SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Trzęsienie ziemi.
Toro.
Nigdy nie lubiłeś tracić czasu na gadanie.
Już po trzęsieniu. Czemu wciąż są niespokojne?
Nie wiem, ale coś sobie zrobią.
- Trzeba wyłączyć drony. - Ale czy to
nie będzie powtórka z Nublar,
gdzie ciągle walczyliśmy o życie?
Jak je zostawimy, będziemy jak Kash albo Konowie.
Jak pan Kon.
Ja jestem za usunięciem dronów.
- Idźcie. Ja tu zostanę. - Co?
Trochę wam to zajmie.
Spróbuję je uspokoić tabletem Mae.
Dobra. Ale może z kimś?
Nie trzeba.
Wolę zrobić to sam.
OK. Daj znać, jak znajdziesz tablet.
I uważaj.
- Dzięki. - Wzajemnie.
Kenji! Co za refleks!
To był wysiłek grupowy.
Sam nie wybrałbym dinozaura z bliznami,
ale powinien przekonać BioSyn.
Zwiększymy środki bezpieczeństwa.
Przyjąłem.
Darius! Jestem tu! Nic ci nie jest?
Darius!
Brand, ciszej! Lepiej nie robić tu zbyt wielkiego hałasu.
Mówiłem, żeby zrobić szkolenie.
Szukamy telefonów.
Daj znać, jak się włamiesz.
Nie znajdziecie.
Kon jest tak samo sprytny, jak zły. Tak zmylił Kenjiego.
Nie wiem, Brooklynn.
Kon jest zły, ale nie zmuszał Kenjiego, by to powiedział.
Że nie jesteśmy rodziną.
Wiem, ale…
- Mam. - Wiedziałam, że ci się uda.
- Czy wy… Ona… - Uśpiliśmy ją.
Obudzi się za około 20 minut.
To… barionyks, prawda?
Czyli jeden z tych mniejszych.
Wiem, że się boisz, ale trzymaj się nas i bądź cicho…
Nie o siebie.
Myślę o Dariusie i innych dzieciach.
On nie jest tak bezradny, jak sądzisz.
Wskoczył na wybieg raptorów, by ratować kolegę.
Pierwszej nocy.
- Że co? - Tak.
Twój brat nie bał się dinozaurów.
Mało brakowało, a by…
Na pewno jest cały.
Strach. Spokojnie.
Jesteście już bezpieczne.
Boicie się dronów?
Dobrze, napiszę do Brooklynn…
Szybko.
Strach. Zagrożenie.
Nadal? Czego się boicie?
Dawaj, Toro.
- Już ma imię? - Znamy się od dawna.
Choć to było w samoobronie, te blizny to nasza wina.
„Nasza”? Twoich przyjaciół?
Kenji. Tęsknota to nic…
Mae. Dołącz do nas.
Duża i Mała wciąż się boją. Darius je śledzi.
Super. Dodaj to do listy niewiadomych obok „Co teraz?”
i „Czy powstrzymamy Konów?”.
Co? Patrzcie. Pamiętacie, jak nadaliśmy sygnał alarmowy?
Odebrali go, a Kon nic nie zrobił.
Jeśli sygnał dotarł aż tu,
to dotrze też tam.
- Co? - Na Nublar był dron.
Przesyłałam nim informacje.
Może przesadziłam z ekscytacją.
Jeśli wciąż tam jest, może uda się go przejąć.
Warto spróbować. Rozszerzmy teren poszukiwań…
Tak!
Co to za brzęczenie?
Pewnie owady. W dżungli jest ich dużo. Ale brawo, że nie krzyczysz.
Są niegroźne.
Jak je uśpisz, to je zjedzą.
Stoją na drodze.
A jak je tu uśpisz, to sobie pójdą?
Wspaniała robota.
- Nie wierzę. - Przynajmniej Mae jest cała.
Co tam robi? Co na nią ma?
- Gadałem z Moliną. - Mówi.
Odezwała się do BioSyn.
Dokonamy razem wielkich rzeczy.
Super.
Ty i ja.
Uśmiechał się!
