NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Uwaga! W Przystani Południowej
trwa ewakuacja.
Ostatni prom odpływa za dwie godziny.
I tyle? Żadnych wyjaśnień?
To wszystko?
Biegiem.
Tylko tak zdążymy.
To na pewno najlepszy sposób?
Spokojnie.
Bywało gorzej.
Lepiej martwcie się nimi.
Martwić powinniśmy się złapaniem promu.
I naturalnie mamy problem.
My jesteśmy tu.
A przystań na południu.
Nawet biegnąc jak Yaz,
nie zdążymy.
Nie wiadomo.
Wiadomo.
Znam plan ewakuacyjny na pamięć.
Więc znajdźmy inny sposób.
Może to?
Albo ktoś każe im poczekać?
- Albo... - Odrzutowe plecaki?
Albo zakumplujmy się z jednorożcem!
Zrozum. To bez sensu.
Zbliżamy się do głównej ulicy.
- Tam dobrze zjecie... - To...
i zrobicie zakupy.
Następnie: Laguna Jurassic World
i Przystań Południowa.
Kolejka!
- Nieźle, wszechświecie. - Szybko!
Musimy ruszać!
Miło mieć wreszcie towarzystwo w ogonie.
Nic mi nie jest.
O nie.
Ruchy.
Kol...
Witamy w Lagunie Jurassic World.
Następnie: przystań promowa!
Biegiem!
Jazda!
Proszę odsunąć się od drzwi.
Ben! Z drogi!
- Proszę... - Nie mogą się zamknąć!
Zamykanie.
Nie wierzę.
Coś zawsze musi pójść nie tak.
Patrzcie. Otworzą się.
Dobra, to kolejka stanie, bo takie nasze szczęście.
Myślę, że już jesteśmy bezpieczni.
Byliśmy, nim to powiedziałaś.
Ty sprawdź stadion.
Dzieci?
- Darius? - Brooklynn?
Ktoś tu jest?
O nie.
Uciekli!
Szykowne i tandetne. Na pewno Kenjiego.
Są cali. Wiem o tym.
Witamy w Lagunie Jurassic World.
Dzieci? One żyją!
Hej!
- Hej! - Dzieci!
- Eh. - Uwaga.
W Przystani Południowej
trwa ewakuacja.
Prom odpływa za 90 minut.
- Jadą do przystani! - Czas się zwijać!
Po prostu chodź.
To koniec.
Udało nam się.
Wracamy do domu.
Tak!
Tak jest!
Tak!
- Wreszcie! - Super!
Spokojnie. Przeżyjemy.
Niedługo dojedziemy.
Trzeba to uczcić.
Mogę w tym pomóc.
Wziąłem na drogę.
- Tak! - Umieram!
Mały Ben się przydał.
Ohyda.
Zabierzcie to!
Ben, ktoś podmienił ci słodycze na ziemię.
To batoniki z karobu. Pasują do...
Soku z karobu.
Super.
To naturalna czekolada.
Tak samo pyszna, ale bez cukru i kofeiny.
A co w nich złego?
Po powrocie przytulę mój ekspres do kawy.
I już nie puszczę.
Często mówię o sobie, że jestem jak duży, gorący napój.
- Błagam. - Fuj.
Nie nadajesz się na kawę.
Nadaję.
Marzę o powrocie.
Jak wyleczę kostkę, wrócę do biegów.
I znajdę nowego sponsora.
Do dziś był nim Jurassic World.
Ale wiecie...
Powrót będzie dziwny.
Czy gry wideo staną się nudne?
A ty? Co zrobisz po powrocie?
Zależy, w którym skrzydle.
Wschodnie jest zakazane, ale taty i Candy nie ma,
więc chyba pójdę na dół i pogram w kręgle.
Służba daje mi fory.
Życie VIP-a.
A ty za czym tęsknisz, Ben?
Niech zgadnę.
Za swoją kolekcją nerek.
Zabawne.
Miałeś tam soku na kilka dni.
Ile tam się mieści?
Jeden: dużo. A dwa:
po powrocie oczywiście ją uzupełnię.
Patrzcie.
Pierwsza rzecz, która tu działa!
