SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
I 47.
Pięćdziesiąt.
Zostawił nas.
Nie wierzę, że nas po prostu zostawił.
Nie rozumiem.
- Dlaczego? - Czasem myślisz, że kogoś znasz.
Tak. Zgadzam się z wami.
- Co sądzisz… - Cztery, trzy, dwa, jeden.
Wszyscy obecni.
Ten BRAD sprawdza nas co pół godziny.
Tyle mamy, by znaleźć wyjście.
Nie sądziłem, że tu wrócę.
A ja, że w ogóle tu będę.
Tato, to nie jest dobry pomysł.
Gdy ostatnio tu byłem, w domu roiło się od dinozaurów.
Nie jestem bezmyślny.
Moi ludzie przeczesali teren, by upewnić się, że jesteśmy bezpieczni.
Twoi ludzie? No jasne, masz swoich ludzi. Ekstra.
Zapomniałem, ile tu schodów.
Twoi ludzie nie mogli nas wnieść?
Nie bój się odrobiny ciężkiej pracy, Kenji.
Replika sinoceratopsa sprzed 68 milionów lat
odkryta na południu Chin.
Jest tu jacuzzi?
Używamy go tylko na Święto Dziękczynienia.
Siłownia!
Kenji, to niesamowite.
Tato?
Dobrze zrobiłem, jeśli chodzi o moich przyjaciół. Co?
To było trudne,
ale tylko tak mogłeś zapewnić im bezpieczeństwo.
I ochroniłeś nas. Naszą firmę.
Naszą rodzinę. Nie mógłbym być bardziej dumny.
Co się stało z Gaddim?
Uśmiejesz się…
Dinozaury. Próbowałem go ratować.
Już z tym chyba nic nie zrobimy.
BioSyn chcą zobaczyć naszą technologię w akcji.
Będą potrzebne dinozaury.
- Molino, ty… - Ja? Wybacz, nie da rady.
Dałoby, ale nie. Jestem tylko pośredniczką.
Nie pracuję dla ciebie i nie będę ryzykować.
Dobrze. Kenji, ty już tam byłeś.
Nie dość już przeszedł?
Dziękuję, doktor Turner,
ale mój syn sam zadecyduje.
Kenji?
Podobało mi się, że nie muszę już uciekać.
- Całkowicie rozumiem. - Naprawdę?
Ale przydałby mi się ekspert. Kto inny zna wyspę tak jak ty?
Tak. No cóż…
Ty?
„Ty”?
Imponujące wejście, panie Hawkes.
Wybacz, szefie.
Myślałem, że dostał się tu dinozaur.
„Szefie”?
Z dinozaurami ostrożności nigdy za wiele.
Chodźcie, mamy dużo pracy.
Zaraz, to są twoi ludzie?
- No dalej! - Otwórz się!
Trochę w lewo.
Może jak postawię stopę na tym…
Następnym razem nie stawaj mi na twarzy.
Wybacz, myślałem, że przesuniesz się w lewo. Mój błąd.
Musi być jakieś wyjście. Myśl.
Darius, wiem, że ta cała sprawa z Kenjim jest ciężka…
Co robisz?
Szukam stąd wyjścia.
Co tak śmierdzi?
To chyba kanały.
Wszyscy obecni.
Alarm. Pokój pusty. Uruchamiam protokół poszukiwań.
Hej…
Wie, że zwialiśmy. Ruszajmy.
Tędy? A może tędy?
Nie wiem, trzeba coś wybrać.
- Może nie tędy. - Chodźcie.
Nie wierzę. Hawkes próbował zabić mnie i moich…
I resztę. Czemu tata zatrudnił złoczyńcę?
Twój tata współpracuje z wieloma złoczyńcami.
Kash, inwestorzy, Hawkes. Jak myślisz, czemu?
Masz rację.
Jest zbyt ufny.
Nie, Kenji, nie to chciałam ci przekazać.
Tato. Zmieniłem zdanie. Idę z tobą.
Wspaniale, synu. Miło, że się angażujesz.
Pójdziemy tędy, wzdłuż tej krawędzi.
To nie jest dobry pomysł.
Tamtejsza flora przyciąga paskudnie gryzące owady.
Powinniśmy iść tędy.
Dobra robota, synu.
Od razu wiedziałem, że będą z nim kłopoty.
- Nie wierzę, że mu zaufałam. - Jak szpanował w tym garniturku.
- „Wyluzuj, stary”. - No.
A teraz przez niego
uciekamy przed BRAD-ami w wodzie z toalety.
- Dzięki, Kenji. - Właśnie, dzięki.
Kenji? Zaraz, sądzicie, że to jego wina?
