NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Cześć.
Jak… Jak?
No tak.
Powinniśmy się tym zająć.
Wypadłem z kolejki, dostałem od pteranodonów,
znalazłem Rózię, żyłem w dżungli,
pokonałem Toro i słyszałem, co knują.
Uznałem, że trzeba wam pomóc.
Wciąż mam tę twoją sakiewkę. Co?
No tak. Zabrałem ci ją.
Dzięki za przechowanie.
Przydałoby nam się to do walki z Toro.
Skup się, Ben.
Co mówiła ta para?
Niewiele, ale coś knują.
Hap też.
Nakarmmy nim mozazaura albo tyranozaura.
Albo mnie wysłuchajcie.
- Jesteś przytomny? - Pewnie.
Myśleliście, że powalą mnie dzieci?
Przyjmuję wyzwanie.
Odłóż to, bo zrobisz sobie krzywdę.
Komuś zrobię, ale nie sobie.
- Poraź go! - Chętnie.
- Dawaj! - Uspokójcie się!
Opuść broń, Ben.
Co? Po czyjej jesteś stronie?
Po stronie nierażenia prądem ludzi.
Nie mamy na to czasu! Musicie mi zaufać.
Próbuję ocalić wam życie.
Spakowałaś siatkę maskującą?
Mówiłam, że tak.
- Czasem zapominasz, jak… - Noktowizora. Dwa lata temu.
- Odpuść. - Co się dzieje?
Naprawdę tego potrzebujemy, aby ich odnaleźć?
Chcemy być przygotowani na wszystko.
Łódź przypłynie za trzy dni.
Chyba chcecie wrócić cali?
Co? Łódź miała przypłynąć za dwa dni.
- Dwa do trzech. Prawda? - Na bank.
A teraz idź po tę rzecz z jurty Hapa.
Hap nie pozwala wchodzić do swojej jurty.
Może zjecie czekolady? Francuska.
Tam. Idźcie.
Tylko mnie wydaje się to dziwne?
Co?
Zapomnieli, kiedy wracają?
I pakują różne podejrzane rzeczy.
Macie paranoję jak Brooklynn.
Dobra, udowodnię, że się mylicie. Oto plan.
Tiff! Co tu jest? A tu?
A Brooklynn…
Ulubiony kolor, danie, kolor dania… Mów!
- Co? - Pytanie! Co tam jest?
Tiff, powiesz mi, co to jest? A to?
A to? Czemu tak pachnie?
Tiff, szybkie pytanie…
Faktycznie podejrzane.
Co?
Co tu robisz, D.?
- Nie jesteście ekoturystami, a… - Myśliwymi.
Ulżyło mi, że to zobaczyłeś.
Po co się okłamywać?
Wychwyciliście nasz sygnał.
Nie wiem, co to, ale chcieliśmy uniknąć pytań.
I wszystko się udało.
Kupiłem to na czarnym rynku.
Miał pomóc nam namierzyć dinozaury, ale…
Nie ma sieci.
Tak polecano nam Hapa,
a nie znalazł żadnego dinozaura.
Nie wie o nich ani o wyspie nawet połowy tego, co ty.
Więc ty nam pomożesz.
Zabijać dinozaury? Myślałem,
- że wam zależy. - Zależy.
Czekałem całe życie.
Żywe dinozaury z bliska?
Ale ONZ objęła Isla Nublar kwarantanną.
Dinozaury zostały porzucone i zapomniane.
Widzimy je jako ostatni.
Chcę zachować pamięć o Jurassic World.
Nie czaisz?
Dzięki nam te wspaniałe istoty będą żyły wiecznie!
Z głowami na waszych ścianach!
Rozczarowałeś mnie.
Myślałem, że się rozumiemy.
Ale ułatwię ci to.
Pomóż nam złapać dinozaury, a my zabierzemy was do domu.
A jak nie, zostawimy was tu…
porzuconych i zapomnianych jak one.
A zatem…
jak będzie?
- Dobra, gadaj. Czemu… - To węzeł windsorski?
- Gdzie nauczyłaś się je wiązać? - Hej! My zadajemy pytania.
Tak! On ma dinozaura i nie zawaha się go użyć.
Zajmę się tym.
Taki jesteś twardy? Nie wiesz, co to znaczy.
Widzisz to?
Pijawka.
Aligator.
Trzy dni palącego słońca.
Tydzień pod lawiną!
- Pogoniłem kompsognaty! - Walczyłem z watahą…
Na Hawajach walnęłam rekina młota! Każdy coś zrobił!
Ja jestem bogaty.
Jak gonienie nas po dżungli ma uratować nam życie?
Zapewniałeś Mitcha i Tiff, że się nami „zajmiesz”.
Staram się, odsyłając was do domu.
Święty nie jestem, ale jak usłyszałem, co planują,
musiałem coś zrobić.
Naprawdę?
Najważniejsze to was stąd zabrać.
Nie kupuję tego.
Przywiążmy go do drzewa.
W porcie zacumowana jest łódź.
- Da się stąd zwiać? - Miała zatankować.
