- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Tu go nie ma.
- Kurde, jest. - Gdzie?
- Idzie tu. - Wynośmy się stąd.
Czekaj.
Oślepł?
Kurwa, oślepł.
Świetna wiadomość.
Niby czemu? Mówić może.
- Może rozgadał, że Jaurès nie żyje. - Może nic nie powiedział.
Jak to sprawdzimy?
Zostaw to mnie.
Cześć. Jestem André.
Mów mi Dédé. Dédé Drań. Tak nazywają mnie przyjaciele.
A ty jak się nazywasz?
- Vadim. - Vadim?
Jak Roger Vadim?
To żarcik dla fanów.
Co ja chciałem powiedzieć?
A tak! Chciałem cię powitać w imieniu więźniów i przekazać,
żebyś się poczuł jak w domu.
Ja tu siedzę za morderstwo.
Tak. Jestem tu od 45 lat, więc żadna ze mnie świeżynka.
Byłem płatnym zabójcą.
Możesz mi mówić Hit Man.
Drań Hit Man dla przyjaciół.
Spadaj.
Wyluzuj.
Za co siedzisz, powiedz?
Nie twoja sprawa. Spadaj.
- Weź, daj jakąś wskazówkę. - Kazałem ci spadać!
Kurwa!
Spadaj, dupku!
- Walnął mnie w nogę! - Co powiedział?
Nic nie powiedział.
Mówiłem, żebyś spadał!
Naprawdę jest ślepy.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
Serio, wszystko gra.
Nie jest gadatliwy.
Tak. To nie jest typ, który gada.
Jeśli się dowie, że tu jesteśmy, to chyba coś powie?
Chwila. On jest ślepy.
- Nie rozmawia z nikim. - No i?
Jeśli nie będziemy gadać, to się nie dowie.
Jo ma rację.
- Panowie. - Kurwa.
Mam dla was niespodziankę.
Wszyscy pracowaliście z Jaurès, a ona nalegała, by się zająć jej ludźmi,
więc dajemy go do was.
Kurwa.
Ostrożnie.
Na razie.
Kurwa! Nie wierzę. Patrz, kogo nam przynieśli.
Rusek! Jak miło!
Panowie. Dawać pasztet, zrobimy przekąskę naszemu przyjacielowi.
Siadaj na dupie.
Nie jestem idiotą, Joseph.
Jaki Joseph? O czym ty mówisz? Jesteś szalony.
Już dobrze.
- Przestań. - Próbowałem. Proszę.
Vadim, najpierw chcę przeprosić za to, co się stało.
To się wymknęło spod kontroli.
Chodź tu. Mam dla ciebie krzesło.
Usiądź, jeśli chcesz. Tak. Proszę.
Vadimie, powiedz...
że nie powiedziałeś Senlisowi nic o Jaurès.
Nie jestem kapusiem.
Mówiłem, że to taki typ.
Dobrze. Świetnie.
To dla nas ważne,
żebyś nikomu nie mówił o śmierci Jaurès.
Inaczej i nas, i ciebie czeka piekło.
Mam w dupie twoje problemy.
Wychodzę za tydzień.
- Co? - Za tydzień? Jak?
Ucieknę.
Vadim, z całym szacunkiem…
bez wzroku ucieczka może być…
trochę skomplikowana.
Wszystko zaplanowałem. Mam pomocnika.
Senlis zgodził się przenieść go do tej celi.
- Kurwa. - Zaczyna się robić tłoczno.
Pomożecie mi.
Kozly, bljat!
Vadim, będę z tobą szczery.
Chcę ci pomóc, ale nie uciekniemy. To niemożliwe.
Haraszo. W takim razie…
Powiem Senlisowi, że zabiłeś Jaurès.
Nie uciekniemy... To...
Tak się po prostu mówi.
Już to zrobiliśmy.
Problem w tym...
Jak możemy pomóc?
Przemyćcie to do więzienia.
Mówię ci, Vadimie, to...
Serio, to nie nasza działka.
- Patrzcie. - Kurwa.
To ja ich wykorzystam.
Mam gdzieś, co myślicie.
- Nie chcemy wiedzieć. - Powiem coś od siebie.