Kontrolował dinozaura i się uśmiechał!
Brooklynn, mamy…
wieści.
Co to za wieści?
Pan Kon chce sprzedać czipy BioSyn.
Ale dobra wiadomość jest taka, że musi tu wrócić, by je wyprodukować.
Czyli wciąż możemy go powstrzymać.
Chyba ich.
Kenji… dokonał wyboru.
Jak powiedzieć, że już po?
To koniec.
A może nie.
Pod biurko!
Wstrząs wtórny?
Nie. Jest jeszcze silniejszy.
Co tu się dzieje?
Zaraz. Czemu parazaurolof biegł wprost na drapieżnika?
- Toro jest spokojny. - Bo nie ma wyboru.
- Tato! - Kenji!
O nie. Pomogę wam. Dobrze?
Pomoc.
Rozumiesz, prawda?
No dalej. Gdzie jesteś?
Tak! O to chodzi!
Praca zespołowa.
To coś nowego.
Chodź. Poszukajmy reszty.
No tak.
Darius! Jest cały, ale Duża nie. Musimy jej pomóc.
- Darius? - Dzieci? O nie.
Darius!
Mama mówiła, że nie powinienem robić jej nadziei.
Może miała rację, jak wszyscy.
Może to szaleństwo.
Mogli umrzeć z głodu, zjeść coś trującego
albo dostać udaru, nie mówiąc o dinozaurach.
A… to tylko dzieci.
Przestań. Spójrz na to.
Zbudowali to, bo są twardzi, sprytni i owszem, są dziećmi,
ale niezwykłymi dziećmi. Przeżyli. Musimy w to wierzyć.
Inaczej co byśmy tu robili? Ty też w to wierzysz.
Macie rację.
Prześpij się. Rano wznowimy poszukiwania.
To na pewno twoje łóżko. Darius, proszę, wytrzymaj jeszcze trochę.
- Dino-nerdzie. Pomóc ci? - Dzięki. W samą porę.
Szybko!
Tak. Jesteście bezpieczne.
Nie są zaniepokojone, więc można założyć,
że to koniec trzęsień.
Naprawdę je rozumiesz.
Jest łatwiej niż z ludźmi.
Sammy, Ben… chodźmy tam.
Czemu?
Widziałam go dziś.
Kontrolował Toro jakby nigdy nic.
Myślałam, że to pan Kon, ale nie. To Kenji. Widziałam.
Proszę, Darius. Potrzebuję cię.
Jestem taka zła, smutna i pogubiona.
Jak mogłam się w nim zakochać?
Myliłam się co do niego. Ale jednocześnie…
mam nadzieję, że nie.
Wybacz, ja…
wiem, że to głupie. Chyba…
myślałam, że jeśli ktoś zrozumie, to ty.
Rozumiem.
Miałem go za przyjaciela i część mnie wciąż tak myśli ,
ale większość mnie nie wie, czy mogę mu ufać.
- Albo wybaczyć? - Tak.
Ja też.
Wolałem być z dinozaurami.
Przynajmniej dzięki temu wiem, co czują.
Żadnych nieporozumień.
Brooklynn, wybacz…
że cię nie wspierałem.
Teraz wspierasz. To się liczy.
I co teraz?
Chwilę poboli, aż w końcu przestanie?
Pytałem, co zrobimy.
Jeśli wciąż chcesz powstrzymać jego ojca,
to mamy pomysł, jak pokrzyżować mu plany.
To na co czekamy?
- Puść mnie! Muszę znaleźć syna. - Nie musi pan. Ja go znajdę.
Co? Nie ma dinozaura?
Co planujesz pokazać mojemu klientowi?
Wątpię, żeby zadowoliła go twoja buźka.
Zostaw go, jego syn zginął pod gruzami.
No i co?
Wątpię, żeby BioSyn to obeszło. Chcą wyników.
Ona ma rację.
Nie będą zachwyceni, ale potrzebujemy czasu.
Nie potrzebujemy, tato.
Toro już robi wielkie wrażenie.
Mój synek. Oto prawdziwy Kon.
Napisy: Agnieszka Putek