SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Kenji.
Gdzie byłeś?
Szukałem cię na łodzi.
Porozmawiajmy.
O czym?
Pewnie dziwi cię tu ten ankylozaur.
Twoi kumple uciekli.
A ja muszę ich zmotywować,
by nie zrobili nic głupiego.
Nie musisz się tłumaczyć. Rozumiem. To biznes.
Naprawdę?
Dobrze, że zaczynasz rozumieć.
Weźcie dinozaury do biomu dżungli
i rozbijcie obóz przed kompleksem.
Chyba nie muszę przypominać, jakie są ważne.
Macie powstrzymać każdego,
kto zagrozi ich bezpieczeństwu.
- Tak jest. - Tak.
Dobrze.
Ben, zwolnij. Bez planu nie odbijemy Rózi.
Yaz, czemu biegniesz tak wolno?
Chciałam być obok ciebie.
Ale racja. Przyspieszmy.
Nie.
Znalazłeś ją?
Jej nie. Za to Kenjiego i jego kumpla.
Hawkes?
Oczywiście, że Kon pracuje z tym dupkiem Hawkesem.
Ale kto by pomyślał, że Kenji też?
Przynajmniej brak chipów go rozwścieczy.
A Brooklynn usunęła projekty.
Jak teraz sprzeda technologię?
Czemu jest taki spokojny?
No i?
Chipy zniknęły, a magazyn zniszczony.
Przez trzęsienie?
I te dzieci.
I co? Nie dostaniemy kasy?
Kon myśli przyszłościowo.
Mam kopię projektów chipów.
Na dysku ukrytym w paszczy jednego z BRAD-ów X.
Ale wszystkie są wyłączone.
Więc je włączymy, synu.
A potem wezwiemy tego właściwego.
Dobrze, chodźmy do kompleksu.
Czekaj. Ty nie idziesz.
Powierzam ci obiekty.
Chipy są priorytetem,
ale te dinozaury muszą być w idealnym stanie.
A ta dwójka, cóż…
Jasne. Robi się.
Ben?
Idę za nim. Doprowadzi mnie do Rózi.
Mamy iść z tobą?
Nie. Musicie znaleźć ten dysk.
Racja. Nie po to tak się męczyliśmy,
żeby wszystko zepsuła kopia.
Musimy być tam przed nimi.
Sprawdzę, gdzie są BRAD-y.
Dobra myśl.
Pan Kon i najemnicy zaraz tu będą.
Dasz im radę. Jesteś dziewczyną ze wsi.
Mówisz tak, bo jesteś moją dziewczyną.
Miło móc to powiedzieć.
Moja dziewczyna.
O co chodzi?
Ja…
nie wiem.
Widziałaś ich miny na widok Kenjiego?
To złamane serca.
Właśnie. A my tu się cieszymy i…
mam poczucie winy.
Ja też.
Powstrzymujmy się.
Tylko dopóki nie poczują się lepiej.
Masz wielkie serce.
Macie coś?
Nie dysk, ale dzięki mapie wiemy, gdzie szukać BRAD-ów.
A zmieniliśmy hasło,
więc Kon się nie zaloguje.
Nie włączy ich.
Chodźmy.
Nie. Zmienili hasło.
Znajdźcie ich. Zaprowadzą was do dysku.
Mają tu wrócić razem z nim.
Dobra. Zaczynam łapać.
Patrz. Jakby tańczył.
Nieźle. Zobaczmy, co ta potrafi.
Trzymaj się, już idę.
Jaki jest plan?
Drań! Pozwoliłeś kontrolować Rózię?
Jak mogłeś?
Próbowałem go powstrzymać. Przysięgam, Ben.
Czemu mam ci wierzyć?
Nie wiem.
Gdybym was posłuchał…
Nie oczekuję, że mi wybaczycie, ale naprawdę przepraszam.
Bardzo.
Chcę ci zaufać,
ale…
Pomogę ci odbić Rózię, choćby nie wiem co.
Trzy są przy wodzie i dwa między drzewami.
Sprawdzimy drzewa.
Dzięki.
Jasne.
Mam pomysł.
Jaki?
Będę szyfrem mówić ci, jak mnie uszczęśliwiasz,
nie obnosząc się przed nimi.
Jakim szyfrem?
Dwa mrugnięcia znaczą „Dzięki, jesteś najlepsza”.
