co robisz, mała dziwko?
- Przepraszam, nie wiedziałem. - Jasne.
Wiesz, z kim rozmawiasz? To Hazanowie.
No już. Wynocha.
Ty gruba dziwko.
Tak, wynoś się.
To nasza ławka.
Tak. Pierdol się.
Ty też się uspokój.
Chodźcie. Przedstawię wam kogoś.
Nie bójcie się.
- Nie boimy się. - To chodźmy.
- To dziwne. Skąd nas zna? - Nie wiem.
Dzień dobry.
Jak leci?
Wszystko fajnie w rodzinnej celi?
Tak, wszystko super.
Senlis.
Miło mi.
Siedzę tu osiem lat, więc znam to miejsce.
Od czasu do czasu pociągam za sznurki.
Dobrze.
To pan.
Zastanawialiśmy się, jak nam się udało z celą.
Nie każdego dnia witam wynalazców Ziołowiny.
To miłe.
Liczę na jedną przysługę w zamian.
Chętnie. Naprawdę.
Chcę poznać Jaurès.
Mam dla niej propozycję.
Mój brat jest na zewnątrz. Może się z nią spotkać.
To...
To trochę skomplikowane.
Szczerze mówiąc...
Tak myślałem.
Jest w branży od 15 lat, a nigdy jej nie widziałem.
Prawdziwy jednorożec.
Podobno jest seksowna.
Tak, była... jest piękną kobietą. Prawda?
- Nieźle. - Tak.
Chcę ją poznać.
Rozumiem, ale...
To Jaurès przychodzi do ludzi. Nie na odwrót.
Umówienie spotkania będzie trudne.
Nie dacie rady?
Niestety...
Przykro nam...
Miłego dnia, panowie.
Dobrze.
Idźcie już.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
Wiem, kim są pani klienci.
Ale chcę wiedzieć, kto tu rządzi.
Rozumiem, ale chyba pan przesadza.
To mały biznes narkotykowy, nie mafia.
Jak pani chce,
ale jeśli pani klienci pomogą mi zidentyfikować tę osobę,
zrobię dla nich wszystko.
To znaczy?
Od razu ich wyciągnę. Na warunkowe.
Jako kapusie byliby w niebezpieczeństwie.
Dostaną program ochrony świadków.
A jeśli nie ma szefa?
To posiedzą dziesięć lat.
Zna nas i Jaurès. To prawdziwy gangster.
Co robimy?
Jeśli znów zacznie temat?
Nie wiem.
- Już nigdy nie zobaczę dzieci. - Nie mów tak.
- Nie wstyd ci? - Coś wymyślimy z Senlisem.
Nie ma rozwiązania.
Facet chce poznać martwą kobietę.
Jeśli nie odpuści, zginiemy.
Nawet jeśli odpuści,
spędzimy tu 10 lat.
Nie.
Tak. To katastrofa.
Co mam powiedzieć?
Zagrał i przegrał.
Postaraj się. W końcu to twój syn.
Telefon.
To do ciebie.
Do mnie?
Tak.
Tak?
Jesteście niemili dla mojego brata.
To niedobrze.
Popatrz.
- Nie. - Szkoda by było, gdyby zginęły na drodze.
Nie rób tego. Proszę. Błagam. Nie rób tego.
Coś wymyślimy, okej?
Są urocze.
Mam iść na górę z twoją żoną i zająć się dziećmi?
Nie. Przestań.
Stać. Każ mu przestać. Każ mu się odsunąć!
Przedstawimy cię Jaurès. Dobra?
Każ mu ich zostawić.
Proszę.
Szkoda, że musiało do tego dojść.
Ale się rozumiemy.
Proszę.
Zatrzymaj go.
Będzie łatwiej zorganizować spotkanie.
Pieprzony dupek.
Jak znajdziemy Jaurès w trzy dni?
Nie wiem.
Ale Aida chce mnie widzieć.
Będzie mnie wypytywać o Jaurès.
No i? W czym problem?