- Chcę ci pomóc, ale nie tykam dzieci. - Cholera.
Nie ta kieszeń.
Proszę. Tego mi potrzeba.
Tak lepiej.
Dobra. Plastik,
detonator, okej.
Lina
i... buratta?
Beretta.
Och, beretta.
Ktoś brzydko pisze.
Wygląda jak „buratta”...
Vadim.
Ale w sumie jest ślepy. To i tak osiągnięcie.
Nie. Nie dam się więcej wmieszać.
Już źle sypiam. Nie pomogę wam z ucieczką.
Nie mów o tym.
Chcecie żebyśmy zginęli?
Nie chcemy uciekać. Vadim chce. Uspokój się.
Musimy zdobyć te rzeczy. Jego widzący kolega załatwi resztę.
Ma kolegę „widzącego”?
Ma kryształową kulę i powie mu, kiedy ma uciec?
Nie, Ali, widzi oczami.
Hmar.
Spójrzmy na tę listę.
Plastik…
Mogę wpaść do Leroy Merlin, ale jakiego plastiku chce?
- Poliwęglan, guma? O co mu chodzi? - Ali!
Ali, to materiał wybuchowy.
- Tak. - Wiem. Żartowałem.
Przestań się wygłupiać.
Adres dostawcy jest na dole.
Detonator, kamizelki kuloodporne…
Nie wpuszczą nas z tym do więzienia.
Wiemy, Ali.
Przemycimy to.
- Jak? - Tym się nie martw, Ali.
Ja się tym zajmę.
Rachatłukum, mój mały cukiereczku
Rachatłukum
Rachatłukum na każdą chwilę
Rachatłukum...
Chwila. To moja ulubiona część.
To solo na gitarze.
Rachatłukum...
Pani naczelnik, 100 milionów wyświetleń.
Dobrze. Świetnie.
Chwila. Przepraszam, ale...
mówię o Enrico Maciasie.
Wielka gwiazda zagra koncert
w więzieniu. To historyczna chwila.
Zgodziłam się.
Dobrze. Tak.
Myślałem...
że może pani woli jego wcześniejsze płyty.
Nie.
Brakuje mi zajęć kulturalnych w tym półroczu i tyle.
Tak więc mi pasuje.
Mi również.
To chciałam panu pokazać.
Co to?
To szefowa moich klientów. Namierzyłam ją na spotkaniu.
Jak ma na imię?
Nie wiem, ale na pewno to ona tym kieruje.
Skąd mam wiedzieć, że tak jest?
Bo była z nim.
Dobrze.
Pracuje z gangiem Picardów.
Więc to poważna sprawa.
Wyślę oddział specjalny.
Chcę immunitetu dla moich klientów i ich rodziny.
A kiedy wyjdą, nowe tożsamości.
Dałem pani słowo.
Dam znać, jak tylko ją zidentyfikujemy.
To nasz priorytet.
Och, Catherine. Cześć.
Cześć.
Dobre wieści. Był tu lekarz. Mówi, że już z nią lepiej.
Naprawdę?
Świetnie, babciu.
Proszę. Patrz.
Trzy razy pięć?
Piętnaście.
Trzy razy 15?
Czterdzieści pięć.
Trzy razy 45?
Dość trucia dupy. Nic mi nie jest.
Brawo, babciu.
Kiedy możesz wyjść?
Lekarz mówił, że jutro.
- Nie. - Tak.
- Jutro? - Jutro!
- Super. - Jutro wracam do domu.
- Nareszcie. - Jutro wracam do domu.
Tęskniliśmy za tobą.
Dobra, panowie. Klucze, telefony, pasy.
Czego ode mnie chce?
Musimy prześwietlić rzeczy. Instrumenty też.
Tak? A kontrabas?
Mam go przeciąć na pół?
Czekaj, Enrico. Czy instrumenty mogą przejść z nami?
Dobry wieczór.
- Jestem naczelnikiem. Witam. - Dobry wieczór.
- Dzięki. - To pana pierwszy raz w więzieniu?
Oby ostatni, bo jestem uczciwym człowiekiem.
Na pewno. W każdym razie cieszymy się, że pana gościmy.
