SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Ktoś tu jest rozpieszczony, co?
Spokojnie. Niedługo wróci.
Wszystko gra?
Pytam serio. Wszystko OK?
Zapomniałam, ile radości daje bieganie.
Prawdziwe bieganie.
Dla siebie, nie dlatego, że coś nas goni.
Nie podzielam, ale to dobrze.
Lepiej niż dobrze.
Miałam czas na myślenie.
Zrobię to, Ben. Powiem Sammy, co czuję.
Tak! Ale się cieszę. Jak? Kiedy?
Nie wiem. Po prostu…
Zrobię to w odpowiedniej chwili.
Może teraz?
Tak jest, dziewczyny, kolacja.
Sammy?
Cześć.
Mała musi popracować nad manierami.
Co? Położyłam to tam specjalnie.
Hej, Sammy…
Hej, Brooklynn i Darius!
Co wy tu robicie?
W miejscu zbiórki? Kto by się spodziewał?
Cześć wam.
Jakiś postęp?
Tak. Dron patroluje obrzeża wyspy.
Powiadomi nas, jak wrócą.
Nieźle.
My nakarmiłyśmy dinozaury,
by nie walczyły.
My. Nie chwaląc się.
Albo chwaląc się, bo to piękne i powinnyśmy być dumne.
Masz rację.
Szkoda, że nikt tego nie doceni.
Czas to zmienić.
Ktokolwiek to ogląda, niech przygotuje się na zachwyt.
Najniezwyklejsi ludzie, jakich znam.
Nagrywasz nas?
Tak. Bo ktoś musi wiedzieć, że przeżyliśmy na Nublar.
Że tu jesteśmy.
Że ocaliliśmy dinozaury przed myśliwymi…
I okropną hybrydą.
Dwoma hybrydami!
Właściwie to trzema.
I świrem, który zmuszał je do walk.
I pogodziliśmy mięsożerców z roślinożercami.
Pomachajcie. Jesteście gwiazdami.
Nie pokażesz się?
Nie. To już nie jest dawna Brooklynn.
Wszyscy się zmieniliśmy od przyjazdu.
Tak.
Gdybyś usłyszał, że przetrwasz w dżungli
i zaprzyjaźnisz się z ankylozuarem…
Pewnie dostałbym zawału.
Tak. Ja nie chciałam z nikim rozmawiać. Wcale.
Poza mną.
Ciągle do ciebie gadałam i w końcu musiałaś odpowiedzieć.
Tymczasem Kenji nigdy się nie zamykał.
Tak sobie myślę…
Przygotowaliśmy się na ich powrót,
ale czemu czekamy na ich ruch?
To my mamy przewagę.
Nawet jeśli Kon wie,
że zwialiśmy, nie wie o dronach i BRAD-ach,
poza tym od Sammy.
Ani że przenieśliśmy dinozaury do lasu.
Tak, nie docenia nas. Duży błąd.
Chcesz go zaskoczyć?
Tak. Uwięzimy ich tu, jak wylądują,
i polecimy ich samolotem po pomoc.
Dobry plan.
Byle nie dopuścić do otwarcia drzwi.
Może się udać.
Jeśli tak, uwięzimy Kenjiego.
Nie mamy wyjścia.
Poza tym on uwięził nas pierwszy. Tak będzie sprawiedliwie.
Masz rację. Musimy to zrobić.
Mogę je zamknąć, ale nie automatycznie.
Opcja A, pokażesz nam jak.
Opcja B, wywołamy spięcie w konsoli.
Sammy?
Nie widziałaś mnie, co? Dobrze. Kon też nie zobaczy.
Ty mała…
Sammy.
Moglibyście nas uprzedzić, że testujecie drzwi.
To nie my.
Co się dzieje?
Sammy.
Otworzysz je?
Próbuję, ale cały system szaleje.
Dzięki.
Rdzeń energii geotermalnej. Krytyczna awaria.
Myślicie, że to przez trzęsienie ziemi?
Rdzeń zasila wiertło,
które w pobliżu uskoku może wywoływać trzęsienia.
Super. Jakieś pomysły?
Nie. Ale musimy coś zrobić…
Rdzeń energii geotermalnej. Krytyczna awaria.
Nie możemy tego słuchać.
Pamiętajcie, że BRAD-X tam jest. I ten notozaur.
Może przez ten alarm nas nie usłyszą?
Z kolei my
nie usłyszymy ich.
Trzymajcie się drogi i wody.
- Yaz? - Tak?
Czy…
też to czujesz?
Zapomniałam, jak tu śmierdzi.
Jeszcze gorzej niż wcześniej?