To wciąż…
Jeśli chcemy wydać Jaurès, zrobimy to.
Ona nie żyje. Nie będzie się mścić.
Właśnie, nie żyje. Nie możemy nic powiedzieć.
Nie każemy glinom szukać kogoś, z kogo zrobiliśmy kiełbasę.
O czym ty mówisz? Psy zjadły całą kiełbasę.
Gerard! Jej DNA jest w całej stodole!
Chcesz, żeby zaczęli tam grzebać?
- Ma rację, nie możemy o niej mówić. - Dobra.
Dość o niej. Jaurès nie istnieje.
Musisz być ostrożna, kiedy wychodzisz z dziećmi.
Mówisz, że coś nam grozi?
Nie, nie o to mi chodzi.
Mówię tylko, żeby uważać na dzieci.
Jak przechodzisz przez ulicę, rozejrzyj się,
bo te ścieżki rowerowe...
Powiedz, kto jest twoim szefem i kończymy.
Co? Nie rozumiem.
Nie jestem idiotką. Dla kogo pracujesz?
- Kotku... - Nie nazywaj mnie tak.
Dobra, przestanę, ale...
nie znam odpowiedzi.
Nie wiem, kim oni są.
Sam nie wiem. Mafia jest bardzo skryta.
Nie wiesz, kto jest kim. To sięga daleko.
- Nikogo nie spotkałeś? - Nie.
- Nigdy? - Tak, żadnych spotkań.
- Nikogo nie widziałeś? - Tylko raz.
Tak, raz kogoś widziałem.
Dobra? Była noc. Facet był daleko. Widziałem profil.
Co mam powiedzieć?
- Jak wyglądał? - Co?
Był... Jakby to powiedzieć?
Nie wiem. Po czterdziestce.
Przy tuszy.
Miał bardzo...
Taką brodę. Tak, miał brodę.
Miał mały, dupkowaty szalik.
I był bardzo zgrabny.
- Przy tuszy i zgrabny? - Gruby, zgrabny facet.
Dobra. Wolisz chronić dupka, niż widzieć dzieci.
- Tego nie powiedziałem. Aida. - Jasne.
Żałosny palant z ciebie.
Gdy będziesz chciał wyjść, daj znać.
Aida.
Aida, nie wiem, kto jest szefem. Nie wiem.
Gruby, zgrabny facet.
Jak to z góry?
Co to znaczy?
Czego nie rozumiesz?
To rozkaz dowództwa.
To znaczy, że ktoś z góry nas wydał.
Jesteś pewna, że Élodie nie kłamie?
Tak, jestem pewna.
Jeśli to ktoś z góry, to nie może być Ali.
Źle się ubierasz.
To może być Enrico,
ale nie ma powodu.
Oczywiście!
Już wiem.
To ja!
Jakim cudem?
- To moja wina, że siedzą. - Co ty mówisz?
To oczywiste. Prokurator dostał cynk z góry.
To pasuje do mojego ojca, byłego ministra.
Tata nie lubił Oliviera.
Dlatego nas nie złapali.
Chwila, Clementine. Nie rozumiem. Powiedziałaś wszystko ojcu?
Nie, nie o to mi chodzi.
Tylko... Tak, powiedziałam mu o wszystkim.
Ale Olivier się wkurwi, gdy mu powiem.
Nie mów mu! Ja to zrobię.
Wiesz co? Zamknijcie się.
Nikt nic nie mówi, jasne?
Muszę mu powiedzieć.
Nie musisz, Ali. Cicho.
Są w więzieniu. Pozabijają się, jeśli się dowiedzą.
Muszą się trzymać razem. Więc nic nie powiemy.
Przepraszam. To…
Joseph i twój ojciec oberwali rykoszetem.
Zamknij się!
Zabieraj rzeczy i wynocha.
- To głupie. - Spadaj.
Cześć.
Musimy pogadać.
Co znowu?
Musisz wydać szefa.
Aida, przestań. Mówiłam ci 200 razy, że pracujemy sami.