Kłamaliśmy.
I my mamy ci uwierzyć?
Słuchajcie!
Gdy tu przybyliśmy, wypatrzyłem garaż.
Możemy pojechać do portu i udowodnię wam, że mówię prawdę.
Proszę…
uwierzcie mi.
Kłamie. Czuję to.
Jeśli mówi prawdę, Darius, Sammy i Yaz mają poważne kłopoty.
Musimy mu zaufać.
Wiesz, co mnie ocaliło, mieszczuchu?
- „Mieszczuchu”? - Instynkty.
A one mówią: „Nie ufajcie Hapowi”.
Ruszajmy im pomóc i go tu zostawmy.
Twoja decyzja, B. Co robimy?
Zrobimy tak.
My uratujemy przyjaciół.
- Tak! - A ty idziesz z nami.
Nie! Co? Dlaczego?
Bo może mówić prawdę.
Kenji górą.
- Więc mnie uwolnijcie i w drogę! - Nie tak szybko.
Przynajmniej umie zawiązać węzeł.
Mówię wam, że to zasadzka.
Niech Ben nie ma racji, proszę.
Nie mogę słuchać gościa, który je robaki.
Tędy, Róziu. Podobno.
I gada z dinozaurem.
Ty…
Naprawdę walnęłaś rekina?
Na oślep, machając rękami w panice.
Ale owszem.
Nieźle.
- Ty i ja… - Dla jasności:
nie jesteśmy kumplami i ci nie ufam.
Też bym sobie nie ufał.
Ale możesz mi ufać. Udowodnię ci to.
Brooklynn, patrz!
Teraz mi wierzysz?
Pusty garaż o niczym nie świadczy.
Może pojazdy są w środku.
Niedobrze.
Podjąłeś trudną, ale dobrą decyzję.
Szybciej się uwiniemy.
Oby. Boże! Mówiłam, że nie chcę dzieci.
Mamy troje. Bez przewodnika.
Nie potrzebujemy go. Mamy Dariusa.
A on zabierze nas do… Werble, proszę…
- Wodopoju. - Łowiska idealnego!
Co za dzieciak.
Nie mówiłem ci, skarbie?
Co?
Kostka. Muszę stanąć.
Tylko na chwilę. Nie może iść tak szybko.
Dobra. Te robale mnie męczą.
Czemu uwzięły się na mnie?
Nie możemy na to pozwolić. Trzeba coś zrobić.
Mamy dwa wyjścia…
pomóc im i wrócić albo tu zostać.
- A trzecie wyjście? - Nie ma!
Musimy…
Obiecałem, że nas stąd wyciągnę.
Ale…
Skarbie…
słyszałaś?
Jak…
Karta z laboratorium Wu.
Jazda!
Solenizant miałby mieć wstęp tutaj?
Chyba że to karta uniwersalna.
Może otwiera coś w labie.
A może wszystko!
- Znowu zaczyna. - Cicho.
Tylko ona jest tu rozsądna.
Jeśli mam rację, te drzwi też.
- Brooklynn! - Zamknij!
Jak uciekniemy?
Tam!
Odwróćmy ich uwagę.
Odciągnę parę tutaj.
Za mało.
Wciąż są trzy.
Pamiętasz czasy,
jak gonił nas tylko jeden dinozaur na raz?
Zgubimy je w trawie!
Inne pomysły?
Uwaga!
To sprzęgło! Hamuj stopą!
Z prawej! Uwaga!
Jak się tego nauczyły?
Rozwiąż mnie! Pomogę!
Zrób to, Kenji.
Spróbuj nie kołysać.
To jest za wolne!
Nie uciekniemy!
Nie wszyscy.
Dzieciaki…
dobrego, długiego życia!
Hap?
Hap!
No, chodźcie tu!
Hej!
Impreza jest tutaj!
Hap, on…
Zajął się nami…
tak, jak obiecał.
O nie.
Cudnie. Patrz na te płyty.
Piękna, co, skarbie?
- Nie zbliżaj się do tagomizera. - Co?
Do kolców na ogonie, tak?
Nieważne. Zastrzel go, zanim ucieknie.
Bez obaw, nic nie poczuje.
- Mitch! - Uwaga!
Ty!
Puszczaj!
- Mówiłam, że będą kłopoty. - Nie teraz!
Wiej!
Ty mała…
Wiej, Yaz!
- Gnojki! - Uciekaj!
Zaufałem ci, Darius, a ty mnie zdradziłeś.
Miałeś prosty wybór,
a wybrałeś dinozaury zamiast przyjaciół.
Wcale nie. Wybrałem trzecią opcję.
Co to ma niby znaczyć?
Nieważne.
I tak zabierze nas do wodopoju.
Bo teraz…
ja tu rządzę.
Yaz?
Mamy wieści!
- Nie… - Są z Tiff i Mitchem.
Darius prowadzi do wodopoju. Zabiją dinozaury.
Nigdy by tego nie zrobił.
Masz rację. Tam ich prowadzi.
Napisy: Agnieszka Putek