- Tak. - Nie, to wina jego ojca.
Właśnie. To ma sens.
Nie broń go tylko dlatego, że to twój chłopak.
Bronię go, bo to nie jego wina.
- Dupek zawsze będzie dupkiem. - Co?
A tak. Ciągle się ze mnie nabijał.
Mogłem przewidzieć coś takiego.
- Bywał niemiły. - Przecież się zmienił.
- Tak, Kenji się zmienił. - Widać niewystarczająco.
- Tak, nie aż tak. - Nie znacie go tak, jak ja.
- Darius, co myślisz? - O czym?
O Kenjim.
To, co ty, Sammy.
Nie pomagasz. Ja nie wiem, co myśleć.
BRAD na szóstej!
Protokół pacyfikacji rozpoczęty.
Jazda! Rozpyla ten gaz.
Szybko!
Tędy!
Sammy!
Zgubiliśmy go.
Zaraz, gdzie są Sammy i Darius?
- Dokąd oni poszli? - Nie wiem.
Masz coś, Mae?
Nie. Myślałam, że rozwiązał mi się but. Ale nie.
Uprzejmie przypominam,
że jeśli zależy ci na ich bezpieczeństwie, to mi pomożesz.
Czad. Patrzcie, świeża płyta stegozaura.
Przechodził tędy?
Stegozaury to roślinożercy, po co…
Mięsożercy zrobią lepsze show,
ale roślinożerca będzie przynętą.
Ty przodem.
- Co tu robisz? - Słucham?
- Nie potrzebujemy cię. - O co ci chodzi?
Mnie? No nie wiem.
Może o to, że chciałeś nas zabić
przez głupiego laptopa.
- No i? - No i?
Robiłem swoje. A wy mi przeszkadzaliście.
Teraz dbam o to, żebyście przeżyli.
Mam uwierzyć, że teraz jesteś dobry?
Mam gdzieś, w co wierzysz. Twój ojciec wystawia czeki.
Więc nie wchodź mi w drogę, a nie będzie problemu.
Brooklynn!
Yas! Ben!
Chodź. Spróbujmy tędy.
Niczym Teksas w lipcu.
To wyjaśnia gorąco.
To zasila całą wyspę?
Dobra, który tunel?
- Ten? - Może.
- Albo ten? - Może.
Sammy, zdecyduj się! Co z tobą?
Ze mną? A z tobą?
Ty nie mówisz o tym, że twój kumpel nas zamknął.
- Za ciemno tu, nic nie widzę. - To oni!
Jazda!
Szybko!
- Nie sądziłem, że tu trafię. - A ja tak.
Zawsze wiedziałem, że my ich uratujemy.
Dobra, ty zawsze o tym wiedziałaś,
ale ja cię w tym wspierałem.
Tak czy siak, jesteśmy.
Gdzie dinozaur, Mae?
Nie wiem, dokąd poszedł, Danielu. Robię, co mogę.
Chyba słyszę…
Nie!
Co robisz? Miałeś nie wchodzić mi w drogę!
- Czemu celowałeś do taty? - Wcale nie! Celowałem…
Uwaga!
Jest zdenerwowana. Przerażona.
Ale nie wiem czemu.
- Świeże powietrze. - Jak dobrze.
- Co to w ogóle był za dinozaur? - Wyglądał na notozaura.
Ale co robił w kanałach?
Może Kenji uznał,
że już go nie lubi i go tam zamknął.
Nie był na wyspie wystarczająco długo.
Nie wiemy. Może od początku wiedział o tym miejscu.
- Tak! Zaraz, to bez sensu. - To pan Kon jest tu zły.
Od początku manipuluje Kenjim.
Prawdziwy Kenji zna mój ulubiony kolor.
Wie, jak mnie rozśmieszyć. Popełnia błędy,
ale w końcu zawsze robi, co należy.
A jeśli tylko chciał, byś tak myślała?
- Wybacz. - Serio?
- Nie ufam mu. - Mogę…
- Od początku… - Jakby…
- …w coś gra. - Brooklynn
- stała się nagle… - Darius, jesteś z nim blisko.
Możesz mi pomóc?
- Boją się czegoś. - Darius!
Cały dzień nic nie mówisz. Co myślisz?
Chcecie wiedzieć? Ja…
mam to gdzieś.
Cały dzień gadacie o Kenjim i nic z tego nie wynika.
Nie możemy się nim martwić. To mnie martwi.
Coś je niepokoi i dowiem się co.
Wy możecie dalej gadać o Kenjim.
Ja odpadam.
Trzęsienie ziemi.
Napisy: Agnieszka Putek