Jasne?
Kurwa. Wszyscy jesteście idiotami.
Przepraszam.
- Halo? - Cześć, Aure. To ja. Jesteś sama?
Enrico.
To do ciebie, Ali. Już go daję.
Chwila. Bardzo szybko.
Chodź, chodzi o trasę.
- Pewnie. - Tak, Enrico. Już go daję.
Tutaj.
Możemy rozmawiać?
- Jesteś sama? - Tak.
Jak się macie?
Dobrze.
Skup się na chwilę.
Trzeba skontaktować Jaurès i grubą rybę z więzienia.
Inaczej będą kłopoty.
O czym ty mówisz? Oszalałeś?
Chwila. Co to za jeden?
Kurwa. To niemożliwe. Nie możemy.
Czekaj. Mogę założyć maskę.
Udawanie Ludmiły nie ma sensu.
Wie, że Jaurès jest młoda. Potrzebujemy kogoś innego.
Kiedy chcą się spotkać?
Pojutrze? Kurwa, to szybko.
Nie mamy wyjścia.
Jeśli nie mamy wyjścia, coś wymyślimy.
Zrobimy burzę mózgów i damy ci znać, okej?
Poza tym wszystko gra?
Rozłączyłam się.
Czemu? Chciałem zapytać, jak się mają.
- To nie jest dobry moment. Daj spokój. - Dzięki.
Jaurès.
Czekaj. Mam udawać Josepha?
Nie, Jaurès.
- Kogo? - Jaurès?
Jest wielką...
mafioso z Holandii.
Ale przecież nie mogę tego zrobić.
To jest też niebezpieczne.
Dla nas to kwestia...
życia i śmierci. Ale rozumiem.
Rozumiem, że się boisz.
Jestem pewien,
że dałabyś radę, ale rozumiem, jeśli...
To dosłownie sprawa życia i śmierci...
Cóż, zapytałem.
Słuchaj...
mogę spróbować, ale...
nie potrafię udawać akcentu.
Nie musisz mieć akcentu. Wcale.
Musisz tylko mieć mocną osobowość.
Ale nie martw się, bo Aure ci wszystko opowie.
Jeśli chodzi o akcent, mogę to zrobić.
Dlaczego nie?
Oliwa sprawiedliwa, zawsze na wierzch wypływa!
Wiesz co?
Zapomnij o akcencie.
Tak będzie lepiej.
Dziękuję, kochana.
Naprawdę ratujesz nam życie, wiesz?
Dziękuję.
Kocham cię. Zrobię dla ciebie wszystko.
Mój kochany.
Nie martw się, Catherine.
Nie sądzę, żeby cię męczyli.
- Na pewno? - Oczywiście.
Jesteś najgroźniejszą osobą w Europie.
Jasne? Marzą o interesach z tobą.
Uwierz w siebie. Nie panikuj.
I będzie dobrze.
- Rozumiem. - Idealnie. Świetny strój.
No i?
Co myślisz?
Nie, Ali, co to jest?
Nie miałem pistoletu, więc poszedłem do Decathlonu
i kupiłem łuk.
Weź to wyrzuć. Myślisz, że gdzie jesteś?
A twoje pochodnie?
Pochodnie tworzą atmosferę grozy.
- Łuk jest groźny. I straszny. - Wcale nie.
To oni.
No już! Weź to zdejmij.
Catherine, siadaj.
- Dalej. - Utknąłem.
- Idiota. - Pomóż mi.
- Ostrożnie. - W porządku.
Nie. Zacięło się.
- Kurwa. Co zrobiłeś? - W porządku. Jest ukryty.
Pani Jaurès.
Mój brat i ja doceniamy tę wspaniałą szansę
do współpracy.
Miło z twojej strony, Jean-Pierre.
Jestem Jean-Claude.
Oczywiście.
Jean-Claude.
Bardzo ładnie.
Dzięki.
Przejdę do sedna. Zajmę pani tylko chwilę.
