SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Moglibyśmy przebrać dinozaury.
Mówiłem, że nie ma złych pomysłów, ale…
Ben i Darius mają miny myślicieli.
Nie wierzę, że wreszcie udało mi się je wyczyścić.
Wyglądają tak jak wcześniej.
Ja widzę, że są czystsze.
To co wymyśliliście?
Zniszczyliśmy fabrykę czipów Kona,
ale on zawsze wyprzedza nas o krok.
Musimy ochronić przed nim dinozaury.
Ale przebrania odpadają.
Ciekawe czemu.
Jak miło. Wszyscy razem siedzimy i pijemy sobie kakao.
A dinozaury tak nie mogą.
Byłoby łatwiej, gdyby je zgromadzić.
Tak.
Gdzie na Isla Nublar dinozaury nie walczyły?
- Przy wodopoju. - Właśnie.
Świetny pomysł.
- Ale czy wystarczy wody? - Z tym może być problem.
Może napełnimy wiadra?
Albo odwrócimy ich uwagę jedzeniem?
Jedno słowo: „przebrania”.
Patrzcie.
Ujście.
Jeśli je zablokujemy, cały teren wypełni się wodą.
Witaj, wodopoju.
Nie cieszmy się.
Trzeba to przetestować.
I nie wiemy, kiedy wróci Kon,
więc śpieszmy się.
Więc czego potrzebujemy? Wody i dinozaurów, tak?
Punkt drugi mamy.
Petarda to kumpela. Ściągnę Jerzyka.
Też idę. Przy okazji zgarniemy Anielkę i Rebel.
Super. My zablokujemy ujście.
- Dobrze? - Pewnie.
To zaszczyt wam pomagać.
Będę tęsknić, Sammy.
Nie zdążysz, bo zatęsknię pierwsza.
Super.
- Tego brakowało. Głodnych dinozaurów. - To nie głód. Patrz.
One się bawią.
Czyli na razie tu zostaną.
Co robisz?
Przy nich się nie uda, więc odwrócę ich uwagę.
- Jak? - Chcą się bawić.
Więc dam im coś do zabawy.
Darius, czekaj!
Hej! Tutaj!
Super, że myśli, że da radę sam. Pomogę mu.
Czekaj. Może ja to zrobię? Ty lepiej działasz solo.
Nie. To znaczy… Dasz radę.
Boisz się, że wybrudzisz buty?
Wierzę w ciebie. Drużyna Sammy!
A jak będę w potrzebie?
Hej! Spójrzcie tutaj!
Żaden problem. Tylko zablokuj ujście.
Sama.
- Ciepły klimat im nie zaszkodzi? - Nie.
Ostatnio wytrzymały poza biomem kilka dni.
Musimy tylko za nimi nadążać.
- To było proste. - Została tylko Petarda.
Zostaw to profesjona-liście.
Bo wywabię ją przy użyciu liści.
Tak, Ben, zrozumiałam.
Petardo! Hej! Gdzie jesteś?
Widzisz? Mówiłem!
Dobra, ekipo!
Za mną.
Dobrze. Pycha, co?
Chodźcie, idziemy.
Petarda trzyma się dziś na dystans.
Nie przebywała wcześniej w dużej grupie.
Ja też się długo przełamuję.
Pamiętasz, jaki byłem na początku?
Jacy oboje byliśmy.
Dobrze, że miałem Rózię, a ty Sammy, co?
Tak. Nasze najlepsze przyjaciółki.
Myślałeś, żeby zostać
kimś więcej niż przyjaciółmi?
Yaz? Rózia to dinozaur. To by raczej nie wypaliło.
No tak. Jasne.
Mówisz o Sammy!
Ja…
Kochałam się już w chłopakach, więc wiem, jak to jest.
Ale chyba czuję to też do Sammy.
Więc…
Więc?
Nie wiem, co myśleć.
Mówię to pierwszy raz.
Normalnie poszłabym z tym do Sammy,
ale nie mogę, bo to dotyczy jej i…
Uczucia, co?
Tak. Czemu muszą być tak skomplikowane?
Anielka też się zgadza.
Gdzie Petarda?
Petardo!
Ben, za tobą!
Petardo!
- To działa! - Aż za dobrze.
Jest!
Chodź!
Odciągnęliśmy je od wodopoju.
Ale wpadliśmy w pułapkę.
Powinno wystarczyć. Woda się nie przeciśnie.
Napełniaj się szybciej.
Zablokowanie ujścia nie wystarczy.
Ale może dodanie wody stamtąd wystarczy.
Dobra, drzewko, poradzimy sobie. Tylko ty i ja.
Albo szukasz śladów małego brachiozaura,
albo intensywnie myślisz.
Jedno i drugie. Ale głównie drugie.
Gdybyś mogła pogadać z Sammy, co byś powiedziała?
Pomogę ci.
Yaz, skarbie, przegadam to z tobą, bo gadanie to mój konik.
Nie brzmisz jak Sammy.
W mojej głowie wyszło lepiej.
Gdy myślę o sobie i Sammy, czuję się wspaniale.
To ekscytujące, straszne i przytłaczające, i…
Mówiłam „wspaniałe”? Ale nie wiem, co to o mnie mówi.
Jak mam się tego dowiedzieć?
Coś jest nie tak.
Jazda!
Tam musi być coś, co kontroluje wodę.
Aha! Wodopoju, nadchodzimy.
Nie odejdą, póki tu jesteśmy.
Widzą w nas zabawki.
Mamy inne zmartwienia.
Co zrobią, jak nas zobaczą?
Może powinny nas zobaczyć?
Umiesz rzucać?
Dzięki.
Chodź!
Co?
Brooklynn ich nie wyłączyła?
Dobra, chodź, Petardo.
Znasz Anielkę i Rebel. Nie wstydź się. Chodź.
Serio?
Pycha.
Chodź.
Dobrze. Grzeczna mała.
To co zrobisz z… no wiesz, tym wszystkim?
„Zrobię”? Nic. Będę tłumić te wszystkie…
uczucia, dopóki stąd nie wyjedziemy.
Im dłużej nad tym rozmyślam, tym więcej mam pytań.
A może odpowiedzi na nie nie mają znaczenia… na razie.
Może najważniejsze jest to, co czujesz.
I jakiekolwiek uczucia wobec samej siebie,
Sammy czy kogoś innego, choćby najbardziej skomplikowane,
są w porządku.
- Nieuprawniona forma życia. - Wiem.
Niech się napełni,
bo ja tam nie wrócę.
Serio?
Proszę, żeby było głęboko!
Tak!
Cześć wam!
Sammy, to niesamowite!
Drużyna Sammy dała sobie radę sama.
- Zrobiłaś to sama? - Pewnie.
Jesteście.
Hej!
- Spokojnie. - Już dobrze.
Nie działa. Będą walczyć.
Chodźcie.
Cześć.
Chyba w końcu rozumiem Petardę.
Musi działać we własnym tempie. Na własnych warunkach.
A ty?
Masz rację. Nie muszę wszystkiego wiedzieć.
Dam sobie czas. Jak Petarda.
Dobry plan.
I choćby nie wiem co, jesteśmy przy tobie.
Także Sammy.
Szczególnie Sammy!
Popracuj nad tym.
Świetna robota.
Potrzebowały miejsca do relaksu. Tak jak my.
Wiedziałam. To zdolna bestia!
Owszem!
Twoim butom nic nie będzie.
Patrzcie na to!
Skaczemy razem?
Napisy: Agnieszka Putek