Dziękuję. To się nie zdarza codziennie.
To Ali, mój asystent.
Menadżer.
Tak, menadżer.
Ciągle pika.
Oczywiście, że pika. To struny basowe, nie spaghetti!
Przepraszam. Jest poddenerwowany przez promocję.
Rozumiem. Przestań dręczyć pana Iglesiasa.
Nie mamy całego dnia.
Chodź. Przepuśćcie ich z instrumentami.
- Dziękuję. - Dziękuję, pani naczelnik.
Ale to dużo pikania.
Hmar.
Gaston!
Gerard!
Joseph, Olivier, jak się macie?
- Miło was widzieć. - Ciebie też.
- Gaston. - Cieszę się.
- Dzięki. - Miło mi.
Jak się masz?
Nie do końca rozumiem, czemu musiałem tu przyjść.
Ali tak nalegał, to musi być dla ciebie ważne.
Tak, to dla nas ważne. Dla nas wszystkich.
Dziękuję, że zgodziłeś się tak szybko.
Wielkie dzięki.
Ależ oczywiście! Żartujesz?
Po występie zabieram cię na kolację.
Zjemy kuskus loubia, saua saua.
- To będzie skomplikowane. - Nie możemy stąd wyjść.
Przepraszam. Całkiem zapomniałem. Zgadza się.
- Jesteście w klatce, jak króliki. - Króliki.
Zapomnij o złych myślach i zaśpiewaj ze mną.
- Nie. Nie ma mowy. - Nie możemy, Gaston.
Jakże piękne są dziewczyny mojego kraju!
Dalej!
Jakże piękne są dziewczyny mojego kraju!
W letnie wieczory W ich oczach świeci słońce
Morze gra z niebiosami i budzi w nich sny
- Ali? - Tak?
Okej, wchodź.
Okej...
Cholera.
Kurwa, ja pierdolę.
Jak to było?
Tak. Nic się nie stało. Odłóż to. Właśnie tak.
- Cześć. - Jak się macie?
To tutaj.
Wszystko tu jest. Sprawdziłem.
Dobrze.
- Mam się spakować? - Tak.
Jakże piękne są dziewczyny mojego kraju!
Bis?
- Bis! - Chcą bisu.
Dobrze!
- Idę po marakasy. - Świetnie.
Zagram solo na gitarze.
Olé!
- Nie. - Tak, dawaj.
Olé!
- Szybko. Zaraz kończę zmianę. - Dzięki.
Dobrze.
W porządku? Masz wszystko?
Tak. Niczego nie brakuje.
I proszę, Vadim.
To koniec.
Da, Gerard.
To koniec.
Nie jesteście mi nic winni, a ja wam.
Wiedziałem, że coś wymyślimy
i wszystko się uda.
Teraz gdy Jaurès nie żyje,
każdy z nas pójdzie w swoją stronę.
Więc spasibo, druk.
Dzięki, Vadim. Jestem druk twoim i twojej rodziny.
Dobra, chodźmy.
Mówiłem już dziesięć razy. Skąd mogłem wiedzieć, że jest mikrofon?
Nieważne. Na następnym spacerze Senlis nas zabije.
Musimy uciec z nimi.
O czym ty mówisz? Nie przetrwamy dziesięciu dni.
Co to za rozwiązanie?
Nie ma rozwiązania.
Poza modlitwą.
Musimy się przyczaić i...
unikać Senlisa. To jedyne wyjście.
Spacerniak!
Senlis. Błagam.
Rób, co chcesz, ale nie mieszaj do tego rodziny na zewnątrz.
Zamknij się.
Mam gdzieś twoją rodzinę.
Nie zaryzykuję 20 lat, by zabić bezwartościowych ludzi.
Jednakże...
jeszcze nie wiem kto,
ale nie zdziwiłbym się, gdyby któryś z was zginął na spacerze.
Zabierz im telefon.
Hazanowie!
Macie wizytę.
Macie szczęście.
Wielkie szczęście.
Jak się masz, Aida?
Więc...
- Tak? - Mam dobre wieści.
Widziałam prokuratora i wkrótce wychodzicie.
Tak?
- Super. Kiedy? - Dziś po południu?