Chcemy, żeby pani dostarczała zioło,
a my zajmiemy się dystrybucją w całym Nord-Pas-de-Calais.
Świetnie.
Idealnie.
Dobrze.
Szybko poszło.
Jak to zrobimy?
Dziesięć procent.
Jeśli chce pani 10% prowizji, to w porządku.
Nie, to za mało.
Nie, przykro mi.
Czasem się rozpraszam. Nie wyraziłam się jasno.
Nie, dziesięć procent
będzie dla was.
Reszta jest dla mnie.
Pani Jaurès, to nie w porządku. Musi nas pani szanować.
I pamiętać, że to my chronimy Hazanów w więzieniu.
Chwileczkę. To groźba?
Posłuchaj, ty bezzębny dupku.
Spotykam się z wami z uprzejmości, gnojki.
Więc coś ci wyjaśnię.
Dotkniesz choć włosek na ich tyłku,
a gwarantuję, że upiekę ciebie i braciszka na grillu
i zmuszę resztę twojej zdegenerowanej rodziny,
by cię zjadła przed podaniem kuli na deser.
Czy to jasne?
Siedemdziesiąt dla mnie, 30 dla was, koniec negocjacji.
To było naprawdę szalone!
Niewiarygodne. Byłaś niesamowita!
Naprawdę? Tak sądzisz?
To było imponujące. I te negocjacje.
Siedemdziesiąt, 30!
Będziemy żyć jak królowie.
Nie, Ali. To była fałszywa umowa.
Nie ma układu.
Wiem.
Nie wiem, co mnie natchnęło. Weszłam w rolę.
- Nie przesadziłam? - Nie. Było super.
Naprawdę. Nawet ja się bałam. To głupie.
Dzięki. To ważne, by się trzymać w rodzinie razem.
To prawda. Dzięki.
Nie ma za co.
Muszę szybko iść do łazienki.
Jasne.
Zaraz wracam.
- Obłęd. - Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Cholera jasna. Co za wspaniały burger. Jak marzenie.
- Delicje. - Senlis nas rozpieszcza.
- Powinieneś dziękować Catherine. - To prawda.
Naprawdę pomogła.
Mam szczęście, że ją mam.
Po twojej mamie nie sądziłem, że to się stanie.
Cieszę się, tato.
Naprawdę.
Zasługujesz na to.
Chciałbym ją poznać.
Naprawdę.
Jak Bóg da.
Przysięgam...
jeśli z tego wyjdziemy,
pojadę prosto do Ferrari
i kupię białe 812 z brązową tapicerką, jak Jay-Z.
Spełnię swoje marzenie.
Kim jest Jay-Z?
Jay-Z prowadzi Koło fortuny w telewizji.
Wiesz, co ja zrobię, jak wyjdę?
Wyślę cię do psychiatryka,
by wyleczyli twój zakupoholizm.
Ale tak naprawdę
kupię mały domek nad Marną
dla dzieci i dla Aidy.
Kupię nam psa.
Tam śmierdzi.
- Moje marzenia śmierdzą? - Marna śmierdzi.
Nasraj w Ferrari i zobacz, czy śmierdzi.
- Serio? - Wiecie, co ja zrobię?
Zabiorę Catherine, wsadzę ją na moją łódź
- i odpłyniemy ku zachodowi. - Dobre marzenie.
Nie dajmy się ponieść. Nie ma łodzi ani Ferrari.
On nigdy nie dostanie tej dostawy.
Za pół roku się dowie i nas zniszczy.
Bracie, ciesz się dobrą nowiną. Wczoraj chciał zabić twoje dzieci.
Ma rację. Smacznego. Oddychaj.
Zajmiemy się tym za pół roku.
Na razie marzymy.
Spacerniak!
Chodź.
Spalimy maka.
Chodź.
Wielkie dziecko.
To niemożliwe...
Kurwa, spójrzcie.
- O co chodzi? - Co się stało?
Kurwa. Ten drań nie zdechł?
Napisy: Joanna Kaniewska