Dwa klaśnięcia „Chcę złapać cię za rękę”.
A dwa pstryknięcia „Bardzo cię lubię”.
Niezbyt skomplikowane, ale wchodzę w to.
Cóż. Nic nie mamy.
My też nie.
To… powinniśmy ruszać dalej.
Tak… Ruszajmy.
No dawaj.
Cicho.
Chłopcy!
Tata mnie przysłał.
Dobre, co?
Spokojnie, nauczysz się.
- Co to było? - Co?
Ten dźwięk.
Nic nie słyszałem.
W porządku.
Jak coś zaatakuje obiekty taty,
powiem mu, że nic nie słyszałeś.
Pokaż, skąd dochodził.
Dobra. Nie ma problemu.
Chyba stąd.
Chodź, młody.
Cześć, mała.
Tęskniłem.
Chodź.
No chodź, to ja.
Ben.
Świeże owoce.
Proszę, Róziu.
Proszę.
Arktyka mogła być na końcu.
Damy radę. Jeszcze tylko kilka.
Są tu jeszcze jakieś?
Nie.
Chodźmy z tej lodówki.
Chodźcie.
Zaraz wrócę. Sprawdzę, co z obiektami.
Ben, weź to. Inaczej nie pójdzie.
Nie będę jej kontrolował.
Nie masz wyjścia.
Tak nie wolno.
To jak ją zabierzesz?
Nie byłoby problemu, gdyby nie miała chipu.
Owszem, ale ma.
Róziu.
Róziu?
Po co tam tyle BRAD-ów?
Jakby zrobili to celowo.
Drżenie i trzy mrugnięcia?
Co to znaczy?
Chyba że jej bardzo zimno.
Co innego?
Mówi o naszym tajnym języku.
Używamy go, żeby was nie drażnić naszą miłością.
Żartujesz? Ona nas cieszy.
Dzięki niej cała reszta jest znośna.
Łączy was coś wspaniałego. Nie ukrywajcie tego.
O rany. Ten uścisk rozgrzewa mi ciało i serce.
Ckliwe, ale urocze.
Nie musisz tego robić, Róziu.
Musi.
Puszczaj mnie!
Ben, uciekaj!
Nie zostawię jej.
Przestań! Zrobisz mu krzywdę.
Szef ma to gdzieś, więc ja też.
Ale ja nie mam.
Nie wygrasz, mały.
Wiem, że to nie ty. To nie twoja wina.
Cokolwiek się stanie, wybaczam ci.
My też cię lubimy.
Nie.
Znaczy tak.
Ale ktoś nas śledzi.
Chcą nas śledzić? Świetnie.
Zaprowadzimy ich do największego mięsożercy.
Jak spinozaur się domyśli, że ma zjeść ich?
Nie domyśli, ale my znamy kryjówkę,
a oni nie.
Gdzie oni są?
Czemu to nie działa?
Róziu, wiem, że tam jesteś.
Dasz radę. Wiem, że tak.
Wierzę w ciebie.
Dobrze, mała. Walcz z tym.
Daj mi to.
Wiem, co robię.
Zapłacisz za to!
Róziu?
Co do…
Ruchy! Szybciej!
I nie wracajcie!
Chyba już wiemy, jak pozbyć się kontroli.
Nie wierzę, że się udało.
Prawdziwej przyjaźni nie można zniszczyć.
Mam.
Super.
Jazda!
Co on robi?
Nie.
Kontrolują go.
Uciekajcie!
Na co czekasz?
Mam.
Świetnie. A teraz…
Czekajcie.
Spalimy obwody w drzwiach.
Zamkniemy się tu.
A mamy wyjście?
Mają Toro i Spino. Nie mam już pomysłu.
A Ben i Rózia?
Jedne drzwi będą otwarte.
Byle nikt inny ich nie użył.
Wyłączcie też platformy.
Potem spotkamy się przy śluzie.
- Tak jest. - Już.
Jeden dysk wedle życzenia.
Miały być też dzieci.
Bez nich jest bezużyteczny.
Zmienili hasło do komputera.
Te dzieci są mi potrzebne.
Zostawimy otwarte?
Jak powiadomimy Bena?
I powstrzymamy resztę?
Ukryjmy się.
- Ben! Rózia! - Nie wierzę.
Dobra robota.
Dzięki, Darius.
Ale miałem małą pomoc.
Cześć.
Napisy: Agnieszka Putek