Nie wiem, ale…
Ustami też nie oddychajcie, bo ten smak…
Ohyda.
Już prawie jesteśmy.
W porządku.
Patrzcie.
Co mu się stało?
Pewnie przegrał z notozaurem.
Wiertło się przemieściło. Cały rdzeń się przegrzewa.
To gaz. Odsuńcie się.
Produkt uboczny z rdzenia.
Może być trujący. Rdzeń się przegrzewa.
To wszystko może wybuchnąć.
I zgaśnie cała wyspa?
Raczej zniknie. A razem z nią my.
Gdybym miała jak oddychać, naprawiłabym to z konsoli.
Dobra. Wystarczy zakleić tę rurę taśmą.
Jest w klinice.
Nie możemy zostawić tu notozaura na śmierć. Co?
No proszę.
Żadnych kłótni o dinozaura, który chciał nas zjeść.
Tak. Co z nami?
Długo nie wytrzyma, ale powstrzyma gaz.
Pomogę ci.
Weźcie ją do biomu bagien.
Dobra. Ale czemu nie do lasu?
Żyła w tunelach,
nie jest dość zsocjalizowana.
A wy? Jeśli ten gaz powalił notozaura…
Może to pomoże. Masz więcej?
Tak. Bądźcie ostrożni.
- A nie jesteśmy? - Wy też.
Bez obaw. Damy radę. Dynamiczne trio.
Tak powinniśmy się nazywać.
Ja zajmę się gazem, ty rdzeniem. Okej?
Co 30 sekund wychodzimy z gazu i się tu spotykamy.
Jak usłyszymy to.
Skończyło mi się powietrze. Ale…
Brooklynn?
Nie.
- Sammy? - Tak?
Nie wiem, co czujesz,
i jeśli nie to samo, to zrozumiem.
Ale chcę ci coś powiedzieć
i czekałam na idealną chwilę, ale takie nie istnieją,
i chociaż śmierdzę tunelem,
ty masz we włosach ślinę notozaura,
a tam stoi Ben,
nie wytrzymam ani minuty dłużej.
- Muszę zrobić to teraz. - Co?
Sammy, lubię cię. Bardzo.
Bardzo bardzo. I…
Uwaga!
Ben!
Uwaga!
Yaz!
Trzymaj się!
- Ben! - Dobra.
Jazda.
Brooklynn!
Brooklynn.
Brooklynn. Obudź się. No!
Co się stało?
- W porządku? - Moja głowa.
Wyciągnąłeś mnie. Znowu uratowałeś sytuację.
Tak. Nagrywa się. Nagrałam twój bohaterski wyczyn.
Nie czuję się bohaterem.
O co chodzi? Możesz ze mną pogadać.
Jestem dupkiem, który uwięzi byłego kumpla,
jak ten tylko się pojawi.
- Nie różnimy się. - To nie tak.
Serio? Dlaczego?
Zaufaj mi, to Kenji się pogubił. Nie ty.
A jeśli się zmieniłem? Ciągłe zagrożenie
i wybieranie między złym i gorszym
zmienia mnie w kogoś innego.
Kogoś, kogo mogę nie polubić.
Wiesz, czemu cię słuchamy?
Bo twoje światło świeci jasno, Dariusie.
I nie zgasi go żaden zły wybór.
Pójdę za tobą wszędzie.
Jesteś pewna?
Tak. Chodź. Pewnie na nas czekają.
Udało się.
Marzę o zimnym prysznicu.
Ale najpierw, Yaz, chciałaś mi coś powiedzieć.
- Co? - Wcześniej.
W windzie, zanim notozaur oszalał.
To wyglądało na ważne.
I było.
Prawda jest taka, Sammy, że się w tobie zakochałam.
Bardzo.
Bardzo bardzo.
Wiem. Słyszałam wcześniej.
Ale chciałam jeszcze raz, bo czekałam na te słowa
od sama nie wiem kiedy.
- Tak. - Tak, co?
Nic, chodźmy już.
- Tak! - Tak!
W końcu oficjalnie razem!
Chciałem dać wam czas, ale są wścibscy.
A niby nie ma chwil idealnych.
Nie wiedziałem.
Hej! To dron z obrzeży. Już tu są.
Co to?
Na pewno nie samolot. Ktoś umie sterować łodzią?
- To robił Kenji. - Patrzcie.
Nie są sami.
Naprawdę nie są sami.
- To Toro? - Tak.
Kenji nim steruje.
Nie wierzę. Co robimy?
Powstrzymamy ich. To aktualne.
Gdzie Ben?
Napisy: Agnieszka Putek