Dziś po południu? To tak nie działa.
Raczej dwa-trzy miesiące.
No to... kurwa.
Mówicie poważnie?
Czekało was 10 lat.
Wychodzicie za dwa miesiące i wam źle?
To nie tak, Aida. Dzięki za wszystko.
W więzieniu są komplikacje.
- Co? Macie kłopoty? - Tak.
- Nie. - Tak, mamy.
Nie, jest w porządku. Przysięgam. Dobrze nam idzie.
Wracając do tematu: prokurator.
Jak to zrobiłaś?
Ach, tak. To wam się nie spodoba.
Dlaczego?
Wydałam waszą szefową.
Co?
Wydałaś...
Co masz na myśli?
Nic nie mówiliście. Aure też nie.
Zrobiłam małe śledztwo i ją znalazłam. Wiem, kto to.
Chwila. O czym ty mówisz?
Zrobiłam jej zdjęcia. Dałam je prokuratorowi w zamian za was.
Kiedy zrobiłaś zdjęcie?
Ostatnio. Śledziłam Aure i widziałam spotkanie z Picardami.
- Nie. - Kurwa. Catherine.
Co się dzieje?
Czemu to zrobiłaś? Czemu nie porozmawiałaś z nami?
Nie chcieliście mi powiedzieć.
Zrobiłam, co trzeba, by wam pomóc. To moja praca.
Czyli nie wyjdziemy. Kurwa. To nie była nasza szefowa.
- To była Catherine, dziewczyna Gerarda. - Nie rozumiesz. Wiem, co widziałam.
Byłam świadkiem ugody i dałam prokuratorowi dowód.
To było ustawione, kurwa.
Upozorowane.
To była Catherine.
Nie jest naszą szefową.
- Ale... - Mieliśmy ustawić spotkanie.
A ponieważ nie mogliśmy tego zrobić, wysłaliśmy dziewczynę taty.
Kurwa.
- Jasne? - Nie mogła wiedzieć.
Prokurator? Aida Benkikir.
Popełniłam kolosalny błąd.
I...
Co?
Jak?
- Co za idiota. - Przestań.
- Ostrzegam cię. - Dość.
Catherine nie pójdzie siedzieć.
- Mówię ci. - Słuchaj. Przestań ją obrażać.
- Jasne? - Tak.
- Nie nazywaj jej głupią. - Hej! Senlis tam jest.
- Jest idiotką. - Przestań.
Kto kazał jej się wtrącać?
- To nasza prawniczka. - Więc?
- To normalne. - Uspokójcie się.
- Idą tu. - Wrzód na tyłku.
Raz miałem normalny związek.
Ale pan Wrona musiał go obsrać.
Ty mnie nie obsrałeś?
- Ty mnie obsrałeś. - Sam mnie obsrałeś.
- Zamknij się! - Ty się zamknij!
Morda. Nie jesteś od niego lepszy.
Nie mów tak. Nie jestem twoim psem.
Będę mówił, jak chcę.
To sprawa rodzinna. Nie mieszaj się.
- Dobrze? - Palant.
- Tak? - Pieprzony palant.
- A masz! - Kurwa!
Nie bij mnie!
- Nie mam ośmiu lat! Mam cię dość! - Zamknij się!
Pieprzeni idioci!
Pieprzony dupek.
Trafią do izolatek.
Mówię ci, tato.
Posłuchaj. Z nami koniec! Koniec z ojcem i synem.
Nie mogę cię już znieść! Rozumiesz?
Jesteś samolubny!
Słyszysz mnie?
A drugi chce jechać do Miami. No już! Wynocha!
Jedź do Miami! Mam to w dupie!
Słyszysz? Mam to...
Zostań ze swoją psycholką!
Swoją psycholką!
Wiecie co? Zawsze mnie obwiniacie,
ale to wy jesteście dupkami. Właśnie!
Straciliście rozum.
Kurwa! Olałem się!
Chcecie się zabawić? Bez obaw.
Proszę bardzo!
Chodźmy.
To dziwne.
Nigdy nie widziałem takiego detonatora.
Nie martw się. Jeśli nam to dali, to dobry sprzęt.