Nadal działa.
Nadal nie wierzę w naszego pecha.
Prawie nas pożarły.
Za którym razem?
Jakim cudem więcej niż raz?
Wznieśmy sok z karobu.
Toast!
Za przeżycie!
- Za przeżycie! - Za przeżycie!
- Za koniec ucieczki! - Za koniec ucieczki!
Za powrót dojmującego lęku
zamiast nieuchronnej śmierci!
Czemu nie!
- Za to, co Ben. - Normalny strach!
Też mam.
Co to było?
Chyba wybuch.
- O nie! - Nic nie widzę.
To chyba było daleko.
Nadal jesteśmy bezpieczni.
Wiem, że nie tak miało być.
Ale po tym wszystkim
zyskaliśmy nowych przyjaciół!
Za przyjaźń do końca życia!
Brzęk!
„Bez dodatku cukru”.
Hej?
Halo?
Zaraz. Nie jesteśmy przyjaciółmi?
No wiesz...
Przyjaźni nie nawiązuje się
zwykle trochę dłużej?
Dobrali nas losowo.
Nic nas nie łączy.
To nieprawda!
Inni w ciągu życia tyle razem nie przeszli.
I gdy to się skończy, jakie są szanse, że znów się zobaczymy?
Z prawej zobaczycie nasze słynne,
pełnowymiarowe dino-pole golfowe.
To jeden z wielu cudów czyniących ten park jurajskim.
Co to w ogóle znaczy?
Myślałem, że wiem.
Całe życie wyobrażałem sobie Jurassic World.
Tata mawiał, że są tu „wszystkozaury i jeszcze więcej”.
Lubił suche żarty.
Lubił?
Czyli twój tata...
Przykro mi.
„Przykro”. Nieźle, Sammy, ty głupku.
- Jakby to mogło... - W porządku.
Za to twój tata nie dowie się,
jakie słabe okazało się to miejsce.
Co?
Fajnie, że Darius był blisko z tatą.
Ja prawie nigdy
nie robiłem nic z tatą.
To przykre, Kenji.
No.
Mówiłem, że mam kręgielnię?
Niech to!
Musi gdzieś tu być.
Rózia w coś wdepnęła, a ja mam mało płynu.
Spoko. Zrobię więcej.
Ben, co tu robisz?
Chciał powiedzieć... Boisz się dinozaurów,
otwartych i zamkniętych przestrzeni, i zarazków.
I bitej śmietany.
Bo tak się porusza.
O tym właśnie mówię. O co chodzi?
Masrani to szef mamy. Zmusiła mnie.
Żebym „stawił czoła swoim lękom”. To jakiś koszmar!
Mam dość ciągłego strachu.
Uciekania i bycia prawie zjedzonym,
i opóźniania wszystkich.
Nie mogę...
tak dalej.
Ale nie jest tak źle.
Inaczej nie poznałbym...
Musimy wyłączyć światła!
Lecą do ruchomych, błyszczących obiektów,
- a oświetleni... - Jesteśmy takim obiektem!
Co robić?
Nie przeszkadzaj!
Brooklynn z Yaz.
Sammy, pomóż Benowi!
Uśmiech! Jesteś w Jurassic World.
Mamy nadzieję, że jurajsko się bawisz.
A więc to był ten wybuch.
- Mówiłem... - Nie.
Jeśli czegoś nie zrobimy,
rozbijemy się!
Z przodu są stery!
Raz dali mi poprowadzić.
Nie!
Przejdę tędy.
Że co?
Nie możesz!
Tam latają te potwory!
Nie mamy wyjścia! Ja i...
Tylko ja tu wejdę.
Poradzisz sobie.
Zajmijcie je, a ja przejdę górą.
Użyjcie latarek, by je odciągnąć...
Ben!
Co robisz?
Dam radę! Odwróćcie ich uwagę!
Trzeba je odciągnąć!
Dam radę.
Tak!
- Ben! - Ben!
Uratowałeś nas.
Zaskoczyłeś mnie.
Ben!
O nie!
Pomocy!
- Trzymaj się! - Darius!
Nie!
Napisy: Agnieszka Putek