Podłącz go.
Dobrze.
- Jesteś pewien? - Na pewno.
Czekaj. Czemu to mruga?
Nie wiem.
Zidentyfikowaliśmy ją.
Nazywa się Penelope Cavillan.
Zniknęła w Meksyku w 2010 roku.
Jest na liście poszukiwanych Interpolu.
Catherine…
To niemożliwe.
Nie ma Catherine.
Złowiłaś grubą rybę.
Jest powiązana z wieloma kartelami.
Nie powinienem ci mówić, ale stoi za dziesięcioma zabójstwami.
A moi klienci?
Dałem pani słowo.
Zajmę się tym. Za dwa tygodnie wyjdą.
Dziwnie będzie wrócić do domu bez chłopców.
Tak, wyobrażam sobie.
Ciekawe, jak będzie wyglądało nasze życie.
Nie wiem, babciu.
Wracamy do hodowania?
Ale tym razem weźmiesz dobrą dawkę chlorku potasu.
Nie, nie powinniśmy już hodować.
Dlaczego? Chcesz wrócić do policjantki?
Nie. Z tym chyba też koniec.
Chwila.
Tak, Aida?
Odzywali się do ciebie? Nie mogę ich złapać.
Nie. Nie odbierają?
Nie.
Musimy się spotkać. Lepiej nie rozmawiać przez telefon.
- Spotkamy się na Placu Republiki? - Tak, co się stało?
Wolę rozmawiać twarzą w twarz.
Okej, już jadę.
Co się dzieje?
- Wszystko w porządku? - Catherine, hej!
Przestraszyłaś mnie.
- Jak się masz? - Byłam w okolicy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się dzieje?
Nie, nic. To Aida.
Była trochę dziwna.
- To pewnie nic takiego. - Tak.
Dzięki za wsparcie i ciasteczka.
Nie ma za co.
Cieszę się, że pani lepiej.
Fajnie widzieć kobietę w pani wieku z takim duchem i energią.
Na razie, Catherine.
- Do widzenia. - Będziemy w kontakcie.
„Kobieta w pani wieku”. Chce dostać w twarz?
Babciu.
Ali!
Mój Ali!
Ludmiła!
Jak się masz?
- Dobrze, kochanie. - Tak?
Przepraszam, nie mogłem zaparkować.
Co robicie?
Co się dzieje?
Babciu!
Wstawaj.
Wychodzicie.
Jak to?
Wasza cela wybuchła w nocy.
Ktoś próbował was zabić.
Mieliście szczęście z izolatkami.
Wasz ślepy kumpel i jego przyjaciel nie żyją.
Przenosimy was do więzienia dla zagrożonych więźniów.
Chodź. Poczekam tu.
ŻANDARMERIA
Skąd te miny?
Jesteśmy ważnymi więźniami. Jedziemy prosto do kwatery VIP.
Mają tam PlayStation, telefony, bilard…
Mam to w dupie.
- Chcę zobaczyć dzieci. - Zobaczysz.
- Kiedy? - Tam. Mają mieszkania dla rodzin.
Co?
Mogą przyjść na trzy, cztery dni, z ogrodem, grillem.
Jak w domu wakacyjnym.
Nawet w Paryżu tak nie miałeś.
- Jesteś pewien? - Na 100%.
- To super. - Tak.
- Jesteś pewien? - Tak.
A przede wszystkim nie ma Senlisa.
Są tylko najlepsi złoczyńcy. Dobra?
Bankierzy, politycy.
Same grube ryby.
Myślę, że będą tam możliwości biznesowe.
Jasne.
Spędzamy tam trzy miesiące i wychodzimy.
To koniec tego koszmaru.
A moja Catherine? Myślałeś o niej?
Może być w areszcie.
Tato, to miła kobieta.
Szybko odkryją, że nie jest w to zamieszana.
Nic jej nie będzie.
Co to ma być?
Co się dzieje?
Strzały!
- Co się dzieje? - Na ziemię!
- Zginiemy! Kurwa! - Nie!
Co?
Otwórzcie usta, bo wam pękną bębenki!
Co? Usta?
Otwierać paszcze!
Napisy: Joanna Kaniewska